หัวใจของมาเฟีย

9.3

เขียนโดย Chapond

วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เวลา 01.06 น.

  46 ตอน
  267 วิจารณ์
  31.09K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 01.36 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

22) 21 ต่อจากนั้น

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

“นี่จะร้องไห้ให้ได้อะไรขึ้นมา น่ารำคาญคนจะนอน”ป๊อปปี้ตื่นขึ้นมาในตอนสายของอีกวันด้วย

เสียงสะอึสะอื้นของฟางที่นอนหันหลังให้ตนเองแต่ไม่ได้ทำให้ฟางหยุดร้องไห้ได้เลย

 

 

 

 

“นี่พูดไปไม่ได้ฟังเลยรึไงห้ะว่าชั้นจะนอน เงียบ”ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบดึงร่างบางพลิกมาต่อว่าแล้ว

ต้องชะงักเมื่อเห็นดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ภาพเมื่อคืนที่เขาเมาและข่มขืนฟางที่

ฟางอวดดีกับตัวเองผุดเข้ามาในหัว

 

 

 

 

 

“เธอนี่มันน่ารำคาญจริงๆตอนนี้ชั้นเบื่อเธอแล้ว ถ้าชั้นกลับมาแล้วยังไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยชั้นจะ

จับเธอแก้ผ้าแล้วเอาไปให้พวกลูกน้องในมังกรทอง”ป๊อปปี้ใส่เสื้อผ้าแล้วโวยวายแกมสั่งฟางก่อน

ที่จะเดินปึงปังออกไปจากเซฟเฮ้าส์โดยไม่ลืมล็อคห้องไม่ให้ฟางไปไหนได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อื้มม”ทางด้านแก้วที่พลิกตัวมาหมายจะกอดหมอนแต่ต้องชะงักเมื่อไปสัมผัสเข้ากับแผงอกกว้าง

ของใครเข้า

 

 

 

 

 

 

“กะ กรี๊ดดดด นี่มันอะไรกัน ทำไมแกถึงมานอนกับชั้นได้”เมื่อแก้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็ต้องตกใจ

สุดขีดเมื่อเห็นโทโมะมานอนร่วมเตียงกับตนเองและไม่สวมอะไรเลยเช่นเดียวกับเธอ

 

 

 

 

 

 

 

“นี่คุณหนูจำเรื่องในเมื่อคืนนี้ไม่ได้จริงๆหรอ ว่าคุณหนูเป็นคนลากผมขึ้นเตียงด้วยน่ะ”โทโมะ

ลืมตามองร่างบางที่ทุบให้ตัวเองตื่นแล้วพูดโดยไม่มีท่าทีสะทกสะท้านอะไร

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่จริง แกโกหก แกข่มขืนชั้น ไอ้สารเลว ชั้นจะให้พี่ป๊อปจัดการแก ไอ้ชั่ว”แก้วโวยวายไม่สนใจ

ฟังกลับทุบโทโมะไม่หยุด

 

 

 

 

 

 

“นี่ คุณหนูเลิกบ้าสักที ผมเจ็บนะ นี่ไม่รู้ตัวเลยรึไงว่าเมื่อคืนนี้คุณหนูกินบราวนี่ที่มียาปลุกเซ็กส์ไป

ผมพยายามห้ามคุณหนูแล้ว แต่คุณไม่สนใจ คุณปล้ำผมและผมก็เป็นผู้ชายเมื่อถูกผู้หญิงมายั่ว

ผมก็ทนไม่ไหว ถ้าคุณหนูไม่เชื่อ ก็แต่งตัวแล้วออกไปดูที่โต๊ะข้างนอกสิ กล่องขนมยังอยู่ข้าง

นอก อ้อ ผมว่าตอนนี้คุณหนูแต่งตัวเถอะ เพราะว่าคุณหนูเปลืองตัวเป็นอาหารตาผมมากเหมือน

กัน”โทโมะทนไม่ไหวรวบข้อมือบางเข้ามาแล้วว่าแก้วก่อนที่จะปรายตามองร่างบางที่ทุบตัวเอง

แล้วไม่ระวังทำให้ผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายนั้นร่นลงมาจนเห็นอกสวยของเธออยู่

 

 

 

 

 

 

“กรี๊ดดดดด ไอ้สารเลว ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า ไปใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้นะ”แก้วหน้าแดงจัดกรีดร้องออก

มาก่อนที่จะรวบผ้าห่มมาปกปิดร่างกายพร้อมกับวิ่งเข้าไปที่ห้องน้ำเมื่อหันมาต้องตกใจเมื่อเห็น

ร่างเปลือยเปล่าของโทโมะก็ร้องออกมาแล้วปิดประตูห้องน้ำไป ทำให้โทโมะส่ายหน้าขำกับ

ท่าทางของแก้วเมื่อกี้นี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีนี่ สมกับที่เป็นเมีย โอ๊ะ ไม่สิ เคยเป็นเมียชั้น แต่ตอนนี้ต้องกลายเป็น

แค่นางบำเรอ”ป๊อปปี้กลับเข้ามาในห้องแล้วเห็นฟางที่สวมเสื้อของเขานั่งที่ปลายเตียงโดย

ทำความสะอาดห้องและเก็บที่นอนทุกอย่างเรียบร้อย

 

 

 

 

 

 

 

“ชั้นอยากกลับแล้ว/เดี๋ยวจะไปไหน เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นชั้นยังไม่ได้อนุญาต”ฟางเบือน

หน้าหนีป๊อปปี้และลุกขึ้นจะเดินออกไปแต่ป๊อปปี้คว้าแขนเอาไว้พร้อมสั่งห้าม

 

 

 

 

 

 

“นี่จะเอาอะไรอีกชั้นอีกห้ะป๊อปปี้ ทำลายชั้น ข่มเหงชั้นยังไม่สาแก่ใจอีกรึไง ชั้นมาที่นี่มีหน้าที่คือ

ดูแลคุณท่าน ดูแลน้องเฟย์ชั้นต้องกลับไปทำหน้าที่นั้น”ฟางไม่พอใจโวยวายใส่ชายหนุ่ม

 

 

 

 

 

 

“ไม่ ลืมไปแล้วรึไง ว่าหน้าที่ใหม่ของเธอน่ะคือต้องเป็นนางบำเรอระบายความใคร่ให้กับชั้น ถ้า

ลืมเดี๋ยวชั้นจะทำให้เธอจำได้ว่าเมื่อคือนี้มันเป็นยังไง”ป๊อปปี้ยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจก่อนที่จะดัน

ฟางลงไปนอนกับเตียงนอนแล้วทาบทับร่างกายทันที

 

 

 

 

 

 

“ถ้าอยากมากก็ไปหาบรรดาเมียๆที่รักของนายสิอย่าทำแบบนี้”ฟางขืนตัวและบอกกับป๊อปปี้ ก่อน

ที่ภาพในอดีตที่เธอกับป๊อปปี้เคยรักกันมันฉายเข้ามาในหัวสลับกับความร้ายกาจที่เขาทำให้ ฟาง

ค่อยๆน้ำตาไหลออกมาคิดเสียใจในความรักของเธอที่สุดท้ายต้องมาเจออะไรแบบนี้ ป๊อปปี้มอง

อดีตภรรยาสาวที่ไม่ยอมสบตาเขาและร้องไห้ก็นิ่งเงียบ

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่คงจะเป็นมารยาของเธอที่จะเรียกคะแนนสงสารจากชั้นสินะ”ป๊อปปี้ผละออกจากร่างบางแล้ว

พูดขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

“เรื่องในอดีตมันทำให้นายจงเกลียดจงชังชั้นมากขนาดนี้เลยหรอป๊อป นายถึงไม่เชื่อใจชั้นเลย

ทั้งที่เราแต่งงานกันไปแทนที่นายจะเชื่อชั้น”ฟางนั่งลงข้างๆแล้วตัดพ้อชายหนุ่มออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“เลิกพล่ามสักทีถ้าไม่ใช่ทุกอย่างเป็นแผนพ่อเธอ พ่อชั้น น้าชั้น แล้วก็ไปป์คงไม่ต้องมาตาย เฟย์

คงไม่ต้องพิการแบบนี้หรอก เพราะครอบครัวเธอทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป รู้เอาไว้ซะ”ป๊อปปี้หัน

ขวับมาและเขย่าตัวฟางอย่างแรงพลางระบายเรื่องราวออกมาอย่างอัดอั้นโดยที่ฟางยิ่งร้องไห้

ออกมา เธอรับรู้ดีว่าตอนนั้นป๊อปปี้ต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะการกระทำของพ่อเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าสิ่งที่ป๊าเคยทำมันเลวร้ายและผิดบาปมาก ตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว ถ้าทำลายชั้นแล้วมันหาย

แค้นชั้นยินดีจะชดใช้ให้ท่าน”ฟางปาดน้ำตาออกมาก่อนที่จะพูดทำให้ป๊อปปี้หันไปมองร่างบางที่

นั่งข้างตนก่อนที่จะดันฟางลงไปนอนอีกครั้งและจัดการระบายทุกสิ่งที่คับแค้นนั้นกับฟางโดยที่

หญิงสาวจำใจยอมรับมัน

 

 

 

 

 

 

 

 

“เรื่องเมื่อคืนนี้ห้ามเอาไปบอกใครเด็ดขาดเข้าใจมั้ย”เมื่อแก้วออกมาจากห้องน้ำและแต่งตัวเสร็จ

เห็นโทโมะนั่งอยู่ที่ปลายเตียงของตัวเองก็รีบออกปากสั่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

“ผมจะไปบอกใครได้ล่ะครับคุณหนู ถึงบอกไปก็ไม่มีใครเชื่อ เพราะคุณหนูเกลียดผมจะตาย ไม่มี

วันลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับคนอย่างผมหรอก”โทโมะพูดพลางเดินไปสวมรองเท้า

 

 

 

 

 

 

 

“แน่นอน คนอย่างชั้นไม่มีทางลดตัวไปยุ่งกับแกหรอกเมื่อคืนมันคือความผิดพลาด”แก้วพูดไล่

หลังโทโมะที่เดินออกจากห้องไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้ามันคือความผิดพลาดของมังกรทอง ก็ถือว่าคุ้ม”โทโมะที่เอาหลังพิงประตูห้องของแก้วพูดขึ้น

พลางมองที่มือถือของตัวเองอย่างสะใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“หวังว่านายคงจะพอใจนะป๊อป”ทางด้านฟางหลังจากผ่านพายุอารมณ์ของป๊อปปี้มา หญิงสาว

มองดูอดีตสามีหนุ่มที่นอนหลับตาอยู่ข้างๆแล้วพูดขึ้น

 

 

 

 

 

 

“ไม่พอถ้าคิดว่าแค่นี้จะให้ชั้นให้อภัยครอบครัวเธอมันไม่พอ”ป๊อปปี้ลืมตาแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียง

เย็นชาทำให้ฟางตกใจเมื่อรู้ว่าป๊อปปี้ไม่ได้หลับก็รีบหลบสายตา ป๊อปปี้ไม่สนใจฟางลุกขึ้นสวม

เสื้อผ้าไปอย่างเงียบๆเช่นเดียวกับฟาง

 

 

 

 

 

 

 

 

“ใครใช้ให้เธอขึ้นรถของชั้น นางบำเรอไม่มีสิทธิ์เอาตัวมาเทียบเจ้านาย เดินกลับเองแล้ว

กัน”ป๊อปปี้ออกปากไล่เมื่อฟางจะขึ้นรถกลับกับตนเองก่อนที่จะขับรถหนีทำให้ฟางอึ้งก่อนที่จะ

ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความน้อยใจนั่นทิ้งแล้วเดินออกมาจากเซฟเฮ้าส์เพียงลำพัง

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่มายืนทำอะไรกันที่หน้าบ้านไม่มีอะไรทำรึไง”เมื่อป๊อปปี้ขับรถกลับบ้านมาที่บ้านก็ต้องแปลกใจ

เมื่อเห็นมาดามหลี่ คุณอุษานั่งอยู่โดยมีเขื่อนยืนข้างรถเข็นของเฟย์และมีพิมอุ้มพีชลูกชายของ

เขาอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

“นังฟางหายตัวไป มีคนบอกว่าป๊อปมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้จริงหรอคะ”ขนมจีนที่ยืนข้างๆป๊อปปี้

หญิงไม่รอช้าปรี่เข้ามาเค้นความจริง

 

 

 

 

 

 

 

“ดาร์ลิ้งไม่ได้แอบเอามันไปกกไว้ใช่มั้ย มันอ่อยดาร์ลิ้งใช่มั้ย”ป๊อปปี้หญิงรีบเข้าไปซักถามป๊อปปี้

บ้าง

 

 

 

 

 

 

 

“นี่คุณเลิกกล่าวหาฟางสักที ฟางเค้าไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นหรอก”เขื่อนออกโรงปกป้องทำให้

เฟย์แอบมองเขื่อนด้วยสายตาที่เศร้าลง

 

 

 

 

 

 

 

“อีแค่คนใช้หายจะต้องมาตามหาให้เดือดร้อนทำไม ก็จ้างหมอคนใหม่มาดูแลอาม่าแค่นี้เอง”แอง

จี้ที่นั่งเล่นเกมส์มือถืออยู่พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ

 

 

 

 

 

 

 

“แองจี้พูดอะไรน่ะ คนที่หายไปคือแม่ของเรานะ”มาดามหลี่รีบดุเหลนของตัวเอง

 

 

 

 

 

 

 

“แม่อาม่ากล้าใช้คำว่าแม่งั้นหรอคะ คนที่ไม่เคยดูแลแองจี้มาทั้งชีวิตแถมทิ้งแองจี้ไป ไม่สมควรที่

จะถูกเรียกว่าแม่คนได้หรอก คนแบบนั้นใครจะไปสน”เพี้ยะ ไม่ทันที่แองจี้พูดจบอุษาทนไม่ไหว

เดินเข้าไปตบหน้าแองจี้หัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วคนที่ได้ชื่อว่าลูกต่อให้แม่จะเป็นยังไงเค้าก็คือแม่ไม่มีสิทธิ์มาว่าแบบนี้”อุษาดุหลานสาวก่อน

ที่ขนมจีนจะเข้าไปประคองดูแล

 

 

 

 

 

 

“ทำไมต้องทำร้ายหนูแองจี้แบบนี้ด้วยล่ะคะ/เลิกให้ท้ายแองจี้สักที ตอนนี้หลานชั้นนิสัยเสียมาก

พอแล้ว ต่อไปนี้ชั้นจะเลิกตามใจหลานคนนี้ พอกันที”ขนมจีนพูดก่อนที่จะถูกอุษาว่า

 

 

 

 

 

 

 

“เพราะมันทำให้แองจี้ต้องถูกคุณย่ากับอาม่าว่า”แองจี้เอามือกุมแก้มเนียนของตนเองแล้วว่าโดย

มีขนมจีนกอดไม่ห่าง

 

 

 

 

 

 

“ก็ถ้าหนูไม่ไปว่าแม่ตัวเองแบบนั้นก็ไม่โดนหรอก/หุบปากไปเลยนะ ใครเค้าเป็นแม่ชั้นชั้นไม่มีมี

แม่ แม่ชั้นตายไปตั้งแต่ชั้น3เดือนแล้ว”เขื่อนพูดก่อนที่แองจี้จะสวนแล้ววิ่งออกไปจากตรงนั้น

 

 

 

 

 

 

“เพราะนังฟางเลยทีเดียวหายไปวันเดียวก็ทำบ้านวุ่นขนาดนี้แล้ว”ขนมจีนนึกโกรธพาลว่าถึงฟาง

 

 

 

 

 

 

 

“โทษแค่ฟางทำไมทำไมไม่ว่าคนที่พาไปล่ะ/นี่อย่ามากล่าวหาพล่อยๆนะ”เขื่อนพูดก่อนที่จะเดิน

ไปเอาเรื่องป๊อปปี้ทำให้ป๊อปปี้โวยวายไม่พอใจ

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ตองโกหกอาเปาคนขับรถบอกพวกเราหมดแล้วว่านายสั่งให้อาเปาไม่ต้องขับรถให้กับฟาง

ออกไปซื้อของแล้วให้แก้วไปใช้ฟางไปซื้อของเมื่อวานตอนกลางวัน ก่อนที่นายจะใช้รถคันนั้น

ดังนั้นนายคือคนพาฟางไป บอกมานะว่าฟางอยู่ไหน นายทำอะไรฟาง”เขื่อนสันนิษฐานจากคำ

บอกเล่าของคนขับรถก่อนที่จะคาดคั้นจากป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่นายเป็นหมอรึนักสืบกันแน่ ทำเป็นรู้ดีห่างกันแค่วันเดียวมันจะตายรึไง รักกันมากรึไง”ป๊อปปี้

หมั่นไส้รีบว่าเขื่อน

 

 

 

 

 

“เป็นอะไรมันก็เรื่องของชั้น แต่คนที่ชั้นรักหายไปชั้นต้องตามหาเค้า ไม่ให้เค้าเป็นอันตรายอะไร

จากอดีตสามีเฮงซวยที่คอยจะกลั่นแกล้งเค้าหรอก”เขื่อนพูดออกไปตรงๆทำให้ป๊อปปี้เกิดความ

หมั่นไส้ “แล้วชั้นจะทำอะไรมันก็เรื่องของชั้นยัยนั่นเป็นนักโทษของมังกรทองชั้นจะทำอะไรกับ

ยัยนั่นก็ได้อ้อ แล้วบอกเลยนะว่าเมื่อก่อนยัยนั่นเป็นเมียของชั้นแล้วการที่จะหายไปกับชั้นแล้วเกิด

อะไรขึ้นมันก็ไม่แปลกเพราะคนเคยเป็นผัวเมียกันก็ต้องอยากรื้อฟื้นความหลังกันอยู่แล้วคนมาใหม่

อย่างแกก็คงต้องรอเอาเศษเหลือจากชั้นอยู่แล้ว”

 

 

 

 

 

 

ผลัวะ

 

 

 

 

 

 

ทันทีที่ป๊อปปี้พูดจบเขื่อนก็ชกหน้าป๊อปปี้ก่อนที่2หนุ่มจะชกกันเป็นพัลวันโดยที่พิม ป๊อปปี้หญิง

และขนมจีนต้องเข้าไปห้าม2หนุ่ม

 

 

 

 

 

โครม

 

 

 

 

 

 

 

ทั้งหมดหันไปมองที่รถเข็นของเฟย์ต้องตกใจเมื่อเห็นเฟย์พยายามลุกมาจากรถเข็นแล้วต้องล้ม

ลงหน้าคะมำจนรถเข็นล้มลงไป เขื่อนได้สติรีบไปประคองเฟย์ขึ้นมา

 

 

 

 

 

 

 

“เลิกทะเลาะกันได้มั้ยคะ อย่าทะเลาะกันเลย ฮือๆน้องพีชกับเฟย์กลัวหมดแล้ว พี่ป๊อปถ้าพี่ป๊อป

เอาตัวพี่ฟางไป พี่ป๊อปพาพี่ฟางมาคืนพี่เขื่อนเถอะนะคะ อย่าขวางพวกเค้าให้รักกันเลย”เฟย์ที่ถูก

เขื่อนประคองขึ้นมาร้องไห้โฮขอร้องพี่ชายต่างแม่ทำให้เขื่อนยิ่งรู้สึกแย่กับการกระทำของป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

“ดาร์ลิ้งเอามันไปแสดงว่าดาร์ลิ้งยังรักมันสินะ”ป๊อปปี้หญิงร้องไห้โวยวายตัดพ้อป๊อปปี้กลับไป

บ้าง

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่มีวันชั้นไม่วันกลับไปรักผู้หญิงใจดำแบบนั้นได้อีกหรอก ก็อีแค่ของเล่นฆ่าเวลาที่เบื่อก็โยนทิ้ง

อยากจะทำอะไรก็ได้ ส่วนแกบอกไว้เลยว่ายัยนั่นไม่มีค่าพอที่จะต้องเอาไปใส่พานขึ้นหิ้ง

หรอก”ป๊อปปี้ว่าพร้อมกับดูถกฟางทำให้เขื่อนเดือดจัดชกหน้าป๊อปปี้อีกครั้งก่อนที่ป๊อปปี้จะ

หัวเราะออกมาอย่างสะใจแล้วเดินออกไปจากบ้านอีกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้านายทำร้ายฟางต่อให้นายเป็นมาเฟียใหญ่มาจากไหนชั้นก็จะจัดการกับนายให้ได้”เขื่อน

ตะโกนไล่หลังป๊อปปี้ออกไปทำให้ป๊อปปี้โมโหกลับไปที่รถแล้วปิดประตูรถเสียงดังก่อนจะขับออก

ไปจากบ้านทันที

 

 

 

 

 

 

“เพราะเธอได้ มีแต่คนรักนักใช่มั้ย ชั้นจะทำให้เธอไม่เหลือค่าอะไรพอที่ไอ้หมอนั่นจะใส่พานขึ้น

หิ้งเลยคอยดู”ป๊อปปี้คิดแค้นพาลถึงฟางก่อนที่จะขับรถมาแถวเซฟเฮ้าส์เพราะคิดว่าฟางยังคงอยู่

หน้าบ้าน แต่ไม่เลยเขากลับไม่พบฟาง ว่าแล้วป๊อปปี้รีบขับรถวนเพื่อตามหาฟางจนไปสะดุดกับ

ร่างบางที่เดินตากฝนอยู่ข้างทาง

 

 

 

 

 

 

 

“มานี่/อ๊ะ ปล่อยนะ”ป๊อปปี้ลงจากรถข้ามถนนไปกระชากร่างบางก่อนที่จะลากกลับไปที่รถโดยที่

ฟางดิ้นไปมา

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องมาสะดีดสะดิ้งเพราะเธอทำให้ที่บ้านตอนนี้ลุกเป็นไฟ”ป๊อปปี้โวยวายใส่

 

 

 

 

 

 

“ก็เพราะใครล่ะที่ลักพาตัวกันมาจนทำให้เกิดเรื่อง ถ้านายไม่พาตัวชั้นมาทำเรื่องเลวทรามก่อนก็

คงไม่เกิดเรื่องหรอก”ฟางหน้างอทุบอกกว้างเถียงกลับไป

 

 

 

 

 

 

“หยุด เธอไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับชั้นชั้นจะทำอะไรกับเธอก็ได้เพราะเธอเป็นนางบำเรอของชั้น

แล้วบอกเลยนะว่าถ้ากลับไปเธอเจอดีแน่ เพราะไอ้หมอชู้รักของเธอมันทำกับชั้นไว้แสบเหมือน

กัน/จะบ้าไปใหญ่แล้วเขื่อนไม่ใช่ชู้ของชั้นนะ”ป๊อปปี้โวยวายโทษฟางพลางลากฟางกลับไป

 

 

 

 

 

ปัง

 

 

 

 

แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะข้ามถนนไปมีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขับวนเข้ามาเหนี่ยวไกปืนยิงมาที่ป๊อปปี้แต่

พลาดไปโดนกระจกรถป๊อปปี้ตกใจรีบดึงฟางกลับไปทางเดินโดยที่รถมอเตอร์ไซค์คันนั้นขี่ตามทั้ง

คู่หมายจะปลิดชีวิต

 

 

 

 

 

ตอนนี้อาจยาวหน่อย เพราะหาตอนจบตอนไม่ได้เลยออกมายาวแบบนี้55555

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา