หัวใจของมาเฟีย

9.3

เขียนโดย Chapond

วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เวลา 01.06 น.

  46 ตอน
  263 วิจารณ์
  28.71K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 01.36 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

25) 24 เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 “ผมสาบานนะครับว่าผมไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องบ้าๆแบบนี้ขึ้นนะครับ”เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย เขื่อน

และเฟย์ก็ถูกพามาหามาดามหลี่ที่เตรียมตัดสินคนทั้งคู่อยู่ก่อนที่เขื่อนจะรีบพูดขึ้น

 

 

 

 

 

“แต่มันก็เกิดไปแล้วไง นี่แกคบกับยัยนั่นแต่แกกลับมาย่ำยีน้องชั้นงั้นหรอไอ้เลว เสียแรงที่ให้มาดู

แลรักษาเฟย์”ป๊อปปี้ไม่พอใจจะเข้าไปเอาเรื่องจนขนมจีนต้องรีบห้าม

 

 

 

 

 

 

“อย่าค่ะพี่ป๊อป เฟย์เองก็ผิด ที่รู้ว่าพี่เขื่อนเมาแล้วแทนจะห้ามแล้วออกไป กลับมัวแต่ดูแลพี่เค้า

จนต้องเกิดเรื่องแบบนี้เข้า ถือซะว่าเฟย์ซวยแล้วกันนะคะ ชีวิตนี้เฟย์ก็เจอแต่เรื่องร้ายๆมาทั้งชีวิต

แล้ว จะเจออีกครั้งจะเป็นไรไป”เฟย์พูดพลางปาดน้ำตาก่อนที่จะเข็นรถเข็นออกไป

 

 

 

 

 

 

“เรื่องมันเกิดขนาดนี้แล้วเธอเองก็เป็นผู้ชายนะเขื่อน อย่าหาว่าทางพวกเรามัดมือชกเลยนะ เฟย์ก็

เหมือนลูกสาวอีกคนของชั้นตอนนี้เฟย์เสียหายไปแล้วหมอเขื่อนต้องรับผิดชอบเฟย์นะ”อุษาสง

สารเฟย์ก็รีบพูด

 

 

 

 

 

 

“แต่ว่าผมไม่ได้รักเฟย์ ผมรักฟาง”เขื่อนพูดออกมาตามตรงทำให้ป๊อปปี้โมโหจะเข้าไปเอาเรื่อง

แก้วจึงรีบห้าม สร้างความไม่พอใจอยู่ลึกๆแก่ขนมจีนที่เห็นป๊อปปี้เดือดร้อนทุกครั้งเมื่อพูดถึงฟาง

“เขื่อน เรื่องของเรามันจบไปแล้ว เราเป็นเพียงเพื่อนกัน ฟางรู้ว่าเขื่อนยังรักฟาง แต่เกิดเรื่องแบบ

นี้กับน้องสาวที่ฟางรักมาก ฟางไม่ยอมหรอกนะที่เขื่อนจะไม่รับผิดชอบเฟย์ ฟางไม่อยากให้เฟย์

ต้องเจอเรื่องร้ายๆอีกแล้ว”ฟางพูดขึ้น

 

 

 

 

 

 

 

 

“งั้นเราจะจัดงานแต่งงานให้เร็วที่สุด หมอเขื่อนก็เชิญครอบครัวตัวเองมาทำพิธีเล็กๆที่นี่แล้วอยู่ที่

นี่ซะสิ ไม่ต้องไปไหนหรอก เพราะยัยเฟย์ก็เป็นซะแบบนี้ ไปอยู่บ้านหมอเขื่อนจะลำบากเอา”มา

ดามหลี่สรุปก่อนที่เขื่อนจะอึ้งคิดไม่ตกกับเรื่องที่เกิดขึ้นรวดเร็วแบบนี้พลางเดินออกมาเรื่อยๆจน

มาหยุดที่ร่างบางของเฟย์ที่ร้องไห้อู่ริมบึงน้ำในบ้านก็ตกใจคิดว่าเฟย์จะฆ่าตัวตาย

 

 

 

 

 

 

 

“ปล่อบเฟย์เถอะค่ะพี่เขื่อน จะทำอะไรเฟย์น่ะ”เฟย์ตกใจเมื่อเขื่อนโผล่พรวดเข้ามาอุ้มตนก็ร้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

“เฟย์อย่าฆ่าตัวตายนะครับ พี่ขอโทษที่ทำให้เฟย์ต้องเจอเรื่องแบบนี้ พี่ฆ่าตัวตายนะ”เขื่อนพูด

 

 

 

 

 

 

 

“ชีวิตเฟย์มีค่าพอที่จะมีคนเห็นค่าด้วยหรอคะพี่เขื่อน ใช้ชีวิตเป็นเหมือนซากผักซากปลาแบบนี้รอ

วันตายไปวันๆ ถ้าตายตอนนี้ก็จะดีซะอีก พี่ขื่อนจะได้ไม่ต้องมีภาระแล้วจะได้รักกับพี่ฟางไง

คะ”เฟย์พูดพลางสะอึกสะอื้น

 

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าทำแบบนี้สิเฟย์ พี่ชอบเวลาที่เฟย์ยิ้มมากกว่านะ พี่ทำให้เฟย์เสียหายพี่ก็ต้องรับผิดชอบเรา

สิ”เขื่อนพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

‘แต่พี่ไม่ได้รักเฟย์นี่คะ ไม่ต้องทำแบบนี้หรอก”เฟย์พูด

 

 

 

 

 

 

 

“เรื่องของเรามันอาจเริ่มต้นมาจากความรับผิดชอบ แต่พี่ตัดสินใจแล้วพ่ะเริ่มต้นใหม่กับเรา พี่ก็

ต้องทำหน้าที่เป็นสามีที่ดีดูแลเฟย์ให้ดีที่สุดไงล่ะ เฟย์อย่าคิดฆ่าตัวตายอีกได้มั้ย เราแต่งงานกัน

นะ”เขื่อนพูดจบทำให้เฟย์ร้องไห้โฮออกมาและโผเข้ากอดเขื่อนแน่นด้วยความตื้นตัน ฟางยืนมอง

ภาพนั้นแล้วยิ้มออกมา อย่างน้อยเขื่อนก็เจอคนดีๆอย่างเฟย์เจ้ามาในชีวิตแล้วสินะ

 

 

 

 

 

 

 

“นี่คงจะเสียใจมากสินะที่ผู้ชายของเธอต้องแต่งงานกับน้องชั้นแบบนี้ คงจะยืนอาลัยอาวรณ์อยู่ล่ะ

สิ”ป๊อปปี้เดินมาเห็นฟางยืนมองเขื่อนและเฟย์ก็รีบว่าไปตามความเข้าใจฟางถอนหายใจออกมา

พร้อมกับเดินหนีป๊อปปี้ไม่รอช้าที่จะคว้าแขนร่างบางเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไม ชั้นพูดแค่นี้ถึงกับรับไม่ได้รึไง เสียใจมากงั้นหรอ/ใช่ เสียใจมากที่ตัวเองไม่ได้แต่งงานกับ

เขื่อน เสียใจมากที่ไม่ได้ไปพ้นๆที่นี่สักที คำพวกนี้สินะที่นายอยากได้ยิน พอใจแล้วใช่มั้ย ปล่อย

สิ”ป๊อปปี้ไม่รอช้ารีบว่าต่อก่อนที่ฟางะรำคาญรีบพูดประชดชายหนุ่มออกไป

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่ปล่อย ชั้นบอกไปแล้วไง ว่าชั้นยังทรมานเธอไม่สะใจเลย อยากจะไปจากที่นี่แล้วไม่ชดใช้

ความผิดมันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ เธอต้องอยู่ที่นี่ให้ชั้นทรมานแบบนี้ จำไว้”ป๊อปปี้ไม่พอใจตะคอก

ใส่ฟางก่อนที่จะผลักร่างบางอย่างแรงแล้วเดินออกไปอย่างหัวเสีย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวเติมลิปสีนี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้วนะเฟย์”ฟางพูดพลางอาสาแต่งหน้าให้กับเฟย์ในวันแต่งงาน

 

 

 

 

 

“ทำไมพี่ฟางถึงดีกับเฟย์ล่ะคะ ทั้งๆที่ฟย์เป็นมารขวางความรักพี่กับพี่เขื่อน”เฟย์มองดูฟางที่ทั้ง

แต่งหน้าและช่วยเธอแต่งตัวในวันแต่งงานอยู่กับพิม แถมยังเตรียมงานแต่งต่างๆโดยไม่บ่นว่า

เหนื่อย ทั้งๆที่เรื่องเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนนั้นเธอไปนอนกับเขื่อน ที่ได้ชื่อเป็นคนรักของฟางแท้ๆ

จนทำให้เธอกับเขื่อนต้องแต่งงานกันเพื่อเขื่อนต้องรับผิดชอบ

 

 

 

 

 

 

 

“โธ่ เฟย์ยังคิดแบบนี้อีกแล้วนะ พี่บอกแล้วว่าเขื่อนกับพี่เคยคบกันก็จริง แต่เรื่องของเรามันเหลือ

เพียงแค่ความเป็นเพื่อนจ้ะ เฟย์สบายใจได้นะ”ฟางกุมมือเฟย์เอาไว้ก่อนที่จะพูดให้เฟย์เข้าใจใหม่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“แต่เฟย์ก็อดคิดไม่ได้นี่คะ เฟย์นี่มากจริงๆ”เฟย์ยังอดคิดไม่ได้และพูดต่อ

 

 

 

 

 

“ถ้าคิดมากแบบนี้ก็ถูกแล้วล่ะ คนเค้าเคยๆกันจะไม่ให้คิดได้ยังไง เผลอๆอาจจะแอบแทงข้างหลัง

ทีหลังก็ได้”แก้วเดินเข้ามาได้ยินฟางและเฟย์พูดกันก็รีบว่าต่อ ฟางถอนหายเหนื่ยใจกับความปาก

ร้ายของแก้วรีบพาเฟย์ออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“สงสัยความปากร้ายของคุณหนูนี่คงจะทำให้คนอื่นเค้าเข้าหน้าไม่ติดแล้วนะครับ ระวังเถอะ

สุดท้ายจะต้องอยู่คนเดียว”โทโมะที่เห็นฟางพาเฟย์ออกไปแล้วมีแก้วเดินตามโวยวายก็อดที่จะ

พูดแขวะไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

“คนอย่างชั้น ไปทางไหนก็มีแต่คนรัก ไม่เหมือนนาย ไอ้ขยะไม่มีหัวนอนปลายเท้า”แก้วไม่พอใจ

รีบย้อนออกไปก่อนที่จะเดินเชิดออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“หรืออาจจะมี”โทโมะมองแก้วเดินออกไปด้วยความหมั่นไส้ก่อนที่จะพูดขึ้นเบาๆจากนั้นชายหนุ่ม

ก็อาศัยจังหวะคนมังกรทองวุ่นกับงานแต่งงานเดินตามชายหนึ่งขึ้นรถตู้ไป สร้างความสงสัยให้กับ

พิมที่จับสังเกตได้เป็นอย่างมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“วันนี้คงจะเสียใจมากสินะที่คนเข้าหอบนนั้นคือเฟย์ไม่ใช่เธอ”ป๊อปปี้เห็นฟางที่ยังไม่นอนแล้ว

ออกมาเดินเล่นตอนดึกหลังจากงานแต่งงานของเขื่อนและเฟย์เลิกแล้วก็เข้ามาแขวะฟาง

 

 

 

 

 

 

“ถ้าจะมาหาเรื่องก็ไปเลยนะ เหม็นเหล้า”ฟางเหล่มองป๊อปปี้ที่พึ่งกลับเข้ามาและมีกลิ่นเหล้าตาม

ตัวก็รีบว่าก่อนที่จะเดินหนี ป๊อปปี้ไม่รอช้า รีบดึงฟางไปสวมกอดเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

“ชั้นถามหูหนวกรึไงห้ะ”ป๊อปปี้พูดอีกครั้งก่อนที่จะยื่นหน้าเข้าใกล้กับฟางสันจมูกของชายหนุ่ม

ใกล้แก้มเนียนของฟางทำให้ฟางใบหน้าร้อนผ่าว ไม่เข้าใจว่าวันนี้ป๊อปปี้จะมาไม้ไหน เพราะวันนี้

ทั้งวันป๊อปปี้แทบไม่พูดกับเธอเลยด้วยซ้ำ

 

 

 

 

 

 

 

“ก็แล้วแต่จะคิดเถอะ แต่ชั้นไม่อยากจะมีเรื่องกับคนเมา ว้าย ปล่อยนะ”ฟางพูดไม่ทันขาดคำก็ถูก

ป๊อปปี้ดึงร่างบางมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านก่อนที่จะดึงฟางมานั่งข้างพร้อมกับเขา

 

 

 

 

 

“จะทำอะไรน่ะ”ฟางตกใจเมื่อจู่ๆป๊อปปี้ที่ล้อคตัวเธอนั้นโน้มหน้ามาใกล้เธอพร้อมกับสวมกอดฟาง

ไว้ไม่ให้ไป คล้ายกับตอนที่เธอกับเขายังรักกันอยู่ ป๊อปปี้เอามืออีกข้างลูบแก้มเนียนของฟางเอา

ไว้อย่างเบามือ

 

 

 

 

 

 

“ถ้าเมามากก็ไปนอนซะเถอะป๊อป ดึกแล้ว”ฟางบ่ายเบี่ยงแล้วพูดย้ำกับป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

“ไม่ เธอเป็นนักโทษของชั้น อย่ามาสั่ง”ป๊อปปี้พูดก่อนที่จะกระชับกอดฟางเอาไว้ทำให้ฟางหน้า

แดงจัดใจเต้นรัว เมื่อทั้งสองสบตากันภาพวันเก่าๆของเขาและเธอก็ย้อนคืนมาในหัว ก่อนที่ป๊อปปี้

จะค่อยๆบรรจงจูบฟางอย่างอ่อนโยนโดยที่ฟางเองก็ไม่ขัดขืนชายหนุ่มทั้งคู่จูบกันอยู่เนิ่นนาน

ราวกับจะไม่ยอมให้อะไรมาพรากพวกเขาออกจากกันได้อีก

 

 

 

 

 

 

 

เพี้ยะ

 

 

 

 

 

 

แต่ตอนนั้นเองขนมจีนที่เดินลงมากับป๊อปปี้หญิงเห็นเข้าก็ไม่รอช้า กระชาฟางมาตบหน้าหันอย่าง

แรงก่อนที่ป๊อปปี้หญิงจะเข้าไปตบหน้าฟางอีกข้างเช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

“พอได้แล้ว ทั้งคู่นั่นล่ะ”ป๊อปปี้ตั้งสติก่อนที่จะร้องห้ามขนมจีนกับป๊อปปี้หญิง

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปปี้ นี่ป๊อปกำลังใจอ่อนกับมัน ไหนว่าป๊อปจะแค่แก้แค้นมัน นี่มันอะไรกันป๊อปจูบมัน

ทำไม”ขนมจีนโวยวายไม่พอใจ

 

 

 

 

 

 

“ใช่ นี่ ดาร์ลิ้งจะกลับไปรักมันแล้วลืมพวกเราแล้วใช่มั้ย”ป๊อปปี้หญิงร้องไห้โวยวายออกมาบ้าง

 

 

 

 

 

“ไม่ใช่อะไรทั้งนั้นล่ะก็แค่อารมณ์ชั่ววูบไปเท่านั้นล่ะน่า ไปนอนเถอะ”ป๊อปปี้ตัดบท

 

 

 

 

 

 

“ไม่จบหนมจีนไม่จบรึว่าป๊อปรักมันเลยปกป้องมันแบบนี้”ขนมจีนโวยวายต่อพลางจะเข้าไป

ทำร้ายฟาง

 

 

 

 

 

 

“ไม่ได้รักอะไรทั้งนั้นล่ะก็แค่อารมณ์ชั่ววูบบอกแล้วไง คนอย่างชั้นไม่มีวันจะกลับไปรักผู้หญิงแบบ

ยัยนี่หรอก”ป๊อปปี้พูดเสียงดังทำให้ฟางที่นั่งกับพื้นน้ำตาไหลออกมาด้วยความเสียใจ

 

 

 

 

 

“ถ้าอย่างงั้นมันก็คงจะมาอ่อยดาร์ลิ้งสินะ ดีลากมันไปให้พวกลูกน้องของเราลงแขกเลยดี

กว่า”ป๊อปปี้หญิงรีบพูด แต่ตอนนั้นเองเสียงดังมาจากห้องชั้นบนก่อนที่เขื่อนจะอุ้มเฟย์ลงมาจาก

ชั้นบนด้วยความร้อนรน

 

 

 

 

 

 

 

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ/ผมเข้าไปอาบน้ำแล้วได้ยินเสียงเฟย์น่าจะไปเอาของแล้วตกลงจากรถเข็นผม

ต้องพาไปหาหมอก่อน”ป๊อปปี้ตกใจรีบถามก่อนที่เขื่อนจะตอบจากนั้นทั้งคู่ก็รีบพาเฟย์ออกไปหา

หมอทันที

 

 

 

 

 

 

“จำเอาไว้ถ้าเธอยังจะให้ท่าป๊อปปี้อีกล่ะก็ ชั้นไม่เอาเธอไว้แน่”ขนมจีนกระชากผมฟางขึ้นมา

พร้อมกับพูดขู่ก่อนที่จะเดินหัวเสียออกไปเช่นเดียวป๊อปปี้หญิง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทางด้านโทโมะเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

 

 

 

 

“แน่ใจนะครับว่ะไม่ลบรอยสักนี้”เสียงของลูกน้องคนหนึ่งถามโทโมะที่นั่งบนเก้าอี้สักถามขึ้น

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องลบชั้นจะได้จำไว้ว่าศัตรูหมายเลข1ที่มันทำกับพวกเราไว้มันคืใคร และชั้นจะต้องล้าง

แค้นทวงทุกอย่างมาเป็นของพวกเราให้ได้ ลงมือซะสิ”โทโมะตอบเสียงเรียบก่อนที่จะมองไปยัง

แผ่นสลักรูปม้าสีดำในห้องแล้วยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ

 

 

 

 

อยู่ใกล้กันเดี๋ยวก็มีบ้างที่เผลอไป ถ้าไม่เจอมารมาขัดซะก่อน

 

 

แต่ตอนหน้าโทโมะเริ่มจะเข้าด้านดาร์กแล้ว ยังไงอย่าพึ่งหายไปไหนนะ

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา