ผันให้ไกล ใขว่ให้ถึง

-

เขียนโดย sorry619

วันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2553 เวลา 20.06 น.

  3 chapter
  2 วิจารณ์
  7,198 อ่าน
แชร์นิยาย Share Share Share

 

2) ตอนที่1

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

ฝันให้ไกล ใขว่ให้ถึง

ตอนที่1*

ที่ห้องประชุมทีมชาติเวลา13.00น ลักษณะเป็นห้องโถงใหญ่ ทันสมัย โอ่อ่า ซึ่งที่วันนี้มีการประชุมบอร์ดบริหารของสมาคมฟุตบอล เรื่อง โค้ชคนใหม่

ประธานสมาคมฟุตบอลกำลังจะเปิดประชุม..." กราบสวัสดีท่านผู้มีเกรียรติที่เคารพครับ"

ประธานพร้อมเอ่ยบรรยาย " วันนี้นะครับ เป็นเรื่องที่ยินดีมากที่เราผ่านเข้าไปเล่นรอบคัดเลือกบอลโลกในปีนี้ แต่เราจะจ้างโค้ชคนใหม่มาคุมทีมแทนโค้ชมานะ"

มานะสดุ้งทันทีแล้วยกมือขึ้น " ท่านประธานครับ ผมคุมทีมไม่ดีตรงใหนหรอครับ ทำไมไล่ผมออกเหมือนหมูเหมือนหมาอย่างนี้ครับ"

ประธานตอบแบบอธิบาย "คุณมานะ..คุณต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลงหน่อย เราก็ไม่อยากไล่หรอก เราแต่อยากลองโค้ชต่างชาติดู เผื่อมันจะไปได้ดีกว่าคุณคุม"

มานะไม่พอใจ แล้วพูดว่า" ท่านประธานว่าผมคุมทีมไร้น้ำยาหรอ..ผมทำเพื่อทีม เพื่อชาติโดยเฉพาะ ผมไม่ใช่ตัวเลือกนะครับ ไม่ใช่ตัวสำรอง ที่จะมาแทนใครได้

ประธานอธิบายให้มานะเข้าใจ "คือว่าเราไม่มีทางเลือกแล้ว เสียใจด้วยนะมานะ คุณได้ร่วมงานกับผมวันนี้เป็นวันสุดท้าย"

มานะฉุน และไม่พอใจ แล้วพูดก่อนที่เดินออกจากห้องประชุม" ดีครับ ผมจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเลย"

ประธานพูดให้มานะ " ดีครับ จะได้เปิดทางให้ ขอบคุณมากครับ" แล้วหัวเราะ

แต่การประชุมยังดำเนินต่อไปจากระทั้งได้เปิดตัวโค้ชในวันเดียวกัน โค้ชที่สมาคมจ้างมาแทน มานะ เขามาจาก อังกฤษ มีชื่อว่า โรเบิร์ด นั่นเอง จนกระทั้ง ประธานได้เปิดตัวโค้ชคนใหม่เรียนร้อยแล้ว มีหลายคนที่ข้องใจที่ว่า มานะทำไมโดนไล่ออก

 

" ประธานครับ ผมไม่เข้าใจเลยที่ท่านประธานเฉดหัวมานะออกอย่างนี้"

ประธานพูดอย่างแรง "ท่านอยากโดนไล่ออกอีกคนหรอ กรุณาหุบปากนะครับ"

เรื่องนี้นี่เอง ทำให้โดนขึ้นหน้าหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ

จนกระทั้ง ทอม ซึ่งเป็นคอลัมนิสต์สำนักข่าวชื่อดังแห่งหนึ่งได้โทรศัพท์ไปหามานะซื่งเป็นเพื่อนสนิททันที

ไอ้นะ..ไอ้นะ

ไงเพื่อน

เฮ้ยนะ..แกโดนไล่ออกจริงหรือเปล่าวะ..

นะ ตอบแบบจำใจ

แค่ประธานอยากหาทางเดินใหม่ ฉันก้เหมือนกัน ฉันอยากหาทางเดินใหม่ว่ะ..

ใหนว่าแกโดนไล่วะ..

ไม่ได้ไล่..แค่นี้ล่ะเพื่อน เราจะพักผ่อนนะ..

อ่ะ.ๆๆ ตอนเย็นเจอกันที่เดิม..

จากนั้น มานะได้วางโทรศัพท์ทันที หลังจากนั้น เขาไปที่ฝาบ้านแล้วมองดุรูปพ่อแม่ของมานะซึ่งมานะเป้นคนที่รักพ่อแม่มาก..และเป็นคนให้กำลังใจตลอดเวลาเมื่อเขาผิดหวัง..เมื่อประธานสโมสรไม่ต้องการเราเช่นนี้ เราก็ไปเริ่มต้นใหม่ที่บ้านนาเดิมดีกว่า..ทำไห้เขาเกิดความคิดที่จะกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อแม่สักครั้งหลังจากมานะ ไม่ได้ไปเยี่ยมพ่อแม่เลยหลังจากเขารับงานโค้ชได้2ปีกว่าๆ..

จากที่มานะแบกรับกับคำว่า ฝัน ไว้ตั้งนาน ตอนนี้ เขากำลังจะเดินทางสู่คำว่า ผัน.. อย่างไม่เป็นทางการ..

เมื่อคนเรา ผ่านความฝันไปแล้ว เรา ต้องเดินทางสู่   ผัน อย่างแน่นอน..

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา