วันฟ้าหม่น

9.0

เขียนโดย Mawmeaw

วันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2553 เวลา 18.49 น.

  10 ตอน
  29 วิจารณ์
  9,652 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2562 13.02 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

2) เปิดตัว

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บ่ายวันนี้ พริริยาตัดสินใจทำบางอย่าง

 

หลังเธอเรียนเสร็จ หญิงสาวขึ้นรถประจำทางเดินทางไปมุ่งหน้าไปที่ที่หนึ่งทันที หญิงสาวนึกในใจ

               

“ถึงเวลาแล้วสินะที่เราจะได้พบกัน รอฉันก่อนนะ ยังงัยซะฉันก็ต้องพูดกับคุณวันนี้ให้ได้”

               

หญิงสาวหมายมาดในใจ เนื่องจากวันนี้เส้นด้ายแห่งความอดทนของเธอขาดผึงทันทีเมื่อช่วงเช้าที่เพื่อนของเธอนำหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งมาให้เธอดู

               

หนังสือพิมพ์แทบทุกฉบับลงพาดหัวข่าวในทำนอง “วิวาร์ฟ้าแลบ เศรษฐีหนุ่มหล่อกับม่ายสาวลูกติด”,“คู่ฮอตดอกหญ้ากับมหาเศรษฐีหนุ่มสุดหล่อ”,”คู่รักต่างขั้ว รักสายฟ้าแลบ”

 

หลังจากพริริยาเห็นพาดหัวข่าวเหล่านี้ เธอจึงคิดว่าคงถึงเวลาที่เธอจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

 

..............................................                

 

ขณะนี้หญิงสาวมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าตึกสูงระฟ้าแห่งหนึ่ง หญิงสาวเงยหน้าขึ้นอ่านป้ายขนาดใหญ่ที่เขียนเอาไว้ชัดเจนว่า “พิภพกรุ๊ป อินเตอร์เนชั่นแนล”

               

หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไปภายในตัวดึก และขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 5 ที่มีป้ายติดเอาไว้ว่า “ห้องทำงานผู้บริหาร”

               

พริริยามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องทำงานขนาดใหญ่ เธอก้าวเร็วไปที่หน้าห้องนั้นในทันที ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู ก็มีเสียงใสๆดังขึ้นด้านหลังว่า

               

“เอ่อ ขอโทษนะคะคุณมาหาท่านประธานใช่มั้ยคะ ได้นัดไว้หรือเปล่าคะ รบกวนรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจะเรียนท่านประธานให้ ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ คุณเดี๋ยวก่อนค่ะ”

               

ผู้พูดตกใจ เมื่อหญิงสาวแปลกหน้าถือวิสาสะผลักประตูห้องขนาดใหญ่ ที่มีป้ายติดไว้ชัดเจนว่า “ห้องท่านประธาน” เธอทำอะไรไม่ได้นอกจาก บ่นออกมาเบาๆ ว่า

               

“ตายแล้วยัยโสภา จะโดนไล่ออกมั้ยเนี่ย โทษฐานที่บกพร่องต่อหน้าที่ ปล่อยให้แขกแปลกหน้าเข้าไปพบท่านโดยไม่ได้เรียนให้ท่านทราบก่อน”

               

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็หยิบยาดมประจำตัวออกมาสูดดมเข้าจมูกอย่างแรงสองสามที ก่อนจะเดินลากขากลับไปนั่งประจำที่หน้าห้องท่านประธานด้วยท่าทางหนักใจสุดๆอยู่ที่เดิม

               

ภายในห้องทำงานท่านประธาน  

 

พริริยาเดินตรงเข้ามาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง ซึ่งมีอยู่เพียงโต๊ะเดียวภายในห้อง ป้ายหน้าโต๊ะระบุไว้ว่า”นายพิภพ อภินันท์ธนะไพศาล”

 

ซึ่งบุคคลเจ้าของโต๊ะนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้เลื่อนตัวใหญ่ที่อยู่หลังโต๊ะ

               

หญิงสาวแอบค่อนขอดในใจว่า

 

“ผู้ชายคนนี้คงจะร่ำรวยมหาศาลมากสินะ แม่ของเธอถึงได้ติดอกติดใจเขาได้มากขนาดนี้ เชอะ คงคิดสินะ ว่าเงินสามารถซื้ออะไรก็ได้บนโลกใบนี้ เสียใจนะสำหรับแม่ของฉันคุณไม่มีทางซื้อได้ด้วยเงินของคุณหรอก ฉันไม่มีวันยอมแน่”

 

พริริยาแกล้งกระแอมเบาๆพอให้ได้ยิน บุคคลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันเก้าอี้กลับมาตรงหน้าหญิงสาวทันที

 

เมื่อหญิงสาวเห็นหน้าเจ้าของโต๊ะทำงาน เธอก็อดแปลกใจไม่ได้

 

“นี่เหรอ ผู้ชายที่แม่รัก แม่รักผู้ชายที่อายุอ่อนกว่าแม่คราวลูกคนนี้นะเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าผู้ชายตรงหน้านี้น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเราหรืออาจแก่กว่าเราไม่กี่ปีคนนี้ เขาจะเป็นคนที่แม่รักและก็กำลังจะแต่งงานกันด้วย”

 

ชายหนุ่มตรงหน้ามีท่าทางแปลกใจที่เห็นหน้าแขกไม่ได้รับเชิญถือวิสาสะเข้ามาภายในห้องของเขา โดยที่เลขาหน้าห้องของเขาไม่ได้รายงานให้เขาทราบก่อนเหมือนทุกครั้ง

 

เขามองสำรวจหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่จะกลับมาจ้องใบหน้าสวยๆของนักศึกษาสาวผู้นี้อีกครั้ง พร้อมกับเผยรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปากด้วยความพึงพอใจ

 

หญิงสาวรู้สึกไม่พอใจกับชายหนุ่มตรงหน้าที่มองเธอด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ยังกับว่าเธอมาสัมภาษณ์งานหรือเป็นตัวประหลาดอะไรสักตัว แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว

 

หญิงสาวตัดสินใจพูดขึ้นว่า

 

“คุณคือ คุณพิภพ ประธานบริษัทยักษ์ใหญ่อย่าง พิภพกรุ๊ป อินเตอร์เนชั่นแนล ล่ะสินะ เอาล่ะฉันขอพูดตามตรงเลยก็แล้วกัน”

 

“ไม่ว่าคุณคิดจะเล่นตลกอะไรหรือกำลังจะหลอกลวงอะไรแม่ฉันล่ะก็ ขอบอกไว้ว่าฉันจะไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่ เพราะฉะนั้นกรุณาอย่ามายุ่งกับแม่ฉันอีก หวังว่าฉันพูดแค่นี้ คุณก็คงรู้อยู่แก่ใจนะว่าความหมายของฉันคืออะไร”

 

“เอ! สงสัยว่าผมคงไม่ฉลาดพอ ผมจึงไม่อาจเข้าใจความหมายที่คุณพูดเลย”

 

ชายหนุ่มพูดและมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าที่มีท่าทางเอาเรื่องน่าดู แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจเจตนาของเธอนัก

 

กระนั้นเขาก็ยังอยากรู้ ว่าเธอเข้ามาเพื่อจะเรียกร้องหรือต้องการอะไรกันแน่

 

“นี่คุณ อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลยน่า วิธีนี้มันไม่ได้ผลหรอก ฉันขอบอกเป็นครั้งท้ายนะ ยกเลิกงานแต่งงานระหว่างคุณกับแม่ของฉันซะ ถ้าคุณไม่อยากเดือดร้อน”

 

หญิงสาวชักจะนึกโมโหจึงโพล่งออกมาตรงๆ ด้วยนึกไม่พอใจชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูเหมือนดูท่าว่าเขากำลังเห็นเรื่องที่เธอพูดเป็นเรื่องตลก

 

เขายิ้มในหน้าและหัวเราะเบาๆอย่างสบายอารมณ์

 

“อ้อ คราวนี้ผมพอจะเข้าใจความหมายของคุณแล้วล่ะ ผมเดาว่า คุณก็คือ ลูกสาวคนเดียวของคุณพิมพาสินะครับ และดูท่าทางคุณจะหวงแม่ของคุณน่าดู”

 

ชายหนุ่มนึกไปถึงพาดหัวข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์ที่เพิ่งจะอ่านมาก่อนหน้าจะมาที่นี่

 

ทำให้นึกเดาเรื่องราวและเจตนาของหญิงสาวตรงหน้านี้ได้ไม่ยากนัก

 

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป) 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา