วันฟ้าหม่น

9.0

เขียนโดย Mawmeaw

วันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2553 เวลา 18.49 น.

  10 ตอน
  29 วิจารณ์
  9,655 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2562 13.02 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

4) ข้อตกลง

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

“อ้อ ที่แท้คุณชื่อ พริริยานี่เอง หวังว่าเราคงได้พบกันอีกนะครับคุณน้ำฟ้า”

 

พีระศักดิ์นึกในใจหลังจากเขาแอบถ่ายรูปเธอเอาไว้ และตามสืบจนทราบว่า เธอเป็นใครและมีความเป็นมาอย่างไรได้แล้ว

               

วันนี้หลังการเรียนวิชาสุดท้ายผ่านไป หญิงสาวเดินออกมาจากห้องเรียน

 

ขณะกำลังก้าวพ้นจากประตูรั้วของมหาวิทยาลัยอยู่แล้วนั้น เสียงคุ้นๆของใครบางคนก็ดังขึ้นด้านหลัง

               

“สวัสดีครับคุณพริริยา ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้ง วันนี้คุณคงไม่รังเกียจถ้าผมจะขออาสาไปส่งคุณ และผมมีบางอย่างที่อยากจะคุยกับคุณเกี่ยวกับคุณลุงของผม”

               

พริริยานิ่งคิดสักครู่

               

“นายนี่จะมาไม้ไหนกับเราอีกนะ”

               

หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไร แต่การหันหลังกลับและเดินก้าวเท้ายาวๆจากไป นั่นก็ยืนยันการปฏิเสธของเธอได้อย่างชัดเจนแล้ว

 

ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบก้าวตามมาและขวางหน้าหญิงสาวเอาไว้ได้ทัน

 

“เดี๋ยวก่อนสิคุณน้ำฟ้า ผมอยากจะตกลงกับคุณเรื่องคุณลุงของผมจริงๆนะครับ”

 

“ถอยไปเดี๋ยวนี้นะ จะไม่มีข้อตกลงอะไรระหว่างลุงของคุณกับฉันเด็ดขาด มีอยู่ข้อตกลงเดียวที่ฉันต้องการ คือ ลุงของคุณต้องออกไปจากชีวิตแม่ของฉันเท่านั้น”

 

“คุณฟ้า คุณไม่คิดเหรอว่านั่นอาจจะเป็นสิ่งที่เลวร้ายเกินไปสำหรับแม่ของคุณแล้วก็คุณลุงของผมมากเกินไปเหรอครับ ถ้าผมมีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น คุณจะว่าอย่างไร”

 

“ข้อเสนอของคุณคืออะไรก็ว่ามาตรงนี้เลยดีกว่า”

 

หญิงสาวยื่นคำขาด เพราะไม่ไว้ใจที่จะไปกับชายหนุ่มตรงหน้า

 

“ผมคิดว่าคุณกำลังกลัว และไม่กล้าไปกับผมอยู่ ใช่มั๊ยครับ ผมพูดถูกหรือเปล่าครับคุณฟ้า”

 

“นายมีอะไรก็ว่ามาเดี๋ยวนี้ ขืนยังเล่นลิ้นอยู่อย่างนี้ ฉันคงต้องขอตัว”

 

หญิงสาวทำท่าจะผละไปจริงๆ

 

พีระศักดิ์จึงต้องรีบพูดออกมาว่า

 

“ผมคิดว่าคุณไม่ควรตัดสินคุณลุงของผมว่าไม่ดีเพียงฝ่ายเดียว คุณควรให้โอกาสคุณลุงของผมได้พิสูจน์ตัวเองบ้าง เราควรมาพบกันครึ่งทาง ผมรู้ว่าคุณมีความรู้สึกว่ากำลังจะสูญเสียคุณแม่ของคุณไป”

 

“และคุณกลัวว่าคุณลุงของผมกำลังจะไปแทนที่คุณพ่อของคุณที่คุณก็รักท่านมากเช่นกัน แต่ถ้าคุณเปิดใจให้กว้าง และคุณลองให้โอกาสแม่ของคุณ ให้ท่านมีความสุขความสบายใจอยู่กับปัจจุบันของท่านบ้าง”

 

“คุณไม่อยากเห็นคนที่คุณรักมีความสุขอย่างนั้นเหรอครับคุณน้ำฟ้า ผมรู้นะครับว่าลึกๆแล้วคุณอยากเห็นแม่ของคุณมีความสุข คุณไม่ใช่คนใจร้ายเหมือนกับที่คุณพยายามจะแสดงออกมาหรอกครับ ผมรู้”

 

เขาพูดถูก พริริยายอมรับว่าในใจส่วนลึกของเธอแล้ว เธอไม่ได้อยากขัดขวางความรักครั้งนี้ของคุณพิมพาเลย

 

เธอไม่อยากเห็นแม่ของเธอต้องเป็นทุกข์ต้องเศร้าใจทุกครั้งที่ต้องทะเลาะกับเธอเรื่องคุณพิภพเลย

 

แต่เพราะอะไรนะหรือ เพราะความกลัว ความเหงา ความอ้างว้าง ความโดดเดี่ยวในหัวใจของเธอนะหรือที่เป็นแรงผลักดันให้หญิงสาวต้องตัดสินใจเป็นตัวขัดขวางเส้นทางแห่งความรักครั้งนี้ของแม่ของเธอกับผู้ชายที่แม่รักในครั้งนี้

 

พริริยาค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตอนนี้ความอ่อนแอและความรู้สึกผิดกับการกระทำและความคิดภายในใจของหญิงสาวมันกำลังถาโถมเข้ามาใส่หญิงสาวอีกรอบแล้ว

 

หญิงสาวรู้สึกแทบสิ้นไร้อ่อนแรง เหนื่อยล้าไปทั้งกายและใจ คำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าเธอก่อความรู้สึกผิดในใจหญิงสาวให้เกิดขึ้นมามากมาย

 

เธอไม่ควรที่จะมาแสดงความอ่อนแอแบบนี้เลย ไม่ควรเลยจริงๆ ให้ตายสิ

 

พริริยาค่อยๆปล่อยให้น้ำตาแห่งความสับสนและความรู้สึกผิดในใจไหลพรั่งพรูออกมาจากดวงตาอ่อนล้าทั้งสองข้างของเธออย่างช้าๆต่อหน้าชายหนุ่มที่เธอรู้สึกไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกพบ

 

พีระศักดิ์ค่อยๆก้มลงมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าร้องไห้อยู่เงียบๆ

 

เขามองหน้าหญิงสาวที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนแก้มนวลทั้งสองข้างของเธอ

ชายหนุ่มรู้สึกสงสารและเห็นใจพริริยา

 

เขาเข้าใจความรู้สึกตอนนี้ของหญิงสาวดี เขาอยากดูแลปกป้องผู้หญิงบอบบางตรงหน้าของเขาคนนี้นัก

 

พีระศักดิ์ค่อยๆใช้สองมือของเขาโน้มหลังหญิงสาวเข้ามาซบอกแข็งแรงของเขา เพื่อใช้เป็นหลักยึดเป็นที่พึ่งและปกป้องเธอไว้ในขณะที่เธออยู่ในภาวะเช่นนี้

 

พริริยาไม่ได้ขัดขืนการกระทำนั้นของชายหนุ่ม ตอนนี้เธอแทบลืมไปเสียสิ้นว่าเขาก็คือศัตรูคนหนึ่งที่เธอควรอยู่ให้ห่างๆเขาเอาไว้

 

ตอนนี้เธอรู้สึกอ่อนแอและต้องการที่พึ่งพิง หญิงสาวซบอกร้องไห้เงียบๆอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มอย่างไม่รู้ตัว

 

ขณะที่พีระศักดิ์ลูบผมหญิงสาวเบาๆและกอดกระชับหญิงสาวเข้ามาแนบอกของเขามากขึ้น

 

เพียงชั่วครู่ เมื่อหญิงสาวตั้งสติได้บ้างแล้ว เธอชักจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าชายหนุ่มกำลังฉวยโอกาสกอดเธอเอาไว้ในอ้อมอกของเขา

 

หญิงสาวใช้มือปาดน้ำตาทิ้งไป ก่อนพูดขึ้นว่า

 

“นี่คุณพีระศักดิ์ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”

 

“อ้าวนี่คุณ พอผมหมดประโยชน์ก็คิดจะเขี่ยผมทิ้งเลยเชียวเหรอ คุณเนี่ยช่างใจร้ายกับผมซะจริงๆเลย”

 

ชายหนุ่มพูดเชิงตัดพ้อหญิงสาวด้วยความน้อยใจ แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดออกจากตัวหญิงสาว

 

แต่เขากลับประคองกอดหญิงสาวเอาไว้แน่นกระชับมากขึ้นไปอีก

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป){#emotions_dlg.emotions}           

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา