วันฟ้าหม่น

9.0

เขียนโดย Mawmeaw

วันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2553 เวลา 18.49 น.

  10 ตอน
  29 วิจารณ์
  9,922 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2562 13.02 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

9) โลกความจริง

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

“ผมขอโทษคุณน้ำฟ้า แต่นี่เป็นทางเดียวที่จะทำให้คุณยอมรับความจริงได้ง่ายขึ้น”

 

“เอ๊ะ…”

 

จอมโจรชุดดำค่อยๆดึงชุดคลุมสีดำออกจากตัวเขาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างชายคนหนึ่ง

 

“คุณนี่เอง คุณพีระศักดิ์ คุณกำลังเล่นตลกอะไรกับฉันอีกล่ะคราวนี้ คุณสนุกมากใช่มั๊ยที่เห็นฉันต้องเป็นคนที่สิ้นไร้ไม้ตรอกแบบนี้น่ะ”

 

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะฟ้า ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณต้องเสียใจ เพียงแต่ผมอยากให้คุณยอมรับเรื่องนี้ให้ได้ก่อนที่คุณจะกลับไปร่วมแสดงความยินดีกับแม่ของคุณอย่างจริงใจ”

 

“ไม่มีทางซะหรอก ยังไงฉันก็ไม่มีวันยินดีกับเรื่องที่ฉันต่อต้านสุดๆมาตั้งแต่ต้นแบบนี้แน่ ไม่มีทาง”

 

“โถ่คุณฟ้า ถ้าคุณไม่เห็นแก่คุณลุงของผม ก็ช่วยเห็นใจในความรักของแม่คุณที่มีต่อคุณลุงของผมบ้างจะได้มั๊ยครับ ได้โปรดอย่าต่อต้านพวกเขาอีกได้มั๊ยครับ”

 

“ไม่มีประโยชน์หรอก ถึงฉันจะต่อต้านยังไง พวกเขาก็แต่งงานกันไปแล้วนี่ แต่เรื่องที่คุณหลอกลวงฉันและกักตัวฉันไว้ที่นี่ แถมคุณยังทำให้ฉันไม่เหลือใครในชีวิตอีกเลย คุณจะรับผิดชอบยังไงล่ะ”

 

“แน่นอน ผมไม่มีปัญหา ผมรับผิดชอบเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่มันอยู่ที่คุณมากกว่าว่าจะให้ผมรับผิดชอบหรือเปล่า”

 

“อ้าว คุณก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องที่คุณก่อขึ้นเองอยู่แล้ว ฉันก็เพิ่งบอกให้คุณรับผิดชอบเรื่องนี้ไปอยู่หยกๆ”

 

“ถ้าอย่างนั้นง่ายๆ ผมขอรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับคุณ”

 

“หา คุณว่าอะไรนะ…”

 

 

..............................................................................

 

 

ภายในงานมงคลสมรส แขกเหรื่อเริ่มทยอยเดินทางกลับบ้างแล้ว เนื่องจากเลยเวลาเที่ยงคืนที่พิธีการต่างๆได้เสร็จสิ้นลงอย่างสวยงามไปเรียบร้อยแล้ว

 

หลังจากที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวไหว้ลาแขกกลุ่มสุดท้ายที่เพิ่งเดินออกไปจากงานเมื่อครู่เรียบร้อยแล้ว เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

 

“สวัสดีค่ะ ไม่มีใครคิดจะเชิญฟ้ามางานนี้มั่งเลยนะคะ”

 

พริริยาเดินเข้ามาหยุดยืนภายในงานที่บัดนี้เสร็จสิ้นไปแล้ว เหลือเพียงพนักงานจำนวนหนึ่งที่กำลังเริ่มทำการเก็บกวาดสถานที่บางส่วนแล้ว

 

พิภพบีบมือเจ้าสาวหรือภรรยาที่ถูกต้อง

ตามกฎหมายเป็นเชิงให้กำลังใจ เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่สร้างความลำบากใจให้ภรรยาของเขาไม่น้อย

 

คุณพิมพาเดินเข้ามาหาบุตรสาวพร้อมด้วยสามีหรือคุณพิภพ เธอพร้อมที่จะอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ให้บุตรสาวคนเดียวได้รับทราบตามที่บุตรสาวของเธอต้องการแล้ว

 

คุณพิมพารู้สึกอึดอัด ด้วยรู้นิสัยของบุตรสาวคนเดียวดี น้ำฟ้าเป็นคนที่ยึดมั่นในสิ่งที่เชื่อหรือต่อต้านมาโดยตลอด เป็นเรื่องยากมากที่เธอจะเปลี่ยนทัศนคติของเธอได้ง่ายๆ

 

คุณพิมพาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าบุตรสาวคนเดียวของเธอ เธอเอ่ยขึ้นว่า

 

“ฟ้า แม่ขอโทษ แม่…”

 

“แม่ไม่ต้องขอโทษฟ้าหรอก แม่ไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ คนที่ผิดคือฟ้าต่างหากล่ะแม่”

 

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะลูก”

 

“ฟ้าไม่โกรธแม่หรอกค่ะ ฟ้าต่างหากล่ะคะที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ ฟ้าน่าจะยอมรับและเข้าใจในความรักของแม่กับคุณพิภพตั้งนานแล้ว ฟ้าขอโทษที่ทำให้แม่ต้องอึดอัดและลำบากใจมาโดยตลอด ต่อไปนี้ฟ้าจะไม่ขัดขวางความรักของแม่กับคุณพิภพอีกแล้วค่ะ”

 

“โถ่ฟ้า แค่ลูกไม่โกรธที่แม่แต่งงานกับคุณพิภพโดยไม่บอกลูกในวันนี้ แค่นี้แม่ก็ดีใจเป็นที่สุดแล้วล่ะลูก”

 

“แม่…”

 

“ฟ้า…ลูกรักของแม่”

 

ทั้งสองโผเข้ากอดกันด้วยความรักและความผูกพันที่ต่างคนต่างมีให้แก่กัน

 

เสียงปรบมือจากพนักงานที่กำลังเก็บกวาดสถานที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ที่ต่างก็เป็นปลื้มกับความความรัก ความเข้าใจ และความผูกพันที่สองแม่ลูกมีให้ต่อกันอย่างท่วมท้น

 

อ้อมแขนของแม่ช่างอบอุ่นเสียนี่กระไร นานแล้วสินะที่เธอไม่ได้กอดแม่แบบนี้

 

เนื่องจากที่ผ่านมาเธอสร้างกำแพงขวางกั้นระหว่างเธอกับแม่ ด้วยการต่อต้านความรักของแม่มาโดยตลอด

 

หญิงสาวกอดแม่กระชับขึ้น เธออยากหยุดเวลาทุกอย่างเอาไว้ตรงนี้ วันนี้ช่างเป็นวันที่ฟ้าสดใสเหลือเกิน เมฆหมอกมืดครึ้มที่ปกคลุมอยู่ได้สลายตัวไปหมดแล้วในคืนนี้

 

การมาปรากฏตัวคราวนี้ของ พริริยาสร้างความโล่งใจให้กับทุกๆคน ทุกคนอดตื้นตันใจไปกับความรักของสองแม่ลูกคู่นี้ไม่ได้

 

โดยที่ไม่มีใครคาดฝัน เสียงคุ้นเคยของใครคนหนึ่งดังขึ้นเบื้องหลังสองแม่ลูก

 

“สวัสดีครับทุกคน ขอผมร่วมแสดงความยินดีกับคุณได้มั๊ยครับฟ้า”

 

“เอ๊ะ คุณคือ…เอ่อ…นายเมฆใช่มั๊ย นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

“ฟ้า เรากลับมาตั้งแต่ที่ได้ยินข่าวว่าคุณพิมพาแต่งงานกับคุณพิภพ เราดีใจนะที่ฟ้ายอมรับในสิ่งที่ฟ้าต่อต้านมาโดยตลอดได้”

 

“ขอบใจนะนายเมฆ แต่ว่าฟ้า…ฟ้าขอโทษนะเมฆที่ฟ้า…”

 

“ไม่ต้องหรอกฟ้า ฟ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษเมฆหรอก ในเมื่อฟ้าตัดสินใจเลือกเขาเป็นคู่ชีวิตไปแล้ว”

 

“เมฆ นายรู้แล้วใช่มั๊ย…”

 

(โปรดติดตามตอนต่อไปตอนอวสาน) Cry

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา