Queen Superstar! ตกหลุมรักแล้วละซิ?
เขียนโดย Nasha
วันที่ 25 สิงหาคม พ.ศ. 2556 เวลา 18.59 น.
แก้ไขเมื่อ 21 เมษายน พ.ศ. 2559 12.51 น. โดย เจ้าของนิยาย
16) อย่าเป็นอะไรนะ ฉันรักนายได้ยินมั้ย!
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความใช่จริงๆด้วยเขาคือนิก
"นายจริงๆเหรอทำไม...นายถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ตอนนั้นนายยังอ้วนดำเหยินอยู่เลยไม่ใช่เหรอ=O="
ฉันตกใจกับสภาพตัวของเขาก็ดูสิตอนนั้นอ้วนดำเหยินตอนนี้หล่ออย่างกับเทพบุตรสาวๆจะต้องชอบเขาเยอะแน่ๆ
"หึ" สีหน้าที่หน้าสยดสยอง "ไปอยู่กับฉันเถอะมูน"
"เอ่อคงไม่ได้หรอกนะนิก..คือ"
ผั๊ว! ปั๊ก!
จู่ๆเสียงชกต่อยก็เกิดขึ้นเมื่อซันมา
"มูนไม่เป็นอะไรนะ"เขาเอามือประคองหน้าฉันไว้และดูตามลำตัวว่ามีบาดแผลอะไรไหม
"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกแต่นายไปเตะนิกทำไมเขายังไม่ได้ทำอะไรฉันเลยนะ"
"เพราะไอ่นี่ใช่มั้ยเธอถึงไปกับฉันไม่ได้หน่ะ ฮะมูน!!!!!"
ผู้ชายตรงหน้าที่เคยโดนฉันล้อสมัยเด็กๆหน้าแดงขึ้นเพราะความโกรธจัด เขาหยิบมีดสั้นออกมาเตรียมจะพุ่งเข้ามาหาฉันแต่ซันดันชิงถามคำถามขึ้นมาก่อนที่เขาจะใช้มีดนั่นทำอะไรได้ทัน
"แกใช่มั้ยที่ไปบุกรุกห้องของมูนและตั้งของขวัญประหลาดๆไว้หน่ะ"
เสียงหัวเราะในลำคอที่ทำให้เขาดูหน้ากลัวขึ้นว่าเก่า
"ใช่"สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเหมือนคนโรคจิตเมื่อซันทายบางซิ่งบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขาถูก "ฝีมือฉันเองล่ะทำไมล่ะแกหน่ะไม่มีปัญญาทำให้มูนอย่างนั้นสินะ...มูนบอกมันไปสิว่าเราหน่ะสนิทกันขนาดไหนและฉันก็แอบชอบเธอจนเปลี่ยนจากชอบเป็นรักตั้งแต่เด็กๆแล้วบอกมันไปสิว่าความรักของฉันที่มีต่อเธอหน่ะมันมากมากขนาดไหน!!!ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!!" เสียงหัวเราะที่หน้าสยดสยองออกมาจากลำคอของคนที่ขึ้นชื่อเป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉัน
"พูดซิมูนพูด!!!"เมื่อฉันไม่ตอบแต่กลับทำหน้าตกใจแทนนิกจึงตะคอกใส่ฉัน
"นิก...แต่ฉันไม่ได้รักนายนะ...ฉันขอโทษ"
"ทำไม!!!!!! เพราะไอบ้านี่ใช่ไหม"
ฉันรีบเอามือไปเกาะแขนเสื้อของซัน
"รักมันมากใช่มั้ย! ฉันจะสงเคราะให้!"
นิกไม่รอช้ารีบพุ่งเข้ามาหาฉันแต่ซันรีบมาขวางหน้าฉันเอาไว้และ
ฉึก!
เสียงมีดเล็กแทงเข้าไปในหน้าท้องของใครบางคน
คนตรงหน้าฉันล้มตัวลง ฉันอึ้งและตกใจจนต้องเอามือทั้งสองข้างมาปิดปากตัวเองและรีบไปประคองร่างของซันเอาไว้ เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลรินออกมาจ้างหน้าท้องของเขา หน้าท้องของคนที่เคยให้ฉันซุกเวลาที่ฉันกลัว...
"ซัน..ซัน! นายอย่าเป็นอะไรนะ!" ฉันตกใจมากจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ นี่ไม่ใช่บทละครแต่มันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับคนตรงหน้าฉันจริงๆ...มันไม่ใช่เลือดปลอมเหมือนตอนถ่ายละครที่ฉันจะต้องเจอเป็นประจำแต่นี่มันคือเลือดจริงๆ! ฉันรีบสวมกอดเขา ฉันเข้าใจแล้วล่ะที่ทำไมบทละครในบทแบบนี้แล้วตัวเอกมักจะต้องล่ำลาจนคนตรงหน้าตายและไม่ทันโทรเรียกรถพยาบาล
มันอึ้ง มันตกใจ จนทำให้คนที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างต่อหน้าต่อตาทำอะไรไม่ถูกหน่ะสิ
"ซัน! ฮึก..นายจะต้องไม่เป็นไรนะตื่นสิ! ตื่นมาคุยกับฉันก่อน! ฮึก"
ฉันลนลานเมื่อคนตรงหน้าไม่ตอบจึงรีบเอาหูไปจ่อตรงจมูกของเขา เขายังหายใจอยู่ ฉันจึงรีบตั้งสติและโทรเรียกรถพยาบาลให้ด่วนที่สุด
เจ้าของมีดเล็กที่ปักเข้าไปที่ท้องของซันตกใจกับเหตุการณ์ที่เขาเป็นต้นเหตุจึงกรีดร้องทำหน้าเหมือนคนที่เห็นผีหรือวิญญาณเข้าไปในโสตประสาทของเขา ชายหนุ่มกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนไร้สติ
"ฉันไม่ได้ทำ!! ฉันไม่ได้ทำ!"
เมื่อรถพยาบาลมาถึงนางพยาบาลจึงทำการพยาบาลเบื้องต้นให้ซันและใส่หน้ากากอ็อกซิเจนให้
ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงของเขาด้านหลังรถพยาบาลได้แต่ร้องเสียงสะอื้นแล้วกุมมือของเขาไว้ตลอดทาง
เมื่อถึงโรงพยาบาลทั้งบุรุษพยาบาลและนางพยาบาลต่างรีบวิ่งลากเตียงของซันไปที่ห้องไอซียูอย่างด่วนที่สุด
"ขอโทษนะคะญาติผู้ป่วยเชิญรอด้านนอกค่ะ" นางพยาบาลคนสุดท้ายที่มีหน้าที่ปิดประตูบอกกับฉันไม่ให้เขาไปและเมื่อประตูปิดลงแสงไฟสีแดงก็สว่างขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า ห้องนี้กำลังมีผู้ป่วยที่ต้องการการดูแลแบบฉุกเฉินที่สุด
"ฉันขอโทษ ... ฉันขอโทษ ฮึก นายต้องรอดนะถ้าไม่รอดฉันจะอยู่ยังไง ฮึก" ฉันพูดกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และตอนนั้นเองมันก็ทำให้ฉันได้เข้าใจหัวใจตัวเอง ว่าเขา...คือคนสำคัญของฉัน
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ