Never Change, Please! เช็คบิคแค้น เปิดโปงหัวใจ

7.3

เขียนโดย Tale_2267

วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เวลา 22.39 น.

  4 ตอน
  0 วิจารณ์
  5,623 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 22.24 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

2) ฉันนี่แหละแอล

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
กรี๊ดดดด!!! กรี๊ด!!! กรี๊ดดดดดด!!!
" โอ๊ยเสียงความถี่สูงแบบนี้อีกแล้วน่ารำคาญชะมัดยาก " ซองวาโวยวายลั่นโรงอาหารทำเอาทุกคนถึงกับหันมองมาทางพวกฉันเป็นตาเดียว
" มองอะไรฮ่ะ!! " ซองวาทำสายตาดุดันพร้อมกับตวาดคนที่มองเสียงดังลั่นจนทุกคนรีบหันกับไปเลยทันที
" นี่...ยัยซองใจเย็นๆหน่อยซิ่ " แอลเตือนเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
" ฉันใจเย็นไม่ไหวแล้วแกฉันรำคาญ...แกไม่ได้ยินเสียงแปดหลอดของยัยพวกนั้นรึไงไม่รู้จะกรี๊ดอะไรนักหนากับอีแค่ผู้ชายสองคนมาตึกคณะเราทำอย่างกับว่าดารานักร้องชื่อดังมาอย่างนั้นแหละ บลาๆๆๆ " ซองวาบ่นยาวเป็นชุดจนแอลถึงกับยกมือขึ้นมากลุมขมับ
" โอ้ย!!ยัยซองแกจะบ่นอะไรนักหนาฉันว่าเสียงบ่นแกน่ารำคาญมากกว่าเสียงกรี๊ดแปดหลอดของยัยพวกนั้นอีก " แอลว่าพลางส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา
" ยัยแอล!!แกว่าฉันหรอ ตกลงนี่แกเป็นเพื่อนฉันรึยัยพวกนั้นกันแน่ฮ่ะ " ซองวาพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจพลางเชิดหน้าใส่แอลแบบงอลๆ
" เฮ่ย!ซองแกงอนฉันหรอ "
" ใช่งอนแก..งอนมากด้วยขอขีดเส้นใต้สองเส้นว่าฉันงอนมาก " พูดพลางหันหน้ามองแอลแล้วก็ใช้นิ้วชี้ขึ้นมาทำท่าขีดเส้นใต้สองเส้น
" เฮ่ย!!อย่างอนดิ อย่างอนน๊า....นะๆๆๆ ดีกันนะ..." แอลพูดพลางยื่นนิ้วก้อยไปให้ซองวา
" ไม่!!ฉันโป้งแกแล้ว โกรธร้อยปีอย่ามาดีร้อยชาติ โป้ง!!! " ไม่พูดเปล่าซองวายังยื่นนิ้วโป้งไปให้แอลแล้วก็ทำำท่าอมลมไว้ในปากจนแก้มป่องทว่าจู่ๆก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารก้าวเดินออกไปทันที
" เฮ่ย!ซองแกจะไปไหนรอฉันด้วย " แอลพูดพลางรีบลุกขึ้นจากโต๊ะแล้ววิ่งตามไปทันที

อีกฝั่งหนึ่งของโรงอาหาร
กรี๊ดดดด!!กรี๊ดดด!!กรี๊ดดดด!!!
" เรียวขาเรียวมาหาแป้งหรอคะ " แป้งสาวสวยดาวคณะพูดพลางเดินเข้าไปควงแขนเรียวหนุ่มสุดฮอตของมหาลัย
" เอ่อ...คือ... " เรียวกำลังจะขยับปากพูดแต่ก็ดันมีผู้หญิงคนนึงเดินมาชนเรียวอย่างแรง
ปึก!!!
" อุ้ย!! " หญิงสาวที่เดินชนเรียวตกใจเล็กน้อยจึงรีบผละตัวออกห่างจากเรียวอย่างเร็ว
" นี่ยัยบ้าเดินชนเรียวของฉันแล้วทำไมไม่ขอโทษยะ " แป้งตวาดใส่หญิงสาวที่เดินชนเรียว
" ว่าไงนะ " หญิงสาวคนนั้นจิ้ปากอย่างอารมณ์เสีย
" ฉันบอกว่าให้แกขอโทษเรียวส๊ะนังโง่ " แป้งตวาดอีกครั้ง
" ฉันไม่ขอโทษ...เธอต่างหากที่ต้องขอโทษฉันถ้ายังไม่อยากตาย " พูดพลางกระตุกยิ้มมุมปาก
" ซอง...มีอะไรหรอ " แอลที่เพิ่งวิ่งมาเห็นเหตุการณ์พูดถาม
" ก็ฉันเดินมาชนหมอนี่ " ชี้หน้าเรียว
" แล้วยัยนี่ก็บอกให้ฉันขอโทษหมอนี่แถมยังกล้ามาด่าฉันว่านังโง่อีก " กล้าดียังไงมาสั่งแถมยังว่าฉันนั่งโง่อีก ในชีวิตนี้ยังไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้ามาสั่งเธอเลยคนเดียวที่สั่งเธอได้ก็คือพ่อของเธอคนเดียวเท่านั้นจะให้ฉันขอโทษงั้นหรอฝันไปเถอะว่าฉันจะขอโทษ...แล้วที่มาด่าฉันว่านังโง่อีกเธอได้ตายศพไม่สวยแน่
" อ่อ " แอลพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วล่ะ...ขอโทษงั้นหรอต่อให้ไปตายแล้วเกิดใหม่สิบชาติยัยนี่ก็ไม่ขอโทษหรอก
" ขอโทษเรียวเดี๋ยวนี้นะนังบ้า " แป้งพูดพลางปล่อยแขนเรียวแล้วเดินไปประจัญหน้ากับซองวา
" ฉันไม่ขอโทษ " ซองวาพูดพลางยกแขนขึ้นมาเท้าอกแล้วยิ้มมุมปากนิดๆ
" เมื่อกี้เธอว่าไงนะ " คราวนี้ไม่ใช่ยัยแป้งที่พูดแต่เป็นเรียวที่พูดแทน
" ฮันบอกว่า ฉัน - ไม่ - ขอ - โทษ " ซองวาพูดเน้นคำ
" เธอไม่รู้รึไงว่าฉันเป็นใคร " เรียวที่ได้แต่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆมานานพูดขึ้นไปอย่างโมโห
" นายคือเรียวลูกขายหัวหน้าแก๊งมังการดำ " ซองวาพูดอย่างไม่แคร์ว่าเรียวจะเป็นใคร
" รู้แล้วทำไมยังไม่ขอโทษฉันอีก " เรียวถึงกับโกรธจัดในเมื่อรู้ว่าเค้าเป็นใครแต่ทำไมยังกล้าม่แหยมกับคนอย่างเค้าอีกชั่งไม่กลัวคายส๊ะเลย
" ก็ไม่ขอโทษอะมีไรป๊ะ? " ซองวาพูดพลางทำหน้าทำเสียงกวนบาทา
" อยากตายรึไง " เรียวตะคอกใส่ซองวา
" อุ้ย!!กลัวยังเลยแอลฉันกลัวตายมากกกกกกก..." ซองว่าลากเสียงยาวๆเป็นการกวนประสานเล็กๆน้อยๆ
" ซองพอเถอะไปกันได้แล้ว " แอลพูดพลางกระตุกแขนซองวาให้เดินตามแอลไป
" แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น...แกต้องขอโทษเรียวของฉันก่อนนังกระจอก " แป้งตวาดดังลั่น
" เมื่อกี้แกว่าไงนะ " ซองวามองจิกแป้งพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจน แป้ง เรียว โซล<==[คนที่ไม่เคยมีบทพูดอะไรเลย]ถึงกับแอบรู้สึกว่ามันน่ากลัว
" หึ หึ หึ " แอลหัวเราะหึพลางยกยิ้มออกมา
" แกหัวเราะบ้าอะไร " แป้งหันไปตวาดแอล
" มันก็เรื่องของฉันเกี่ยวอะไรกับเธอทำไมมีเรื่องกับเพื่อนฉันยังไมพออยากมีเรื่องกับฉันด้วยอีกคนรึไงฮะ " แอลพูดเสียงเรียบพลางยกมือขึ้นเท้าอกเอาไว้
" นิ่นังปัญญาอ่อนฉันสั่งให้แกขอโทษเรียวส๊ะ " แป้งตวาดใส่หน้าซองวา
เพี๊ย!!
นิ้วเรียวงามของซองวาปะทะเข้ากับใบหน้าของแป้งจนเสียงดังลั่นแรงจนแป้งหน้าหันเลยทีเดียว
" อร๊ายยย!!แกกล้าดียังไงมาตบฉันฮะ " แป้งกุมใบหน้าตัวเองไว้พลางกระโดนโลดเต้นเป็นเจ้าเข้า่
" เรียวขา เรียวต้องจัดการให้แป้งนะคะ " แป้งหันไปพูดออดอ้อนเรียว
" เธอกล้าดียังไงมาตบคนของฉัน " เรียวพูดเสียงเรียบแต่ทว่าซองวากลับไม่ตอบแถมยังพูดสวนกับขึ้นมา
" นายถามคนของนายดีกว่าว่ากล้าดียังไงมาด่าฉันว่านังโง่ นังบ้า นังกระจอก นังปัญญาอ่อน...." ซองวาพูดเว้นวรรคไว้สักพัก
" แกกล้าดียังไงมาด่าว่าฉันซึ่งไม่เคยมีใครกล้าด่าฉันมาก่อนแถมยังมาตวาดสั่งให้ฉันขอโทษอีก เป็นใครถึงกล้ามาสั่งฉัน " เสียงตวาดลั่นของซองวาดังขึ้นอย่างหน้ากลัว
" แล้วเธอเป็นลูกเทวดานางฟ้ารึไงคนอื่นเค้าถึงด่าเธอไม่ได้ ที่สำคัญเธอเป็นฝ่ายเดินมาชนเพื่อนฉันก่องเธอก็ต้องขอโทษมันก็ถูกต้องแล้วนิ่ " โซลที่เงียบอยู่นานพูดขึ้นมา
" ไม่เคยมีคำว่าขอโทษอยู่ในพจนานุกรมของฉัน แล้วที่สำคัญ...ใช่ฉันไม่ใช่ลูกเทวดานางฟ้าฉันก็แค่ลูกสาวคนโตของหัวหน้าแก๊งมังกรทองก็แค่นั้นเอง...รู้อะไรมั้ยไม่มีใครที่กล้ามาด่าว่าฉันและฉันก็ไม่เคยต้องขอโทษใคร " ซองวาพูดอย่างจองหองทำเอาเรียว โซล แล้วก็แป้งถึงกับอึ้งไปทันทีที่รู้ว่าซองวาคือใคร....แน่นอนว่าไม่มีใครไม่รู้จักแก๊งมังกรทอง
" ที่แท้ก็เธอนี่เองลูกสาวคนโตของแก๊งมังกรทอง ." เรียวพูดพลางส่ายหัวไปมาให้กับความโง่ของตัวเองที่ดูไม่ออกว่ายัยนี่เป็นใคร
" หายโง่กันแล้วนิ่ " ซองวาพูดด้วยนเำเสียงหยิ่งยโส
" ซองไปกันเถอะนี่ก็ได้เวลาเข้าเรียนแล้ว " แอลพูดเสียงเรียบพลางดึงแขนซองวาให้ออกเดินตาม
" เดี๋ยวซิ่แอลฉันขอสั่งสอนยัยกระป๋องแป้งนี่ก่อน " ซองวาพูดพลางรั้งแขนแอลเอาไว้
" แอล....เธอชื่อแอลหรอ " โซลถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้
" ใช่...ฉันชื่อแอลว่าแต่ทำไม? "
" คือฉันกำลังตามหาคนที่รัับงานให้กับ Havoc ใข่เธอรึเปล่า " เรียวถามออกไป
" ใช่!!!ฉันนี่แหละแอล...คนที่พวกนายตามหา!มีอะไรก็ว่ามา "
" ฉันอยากรู้ว่าใคาเป็นคนจ้าง Havoc ให้ไปฆ่าหัวหน้าแก๊งมังกรดำคนก่อน " เรียวพูดเสียงเรียบ
" โทษทีเรื่องนั้นมันเป็นความลับของลูกค้าฉันคงบอกอะไรนายไม่ได้ยังไงถ้ามีธุระจะคุยแค่นี้ฉันขอตัว " แิลพูดพลางเตรียมหันหลังเดินออกไปจางตรงนั้น
" เดี๋ยวก่อน " เสียงของเรียวทำให้แอลหยุดชงัก
" มีอะไร "
" ฮันให้เธอหนึ่งล้านแลกกับข้อมูลของลูกค้าที่จ้าง Havoc มาฆ่าหัวหน้าแก๊งมังกรดำพ่อของฉัน "
" ฉันขอตัว " แอลไม่สนใจกับข้อเสนอที่เรียวยื่นให้ทว่ากับก้าวเดินออกไป
" สิบล้าน...สิบล้านแลกกับข้อมูลนั่น " คำพูดของเรียวทำให้แอลหันควับกับมา
" โทษนะแต่เงินซื้อความลับจากคนอย่างฉันไม่ได้ "
" ถ้างั้นเธอก็บอกมาว่าผู้ว่าจ้างคือใคร....แลกกับชีวิตของเธอ " เรียวยื่นคำขาดให้กับแอล
" โทษนะ...พอดีว่าฉันไม่กลัวตาย " แอลพูดพลางเหยียดยิ้มส่งไปให้
" นายอย่ามาขู่เพื่อนฉันด้วยวิธีนี้เลย...นายก็รู้ว่าฉันเป็นใครฉันไม่มีทางยอมให้เพื่อนฉันเป็นอะไรเด็ดขาด " ซองวาพูดพลางยักคิ้วส่งไปให้หนึ่งที
" แต่พวกเธอก็รู้ว่าเรียวเป็นใครเพื่อนฉันสามารถทำอะไรใครก็ได้ " โซลพูดขู่สองสาว
" ถ้างั้นก็เชิญ...ถ้าอยากจะเป็นศัตรูกับฉัน " ซองวาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
" พวกนายกับไปส๊ะแล้วอย่ามายุ่งกับฉันสองคนอีก " แอลพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกจนฟังดูน่ากลัวบสกกับสายตาเย็นชาของแอลแล้วยิ่งทำให้น่ากลัวเข้าไปใหญ่ทว่าพูดจบสองสาวก็เดินลับออกไปช้าๆ
" ยัยแอลนี่ดูลึกลับชอบกลส่วนยัยซองวานี่ก็ร้ายส๊ะเหลือเกิน " โซลบ่นอุบเมื่อสองสาวเดินออกไป
" ฉันก็ว่างั้น "

เย็นของวันนั้น

" แกจะเอาไงต่อเรียวกับโซลไม่หยุดแค่นี้แน่ฉันเขื่อว่าสองคนนั้นไม่ได้แค่ขู่ " ซองวาพูดพลางเปิดตู้เย็นหยิบน้ำส้มขึ้นมารินใส่แก้วสองใบแล้วยกไปให้แอลหนึ่งแก้ว
" ฉันรู้แต่จะให้ทำไงได้ฉันไม่สามารถเปิดเผยผู้ว่าจ้างให้ใครรู้ได้...ไม่ว่าเรียวกับโซลจะทำอะไรฉันก็ไม่มีทางบอกสิ่งที่สองคนนั้นอยากรู้แน่ " แอลพูดจบก็ยกน้ำส้มขึ้นมาดื่ม
" อือ!!ถ้าอย่างนั้นแกก็ระวังตัวด้วยแล้วกันฉันว่าสองคนนั้นต้องกำลังคิดอะไรชั่วๆอยู่แน่ "
" ฉันก็ว่างั้น!สองคนนั้นต้องกำลังคิดแผนเปิดปากให้ฉันบอกสิ่งที่พวกนั้นอยากรู้อยู่แน่ " แอลพูดสมทบคำพูดของซองวา

คฤหาสน์แก๊งมังกรดำ

ฮัดชิว!!ฮัดชิว!!ฮัดชิว!!
" โอ้ย!!ใครมันบ่นถึงพวกเราสองคนนักหนาวะจามกันไม่หยุดแล้วเนี่ย " โซลบ่นกระปอดกระแปด
" สงสัยคงมีสาวๆบ่นคิดถึงเราสองคนล่ะมั้ง...อย่างว่าก็พวกเรามันหน้าตาดีก็ต้องมีสาวๆบ่นถึงเป็นธรรมดา " เรียวพูดพลางกระตุกยิ้มแบบที่ใครเห็นเป็นต้องใจละลาย
" แล้วแกจะเอายังไงต่อวะเรียว...เรื่องยัยแอลอ่ะ " โซลเอ่ยถามเรียว
" ก็ในเมื่อถามดีๆก็ไม่ตอบ ให้เงินก็ไม่เอา ถ้างั้นก็คงต้องใช้วิธีในแบบของฉันเพื่อเปิดปากยัยนั่นแล้วล่ะ " เรียวพูดพลางยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
" แล้ววิธีของแกมันคืออะไร "
" ส่งคนไปข่มขู่ยัยนั่นเอาแค่เจ็บเบาๆไม่ต้องถึงตาย " เรียวพูดพลางหันไปมองหน้าโซล
" งั้นจะส่งคนไปข่มขู่ตอนไหน...ฉันจะได้จัดการให้ " โซลเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม
" พรุ่งนี้หลังเลิกเรียน " หึ!!ฉันถามเธอดีๆแล้วนะแอลแต่เธอดันดื้อดึงไม่ตอบเอง เรียวคิดในใจ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
6 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
7 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา