แค่อยากให้รู้ว่ารักเธอ

8.7

เขียนโดย ลันตนา

วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เวลา 14.02 น.

  33 บท
  10 วิจารณ์
  4,703 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2562 21.37 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

14) ทวงคำตอบ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บทที่ 14 ทวงคำตอบ

 

            นิ้วมือเรียวยาวกำลังพิมพ์ตอบข้อความในFacebookที่เล่นบนโทรศัพท์มือถือยี่ห้อยอดนิยม ข้อความนี้ถูกส่งมาโดย Rin rin

Rin rin > The Man_Next Door:ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ สบายดีมั้ย...คิดถึงจัง

The Man_Next Door:ใช่ เราไม่ได้คุยกันนานมาก งานยุ่งมากกก แต่ป้องสบายดี แล้วก็คิดถึงรินทร์มากกกกกเลย

ข้อความที่ถูกส่งมาแม้จะไม่ได้ยาวมากและเป็นเพียงข้อความธรรมดาที่คนอื่นเห็นแล้วก็เฉยๆ แต่สำหรับเขามันทำให้หัวใจชื่นฉ่ำและสดชื่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขามักจะมีความสุขทุกๆครั้งเมื่อได้แชทหรือส่งข้อความคุยกับเธอผ่านFacebook ชายหนุ่มรู้สึกขอบคุณโซเชียลเน็ตเวิร์คดีๆแบบนี้ ที่ทำให้คนสองคนที่อยู่ไกลกัน ไม่ได้คุยกัน ได้อยู่ใกล้กันและได้คุยกันผ่านแป้นพิมพ์เล็กๆ

 

แสงอรุณสดใสต้อนรับเช้าวันใหม่ในวันต่อมา สองมือน้อยถือไอแพดเครื่องมือสื่อสารประจำกาย สายตาสองคู่ไล่ดูไปตามฟิดข่าวลงมาเรื่อยๆเพื่อตรวจเช็คข้อความของลูกคาที่ติดต่อเข้ามา แต่สายตาก็หยุดชะงักเมื่อมาเจอข้อความของเธอที่ได้ส่งถึงThe Man_Next Doorและได้มีการตอบกลับโดยปกป้องแล้ว

ปากเล็กคลี่ยิ้มบางๆเมื่ออ่านข้อความตอบกลับจบ แค่ได้รู้ว่าเขายังสบายดีและยังไม่ลืมเธอ แค่นี้ก็ทำให้ใจสาวมีความสุขมากจริงๆ

Rin rin > The Man_Next Door:ไม่ได้คุยกันนานเลยนะ สบายดีมั้ย...คิดถึงจัง

The Man_Next Door:ใช่ เราไม่ได้คุยกันนานมาก งานยุ่งมากกก แต่ป้องสบายดี แล้วก็คิดถึงรินทร์มากกกกกเลย

Rin rin:งานยุ่งมากก็พักบ้างก็ได้นะ เดี๋ยวไม่สบาย =D

               

                ก๊อก ก๊อก ก๊อก “คุณรินทร์คะ มีคนมาขอพบค่ะ”

            เสียงของสาวใช้ดังมาจากหน้าประตูห้องนอนทำให้สาวน้อยที่อยู่ข้างในหยุดสนใจภาพจากจอแก้วแล้วเดินออกมาหน้าห้องเพื่อสอบถาม เมื่อได้ความแล้วจึงมุ้งหน้าไปยังจุดหมายทันที

                รูปร่างที่คุ้นตาทำให้ไอรินทร์เดาได้ไม่ยากว่าเป็นใคร “ปีเตอร์” เสียงหวานเรียกคนตรงหน้าเบาๆ

                เจ้าของชื่อหันมาหาคนเรียกช้าๆแล้วส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้ “ดีใจจังที่รินทร์ยังจำผมได้”

                “หาบ้านรินทร์เจอได้ยังไงเนี่ย”

                “ลืมแล้วเหรอว่าผมเป็นใคร”

                จริงสิเธอลืมไปได้ยังไงว่าเขาเป็นใครประวัตินักศึกษาและที่อยู่เรื่องแค่นี้เขาค้นหาได้สบายๆอยู่แล้ว

                “มาเที่ยวเหรอ ดีเลยเดี๋ยวรินทร์จะเป็นไกด์ให้” สาวน้อยอาสาอย่างอารมณ์ดี แต่พอเห็นชายหนุ่มส่ายหัวน้อยๆ ก็เก็บยิ้มทันใด “ไม่ได้มาเที่ยวแล้วมาทำอะไร”

                “มาหารินทร์เพื่อต้องการคำตอบไงละ” เจ้าบ้านหรี่ตาลงเพื่อต้องการให้คนถามขยายความให้มากกว่านี้ “เป็นแฟนกับผมนะ”

                ดวงหน้าหวานสลดลงเมื่อได้ฟังคำถาม  หนุ่มลูกครึ่งตรงหน้ายังรอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ

                “รินทร์ให้ปีเตอร์ได้แค่เพื่อนเท่านั้น” ไอรินทร์ย้ำ แต่จะมีเหรอที่คนอย่างปีเตอร์ แอนเดอสันล้มเลิกความต้องการง่ายๆ สองมือหนาจับมือบางขึ้นมากุมไว้แน่นเผื่ออาจจะทำให้เธออ่อนใจ

                “ขอเถอะ ให้โอกาสผมสักครั้ง” น้ำเสียงและแววตาขอร้องส่งมาหาหญิงสาวชัดเจน หากเป็นหญิงคนอื่นที่เจอคงจะยอมตั้งแต่คำแรกแล้ว

                “วันนี้รินทร์เพลียมากเลยขอขึ้นไปพักก่อน ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ออกไปส่ง” ไอรินทร์รีบตัดบทเพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เพราะรู้ถ้าต่อไปก็คงเท่านั้น เธอยังไม่อยากมีใจให้ใครยกเว้นแค่คนคนหนึ่ง

                นัยต์ตาสีฟ้าที่เคยสดใสบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความโกรธและเจ็บมองไปทางร่างบางที่เดินหายไปแล้ว ในหัวสมองตอนนี้มีแต่ความขุ่นเคืองที่ถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าแต่เขาไม่ยอมแพ้แค่นี้แน่ยังไงซะเธอต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

               

                ‘ไม่เคย ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธฉัน...ทุกคนพร้อมที่จะเข้ามาหาฉัน มีแต่เธอคนเดียวที่ทำแบบนี้ หึในเมื่อขอดีๆไม่ให้ ฉันจะทำให้เธอปฏิเสธฉันไม่ลง...’

                “เรื่องที่ฉันให้จัดการเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย...อืม ขอบใจมาก” ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไรแต่ดูจากสีหน้าของชายหนุ่มพึงพอใจกับคำตอบมาก

ตื่อดึ้ง!... ตื่อดึ้ง!... ตื่อดึ้ง!... ตื่อดึ้ง!... ตื่อดึ้ง!... ตื่อดึ้ง!

ข้อความแล้วข้อความเล่าส่งมาหาไอรินทร์ซึ่งเธอเปิดอ่านแล้วครั้งแรกและไม่ตอบกลับไป เมื่อผู้รับข้อความไม่ตอบกลับผู้ส่งจึงขยันส่งมาทุกๆห้านาที ไอรินทร์แทบอยากจะปิดไอแพดเสียให้พ้นแต่เกรงว่าจะมีคนติดต่อธุระจึงจำยอมนั่งฟังเสียงเตือนข้อความที่ดังเป็นเพื่อนในห้องที่เงียบๆ แต่ความอดของคนเรามีจำกัดมือบางเอื้อมไปหยิบเครื่องมือไอทีมาเพื่อจะตอบกลับข้อความของเขาเผื่อบางทีคนส่งจะหยุดเสียที แต่สายตาก็ไปเจอกับข้อความหนึ่ง

Anderson Peter>Rin rin: I will go back to England on this Saturday. Will you have dinner with me on this Friday? (แปล: ผมจะกลับอังกฤษเสาร์นี้ วันศุกร์นี้มาทานอาหารเย็นกับผมนะ)

มือบางลังเลเล็กน้อยว่าจะพิมพ์ว่าอะไรแต่ในที่สุดก็ตอบไป

Anderson Peter>Rin rin: I will go back to England on this Saturday. Will you have dinner with me on this Friday?

Rin rin: Sure I will go

ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้มบางๆเมื่อได้อ่านข้อความตอบกลับ นัยต์ตาประกายวาววับราวว่าจะชัยชนะกำลังจะมาหาในเร็วๆนี้

 

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครกำหนด เย็นวันศุกร์วันนี้ปีเตอร์อาสาเป็นสารถีพาไอรินทร์ไปทานข้าวเย็นเพื่ออยากจะบอกลา

ดวงตาสีฟ้ายังคงจับจ้องหญิงสาวในชุดเดรสเปิดไหล่ข้างเดียวสีชมพูหวานมาตั้งแต่ไปรับเธอมากจากบ้านจนมาถึงร้านอาหาร

 “วันนี้รินทร์สวยจัง” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมนั่งเท้าคางมองสาวสวยตรงหน้าอย่างไม่วางตา

ใบหน้าหวานยิ้มรับแทนคำตอบ “สั่งอาหารดีกว่า” อยากกลับเร็วๆแต่ไม่รู้จะทำอย่างไรจึงเล่นเนียนๆไปก่อน

“ชอบกินอะไรก็สั่งเถอะผมทานได้ทั้งนั้น”

“มื้อนี้รินทร์เลี้ยงเอง”

“ให้ผู้หญิงเลี้ยงข้าวใครรู้อายเค้าตาย ไม่ผมจะเลี้ยง”

เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาจนในที่สุดก็ได้บทสรุปว่าปีเตอร์เป็นเจ้าภาพและให้อำนาจการตัดสินใจสั่งอาหารอยู่ในมือของไอรินทร์ เธอจึงเริ่มสั่งทันทีแต่ก็ไม่ลืมถามเจ้าภาพว่าทานเผ็ดได้หรือไม่ ซึ่งเจ้าภาพก็ตอบว่าทานได้

“ซีสสสสสสส รินทร์อันนี้อะไรครับทำไมเผ็ดจัง” เจ้าภาพพูพลางชี้นิ้วไปที่จานรองอาหารชนิดหนึ่ง น้ำหูน้ำตาที่ไหลออกมา ปาก จมูกและหูที่แดงสามารถบ่งบอกอาการของเขาให้รู้ได้อย่างชัดเจน

“คั่วกลิ้งหมูสับ” หญิงสาวพูดพลางอมยิ้มน้อยๆกับอาการเผ็ดจัดของหนุ่มตรงหน้า “ซดน้ำแกงเลียงหน่อยนะจะได้หายเผ็ด” ไอรินทร์พูดพลางส่งถ้วยแกงเลียงผักรวมให้ชายหนุ่ม สำหรับเธอรสชาติแบบนี้เป็นรสชาติธรรมดาแต่สำหรับชาวตะวันตกคงยังไม่คุ้นเคยกับอาหารรสจัดจ้านของปักษ์ใต้

                ความหวานของน้ำแกงเลียงทำให้เจ้าภาพรู้สึกดีขึ้นมากจากคั่วกลิ้งรสจัด “ผมนึกว่าผมกำลังจะตายแล้วนะเนี่ยมันเหมือนจะระเบิดปากผมได้เลย” ความเข็ดหลาบทำให้เขาไม่กล้าแตะเมนูนี้อีกเลย ไม่น่าทำปากเก่งจริงๆ แล้วชายหนุ่มขอตัวไปเข้าห้องน้ำ สักพักจึงกลับมาพร้อมภาชนะทรงกระบอกใสบรรจุเครื่องดื่มสีเหลือง

                “น้ำสัปปะรสครับ ดื่มแล้วสวย” ไอรินทร์มองแก้วบรรจุเครื่องดื่มสีเหลืองสดพลางย่นคิ้วเรียวนิดๆด้วยความไม่ค่อยอยากเชื่อแต่ยกขึ้นดื่มตามคำโฆษณา ดื่มได้แค่ครึ่งแก้วก็วางลง

“ดื่มให้หมดสิ” กลัวคนให้จะเสียใจเธอจึงดื่มจนหมดแก้วตามคำขอ

                “กลับบ้านเถอะ”

ร่างบางยกตัวเองขึ้นจากเก้าอี้แต่ยังยืนได้ไม่เต็มที่ความรู้สึกเหมือนว่าโลกกำลังหมุนเร็วขึ้นมือข้างหนึ่งพยายามประคองศีรษะส่วนอีกข้างค้ำโต๊ะเพื่อประคองตัวเองไม่ให้เสียการทรงตัว ชายหนุ่มเห็นอาการเธอไม่ดีจึงรีบเข้ามาประคองร่างเธอไว้

‘ใช่ได้’ ริมฝีปากหนาแอบหยักยิ้มกับอาการไม่สู้ดีของเธอ

“เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านนะ” ศีรษะเล็กพยักเบาๆแทนคำตอบ ร่างบางแนบพิงกับร่างสูงอย่างไร้เรี่ยวแรง เจ้าภาพเลือกที่จะประคองเธอไปแทนเพราะไม่อยากตกเป็นเป้าสายตามากเกินไปของ ‘คนทั้งร้าน’

 

ปีเตอร์วางร่างบอบบางลงบนเตียงกว้างอย่างแผ่วเบา แล้วโน้มตัวลงไปเคียงข้างเธอนิ้วใหญ่เกลี่ยเส้นผมสีดำขลับที่ปรกใบหน้าสวย “ขอดีๆแล้วแต่คุณปฏิเสธ ผมเลยจำเป็นต้องทำแบบนี้”

ดวงตากลมโตได้แต่จ้องมองเจ้าของประโยคภาพของชายหนุ่มที่กำลังขึ้นคร่อมร่างของเธอพร่ามัว แขนและขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เนื่องจากฤทธิ์ยาชนิดหนึ่งและทำให้เธอมีอาการร้อนรุ่มไปทั้งตัว นิ้วมือใหญ่ไล่สัมผัสไปตรงส่วนไหนของร่างกายราวว่าเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่าน จมูกโด่งก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆบนลาดไหล่เรียบเนียน กลิ่นละมุนทำให้ความปรารถนาของกายชายพลุ่งพล่านใบหน้าคมสันเลื่อนลงไปชายกระโปรงผ้าไหมผสมผ้าตาข่าย จมูกโด่งยังคงทำหน้าที่อย่างดีพร้อมกับมือใหญ่ที่กำลังเลิกชายกระโปรงให้สูงขึ้นจนเผยให้เห็นขาอ่อน มืออุ่นปลดเข็มขัดบนชุดของเธอและเอื้อมมือไปปลดซิปข้างหลังพร้อมทั้งจัดการเครื่องนุ่งห่มของตนเองเช่นกัน

‘อย่า อย่าทำแบบนี้...’ น้ำตาอุ่นเม็ดโตไหลลงทางหางตาความกลัวและความเสียใจเข้าเกาะกินไปทั่วทั้งสมอง อยากจะอ้าปากร้องขอแต่ก็ไร้เรี่ยวแรงอย่างน่าประหลาด ‘ฉันคงต้อง...จำยอมค่ำคืนนี้แล้วสินะ’ ดวงตากลมโตค่อยๆปิดลงช้าๆพร้อมกับภาพพร่ามัวเบื้องหน้า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.5 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา