แค่อยากให้รู้ว่ารักเธอ

8.7

เขียนโดย ลันตนา

วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เวลา 14.02 น.

  29 บท
  10 วิจารณ์
  3,901 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2562 21.37 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

4) ภาพบาดตา

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

บทที่ 4 ภาพบาดตา

 “เป็นอะไรลูกทำหน้าเศร้าจังเลย” วิชัยเดินเข้ามาพร้อมกับถือกระเป๋าเอกสารเข้ามาในบ้าน เห็นลูกสาวนั่งทำหน้าเศร้าจึงถาม

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ หนูก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” ไอรินทร์ตอบและยิ้มให้พ่อที่กำลังเดินมานั่งข้างๆ

“ปีนี้ลูกก็จบม.6แล้ว เรื่องที่จะไปเรียนที่อังกฤษละว่าไง ยังอยากไปอยู่ไหม” วิชัยถามพร้อมกับโอบไหล่ลูกสาว

“หนูขอคิดอีกนิดนะคะ อ้อ! พ่อคะ...” ผู้เป็นลูกสาวตอบพ่อและนึกอะไรบางอย่างออกแล้วถามออกไป “คือว่า ญาณิศาเพื่อนรินทร์อยากไปด้วยค่ะไปได้ไหมคะ”

“ได้สิลูก”

“ดีจัง งั้นหนูขอออกไปเดินเล่นหน่อยได้ไหมคะ”

ไอรินทร์เดินออกจากบ้านมาเรื่อยๆจนถึงสนามเด็กเล่นของหมู่บ้าน ในสมองยังคิดถึงเรื่องที่จะไปอังกฤษตลอดทางที่เดินมา พอเริ่มคิดจิตใจที่มันไม่สามัคคีก็เริ่มทำงานอัตโนมัติโดยไม่ต้องสั่ง

ให้ตายเถอะอะไรกันแค่ไปอังกฤษทำไมต้องคิดมากคิดน้อยขนาดนี้ด้วยนะไอรินทร์พอคิดว่าจะไปอีกใจมันก็ส่งเสียงคัดค้านมาแล้วฉันจะทำยังไงดีนะ ถ้าไปถามคนอื่นก็บอกว่าไปเถอะน่าสนุก โอ๊ยกลุ้ม

ขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้นสายตาก็มองเห็นอะไรบางอย่าง  นั้นพี่ก้องนี่นากลับมาเร็วจัง แต่เธอก็ไม่ได้จนใจอะไร แต่สนใจผู้หญิงผมยาวประบ่า ตาโต หน้าหมวย ผิวขาวคนนั้นเป็นใคร ท่าทางสนิทสนมกันมากแลกกันป้อนน้ำป้อนขนม แล้วผู้หญิงคนนั้นยังหอมแก้มก้องภพด้วยแต่ก้องภพก็ไม่ได้หอมตอบ แล้วกอดก้องภพอีกชายหนุ่มก็ยิ้มหวานเชียว คุยกันสนุกสนานกระหนุงกระหนิง จู๋จี๋อย่างกับเป็นแฟนกัน

‘ไม่สิรินทร์ เราต้องไม่คิดอะไร’ ไอรินทร์พูดในใจ แล้วจู่ๆเบ้าตาก็ร้อนขึ้นอย่างอัตโนมัติ เธอจึงรีบหันหลังแล้ววิ่งทันทีกลัวว่าคนที่อยู่ข้างหน้าจะหันมาเห็น ระหว่างทางที่วิ่งกลับบ้านเธอก็คิดในใจไปด้วย ‘ไม่นะรินทร์เราไม่ได้ชอบพี่ก้องไม่ใช่เหรอ แล้วเราจะร้องไห้เสียใจทำไม’

“อ้าว! รินทร์ทำไมลูก...” วิชัยที่กำลังนั่งอ่านเอกสารที่ถืออยู่ในมือ เห็นลูกสาววิ่งเข้ามาจึงเรียกถาม แต่ถามไม่ทันจบไอรินทร์ก็พูดตัดบทเสียก่อน

 “พ่อคะรินทร์จะไปเรียนที่อังกฤษคะ” พูดจบก็วิ่งขึ้นข้างบนทันทีไม่สนใจเสียงของพ่อที่เรียก

“รินทร์! รินทร์! มาคุยกับพ่อก่อนสิลูก รินทร์!” เสียงของวิชัยที่เรียกลูกสาวไม่ได้ผลเลย

ตอนนี้ในสมองของเธอมีแต่ภาพของเขา...เขา...เขาคนนั้นที่กอดกับผู้...ผู้หญิง...ผู้หญิงคนนั้น ทำไมละทำไมต้องคิดมากขนาดนี้ด้วย เขาจะกอดกับใครหอมแก้มกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับเราสักหน่อย อีกอย่างเราก็ไม่ได้คิดอะไรกับเขาด้วย ไม่เห็นจะต้อง...ต้องเสียใจแบบนี้ ไม่เห็นจะต้องไปแคร์กับสิ่งที่เห็นเลย ไปอังกฤษก็ดีเหมือนกันจะได้ไปอยู่ที่ใหม่ๆเจอคนใหม่ๆจะได้ลืมภาพบ้าๆพวกนี้ แล้วไอรินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรศัพท์โทร.หาญาณิศา รออยู่สักครู่ปลายสายก็รับ

              [ฮัลโหลรินทร์] ปลายสายกรอกเสียงสดใสมาหาเพื่อน

              “สา...” กรอกเสียงเครือสั่นลงโทรศัพท์

               [แกเป็นอะไรรึเปล่าเสียงแกฟังดูสั่นๆนะ]

               “ปะ...เปล่าจ๊ะ” หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นน้ำตาและปรับเสียงให้เป็นปรกติมากที่สุด “สาฉันจะไปเรียนที่อังกฤษ แกยังอยากจะไปกับฉันไหม”

               [อยากสิ! ดีใจจัง เอ๊ะว่าแต่...] คนปลายสายเงียบไปครู่เหมือนคิดอะไรอยู่ แล้วเปลี่ยนเสียงจากดีใจเป็นสงสัย  

                [แกคิดดีแล้วเหรอที่จะไป ปกติแกเป็นพวกไม่ชอบห่างบ้านนานๆ แกมีอะไรรึเปล่า]

“มะ...ไม่มีอะไร ฉันว่าไปอังกฤษมันก็ดีนะ จะได้เห็นอะไรใหม่ๆ ไม่ต้องเห็นอะไรเดิมๆ” ไอรินทร์พูด ประโยคหลังๆแอบเศร้านิดๆ

[อะไรใหม่ๆ อะไรเดิมๆคืออะไรเหรอ] เพื่อนสาวถามด้วยความสงสัย

“อย่าไปสนใจเลย ถ้าฉันรู้วันเวลาที่ไปแล้วจะโทร.มาบอกอีกทีนะแค่นี้แหละ บ๊าย” ไอรินทร์ทำเป็นพูดเสียงสดใสกลบเกลื่อน

[บ๊าย]

              ‘รินทร์เป็นอะไรของเขาเหมือนมีอะไรปกปิดเรา ตอนแรกทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ อะไรใหม่ๆ อะไรเดิมๆคืออะไร... เอาไว้ค่อยถาม ถามตอนนี้ก็ไม่ได้อะไร’ ญาณิศาคิดไตร่ตรองในใจ

หลังจากวางสายจากเพื่อนแล้ว น้ำใสๆก็ไหลลงมาจากดวงตากลมโตรดรินแก้มสองข้างมันคือน้ำตาของความเสียใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอโกหกตัวเองมาตลอดว่าไม่ได้ชอบ ไม่ได้คิดอะไรกับผู้ชายปากเสียแบบนั้น จนต้องสร้างกำแพงขึ้นมาปกปิดความรู้สึก กำแพงที่สร้างมันสูงแต่มันไม่แข็งแรงเลย เวลาโดนเขาล้อหรือว่าแซวมันก็ไม่ชอบหรอก แต่หัวใจดูเหมือนว่ามันจะเสพติดคำล้อเลียนจากเสียงนุ่มๆทุ่มๆของผู้ชายคนนี้เข้าเสียแล้ว จนบางทีกำแพงมันเกือบจะพังแต่ก็ระงับไว้ทัน

พอมาเห็นภาพวันนี้ที่เขาจู๋จี๋สนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกมันที่แท้จริงก็ชัดเจนมากขึ้นว่าเราชอบพี่ก้องจริงๆ เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พอได้อยู่ใกล้เขาได้ฟังเสียงก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก มันอยากอยู่ใกล้ทุกวันอยากได้ยินทุกวัน

 แต่คงทำได้แค่คิดเท่านั้นไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปเป็นคนคนนั้นของเขา เพราะเขามีแฟนอยู่แล้วแถมยังสวยด้วย ก็เหมาะสมกันดีคนสวยกับคนหล่อ เราก็คงได้แต่หัวเราะกับความรู้สึกบ้าบอไร้สาระของตัวเอง ไปอังกฤษนี้แหละดีที่สุดแล้วเผื่อบางทีมันอาจจะลบเลือนภาพ ความรู้สึกต่างๆได้บ้าง ไม่มาก...ก็น้อย

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.5 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา