แค่อยากให้รู้ว่ารักเธอ

8.7

เขียนโดย ลันตนา

วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เวลา 14.02 น.

  29 บท
  10 วิจารณ์
  3,905 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2562 21.37 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

6) ความทรงจำครั้งสุดท้าย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บทที่ 6ความทรงจำครั้งสุดท้าย

19 พฤษภาคม พ.ศ.25xx

ครอบครัววัฒธนเวชก็มาพร้อมกันที่สนามบินแล้ว สนามบินนี้เป็นสนามบินประจำจังหวัดสามารถบินได้เฉพาะภายในประเทศเท่านั้นที่นี้เต็มไปด้วยผู้คนที่มารอโดยสารเครื่องบินเพื่อจะเดินทางไปต่างจังหวัด ดังนั้นถ้าหากจะไปต่างประเทศต้องนั่งเครื่องบินจากที่นี้แล้วไปต่อเครื่องบินที่กรุงเทพมหานคร

              “สานะ สานะบอกแล้วว่าอย่ามาสายทำอะไรอยู่เนี่ย อีกสามสิบนาทีก็จะหมดเวลาเช็คอินแล้ว” ไอรินทร์พูดอย่างกระวนกระวายเมื่อเพื่อนสนิทยังมาไม่ถึง

“ลองโทร.ไปดูสิลูก” คุณวรรณวิภาแนะนำลูกสาว

“หนูโทรจนสายจะไหม้แล้วนะคะ” หญิงสาวพูดไปพร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือ

              ตึกๆๆๆ “แฮกๆๆ ขอโทษคะที่มาสาย คือว่า...”

“ไม่ต้องอธิบายแล้วรีบไปเช็คอินเร็วๆเดี๋ยวก็หมดเวลาหรอก” ญาณิศาวิ่งมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางสีชมพูลายจุดสีดำใบโต พอทำท่าจะอธิบายเหตุผลก็โดนเพื่อนพูดตัดไว้ก่อน

“รับทราบค่ะเจ้านาย” ญาณิศาพูดประชดแล้วรีบวิ่งไปที่เค้าเตอร์เช็คอินทีนที

 เมื่อญาณิศาเช็คอินเสร็จเรียบร้อยก็มานั่งรวมกับคุณพ่อและคุณแม่ของไอรินทร์ที่โซนสำหรับให้ผู้โดยสารพักเพื่อรอเวลาประตูเปิด

“ฉันดีใจจังเลยที่จะได้ไปอังกฤษกับแก” ญาณิศานั่งอยู่ข้างๆไอรินทร์ก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส

“ฉันก็มีความสุขมากๆเลยที่ได้ไปอังกฤษกับแก” ไอรินทร์ก็พูดขึ้นบ้าง ปากบอกว่ามีความสุขแต่นัยน์ตาตาดูไม่มีความสุขเลย

“มีความสุขจริงเหรอจ๊ะ แววตาแกมันฟ้องฉันว่าแกไม่ได้เป็นอย่างที่พูด” ญาณิศามองตาเพื่อนปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าเธอเป็นอะไร

“มีความสุขจริงๆสิ แกไม่เชื่อฉันเหรอ” ไอรินทร์พูดซ้ำเพื่อยืนยัน

“จ๊ะๆฉันเชื่อแก” ญาณิศาพูดอย่างยอมแพ้ แต่ในใจก็ไม่เชื่ออย่างที่เพื่อนบอกหรอกมันต้องมีอะไรสักอย่าง แต่ก็เก็บเอาไว้ในใจไม่ถามออกมา แล้วก็นั่งคุยกันต่อไปอย่างสนุกสนาน

พีรพัฒน์กำลังเดินไปมาอยู่ใกล้ๆกับที่ครอบครัวของตัวเองนั่งก็เห็นก้องภพกำลังเดินออกไปจากอาคารก็เรียกทัก

“ก้องนายมาทำอะไรที่นี้วะ” ก้องภพได้ยินที่พีรพัฒน์เรียกก็เดินเข้ามาหา ไอรินทร์ที่ได้ยินก็หันมาดูบ้างแล้วก็หันกลับไป

“พ่อกับแม่จะไปงานแต่งงานที่ภูเก็ตก็เลยมาส่ง แล้วนายละมาทำอะไร” ก้องภพอธิบาย ไอรินทร์ได้ยินที่ทั้งสองหนุ่มคุยกัน ก็ทำเป็นไม่สนใจแต่ก็หันไปมองบ้างเป็นระยะ

             “มาส่งพ่อแม่รินทร์แล้วก็ญาณิศาไปอังกฤษนะสิส่วนฉันก็ต้องทำหน้าที่เป็นเด็กดีเฝ้าบ้าน เหงาไปอีกหลายวันกว่าพ่อกับแม่จะกลับมาจากส่งรินทร์” พีรพัฒน์พูด

              “ขากลับไปหาร้านอร่อยๆกินไหมวะ อยู่บ้านกินข้าวคนเดียว‘เหงา’วะ” ก้องภพชวนพีรพัฒน์ ตรงคำว่าเหงาก็หันไปมองไอรินทร์ที่กำลังคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน

                “เป็นความคิดที่ดีมากเพื่อน ร้านที่...” พีรพัฒน์เห็นด้วยแล้วทั้งสองก็คุยกันต่อไป

ในระหว่างที่กำลังคุยกันก้องภพก็หันไปมองไอรินทร์เป็นบางครั้ง ส่วนไอรินทร์บางทีก็หันมามองก้องภพบ้าง หันมองกันไปหันมองกันมาจนพระเจ้าเกิดความรำคาญจึงดลบันดาลให้ทั้งสองได้จ้องตากัน(ปิ้งๆ) ก้องภพมองตาไอรินทร์ไม่หลบไอรินทร์ก็อยากจะหลบแต่ก็หลบไม่ได้ ชายหนุ่มยิ้มหวานให้ไอรินทร์ก็รู้สึกดีขึ้นมาเหมือนโดนมนต์สะกดหญิงสาวจึงยิ้มให้ก้องภพบ้างแต่

‘ไม่ได้นะเขามีแฟนแล้วจะไปยิ้มให้เขาทำไม’ ไอรินทร์หุบยิ้มแล้วก็หันมาคุยกับเพื่อนต่อราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก้องภพที่เห็นอย่างนั้นก็คิดว่าไอรินทร์ไม่อยากเห็นหน้าตนอีกแล้ว

‘รินทร์ไม่อยากเห็นหน้าพี่ก็ไม่เป็นไร แต่รู้ไว้ด้วยนะว่าพี่อยากเห็นหน้ารินทร์ทุกวัน’ ก้องภพได้แต่พูดในใจ

             “ท่านผู้โดยสารโปรดทราบขณะนี้เที่ยวบินที่ RA360 Rainbow Airline ที่จะให้บริการผู้โดยสารไปยังท่าอากาศยานใกล้พัง กรุงเทพมหานครขณะนี้...” เสียงประชาสัมพันธ์ประกาศ

                    “ถึงเวลาแล้วไปกันเถอะ” วิชัยชวนภรรยาลูกสาวและญาณิศา ทั้งหมดถือสัมภาระที่ไม่ได้โหลดเข้าใต้ท้องเครื่องขึ้นเครื่องบินแล้วเดินออกไป

                  “อาร์มพ่อกับแม่ไม่อยู่ดูแลบ้านด้วยนะลูก ถ้าลูกอยากได้อะไรก็โทร.มาบอกนะ” คุณวรรณวิภาหันมากำชับลูกชาย

                  “ไม่ต้องห่วงครับ” พีรพัฒน์ รับปาก

                  “ถึงเวลาแล้วค่ะแม่ไปกันเถอะ” ไอรินทร์เดินเข้ามาหาแม่แล้วพูด

‘ใช่มันถึงเวลาแล้วที่เราจะไม่ได้พบกันอีกนานแสนนาน พี่จะคิดถึงรินทร์ทุกวัน... ลาก่อน’ ก้องภพพูดในใจแล้วมองไปที่ไอรินทร์ ส่วนไอรินทร์ก็มองมาที่ก้องภพบ้าง ชายหนุ่มก็ยิ้มน้อยๆให้หญิงสาว

‘รินทร์อยากให้พี่คิดถึงน้องสาวคนนี้บ้างจังแต่รินทร์เข้าใจค่ะว่ามันเป็นไปไม่ได้แต่รินทร์จะคิดถึงพี่ทุกวันนะคะ ลาก่อน’ ไอรินทร์พูดในใจแล้วก็หันหลังร้องไห้เดินตามพ่อแม่และญาณิศาที่เดินนำไปก่อนแล้ว นั่นเป็นนาทีสั้นๆที่ทั้งคู่ได้มองตากัน ‘ฉันจะพยายามลืมพี่ก้องให้ได้แม้ว่าหัวใจมันจะไม่ยอมทำตามที่สั่งก็ตาม’

 

หลังจากพีรพัฒน์ส่งทุกคนเรียบร้อยทั้งสองหนุ่มก็ออกไปหาร้านอร่อยๆรับประทานอาหารกันเพื่อเป็นมื้อเย็นอย่างที่ได้ตกลงกันไว้ เมื่อเสร็จจากรับประทานอาหารแล้วก็พากันกลับบ้าน

“พ่อกับแม่แล้วก็รินทร์ไม่อยู่บ้านมันคึกคักดีจริงๆ” พีรพัฒน์พูดอย่างประชด “อ้าว! เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ ยืนอยู่ได้” ชายหนุ่มเรียกก้องภพ แล้วก้องภพเข้ามานั่งอย่างที่เพื่อนชวน

“บ้านฉันพ่อกับแม่ไม่อยู่ก็เหงาเหมือนกัน” ก้องภพพูดขึ้นบ้าง

“คืนนี้นายมานอนบ้านฉันไหม” พีรพัฒน์ชวนก้องภพ

“แล้วบ้านฉันละ” ก้องภพถามออกไป

“คืนนี้นายมานอนบ้านฉันแล้วพรุ่งนี้ฉันก็จะไปนอนบ้านนาย สลับกันไงดีไหม” พีรพัฒน์เสนอก้องภพ ตอนเด็กๆพวกเขาก็ทำอย่างนี้กันบ่อยๆ

“ดีเหมือนกันไม่ได้มานอนกับนายตั้งนานแล้ว...คิดถึงวะ” ชายหนุ่มยอมรับข้อเสนอของเพื่อนแล้วก็แกล้งทำตาหวานๆใส่พีรพัฒน์ตรงคำว่าคิดถึงแล้วก็ขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆพีรพัฒน์

“อื้อ... ฉันก็คิดถึงเหมือนกัน เฮ้ย! ไอ้ก้องเดี๋ยวฟ้าก็ผ่าตายพอดีพูดอะไรวะขนลุก” ตอนแรกพีรพัฒน์ก็ทำเคลิ้มแล้วก็คิดได้ทีหลัง

“ฮ้าๆๆ” ก้องภพก็หัวเราะใหญ่ที่ได้แกล้งเพื่อน แล้วชายหนุ่มก็กลับบ้านไปบอกพวกแม่บ้านว่าคืนนี้จะไม่นอนที่บ้าน

 

บ้านของก้องภพที่พ.อ.เกรียงภพกับสุภาพรไม่อยู่เขาคิดว่ามันก็ไม่เหงาเท่าไหร่หรอกเพราะว่ามีพวกแม่บ้านและคนดูแลสวนเดินไปมาอยู่บริเวณบ้านทั้งวัน แต่ในความรู้สึกของเขาที่ไม่มีไอรินทร์อยู่มันเหงาหว้าเหว่มาก

“พักนี้นายเป็นอะไรวะซึมๆหงอยๆ” พีรพัฒน์ถามก้องภพขณะที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ด้วยกันในห้องนั่งเล่นในบ้านของก้องภพ

“ไม่เป็นไร ฉันสบายดี” ปากบอกว่าสบายดีแต่หน้าดูไม่สบายดีเลย

“ทำหน้าเหมือนหมาเป็นหวัดเนี่ยนะสบายดี” พีรพัฒน์เห็นเพื่อนทำหน้าหงอยๆจึงแกล้งแซวเล่นชวนขำ

“ใช่นายพูดถูก” ก้องภพพยักหน้ายอมรับในคำแซวของเพื่อน

“ฉันแค่พูดเล่นๆอย่าจริงจังสิวะ ตกลงนายเป็นอะไรบอกฉันได้ไหม” พีรพัฒร์ถามเพื่อน

“...ที่ฉันเป็นอย่างนี้เพราะฉันคิดถึงใครคนหนึ่ง” ก้องภพพูดออกมาแล้วทำหน้าเศร้าๆ

“คนที่นายแอบชอบเหรอวะ” พีรพัฒน์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อนแล้วก็ถาม

“ใช่ฉันชอบเธอแต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ตัวเลย” ก้องภพตอบเพื่อนพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆ

“แล้วทำไมนายไม่บอกเธอละ ถ้าเป็นฉันนะบอกไปตั้งนานแล้ว” พีรพัฒน์พูดด้วยความมั่นใจ

“ฉันไม่กล้าวะ เพราะฉันไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับฉันแล้วเธอก็ไม่เคยแสดงท่าทีว่าชอบฉันด้วย” ก้องภพพูดน้ำเสียงเศร้าๆ

“ไอ้ก้องนายกำลังจะเป็นทหารแล้วนะโว้ยเรื่องแค่นี้ไม่กล้า แล้วผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรวะฉันรู้จักไหม” พีรพัฒน์พูด

“ชื่อ...ไม่บอกโว้ย!” เกือบหลุดไปแล้วไหมละ แล้วเรื่องอะไรจะบอกล่ะ ผู้หญิงคนนั้นพีรพัฒน์รู้จักดีเลยละ

“ผู้หญิงอะไรวะชื่อไม่บอกโว้ยชื่อแปลกชะมัด... อ้าวเฮ้ย! ทำไมนายไม่บอกชื่อเธอวะ” ตอนแรกพีรพัฒน์พูดไปก็เกาหัวไปกับชื่อแปลกๆของผู้หญิงคนนั้น แล้วก็นึกได้ว่าโดนเพื่อนอำ

“แล้วทำไมฉันต้องบอกนายด้วยวะ” ก้องภพพูดไปก็หัวเราะไปกับท่าทางของเพื่อน ใช่เรื่องอะไรจะบอก

“ก็คนมันอยากรู้นี่หว่า โธ่เซ็งวะ” พีรพัฒน์ผิดหวังมาก

“อาร์มฉันขออะไรนายหน่อยสิวะ” ก้องภพพูดแล้วทำท่ากวักมือให้เพื่อนเข้ามาใกล้ๆ

“ก้อง... นายจะทำอะไร” พีรพัฒน์พูดด้วยสายตาและท่าทางหวาดระแวง

“มาเถอะฉันไม่ทำอะไรนายหรอก ฉันไม่ใช่พวกชอบไม้ป่าเดียวกันนะโว้ย เอาหูมานี่” ก้องภพพูดเสียงดังเพราะเริ่มรำคาญท่าทีของเพื่อน จะระแวงอะไรนักหนา

“นายจะกัดหูฉันเหรอ” พีรพัฒน์พูดแล้วเอามือมาป้องไว้ที่หู

“ถ้านายยังไม่เลิกระแวงฉันกัดจริงนะโว้ย” ก้องภพเริ่มอารมณ์เสีย ได้ยินดังนั้นพีรพัตร์ก็เอามือออกจากหู

ก้องภพเป็นคนพูดจริงทำจริงถ้าไม่ทำตามที่สั่งมีหวังไม่มีหูไว้ประดับศีรษะแน่ แล้วพีรพัฒน์ก็เอาหูเข้าไปใกล้ๆก้องภพ ชายหนุ่มก็กระซิบบอกอะไรบางอย่างใส่หูเพื่อน

“นายจะเอาไปทำอะไรวะ” พีรพัฒน์ เอาหูออกมาแล้วถามเพื่อนเมื่อเพื่อนกระซิบเสร็จ

 “เอามาให้ฉันหน่อยนะอาร์มทั้งสองอย่างเลย” ก้องภพขอร้อง

“ฉันให้นายอย่างที่สองก่อนก็แล้วกันอย่างแรกต้องไปถามพ่อกับแม่ เอากระดาษมาเดี๋ยวฉันจดให้” แล้วพีรพัฒน์ก็จดอีเมลของใครคนหนึ่งลงในกระดาษแผ่นเล็กให้ก้องภพ

“ขอบใจมากนะเพื่อน” ก้องภพมองไปที่กระดาษแผ่นเล็กแล้วยิ้มอย่างดีใจ

              พีรพัฒน์มองหน้าเพื่อนนิ่ง ‘จะเอาไปทำอะไรของมันวะถามก็ไม่ยอมบอก’

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.5 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา