เมื่อฉันมีเพื่อนเป็นผี

9.2

วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2560 เวลา 20.35 น.

  14 ตอน
  3 วิจารณ์
  3,219 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 23.15 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

5) เรียนวันแรก

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

วันนี้เป็นวันที่อากาศดีแหะแดดพอดีลมอ่อนๆเสียด้วย

ฉันเดินขึ้นไปยังตึกเรียนและเข้าไปนั่งในห้องเรียนภายในห้องมีนักศึกษาอยู่เต็มไปหมดฉันเริ่มส่องหาที่นั่งที่ว่างและฉันก็ไปนั่งยังเกือบท้ายสุดของห้อง

"แฮร่!!"

"แว๊กกก!!"

"..."

อยู่ดีๆโมก็โผล่ตัวมาอยู่หน้าฉันทำให้ฉันตกใจอย่างแรงจนนักศึกษาข้างหน้าและข้างหลังหันมามองฉันเป็นตาเดียว

"แหะๆๆ" ฉันหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนที่จะนั่งรออาจารย์สอน

จากนั้นฉันก็มองโมนั่งคิกคักหัวเราะชอบใจบางทีฉันก็แอบหมั่นไส้ผีจริงๆ

"นี่เธอพึ่งมาวิทยาลัยวันแรกก็จะสร้างประสบการ์ณให้ตัวเองแล้วหรอไง" โมพูด

"ประสบการ์ณบ้าบอไรล่ะห้ะฉันอายจะตาย" ฉันรีบตอบกลับโม

"ใครจะไปรู้กันล่ะฉันแค่แหย่เธอเล่นๆเธอน่ะขี้ตกใจเอง" โมตอบฉัน

"เธออยากมีประเด็นกับฉันรึไง! อย่าลืมนะว่าฉันต้องช่วยเธอตามหาคนที่ฆ่าเธอน่ะ!" ฉันตอบอย่างขึ้นเสียง

"ซุบซิบๆๆๆ" 

รู้ตัวอีกทีนักศึกษาในห้องบางคนก็แอบหัวเราะบางคนก็ซุบซิบกันอย่างสนุกสนานเอาจริงๆฉันยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ท่จะคุยกับโมเพราะหลายๆคนอาจมองไม่เห็นแบบฉันอยู่แล้ว

สักพักนึงอาจารย์ที่ผมค่อนข้างบางเดินเข้ามาในห้องอย่างรีบร้อน

"เอาล่ะนักศึกษาทุกคนเนื่องจากนี่เป็นคลาสแรกเราจึงจะแนะนำตัวกันก่อนนะ" อาจารย์เอ่ยขึ้น

"อาจาร์ยชื่อ นาย ผมน้อย อ้อยอิ่ง สอนวิชา เครือข่ายฯ" 

"พรึ่บ!!"

นักศึกษาทุกคนถึงกับกลั้นขำไว้ไม่อยู่เพราะชื่ออาจารย์ชั่งตรงกับเขาจริงๆที่จริงฉันก็แอบมีหลุดไปบ้างเหมือนกันแฮะ

"งั้นจารย์จะให้นักศึกษาทั้งหมดแนะนำตัวนะเริ่มที่ข้างหน้าเลยแล้วกัน"

จารย์พูดขึ้นจากนั้นนักศึกษาหลายๆคนก็ทอยลุกแนะนำตัว

"ผมชื่อ นาย ภะคิน อินโอชา ชื่อเล่นชื่อ เซ็น ครับ"

อุ้ววว ผู้ชายคนนี้สเปคฉันมากหล่อตี๋ขาว

"แหม ตาเยิ้มเชียวนะเธอ" โมพูดขึ้น

"อย่ายุ่งน่า!" ฉันรีบตอบกลับ

"....."

ผู้ชายในสเปคที่ยืนอยู่มองมายังฉันอย่าง งงๆ และนักศึกษาที่นั่งอยู่ก็มองมายังฉัน

"มะ..ไม่มีไรค่ะพอดียุงกัดเลยด่ามัน แหะๆ" ฉันรีบพูดกลบเกลื่อน

หึ้ยยย นังโม หึ้ยยย จากนั้นนางก็ทำท่าทางเยาะเย้ยฉันท่าลุกได้ฉันจะขย้ำหัวนาง

"ต่อไปเธอที่คุยคนเดียวเมื่อกี้นี้แนะนำตัวสิ" จารย์พูดขึ้น

"ค่ะ..ชื่อ นางสาว นริศรา บุญมา ชื่อเล่นชื่อแอมค่ะ..." 

"นริศรา..ฉันจะจำชื่อเธอไว้นะเพราะเธอชอบคุยคนเดียว" จารย์ผมน้อยพูด

"ฮ่าๆๆๆ" 

จากนั้นนักศึกษาก็ต่างพากันหัวเราะฉัน ฉันนั่งลงอย่างหน้ามุ่ยทันที

"แหมตาโล้นนี่วันๆแทบไม่ได้สอนอะไรด้วยซ้ำมั้งผมก็มีกระปิดกระปรอย ฟู่วๆๆ"

โมเดินไปยังที่ของอาจารย์และเป่าหัวของอาจารย์ทำให้ผมที่มีอันน้อยนิดพริ้วตามลม

พักเที่ยง...

"เจี๊ยวจ๊าวๆ"

โรงอาหารคนเยอะมากๆเลย เดินกันขวักไขว่ไปหมด จากนั้นฉันเดินไปยังโรงอาหารอีกที่นึงที่มีคนไม่ค่อยเยอะเท่าที่แรกจากนั้นฉันก็ซื้อข้าวกินตามปกติ

"ฉันคิดถึงข้าวที่โรงอาหารจัง" โมพูดขึ้น

"แล้วทุกวันนี้เธอกินอะไรอะ" ฉันถามโม

"ก็อาหารที่พ่อแม่ฉันทำบุญมาให้น่ะ" 

จากนั้นโมก็หยิบถ้วยขนมหวานและแกงเขียวหวานไก่กับแกงมัสหมั่นมาเรียงตรงหน้าฉัน

"โหววว น่ากินทั้งนั้นเลยแบ่งฉันมั่งสิ!" ฉันพูดขึ้น

"เธอต้องตายก่อนถึงฉันจะแบ่งเธอได้นะ" โมตอบกลับ

"เอาเถอะไม่ต้องแบ่งฉันหรอกฉันยังไม่อยากตาย - -" 

"นี่เธอน่ะจะเริ่มสืบเรื่องของฉันยังไงหรอ?" โมพูดขึ้น

"ก็คงเริ่มสืบเรื่องราวก่อนที่เธอจะตายว่าเธอไปที่ไหนมามั่งเผื่อมีใครเห็นคนร้ายแอบสะกดรอยตามเธอมาอะไรงี้" ฉันตอบโม

"อื้ม..ถ้าฉันจำหน้าคนร้ายได้เธอคงไม่ต้องมาเดือดร้อนแบบนี้หรอก" โมพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า

"อืม..มันก็ไม่ลำบากอะไรฉันหรอกแต่แค่ฉันก็ไม่รู้จะทำอะไรได้มากกว่านี้อะนะแต่ฉันจะพยามหาตัวคนร้ายให้ได้!!"

"ขอบใจนะ..แต่..ตอนนี้มีแต่คนเขาบอกเธอน่ะ..." โมพูด

พอฉันมองรอบๆก็มีแต่คนหัวเราะฉันแถมโต๊ะที่ฉันนั่งก็มีแค่ฉันคนเดียว โอ้ยยย ทำไมฉันต้องมาเจออะไรอย่างนี้ TT

"นี่.."

"หื้ม?"

"ขอนั่งด้วยได้ไหม?"

โอ้ยยยยยยยยย พอฉันหันหลังไปตามเสียงเรียกก็เป็นผู้ชายในสเปคในคาบเทคโนฯ มาขอนั่งโต๊ะเดียวกับฉัน

"พอดีโต๊ะอื่นเต็มน่ะ ตรงนี้มันว่างพอดี" 

"คะ...ค่ะ..."

โปรดติดตามตอนต่อไป...

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.3 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.2 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา