เมื่อฉันมีเพื่อนเป็นผี

9.2

วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2560 เวลา 20.35 น.

  14 ตอน
  3 วิจารณ์
  3,358 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 พฤษภาคม พ.ศ. 2562 23.15 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

6) เที่ยวด้วยกันครั้งแรก

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

ฉันนั่งกินข้าวโดยไม่กล้าสบตาเซ็นโอ้ย ใจไม่ดีคนหล่อมานั่งข้างหน้าของฉันซะนี่

"นี่เธอไม่ค่อยคุยกับใครเลยหรอ?" เซ็นเอ่ยขึ้น

"ห้ะ?" ฉันทวนอีกรอบเพราะไม่แน่ใจว่าเขาคุยกับฉันไหม

"ฉันถามว่าเธอไม่ค่อยคุยกับใครเลยหรอ"

"ไม่ค่อยอะเพราะฉันก็ยังไม่ค่อยสนิทกับใครเท่าไหร่น่ะ" ฉันพยามตอบแบบปัดๆไปเพราะฉันไม่กล้าแม้กระทั่งสบตาของเขา

"อ่อ..งั้นหรอ" 

จากนั้นเราทั้งสองต่างก้มหน้าก้มตากินข้าวในจานจนหมดโดยที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำ

"เธอมาเป็นเพื่อนกับฉันไหมล่ะเพราะฉันก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกัน.." เซ็นพูดขึ้น

กรี๊ด!! ฉันอยากร้องโอ้มายก้อดซ้ำแล้วซ้ำเล่าฉันได้แต่เก็บไฟร่านในตัวของฉันเอาไว้และแสดงสีหน้าที่เป็นมิตร

"อ๋อได้สิ" ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงรื่นหู

พอพวกเราคุยกันเสร็จก็ถึงเวลากลับหอเพราะวันนี้ฉันเรียนเพียงแค่ช่วงเช้าเท่านั้น

"ว้าวๆ มีผู้ชายมาคุยด้วยงั้นหรอจ๊ะ" โมเอ่ยขึ้น

"แหม ออกมาแต่ละทีไม่เคยให้ซุ่มให้เสียงเลยนะ" ฉันรีบตอบกลับ

"นั่นไม่ใช่คำตอบที่ฉันอยากฟังย่ะ! ฉันถามเธอว่ามีหนุ่มๆมาคุยด้วยงั้นหรอ" 

"อื้ม ก็นิดนึง" ฉันพูดพรางเอาผมทัดหูเพื่อความน่าหมั่นไส้

"แหมๆ ร้ายนะเราเออนี่เตรียมตัวซะฉันจะพาไปยังที่ๆฉันเคยไป" 

"ที่ไหนล่ะ" ฉันถามกลับ

"ที่ที่ผีสวยๆอย่างฉันเคยไปนั่นแหละ! ไปเถอะตามฉันมา" โมตอบ

จากนั้นฉันกับโมออกจากหอพักลงยังตรงหน้าหอ

"อยู่ไกลไหมน่ะฉันต้องเรียกแท็กซี่ไหม" ฉันถามโม

"ใกล้ๆเองเดินแปปเดียวเดี๋ยวก็ถึง" โมตอบ

เดินมาไม่นานก็ถึงยังที่ที่โมบอกที่นี่เป็นสวนสาธารณะเล็กๆมีหนุ่มสาวมากมายเดินคู่กันมาอีกด้วย

"ที่นี่น่ะหรอ?"

"อ่าห้ะ" 

"ก็ไม่เห็นน่าตื่นเต้นอะไรเลยนี่" ฉันพูด

"ที่นี่เป็นที่ที่ฉันออกมาเที่ยวก่อนที่ฉันจะโดนฆ่าตายในหอน่ะ"

"..." 

เราทั้งสองต่างเงียบงันและมองหน้ากันตาปริบๆ

"ใครๆก็ไม่อยากตายหรอกเนอะทำไมคนเราต้องพรากชีวิตของคนอื่นไปด้วยล่ะ" ฉันพูดขึ้น

"กิเลสของมนุษย์น่ะมนุษย์ทุกคนมีกิเลสรักโลภโกรธหลงสิ่งพวกนี้ทำให้มนุษย์ชังกันเองและฆ่ากันตายได้เสมอ" โมตอบ

"งั้นถ้าเธอหาตัวคนร้ายเจอเธอจะไปเกิดใช่ไหม?" 

"ก็คงจะอย่างนั้น..แต่คงยากน่ะขนาดตำรวจยังหาตัวคนร้ายแทบไม่ได้เลยมันไม่ทิ้งร่องรอยไว้สักอย่างนึง" 

"สมองฉันตันหมดเลยแหะขนาดตำรวจยังหาเบาะแสคนร้ายไม่ได้แล้วฉันจะหาเจอหรอไม่มีวี่แววของคนร้ายเลยเนี่ยนะแล้วฉันจะไปหาเบาะแสยังไง" ฉันพูดตัดพ้อ

"ไม่เป็นไรหรอกฉันก็ไม่คิดจะหวังอะไรอยู่แล้วล่ะคงเป็นเพราะฉันอยากเจอหน้าคนร้ายมันเป็นกิเลสของฉันจึงทำให้ฉันไม่ยอมไปเกิดสักที"

"แล้วทำไมเธอถึงไม่ปล่อยวางล่ะ?" ฉันถามโม

"เธอคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรอฉันพยามมาตลอดแต่พอฉันคิดถึงวินาทีที่ฉันตายฉันก็ปล่อยไว้ไม่ได้จริงๆ.." โมพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า

"งั้นฉันจะพยามอย่างสุดๆเลยแล้วกันนะ" ฉันพูดเพื่อปลอบโยนโม

โมกับฉันมองหน้ากันแล้วก็เดินเล่นในสวนสาธารณะ

"โอ๊ะ!! ถนนคนเดินนี่" ฉันเอ่ยขึ้น

"จริงด้วยเดือนนี้มีงานทั้งเดือนเลยนี่นาของกินเพียบแน่ๆ " โมพูดเสริม

"ไปหาของกินกัน!!/ไปหาของกินกัน!!" ฉันกับโมพูดขึ้นพร้อมกัน

จากนั้นฉันจึงเดินไปยังข้างในงานทันทีที่นั่นมีทั้งเสื้อผ้าราคาถูกและของกินเต็มไปหมด

"เอาหนมเบื้องสิเจ้านี้อร่อยนะตอนฉันยังไม่ตายฉันขาประจำเจ้านี้เลยแถมไม่ได้กินนานแล้วด้วย" โมพูดขึ้น

"เหอะๆ อยากกินก็บอกมาเถอะย่ะ!" ฉันตอบกลับโม

"...." แม่ค้ามองฉันอย่างงงๆว่าฉันพูดกับใคร

"อะ...เอาหนมเบื้องไส้ฝอยทอง2กล่องค่ะ" ฉันรีบบอกแม่ค้าทันทีทันใด

เมื่อเราซื้อของกินจุบจิบซื้อเสื้อผ้านิดหน่อยก็กลับไปยังหอ

"อ่ะของพวกนี้ของเธอนะโม" ฉันยื่นถุงของกินที่แยกใส่ถุงอีกต่างหากไว้

"นี่ฉันกินไม่ได้หรอกนะถ้าเธอไม่จุดธูปเรียดชื่อจริงฉันให้มากินน่ะ" โมทำหน้าพึงไม่พอใจ

"จ้าขอโทษจ้า" 

จากนั้นฉันจึงหยิบธูปมาดอกนึงและจุด

"ขอเชิญ...." 

ฉันหยุดชะงักไว้เพราะฉันลืมถามชื่อจริงของโม

"นี่ชื่อจริงเธอชื่อไรนะ?" ฉันถามโม

"สุพัตรา เริ่มทิม" โมตอบกลับ

"ขอเชิญ นางสาวสุพัตรา เริ่มทิม มากินเครื่องเซ่นพวกนี้ทีค่า"

"หู้ว ฉันรอเวลานี้มานานแล้ว ของโปรดล้วนๆ" โมรีบรั่งลงและคุ้ยของกินที่อยู่ในถุงทันที

"แม้กระทั่งผีก็ยังตระกละจริงๆเลย" ฉันพูดขึ้น

"เงียบไปเลยของที่เธอซื้อมาเยอะกว่าของฉันอีกย่ะ!" โมพูดพรางเคียวลูกชิ้นไป

"จ้ะ!" ฉันตอบอย่างสั้นๆ

เมื่อฉันและโมกินขนมนมเนยที่ซื้อมาจนหมดก็ต่างพากันไปอาบน้ำ

"เดี๋ยว! ผีต้องอาบน้ำด้วยหรอ?" ฉันถามโม

"ใช่น่ะสิฉันก็รักสะอาดนะ" โมตอบกลับ

"อ่อหราาา"

จากนั้นโมก็เดินเข้าห้องน้ำไปและเสียงเปิดน้ำก็ดัง

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!"

อยู่ก็มีเสียงกรี๊ดดังออกมาจากห้องน้ำที่โมพึ่งเข้าไปหรือว่า...

"โม!!"

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.3 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.2 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา