ข้ามภพ มาพบรัก

7.3

เขียนโดย Lamm

วันที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2560 เวลา 18.52 น.

  7 ตอน
  1 วิจารณ์
  7,761 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2560 00.06 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

5) เอาหล่ะสิ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
เสียงเดซี่ กระแอมดังขึ้นมา ทำให้ทั้งสองหลุดจากภวัง 
นัชชา : เออ....เสร็จแล้ว...ฉันเอา..กล่องยาไปเก็บก่อนนะ
นัชชาหายใจถี่ เขินอะไรก็ไม่รุ้ 
ราม : เอิ่ม... งั้นฉัน.. ไปอาบน้ำดีกว่า..
รามก็อาการเดียวกันเลย ทั้งสองแยกย้ายกันไป
เดซี่ ยืนจ้องสังเกตุการ อาการผิดปกติของทั้งสองคน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร 
จนเมื่อทุกคนกลับมาอยู่ในภาวะปกติ เดซี่ หยิบเสื้อเชิตสีขาว กางเกงสแลคสีดำที่ไปชอปปิ้งกันมาเมื่อกี้ ออกมา 
เดซี่ : ราม พรุ่งนี้ นายใส่ชุดนี้นะ นายต้องไปมหาลัยกับพวกเรา
นัชชา : พรุ่งนี้ก็เปิดเรียนแล้วสินะ น้องๆ ปีหนึ่งเป็นไงบ้างไม่รู้เน๊าะ 
เดซี่ : นั้นสิ ตื่นเต้นจัง 
ราม : ฉันต้องไปด้วยเหรอ ฉันรออยู๋ที่นี่ก็ได้นะ
เดซี : ไปสิราม สนุกนะ รับรอง คนในยุคเธอ ไม่มีอะไรแบบนี้แน่นอน
ราม : นี่ฉันก็จากบ้านมาซะนานเลย คิดถึงแม่ คิดถึงน้องสาว ป่านนี้ คงหาฉันกันให้วุ่นวาย
นัชชา : เราพยายามหาทางแล้ว แต่ไม่รุ้จิงๆจะทำยังไง
บรรยากาศเปลี่ยนเป็นเศร้าไปชั่วขณะ
เดซี่ : เอาหน่าราม แก้เบื่อ 
รามยื่นมือไปรับชุดนักศึกษาที่เตรียมไว้ ถึงไม่ใช่นักศึกษาจิงๆ แต่ถ้าแต่งตัวธรรมดาๆไป ก็จะเป็นจุดสนใจได้
และแล้ววันแรก ของการเปิดเรียนก็มาถึง ราม นัชชา เดซี่ เดินเข้ามาที่ซุ้มขณะ
พจน์ เพื่อนที่ตั้งหน้าตั้งตาจีบนัชชามาตั้งแต่ปีหนึ่ง ก็เข้ามาทัก
พจน์ : หวัดดีนัด ปิดเทอมเป็นไง ทำไรมาบ้าง
นัชชา : ก็เรื่อยๆอ่ะ 
นัชชา วางกระเป๋านั่งลงที่ม้าหินอ่อน โดยที่ราม เดินมานั่งข้างๆ แล้วเดซี่ นั่งม้าหินอ่อนอีกตัว
เมื่อพจน์เห็นรามก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก 
พจน์ : นี่ใครเนี้ยะ ทำไมไม่เคยเห็น 
นัชชา : อ๋อ เพื่อนฉันหน่ะ มาจากต่างจังหวัด
พจน์ : อ่อ บ้านนอกนี่เอง
รามเงียบ ไม่โต้เถึยงหรือสนทนาด้วย
เดซี่ : นายนี่ก็ไม่เปลี่ยนเลยเน๊าะ เรื่องดูถูกคนนี่ งานหลักเลยเน๊าะ
พจน์ : ถ้าคนมันเจียมตัว ซะบ้าง ก็คงไม่มีใครไปดูถูกหรอก 
พจน์ยังไม่ลดละ จ้องมองรามเขม่ง 
พจน์ : นี่ ที่บ้านนายทำอะไร
รามตอบเสียงทุ้มต้มอย่างสุภาพว่า
ราม : บ้านฉันทำไร่ข้าวโพด ปลูกข้าว 
พจน์หัวเราะเบาๆ มั่นใจว่า นัชชาลูกสาวนักธุรกิจใหญ่ ไม่มีวันสนใจลูกชาวสวนอย่างนี้หรอก
พจน์ : บ้านฉันทำธุรกิจทำธุรกิจทัวร์ 12 ประเทศ ทั่วโลก
พจน์ยิ้มเยาะประกาศความยิ่งใหญ่ในเครื่อข่ายธุรกิจของครอบครัว
รามหันไปมองหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยยิ้มมุมปากนิดๆ 
ราม : ขอบใจที่เล่าให้ฟัง แต่ฉันไม่ได้อยากรู้หรอก
นัชชากับเดซี่ หัวเราออกมาหนึ่ง พรืด!! ก่อนกลั้นหัวเราะไว้ในลำคอ
พจน์เสียหน้า อายจนไม่รู้จะทำยังไง จึงแก้เก้อด้วยการ......
พจน์ : เอ่อ นัดหิวน้ำมั้ย เดี๋ยวฉันไปนะ
แล้วก็เดินหายไป
นัชชาตีแขนรามเบาๆ แล้วก็หัวเราะก๊ากออกมาพร้อมกับเดซี่
นัชชา : นี่นาย ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าผู้หญิงอีกนะ แต่ซะใจเป็นบ้าเลยหว่ะ 555
เดซี่ : ใช่ อย่าไอ่พจน์ มันต้องเจอแบบนี้ หล่อๆ นิ่งๆ แต่เชือดดนิ่มๆ นะคะ
ราม : ก็ฉันไม่ได้อยากรู้จิงๆหนิ บ้านฉันมีแค่ สองฝังคลอง ไม่รุ้จักหรอก ทัวร์ รอบโลก อะไรนั้น
นัชชากับเดซี่ หัวเราะในความซื่อ และไม่รุ้เรื่องของราม 
"สวัสดีค่ะ..พี่เดซี่..พี่นัด"
มีเสียงนึงดังมาจากข้างหลัง 
ทั้งสามคนหันไปหาต้นเสียง นั่นเสียงใครกัน
เดซี่ : อ้าว!! ก้อยเองเหรอ หนูเรียนคณะนี้เหรอค่ะ
ก้อย : ใช่ค่ะ ดีใจจังได้เจอพวกพี่อีกครั้ง
นัชชา : ดีแล้วๆ คณะนี้สายแฮปปี้จ่ะ 
ก้อยหันไปสบตากับเดซี่และนัชชา อย่างปกติ รามเองก็ยิ้มเล็กๆ 
ก้อยเดินเข้าไป เอามือจะจับที่หน้าของราม
ก้อย : เจ็บมากมั้ยคะ
เดซี่หลุดปากด้วยความอึ้ง
เดซี่ : อุตะ!! แรง...
นัชชา มองแบบอึ้งๆเหมือนกัน รามชักหน้าหนีมือ เผื่อให้รู้ว่า ชายหญิงไม่ควรสัมผัสกายกัน
ราม : ไม่เป็นไร นัดเค้าทำแผลให้ฉันแล้ว ดีขึ้นมาแล้วหล่ะ
ก้อย : พี่สองคนเป็นแฟนกันเหรอคะ
เดซี่บ่นพรึมพรำ "เด็กนี่มันแรง แรง แรงมาก"
นัชชา : ไม่ใช่ๆ เพื่อนกันี่แหละ ทำไม ก้อยสนใจรามเหรอ
เดซี่บ่นพรึมพรำ "ตั๊ยย!! เพื่อนฉันก็แรงพอกัน"
ก้อยไม่ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มเงียบๆ 
ก้อย : ก้อยไปก่อนนะคะพวกพี่ ดีใจที่ได้เจอค่ะ
นัชชา : คืนนี้อย่าลืมงานรับขวัญเฟรชชี่ที่คณะน้าาา บายยยย
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
6 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.5 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.5 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา