โอม ตอนที่ 1 แรงอาฆาต

9.3

เขียนโดย Jalando

วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2561 เวลา 10.48 น.

  78 บท
  14 วิจารณ์
  5,258 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2561 19.32 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

40) อัลบั้มภาพ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บทที่ 40 อัลบั้มภาพ

 

     

        สองหนุ่มต่างวัยยืนนิ่งอยู่หน้าห้อง 109 อยู่นานครู่ใหญ่ สีหน้าของทั้งสองดูเคร่งขรึมไม่แพ้กัน เพราะต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจดีว่า….หลังจากที่พวกเขาก้าวเท้าผ่านประตูเบื้องหน้าเข้าไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป 

 

“ ขอถามเป็นครั้งสุดท้าย พี่สิงห์แน่ใจแล้วใช่มั้ยว่าต้องการที่จะเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องประหลาดนี้แบบเต็มตัว ” เด็กหนุ่มมาดเซอร์เอ่ยปากถามหนุ่มรุ่นพี่โดยไม่หันมามองหน้า 

 

“ เปิดประตูเลย ชั้นพร้อมแล้ว นายโอม ” สารวัตรหนุ่มตอบทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่น้อย แววตาของเขาช่างดูเด็ดเดี่ยว เข้มแข็งราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมจะโลดแล่นเข้าสู่สังเวียนเลือดอันโหดร้าย 

          

 

        หนุ่มโอมหันกลับมามองหน้าสารวัตรหนุ่มอีกครั้ง ใบหน้าผอมบางและคมเข้มของเด็กหนุ่มแย้มยิ้มน้อยๆเป็นเชิงให้กำลังใจ จากนั้นเด็กหนุ่มก็หันหน้ากลับมาที่บานประตูไม้ที่มีป้ายทองเหลืองขนาดเล็กติดไว้ที่ส่วนบนของประตู ในป้ายนั้นมีตัวเลข 109 ประดับไว้เต็มพื้นที่จนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน 

          

 

       เด็กหนุ่มมาดเซอร์หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะเอื้อมมือไปแตะลูกบิดประตูอย่างช้าๆ แต่ทว่ายังไม่ทันที่มือเล็กบางของเด็กหนุ่มจะแตะโดนลูกบิด ประตูไม้ก็ค่อยๆแง้มเปิดออกมาเองอย่างช้าๆราวกับมีใครบางคนซึ่งอยู่ภายในเปิดประตูเพื่อเชื้อเชิญให้ทั้งสองหนุ่มเข้ามาด้วยความเต็มใจ 

 

“ แอ๊ดๆ….. ” เสียงประตูแง้มเปิดดังสะท้านกลางความเงียบสงัดยามดึก 

          

 

       สองหนุ่มนิ่งอึ้งไปหลายอึดใจกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ สีหน้าของเด็กหนุ่มมาดเซอร์ดูนิ่งเฉยจนคาดเดาความรู้สึกได้ยาก ส่วนสารวัตรสิงห์ค่อนข้างที่ดูจะตื่นตกใจแต่เขาก็อุตส่าห์ยังพูดกลบเกลื่อนเพื่อหลอกหลอนตัวเองให้เกิดความสบายใจว่า….. 

 

“ เฮ้ๆ อย่าคิดมากไปเลย คนก่อนหน้าที่เข้าไปเขาคงลืมล็อคประตูมั้ง ” 

         

 

       โอมไม่ตอบคำสารวัตรหนุ่มแต่ประการใด แต่เด็กหนุ่มกลับเอามือคว้าจับลูกบิดประตูแล้วดึงประตูให้ถ่างกว้างขึ้นอย่างช้าๆ ทันทีที่ประตูนั้นเปิดกว้าง ทั้งสองหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่พัดออกมาปะทะใบหน้าและเรือนกายของพวกเขาอย่างรุนแรง คล้ายกับว่าภายในห้องมืดทึบเบื้องหน้ามีเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ติดตั้งอยู่ก็ไม่ปาน

         

 

       ในคราครั้งนี้ สารวัตรหนุ่มไม่ได้พูดอะไรมากความเหมือนครั้งก่อนๆ แต่มือขวาของเขาเผลอไปจับด้ามปืนขนาด 9 มม. ที่เสียบติดกับซอกเอวของตนตามสัญชาติญาณของตำรวจมือปราบในยามที่กำลังนำพาตัวเองเข้าสู่เขตแดนอันตราย ดวงตาคมเข้มของสารวัตรหนุ่มเหลือบมองไปยังความมืดมิดที่ปกคลุมบรรยากาศภายในห้องเบื้องหน้าด้วยความหวาดระแวง 

         

 

       หนุ่มโอมไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับเหตุประหลาดที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าของเด็กหนุ่มยังดูสงบเยือกเย็น ดวงตาอันแหลมคมของเด็กหนุ่มเริ่มกวาดมองไปรอบๆห้องมืดทึบไปมาอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงเริ่มก้าวเดินเข้าไปภายในห้องโดยมีสารวัตรสิงห์เดินตามไปติดๆ 

 

“ แป๊กๆ ” เสียงกดสวิตซ์ไฟดังน้อยๆแค่พอได้ยิน หลังสิ้นเสียงดังกล่าว ความสว่างจากไฟนีออนที่ประดับอยู่บนเพดานก็ฉายแสงออกมาจนทำให้ทั้งสองหนุ่มมองเห็นสภาวะภายในห้องโดยรอบได้อย่างชัดเจน 

         

 

       ในห้องของกุลสตรีเป็นห้องขนาดกลางที่มีพื้นที่ใช้สอยราวๆ 12 คูณ 12 เมตร เฟอร์นิเจอร์ประดับห้องค่อนข้างที่จะมีราคาอันบ่งบอกถึงรสนิยมของผู้อยู่อาศัยได้เป็นอย่างดี แต่ถึงกระนั้นภายในห้องยังประดับประดาสถิตไปด้วยของคิกขุ น่ารัก อาทิเช่น ตุ๊กตาตัวเล็กๆอยู่หลายตัวจนทำให้คาดเดานิสัยของเจ้าของห้องว่าน่าจะมีความสดใสน่ารักแฝงในตัวอยู่มิใช่น้อย 

 

“ โอ้โหๆ ห้องดูสวยและเป็นระเบียบเรียบร้อยดีนะ ” สารวัตรหนุ่มเหลือบมองไปรอบห้องพร้อมร้องอุทานออกมาเบาๆด้วยความชื่นชม ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายลงหลังเห็นว่าบรรยากาศภายในห้องนี้ดูไม่น่ากลัวอย่างที่คาดคิด 

         

 

       โอมไม่ตอบคำสารวัตรหนุ่มแต่ประการใด สายตากลมโตของเขาก็เหลือบแลไปรอบๆห้องอย่างระแวดระวัง และจุดแรกที่เด็กหนุ่มมุ่งตรงไปค้นก็คือโต๊ะเขียนหนังสือขนาดใหญ่ที่ทำด้วยไม้สักอย่างดี 

 

“ เฮ้ เดี๋ยวนายกำลังจะทำอะไรน่ะ ” นายตำรวจหนุ่มเอ่ยปากถามเมื่อเห็นเด็กหนุ่มรุ่นน้องกำลังหยิบข้าวของเครื่องใช้และหนังสือหลายเล่มที่วางบนโต๊ะขึ้นพลิกดู 

 

“ ทุกสิ่งทุกอย่างที่จะนำมาใช้ไขความจริงไงครับ ” โอมหันกลับมายิ้มน้อยๆให้สารวัตรหนุ่ม ก่อนกลับไปค้นหาพยานหลักฐานต่อ 

 

“ เดี๋ยวนะ ที่นายพูดน่ะมันกว้างเกินไป นายลองย่อมันให้แคบลงซิว่านายหาอะไรหรือของประเภทไหน ” สารวัตรหนุ่มเอ่ยปากถาม ใบหน้าคมสันของตำรวจหนุ่มส่อแววงุนงง 

 

“ อืมๆ….. ผมเองยังไม่รู้แน่ชัดว่ามันควรจะเป็นอะไร แต่คาดว่าน่าจะเป็นอะไรบางอย่างที่แสดงออกถึงความสัมพันธุ์ระหว่างกุลสตรีกับพี่จิตหราน่ะครับ ” โอมตอบเรียบๆโดยที่ตนเองยังง่วนอยู่กับการสืบหาอยู่ 

 

“ เอ่อ จิตหรา นี่ก็คือ…..หญิงสาวคนที่นายคอยช่วยเขาอยู่ในตอนนี้ใช่มั้ย ” สารวัตรหนุ่มถามกลับด้วยเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อย 

 

“ อืม ครับ ” โอมรับคำสั้นๆ สายตาคมวาวของเขายังคงกวาดไปทั่วทุกมุมโต๊ะเพื่อค้นหาดูว่ายังมีสิ่งใดหลุดรอดสายตาที่ว่องไวของเขาไปได้ 

 

“ และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นคนที่สวยจัดคนหนึ่งด้วย ใช่มั้ย ” สารวัตรหนุ่มถามต่อ 

 

“ อืม….ใช่ พี่รู้ได้ไง ” คราวนี้หนุ่มโอมถึงกลับหันกลับมามองสารวัตรหนุ่ม แววตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัย เท่าที่เขาจำได้คือสารวัตรสิงห์ไม่เคยเจอจิตหรา และเขาก็ไม่เคยเล่าถึงรูปพรรณสัณฐานของลูกความสาวแสนสวยคนนี้ให้สารวัตรหนุ่มฟังมาก่อน    

         

 

       คราวนี้เป็นฝ่ายสารวัตรหนุ่มที่ยิ้มกริ่มบ้าง อึดใจต่อมาเขาก็ยกสมุดปกหนาเล่มหนึ่งมาวางบนโต๊ะทำงานตรงหน้าของเด็กหนุ่มอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสะท้านความเงียบ 

 

“ ปังๆ….. ” 

 

“ อะไรครับ ” เด็กหนุ่มก้มหน้าลงไปมองที่หน้าปกของสมุดเล่มนั้น ในเวลาต่อมาเขาก็พบว่าสมุดเล่มนั้นก็คือ…… 

 

“ อัลบั้มภาพ ”  

 

“ นี่มัน…พี่หามันเจอที่ไหนครับ ” โอมยิ้มมุมปากพร้อมหันมาถามสารวัตรหนุ่ม 

 

“ ฮะๆ มันวางอยู่บนเตียงนอนนิ่มๆข้างหลังนายนี่เอง พอนายบอกชั้นว่านายต้องการอะไร ชั้นก็หยิบมันขึ้นมาดู คิดว่ามันน่าจะตอบโจทย์นายได้นะ ” สารวัตรหนุ่มพูดพร้อมหัวเราะเบาๆในลำคอด้วยความภาคภูมิใจนิดๆ 

          

 

       หนุ่มโอมไม่ตอบอะไรให้มากความ เด็กหนุ่มหยิบสมุดหนาเล่มนั้นขึ้นพลิกดูอย่างรวดเร็ว ภายในอัลบั้มนั้นมีรูปถ่ายเดี่ยวของเด็กสาวคนหนึ่งที่มีวัยใกล้เคียงกับโอม เธอผู้นี้ที่มีใบหน้าที่สดใส สวยงาม โอมค่อนข้างมั่นใจว่าเธอคนนั้นน่าจะเป็นกุลสตรีอย่างแน่นอน แม้ว่าที่ผ่านมาเด็กหนุ่มจะคุ้นเคยกับใบหน้าของเธอในเวอร์ชั่นปีศาจมากกว่าก็ตามที 

 

“ เด็กสาวสุดสวยที่อยู่ในภาพนั้นน่าจะเป็นกุลสตรี เพราะใบหน้าของเธอคล้ายคลึงกับใบหน้าของกุลสตรีที่ปรากฏในแฟ้มประวัติที่พวกเราได้ดูตอนที่อยู่โรงพักเปี๊ยบเลย ” สารวัตรหนุ่มขยายความพร้อมมองดูรูปสาวน้อยแสนสวยที่อยู่บนอัลบั้มภาพด้วย 

         

 

       เด็กหนุ่มพลิกไปทีละหน้าอย่างช้าๆ แต่ละภาพของกุลสตรีล้วนแล้วแต่อยู่ในอิริยาบถที่แตกต่างกันในหลายสถานที่ นั่นทำให้หนุ่มทั้งคู่ชวนสงสัยว่าใครกันนะที่เป็นคนถ่ายภาพให้เด็กสาวผู้นี้ และในหน้าท้ายๆเริ่มปรากฏภาพถ่ายคู่บ้าง ซึ่งคนที่กอดคอกับกุลสตรีและถ่ายคู่กันด้วยใบหน้ายิ้มละไมเป็นหญิงสาวสวยหวานคมซึ้งที่มีผมยาวสีน้ำตาลพริ้วไสว 

         

 

      เด็กหนุ่มมาดเซอร์จดจำได้ทันทีว่าหญิงสาวสวยผู้นี้ก็คือ……จิตหรา นั่นทำให้เด็กหนุ่มมาดเซอร์รีบพลิกหน้าถัดๆไปในอัลบั้มปึกใหญ่เร็วขึ้นไปอีกเพื่อดูความเป็นไปของหญิงสาวทั้งสอง แต่จนแล้วจนรอดทั้งสองหนุ่มก็พบแต่ความสัมพันธ์อันดีของทั้งสองสาวเพียงเท่านั้น ไม่นานสองหนุ่มต่างวัยไว้ก็พลิกดูอัลบั้มรูปจนครบทุกหน้า 

 

“ พอจะรู้อะไรบ้างยัง โอม ” สารวัตรสิงห์นิ่วหน้าน้อยๆด้วยความรู้สึกมืดแปดด้าน 

        

 

       โอมนิ่งเฉยและไม่ตอบกลับในทัน เขาค่อยๆบรรจงวางอัลบั้มภาพปกใหญ่ลงบนโต๊ะทำงานอย่างช้าๆจนแทบไม่มีเสียงของการตกกระทบ จากนั้นเด็กหนุ่มมาดเซอร์ก็เงยหน้าขึ้นมองสารวัตรหนุ่ม  ปากก็เอ่ยตอบกลับมาเบาๆพร้อมเสียงถอนหายใจว่า…… 

 

“ เฮ้อๆ….. ไม่พบอะไรเลยครับพี่ แต่ถึงยังไงเราก็รู้ได้อย่างหนึ่งแล้วว่าทั้งพี่จิตหราและกุลสตรีเคยสนิทกันมากเพราะในอัลบั้มภาพส่วนตัวของกุลสตรีมีภาพถ่ายคู่กับพี่จิตหราอยู่ตั้งเกือบครึ่งแหนะ และอีกประการหนึ่งก็คือ……” คำสุดท้ายที่เด็กหนุ่มมาดเซอร์พูดดูเศร้าสลดอยู่เล็กน้อยจนสารวัตรหนุ่มอดไม่ได้ที่จะไถ่ถาม

 

“ อีกอย่างหนึ่งที่นายว่าคือ….” 

          

 

      โอมหันหน้ามาทางสารวัตรหนุ่ม ใบหน้าและแววตาของเด็กหนุ่มฉายความรู้สึกเศร้าสร้อยออกมาอย่างชัดเจน ครู่หนึ่งเด็กหนุ่มก็ตอบกลับด้วยเสียงเครือๆคล้ายคนที่กำลังจะสะเทือนใจกับบางสิ่งอย่างรุนแรง 

 

“ หมายความว่ากุลสตรีคนนี้น่าจะเป็นคนที่อ้างว้างเดียวดายมาตลอดทั้งชีวิต สาเหตุเพราะเธอเป็นคนที่เก่งเกินไปสรุปได้เลยว่าเธอเป็นคนที่น่าสงสารมาก ”

 

 

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalandoนักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณอ่านเรื่องนี้แล้วฟินมากแค่ไหน

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา