The Dark World มหาสงครามออนไลน์กู้ปฐพี

9.7

เขียนโดย Jalando

วันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 19.53 น.

  171 LV
  22 วิจารณ์
  87.23K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2562 16.46 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

165) ก้นบึ้งของจิตใจ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เครดิตภาพจาก https://wallpaperboat.com/abyss-wallpapers

 

      มือขวาที่เปล่งแสงทะลวงกลางอกของมารร้ายเข้าเต็มๆ ก่อให้เกิดเกิดแผลลึกจนเกือบทะลุ และสิ่งที่ตามมาก็คือ.....โลหิตสีดำที่พุ่งกระฉูดอย่างมากมายจนเปรอะเปื้อนกายบางของอากิเนะ

 

" อึก....." มารร้ายได้แต่สะอึก เพราะถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว ไม่นาน ดวงตาแดงก่ำก็ปิดสนิท เป็นสัญญาณบอกให้รู้ถึงชีวิตที่กำลังดับสูญ

       

 

      ร่างสันทัดของมารร้ายแน่นิ่ง รอยยิ้มวิปลาสเริ่มสลาย ทำให้ใบหน้าของมันกลับกลายมาอ่อนเยาว์ดุจมาวินคนเดิม และนั่นก็เป็นเหตุให้อากิเนะรู้สึกตัว เธอจึงดึงมือออกจากอก ทำให้ประจักษ์กับแผลทรงกลมขนาดใหญ่และลึกโบ๋ แต่มองไม่เห็นเนื้อใน เพราะมีโลหิตดำคอยปกคลุม

       

 

      กายของอากิเนะสั่นเทา ออร่าสีม่วงอมดำพลันสลายไป เธอจับจ้องใบหน้าของมาวิน ผู้เป็นร่างอวตารของมารร้ายอยู่ตลอด น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตากลมโต พร้อมความเสียใจที่พรั่งพรู

 

" ฮือ.....นะ.....นี่เราทำอะไรลงไป เราเป็นคนฆ่ามาวิน ฮือ......"

 

..........................

(ณ.สถานที่แห่งหนึ่ง)

 

" เอ๊ะ......ที่นี่คือที่ไหน " มาวินสะดุ้งตกใจ เขารีบมองไปรอบๆ แต่ก็พบกับความมืดที่รายล้อมทุกทิศทาง ราวกับว่ามีม่านหมอกแห่งราตรีคอยปกคลุมเป็นฉากหลัง

        

 

      มาวินงงสุดขีดสลับหวาดกลัว สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือ.....อยู่ในบ้านสุขสันต์กับจัน ผู้เป็นคู่ชีวิต แต่แล้ว เด็กสาวร่างบาง ผู้มีสมญานามว่า....กระต่ายน้อยเบอร์สอง(เสร่อไปตั้งให้เขาเอง) ก็เข้ามาสังหารภรรยาแสนรัก จากนั้น ทุกอย่างก็ดับวูบไป

 

" บ้าน่า บ้าที่สุด ทำไมต้องเป็นแบบนี้ " มาวินถึงกับคอตก ความหวาดกลัวได้หายไป เพราะถูกความอาดูรเข้าแทรกจนเต็มพื้นที่ของหัวใจ หนุ่มหัวเขียวอยากจะร้องไห้ บางทีก็อยากตายไปซะเดี๋ยวนั้น เพื่อจะได้ไปหาจัน ผู้เป็นที่รัก แต่สุดท้าย ก็พลันได้คิด

 

" เมื่อชีวิตยังไม่สิ้น ก็ต้องสู้ต่อไป "

         

 

      พอคิดได้ดังนั้น หนุ่มหัวเขียวก็เริ่มมองหาทางออก ซึ่งสิ่งแรกที่ต้องทำก็คือ.....รู้ให้ได้ว่าตอนนี้ เขาอยู่ที่ไหน แต่ไม่ทันไร หูก็แว่วเสียงของบุรุษผู้หนึ่ง มันเป็นกระแสที่แหบห้าวและทรงอำนาจ

 

" เยี่ยมมาก เจ้ามีจิตใจที่เข้มแข็ง สมกับเป็นร่างอวตารของข้า "

 

" เฮ้ย.....ใครพูดน่ะ " มาวินตกใจอีกครั้ง เขารีบเหลียวซ้ายแลขวา แต่ไม่ว่าพยายามเพียงใด ก็พบกับความว่างเปล่าและม่านหมอกสีดำ ขณะที่หนุ่มหัวเขียวยืนงง เสียงปริศนาก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

 

" ไม่ต้องแตกตื่นไป จันไม่ได้สิ้นชีวิตอย่างที่เข้าใจ และในตอนนี้ เจ้าได้อยู่ในส่วนลึกที่สุดของโลกแห่งจิตใจ "

 

" หา.....ส่วนลึกที่สุดของโลกแห่งจิตใจ " มาวินทวนคำ ดวงตาเรียวเล็กเริ่มเบิกโพลงด้วยความตกใจ เท่ากับว่าคำปลอบประโลมเมื่อครู่ ไม่มีผลในทางที่ดีเลยซักนิด ซึ่งก็ควรจะเป็นเช่นนั้น ถ้ามีใครซักคนถูกโยนมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ แต่เจ้าของเสียงปริศนากลับไม่สนใจและพูดต่อไป

 

" หึ หึ หึ ใช่แล้ว เจ้าหลงมาอยู่ในห้วงเหวแห่งมโนทวาร และจะไม่มีวันกลับออกไป เพราะมันเป็นสถานที่จองจำเหล่าจิตวิญญาณที่พ่ายแพ้ "

 

" ชั้นน่ะเหรอแพ้ เป็นไปไม่ได้ " มาวินไม่เชื่อ เพราะจำไม่ได้ว่าตัวเองไปร่วมงานประลองตอนไหน เดือดร้อนให้เจ้าของเสียงปริศนาเป็นผู้เฉลยด้วยการยิงคำถาม

 

" ถ้าจะให้บอกว่าแพ้ตอนไหน ก็ขอถามซักคำ ในช่วงที่ใช้ชีวิตกับจัน เจ้ามีความสุขมั้ย "

 

" ใช่.....ชั้นมีความสุขที่สุด " มาวินตอบเบาๆ รอยยิ้มจางๆเริ่มฉาบบนใบหน้า เพราะรำลึกถึงความทรงจำที่แสนสวยงาม ทว่าเจ้าของเสียงปริศนาไม่ยอมให้หนุ่มหัวเขียวได้สุขสันต์ เลยแทรกกลับมาด้วยข้อเท็จจริงที่น่าสะพรึง

 

" และในทุกๆคืน มักจะฝันประหลาดด้วย ใช่มั้ย สรุปว่า....เจ้าฝันถึงอะไร "

       

 

      พอมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของมาวินก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เพราะจำได้ว่าฝันที่พบเจอในทุกคืนนั้นค่อนข้างน่ากลัว ในที่นั้น เขาได้กลายเป็นเด็กหนุ่มที่หลุดเข้าไปในโลกของเกมออนไลน์ และใช้ชีวิตผจญภัยอย่างสมบุกสมบัน แถมยังได้เจอกับใครบางคนที่คล้ายจัน เธอมีนามว่า.....เหมยลี่

 

" หึ หึ หึ พอจะจำอะไรได้บ้าง " เจ้าของเสียงปริศนายังไถ่ถาม พร้อมแทรกเสียงหัวเราะเป็นระยะ ประมาณว่าขบขันในสิ่งที่มาวินคิด แต่หนุ่มหัวเขียวไม่นึกโมโหโกรธา กลับแจงเรียบๆและล่องลอย ราวกับต้องมนต์สะกด

 

" จำได้ว่า.....มันเป็นฝันที่แสนเจ็บปวด รุนแรง เต็มไปด้วยการผจญภัยและ......"

 

" เร้าใจจนไม่อยากจะหยุดมัน " เจ้าของเสียงปริศนาพูดดักคอ ทำให้หนุ่มหัวเขียวอึ้ง เพราะมันคือความจริงทุกประการ เขาจึงร้องถามเสียงหลง

 

" นะ.....นายรู้ความคิดของชั้นได้ยังไง "

        

 

       แต่แทนที่จะได้ยินคำตอบที่ทำให้กระจ่าง มาวินกลับได้เสียงหัวเราะที่ดังสนั่น

 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า......เจ้านี่มันตลกจริงๆ "

 

" นายหัวเราะอะไร แล้วชั้นตลกตรงไหน " มาวินเริ่มโมโหเล็กน้อย เลยร้องถามเสียงขุ่น

 

" ฮะ ฮะ ขอโทษที่ทำให้โมโห เอาล่ะ มาเริ่มกันใหม่ ขอเปิดด้วยคำถามต่อไปก็แล้วกัน ถ้าข้าจะบอกว่า....สิ่งที่เจ้าคิดว่าจริงนั้นก็คือโลกในจินตนาการของตัวเอง ส่วนความฝันที่พบเจอในทุกคืนนั้นคือความจริง เจ้าจะว่ายังไง " เจ้าของเสียงปริศนาเริ่มบรรเทาอาการขบขัน พร้อมกล่าวแบบเป็นงานเป็นงาน

 

" ชั้นก็จะบอกให้นายเลิกเพ้อเจ้อ แล้วไปตายซะ อ่านนิยายแฟนตาซีมากเกินไปรึไง ถึงได้ฟุ้งแบบนี้ " มาวินสวนทันควันด้วยวาจาเผ็ดร้อน บ่งบอกว่าเริ่มเดือดระอุเช่นกัน แต่แล้ว เขาก็พลันได้คิด

 

" เอ๊ะ.....แต่ว่า เอ่อ.....ยัยกระต่ายน้อยเบอร์สองกะ....ก็เคยบอกเราแบบนี้เหมือนกัน และถ้ามันเป็นความจริง กะ.....ก็หมายความว่า....." ถึงตรงนี้ มาวินเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้มากขึ้นเรื่อยๆ ความทรงจำกว่า 90 เปอร์เซ็นต์หลั่งไหลเข้ามาในสมอง

 

" อีกประการ เราเริ่มจำได้แล้ว ก่อนที่จะกลายเป็นแชมป์โลกสเก็ตบอร์ดและใช้ชีวิตร่วมกับจัน เราได้แพ้เจ้าหนุ่มหน้าขาว(โอคุยาสุ)ในการประลอง จากนั้นก็เจอตัวเองในด้านมืด ซึ่งชวนสยองมาก ปิดท้ายด้วยการทำสัญญากับหมอนั่น "

 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุด เจ้าก็จำได้ และนี่คือร่างจริงของข้า " เจ้าของเสียงปริศนาหัวเราะชอบใจอีกครั้ง และพอสิ้นกระแส บุรุษผู้นั้นก็เริ่มปรากฏกายตรงหน้า

        

 

       ผู้มาใหม่มีรูปกายเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผมบนศีรษะขาวโพลนและยาวสลวยถึงกลางหลัง ตามแขนที่โผล่พ้นชายเสื้อมีรอยสักสีแดงที่ดูประหลาดสถิตอยู่ แต่นั่นไม่น่าแปลกใจเท่ากับดวงตาแดงฉานที่ประดับบนใบหน้าเรียวยาว

 

" นะ.....นั่นคือนะ.....นายเหรอ ดะ....ดูเหมือนคนมากกว่าที่คิด ไม่สิ หล่อสะบัดเลยต่างหาก " มาวินยอมรับว่าตกใจมากที่เห็นร่างจริงของมารร้าย มันผิดไปจากที่คาดเอาไว้มาก

 

" หึ หึ หึ ขอบคุณสำหรับคำชม " มารร้ายยิ้มรับ พร้อมทิ้งกายลงนั่งในระดับเดียวกับมาวิน ด้วยท่วงท่าที่ดูดิบๆ ทำให้มันกลายเป็นมารที่หล่อแบบเถื่อนๆ

        

 

       มาวินนั่งจ้องอมนุษย์อยู่นาน เพราะไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร ในที่สุด มารร้ายก็ลองหยั่งเชิง

 

" เอาล่ะ ข้ารู้ว่าเจ้ายังงงอยู่ ดังนั้น มีอะไรจะถาม ก็ว่ามา "

 

" นายเป็นใคร มาอยู่ในร่างของชั้นได้ยังไง ตกลง นายยังเป็นด้านมืดของชั้นอยู่มั้ย แล้วมีวัตถุประสงค์อะไร ถึงได้ทำแบบนี้ " คำพูดของอมนุษย์เป็นเหมือนสัญญาณไฟเขียวให้รถแล่นผ่าน มาวินจึงพรั่งพรูทุกสิ่งออกมาจนหมด ทำให้มารร้ายถึงกับชะงักงัน พร้อมยกมือห้ามอย่างรวดเร็ว

 

" เฮ้ๆ ใจเย็นก่อน ถามทีละอย่างและช้าลงด้วย ข้าตอบไม่ทัน "

 

" โอเค ชั้นจะใจเย็นๆ ไม่รีบร้อน ไม่ตื่นเต้น ไม่ตกใจ ฟื้ด......." มาวินพยายามสงบใจด้วยการสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ แต่แล้ว เขาก็ล้มเหลว เพราะสิ่งที่ทำในเวลาต่อมาก็คือ.....ตะโกนใส่หน้ามารร้าย

 

" ไอ้บ้า จะให้ใจเย็นได้ไง เพราะจู่ๆ นายก็บอกว่าชีวิตแสนสุขที่ผ่านมาคือความฝัน แต่การผจญภัยขั้นวิบากคือเรื่องราวในชีวิตจริง แถมด้านมืดของตัวเองยังปรากฏตัวในร่างของใครก็ไม่รู้ ซึ่งโคตรหล่อจนน่าอิจฉา แบบนี้ ใครจะไม่ตกใจ "

       

 

      มารร้ายพยักหน้าเป็นเชิงรับฟัง เพราะเรื่องราวดังกล่าว ช่างหนักหนาสาหัสจนเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับไหว แถมเจ้าหัวเขียวนายนี้ก็เป็นคนที่ขี้ตกใจกว่าใครๆ จึงเป็นเรื่องยากที่จะทำใจ อมนุษย์เลยสรุปว่า....

 

" ข้ารู้ว่าเจ้ายังสับสนอยู่ แต่ก็ขอเล่าแบบย่อๆว่า....เจ้าได้แพ้โอคุยาสุยับเยิน จากนั้นก็ทำสัญญากับข้า เพื่อต้องการพลัง เป็นเหตุให้ตกไปอยู่ในโลกแห่งจิตใจ แล้วนังกระต่ายน้อยก็ตามเข้ามาช่วย แต่ก็พลาด เจ้าได้ถูกยัยนั่นสังหาร ทำให้วิญญาณตกสู่ก้นบึ้งแห่งมโนทวาร เพื่อเตรียมดับสูญไปสู่ภพภูมิหน้า เปิดช่องให้ข้า ผู้เป็นวิญญาณแฝงได้ควบคุมร่างนี้แบบเต็มร้อย ซึ่งยอมรับตามตรงว่าโคตรฟลุ๊คเลย เพราะไม่รู้มาก่อนว่ามีวิธีนี้ "

 

" เดี๋ยวนะ แล้วชั้นไปถูกยัยกระต่ายน้อยฆ่าได้ไง หรือว่า....." มาวินถามกลับ มารร้ายจึงแถลงให้กระจ่าง

 

" หลังจากได้เห็นจันในโลกแห่งจิตใจถูกฆ่า เจ้าก็สติแตก ทำให้ข้าได้ควบคุมร่าง แล้วต่อสู้กับยัยกระต่ายน้อย ผลของมันก็คือ.....ความตายของเจ้า "

 

" จากนั้น วิญญาณของชั้นก็หลุดมาอยู่ที่ส่วนลึกสุดของจิตใจ " มาวินต่อเนื้อความในตอนจบ ซึ่งมันถูกต้องสมบูรณ์จนมารร้ายพยักหน้ารับ

 

" ถูกต้อง ก็นับว่าหัวไวนะที่เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว "

      

 

      มาวินเงียบไปนาน ในใจระลึกถึงความผิดพลาด เขาไม่น่าไปตกลงกับมารร้ายที่ปลอมตัวมาเป็นด้านมืดของตัวเองเลย มันทำให้เรื่องวุ่นวายจนเกินควบคุม แต่แล้ว เด็กหนุ่มก็นึกถึงบางอย่าง

 

" แล้วในช่วงที่ชั้นโดนยึดร่าง นายได้ทำอะไรในโลกจริง หวังว่าจะเป็นการแสดงความยินดีกับผู้คน ในฐานะที่หลุดสู่โลกภายนอกได้ " ถึงจะหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่มาวินก็พยายามมองโลกในแง่ดี

 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า คนละโยชน์เลย ข้าไม่ทำอะไรหน่อมแน้มแบบนั้นหรอก " มารร้ายหัวเราะลั่น

 

 

สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจ Jalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา