Z-World เชื้อร้าย หายนะโลก

-

เขียนโดย PolyethyleneTerephthalate

วันที่ 28 มีนาคม พ.ศ. 2562 เวลา 12.08 น.

  5 chapter
  0 วิจารณ์
  5,203 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 30 มีนาคม พ.ศ. 2562 16.00 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

1) บทนำที่ ๑ First infection

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด เสียงเครื่องวัดชีพจรของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งดังขึ้น ภายในห้องขนาดกลาง ๆ ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ทางการแพทย์ มีผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นเจ้าของชีพจรที่กำลังแสดงบนหน้าจอนอนอยู่บนเตียง
“เอ้า เร็ว ๆ เข้ามาทางนี้เลย” แพทย์ผู้หนึ่งกำลังบอกพนักงานเข็นรถที่เป็นไปด้วยเครื่องมือเสริมเข้ามาในห้อง แล้วเขาก็เข้าเดินและหยุดอยู่ตรงชายคนนั้นที่อยู่บนเตียง พร้อมกับถือกระดานตรวจเช็ค
“เอาหละ เป็นยังไงบ้าง ไหนบอกหมอมาหน่อย” แพทย์คนนั้นพูดขึ้นเพื่อถามอาการกับคนไข้
“ผมยังสบายดีครับหมอ ผมยังไหว ผมมั่นใจว่าผมต้องทำได้ ได้โปรดหมอช่วยรักษาภรรยาผมด้วยนะครับ ตามที่สัญญาไว้” คนคนนั้นตอบทันทีโดยไม่ลังเล พร้อมกับความลนลาน
“หมอทำตามที่สัญญาแน่ แต่ต้องหลังจากเสร็จการทดลองแล้วนะ” หมอทำหน้ายิ้ม
“ได้เลยครับ” ผู้ชายคนนั้นตอบทันที และแสดงความรู้สึกว่ายังมีความหวังอยู่
“งั้นพักผ่อนเถอะ หมอไม่รบกวนละ แต่ขอหมอเช็คชีพจรอีกแป๊บนะครับ” หมอพูดพร้อมกับดูหน้าจอแสดงชีพจรอยู่ และจดบันทึก
“หมอขอตัวก่อนนะ” แพทย์ผู้นั้นเดินออกไปจากห้อง
ทันทีที่แพทย์ผู้นั้นเดินออกจากห้อง มีผู้รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งรีบวิ่งตรงมาหาทันทีอย่างเร่งรีบ
“หมอครับ มีคนมาขอพบ” ยามผู้นั้นพูดอย่างรวดเร็ว
“ใครมาหาอะไรตอนนี้เนี่ย นี่ก็จะ ๔ ทุ่มละนะ” หมอตอบด้วยความหงุดหงิด
“เขาบอกว่ามาจากกระทรวงกลาโหมหนะครับ”
“งั้นรีบพาผมไปหาเลย” หมอและยามวิ่งไปทางหน้าเคาท์เตอร์ที่มียามอีกคนเฝ้าอยู่
“คุณหมอครับ เรามีเรื่องต้องคุยกัน” เจ้าหน้าที่ผู้หนึ่งที่มาจากกระทรวงกลาโหมพูดทันทีหลังจากเห็นหมอวิ่งมา
“นี่คุณทำไมดูรีบจังเลย ผมว่าตรงนี้ไม่สะดวกคุย ไปคุยในห้องนั้นกันเถอะ” หมอพูดพร้อมกับพาเจ้าหน้าที่ผู้นั้นเดินไปในห้องของพนักงานหลังเคาท์เตอร์ และไล่ยามที่อยู่ตรงนั้นไปที่อื่นก่อนจะเข้าไป
พอเข้ามาในห้อง คนของกระทรวงเริ่มพูดขึ้นด้วยเสียงดัง “เมื่อไหร่โครงการของคุณจะเสร็จสักที”
“พูดเบา ๆ ก่อนสิ เดี๋ยวก็มีคนมาได้ยินหรอก” หมอพูดแทรกขึ้น
“โครงการของผมกำลังดำเนินอยู่ อีกไม่กี่อาทิตย์คงเสร็จ ผมตั้งในทำอย่างเต็มที่” หมอตอบด้วยความกังวลและเสียงเบาเพื่อไม่ให้ใครได้ยิน
“ตอนนี้ทางกระทรวง รัฐมนตรีให้ผมรายงานการใช้งบประมาณของผมที่มันหนักหนามาก คุณรู้ไหมกว่าผมจะของบได้มันยากมากเลยนะรู้ไหม” เจ้าหน้าที่ผู้นั้นตอบอย่างวิตก
“คุณก็พูดไปสิว่าขอเวลาหน่อย โครงการนี้เป็นประโยชน์แน่นอน”
“ผมบอกไปแล้ว แต่รัฐมนตรีบอกว่าให้เวลาผมมามากแล้ว ผมก็ทำอะไรไม่ได้ แล้วผมก็พูดได้แค่ว่ากำลังทำโครงการลับอยู่ รัฐมนตรีให้เวลาผมมา ๒ วัน อีก ๒ วัน ผมต้องรายงานแล้ว” คนของกระทรวงใช้น้ำเสียงกระแทก
“โครงการที่ผมทำอยู่เนี่ย เป็นประโยชน์มากเลยนะ ผมกำลังศึกษาอยู่ มันอาจจะเป็นความหวังของมวลมนุษย์ก็เป็นได้ นี่ผมจะบอกให้นะผมทดลองยาตัวหนึ่งอยู่ ซึ่งเมื่อเมื่อฉีดเข้าไปในร่างการแล้วจะทำให้คนสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ภายใน ๑๐ วิ หายขาดจากโรค เป็นประโยชน์ต่อทหารด้วย พวกคุณไม่ชอบกันหรอ” คุณหมอตอบอย่างมีเหตุผล และโน้มน้าวให้เขายอมคุยเพื่อขยายเวลา
“แต่ผมไม่สนหรอกเพราะถ้าผมไม่ทำตามนั้น ผมคงถูกปลดแน่” เจ้าหน้าที่คนนั้นตอบด้วยความกังวล
“ผมไม่สนว่าคุณจะทำยังไง แต่ผมต้องได้ข้อสรุป ได้ผลเดี๋ยวนี้” เจ้าหน้าที่ตะคอกใส่หมอ
เจ้าหน้าที่ดึงดันว่าจะเอาให้ได้อย่างกับเด็กที่เอาแต่ใจ จนหมอต้องยอมเพราะทำอะไรไม่ได้
“ก็ได้ ๆ งั้นตามผมมานี่เลย” หมอเดินออกไป ตรงไปยังห้องของคนไข้คนนั้น
“นี่ เรียกทุกคนมานี่เลยนะ เอาอุปกรณ์ทุกอย่างมาด้วย เราจะเริ่มทดสอบกันละ” หมอบอกยากพวกนั้น และเดินเข้าห้องของคนไข้ไปพร้อมกับเจ้าหน้าที่คนนั้น
สักพักแพทย์คนอื่น ๆ ที่ร่วมกันทดลองก็เดินเข้ามาในห้องนั้น พร้อมกับอุปกรณ์ และตัวยาที่กำลังอยู่ในระยะการทดลองอยู่ ซึ่งอาจจะเกิดข้อผิดพลาด
“หมอครับ นี่อะไรกันครับ จะเริ่มละหรอ” คนไข้ที่อยู่ในห้องพูดอย่างตกใจ
“ใช่ครับ หมอต้องเริ่มแล้ว”
“ไหนหมอบอกว่าอีกหลายอาทิตย์ยังไงหละครับ” คนไข้ถามด้วยความสงสัย
“เริ่มเร็ว จะได้เสร็จเร็วไง จะได้รักษาภรรยาได้เร็ว ๆ ไม่ดีหรอ” หมอทำหน้ายิ้ม เสแสร้งให้คนไข้มั่นใจ
“ค....ครับ ก็ได้ครับ” ชายที่นอนอยู่บนเตียงตอบมาด้วยความวิตก
หลังจากนั้นหมอคนนั้นและคนอื่น ๆ ก็ได้เตรียมอุปกรณ์ และยาเพื่อฉีดเข้าไปในร่างชายคนนั้น
“เตรียม....ฉีดได้” ได้เริ่มฉีดยาเข้าไปในร่างชายคนนั้น แล้วสังเกตผล
“ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย นี่อย่าบอกนะว่าล้มเหลว” เจ้าหน้าที่พูดดังขึ้นมา
หลังจากที่เขาพูดมาทันใดนั้นเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ชายผู้ที่นอนอยู่บนเตียง แทบจะลุกไม่ไหว กลับมีเรี่ยวแรง ลุกขึ้นในที่สุด
“นี่ ไม่น่าเชื่อเลยว่าได้ผลจริง ๆ นะเนี่ย” แพทย์คนหนึ่งพูดขึ้นมา
แต่ความดีใจนี้ก็ต้องดับไปเหมือนกับไฟที่ติดขึ้นแล้วดับลงในพริบตา เมื่อดวงตาของแพทย์แต่ละคนต่างจับจ้องความสำเร็จ แต่ทันใดนั้นร่างของชายที่ยืนได้เพราะยา ก็เริ่มแปรสภาพ ผิวกลายเป็นสีแดงคล้ำ ซึ่งต่างจาตอนแรกที่ซีดจนดูไม่ออกว่าสีอะไร แต่กระนั้นการเปลี่ยนแปลงนี้ยังไม่น่าตกใจเท่าการที่ชายคนนั้นกระหายเนื้อและกระโจนเข้ากัดแพทย์ผู้หนึ่งทันที
“อ๊า.......................” “กรี๊ด........” เสียงตะโกนด้วยความโหยหวน และเสียงกรี๊ดของแพทย์หญิงที่ตกใจ
“เจ้านั้นมันตัวอะไรกันหนะ” เสียงของแพทย์หญิงผู้หนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความหวาดผวา

จากนั้นคืนอันแสนหรรษาและความโกลาหลก็เกิดขึ้นในโรงพยาบาลแห่งนี้

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

อ่านนิยายเรื่องอื่น

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา