บ้านคณินธร

-

เขียนโดย biggee

วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2563 เวลา 21.20 น.

  34 เนื้อเรื่อง
  4 วิจารณ์
  2,508 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2563 09.43 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

15) ตอนที่ 15

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

วันต่อมา

*ช่วงนี้คุณไม่ต้องลงไปทานอาหารข้างล่างนะผมจะให้นิ่มยกอาหารขึ้นมาให้คุณเอง*

*แต่ว่า...ฉันยังพอเดินได้นะค่ะ*

*คุณอย่าดื้อได้ไหม อย่าทำตัวเป็นเด็กดื้อเหมือนกับอะตอมจะได้ไหม*

*ค่ะ...รับทราบแล้วค่ะ...เจ้านาย*

*ช่วงนี้ผมจะให้อะตอมมาเรียนที่ห้องของคุณก็แล้วกัน*

*ค่ะ*

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป

*เย็นนี้ฉันขอไปเดินเล่นบ้างได้ไหมค่ะ อยู่แต่ในห้องฉันเบื่อมากเลยค่ะ*

นิชาพูดขึ้นทันทีที่เห็นคณินธรเดินเข้ามาในห้องของเธอ

*หรือว่าคุณไม่อยากหาย*

*เอ่อ! ก็ได้ค่ะ ฉันอยู่แต่ในห้องก็ได้ค่ะ*

พูดจบนิชาก็เอนตัวลงนอนหันหลังให้กับคณินธรทันที เธอจึงไม่เห็นว่าคณินธรนั้นอุ้มร่างของเด็กชายชานนท์ที่กำลังหลับสบายบนโซฟามานอนลงที่เตียงนุ่มของนิชาก่อนที่เขาจะค่อยๆ  เคลื่อนกายไปทางด้านที่นิชานอนอยู่

*ว้าย! คุณจะทำอะไรค่ะ คุณมาอุ้มฉันทำไมค่ะ*

นิชาพูดพร้อมกับใช้มือบางของเธอดันหน้าอกของคณินไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างบางของเธออยู่ใกล้ชิดกับคณินมากจนเกินไป

*คุณอยู่เฉยๆ เถอะน่า*

*ทำไมฉันจะต้องทำตามคุณด้วย คุณมารับอะตอมไปนอนที่ห้อง...คุณก็ไปสิ คุณมาอุ้มฉันทำไมค่ะ*

*แล้วเมื่อครู่นี้ผมได้ยินใครบางคนบอกว่าอยากลงไปเดินเล่นข้างล่างนะ*

*จริงหรือค่ะ คุณจะพาฉันไปใช่ไหมค่ะ ดีใจที่สุดเลยค่ะ*

นิชาดีใจจนลืมตัว เธอจึงสวมกอดคณินธรโดยไม่รู้ตัว ทำให้คณินธรอึ้งกับการกระทำที่ไม่ระวังตัวของนิชา แต่เขากลับไม่รู้สึกรังเกียจเธอเลยสักนิด เพราะเขารู้สึกได้ว่าการกระทำของเธอทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ใช่การเสแสร้งอยากใกล้ชิดเขา

*นี่คุณจะปล่อยผมได้หรือยัง ผมหายใจไม่ออก*

*อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกอดคุณนะค่ะ*

พูดจบนิชาก็ปล่อยมือจากการสวมกอดคณินธรก่อนที่เธอจะหันใบหน้าไปมองทางอื่นเพื่อไม่ให้คณินธรได้เห็นว่าเลือดฝาดบนใบหน้าของเธอนั้นกำลังเริ่มจะเปลี่ยนเป็นสีแดงอยู่แล้ว

*นี่คุณกำลังคิดไม่ดีกับผมอีกแล้วใช่ไหม ถึงได้ไม่ยอมมองหน้าผมแบบนี้*

*ไม่ใช่นะค่ะ*

ได้ผล

คณินแอบยิ้มในใจที่เขาสามารถทำให้นิชาหันหน้ามาทางเขาได้สำเร็จ

*เอ่อ! ฉันคิดว่าถ้าคุณคณินลำบากแบบนี้ไม่ต้องพาฉันลงไปข้างล่างก็ได้นะค่ะ*

*ผมเต็มใจ*

คำพูดของคณินทำให้หัวใจของนิชาเต้นแรงอีกแล้ว

ไม่นะ หยุดเต้นเดี๋ยวนี้เลยนะ

*หยุด*

นิชาเผลอตะโกนคำว่า หยุด ออกมาเสียงดังมีผลทำให้คณินต้องหยุดเท้าที่กำลังก้าวเดินของเขาทันที

*ทำไม คุณเป็นอะไรหรือเปล่า*

*เอ่อ! เปล่าค่ะ คือ ฉัน คือ ฉันกลัวคุณจะตกบันไดนะค่ะถ้าคุณเดินไม่ระวัง*

*ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกน่า คุณเกาะผมไว้ให้แน่นๆ ก็แล้วกัน*

*ค่ะ*

เมื่อทั้งสองคนเดินลงมาถึงด้านล่างป้าอุ่นก็เดินตรงเข้ามาหาคณินธรพร้อมกับถือไม้เท้าพับได้ติดมือมาด้วย แต่สีหน้าของป้าอุ่นนั้นเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด คณินธรจึงปล่อยให้นิชายืนลงบนพื้นโดยมีเขาเป็นหลักให้นิชาจับพยุงร่างบางของเธอไว้ก่อนที่เขาจะรับไม้เท้าจากป้าอุ่น

*คุณพอจะเดินเองได้ใช่ไหม*

*ค่ะ*

*ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปคุยธุระกับป้าอุ่นก่อนนะ*

*ค่ะ…คนบ้านนี้ความลับเยอะจังเลยนะ*

*ส่วนอันนี้ไม้เท้าแบบพับได้ ผมตั้งใจซื้อมาให้คุณ คุณจะได้เดินไปไหนมาไหนเองได้เวลาที่ผมไม่อยู่*

รู้จักใส่ใจลูกจ้างอย่างเราด้วยแฮะ

นิชาคิดในใจ

*นี่คุณฟังผมพูดอยู่หรือเปล่า*

*ค่ะ ฟังค่ะ*

*ถ้าอย่างนั้นคุณก็รับไม้เท้าไปสิ*

*ค่ะ ขอบคุณค่ะ*

นิชาเดินไม่ค่อยสะดวกนักเพราะเธอลงน้ำหนักขาด้านที่เจ็บไม่ได้มากแต่เธอก็สามารถใช้ไม้เท้าที่คณินธรให้ไว้พยุงร่างบางของเธอไปยังห้องหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุดได้อย่างปลอดภัย

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา