บ้านคณินธร

-

เขียนโดย biggee

วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2563 เวลา 21.20 น.

  34 เนื้อเรื่อง
  4 วิจารณ์
  2,502 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2563 09.43 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

29) ตอนที่ 29

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เช้าวันใหม่

*พี่นิคิดถึงจังเลย*

นายอะตอมหนุ่มน้อยวัย 21 ปี พูดพร้อมกับเดินเข้ามากอดพี่สาว

*ไอ้อะตอมนี่แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้น้องบ้า...แกทำให้ฉันต้องลำบากมากรู้ไหม*

*ลำบากอะไร หรือว่าลำบากเรื่องหาเงินส่งน้อง ถ้าเรื่องนั้นพี่นิไม่ต้องห่วงแล้วนะผมขอทุนเรียนได้แล้ว*

ความลำบากที่นิชาพูดถึงก็คือเรื่องที่เธอต้องคอยดูแลเรื่องที่พักให้คณินธรเมื่อคืนนี้ ไม่ใช่ลำบากเรื่องหาเงินส่งให้น้องเรียนอย่างที่อะตอมเข้าใจ

*จริงดิ...อย่าบอกนะว่าที่แกอยากพบฉันก็เพราะว่าอยากจะบอกเรื่องนี้*

*ใช่…พี่นิไม่ดีใจหรือไง ทำหน้าดีใจให้ดูหน่อยสิผมอยากเห็น*

*ไอ้น้องบ้า...เรื่องแค่นี้แกโทรบอกฉันก็ได้ ทำไมจะต้องบอกฉันต่อหน้าด้วย*

นิชาพูดพร้อมกับใช้ฝ่ามือของเธอตีไปที่ไหล่ของอะตอมหลายครั้งด้วยกัน เพราะความหมั่นไส้ที่น้องชายชอบทำตัวเหมือนเด็กๆ

*ก็ผมคิดถึงพี่นินี่นา*

*ฉันไม่เชื่อแกหรอก*

*ผมพูดจริงๆ นะ พี่ไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว แม่ก็คิดถึงพี่นิแต่ไม่กล้าบอกให้พี่นิกลับบ้าน เพราะว่าเกรงใจเจ้านายพี่นิ ผมแค่อยากให้พี่นิกลับบ้านมาหาแม่บ้างผมก็เลยต้องพูดหลอกพี่นิไปแบบนั้น ผมทำผิดมากเหรอ*

*พอๆ ทั้งสองคนหยุดทะเลาะกันได้แล้ว ตอนนี้บ้านของเรามีแขกมาพักอยู่ด้วยอย่ามาทะเลาะกันเป็นเด็กๆ จะได้ไหม*

คุณพิไลหยุดมือที่กำลังทำกับข้าวก่อนจะหันมาต่อว่านิชากับอะตอมที่กำลังยืนทะเลาะกันอยู่ด้านหลังของคุณพิไลนั่นเอง

*ใครมาพักที่บ้านเราหรือครับแม่ตั้งแต่ผมจำความได้หลังจากที่พ่อเสียไปก็ไม่เคยมีใครมาพักที่บ้านของเราอีกเลยนะครับแม่*

อะตอมหันไปพูดกับคุณพิไล

*เจ้านายของพี่สาวแกไง*

*อะไรนะแม่ เดี๋ยวนี้พี่นิก้าวหน้าถึงขั้นพาผู้ชายเข้าบ้านแล้วหรือครับ*

อะตอมแกล้งพูดยั่วพี่สาวอีกรอบ

*ไอ้อะตอม*

*นี่แกสองคนหยุดทะเลาะกันได้แล้ว แขกเขากำลังพักผ่อนอยู่หัดเกรงใจแขกกันบ้างสิ...ยัยนิแกไปเรียกคุณคณินมาทานข้าวได้แล้วไป*

*ทำไมต้องเป็นนิด้วยละค่ะ*

*หรือจะให้แม่ขึ้นไปตามเอง*

*ก็ได้ค่ะ*

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

*คุณคณินค่ะ คุณคณิน ตื่นหรือยังค่ะ เชิญทานอาหารเช้าค่ะ*

*............*

เงียบไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่อยู่ด้านใน

*แปลกแฮะ...ปกติคุณคณินไม่ใช่คนนอนตื่นสายนี่นา คุณคณินคะฉันจะเข้าไปแล้วนะค่ะ*

เมื่อนิชาเปิดประตูก็พบว่าคณินธรกำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ

*นี่คุณ...ว้ายยย*

คณินธรกับนิชาพูดขึ้นพร้อมกัน

*เกิดอะไรขึ้นเหรอพี่นิ ยัยนิเป็นอะไรไปลูก*

คุณพิไลกับอะตอมรีบวิ่งขึ้นบ้านมาทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของนิชา และเมื่อคณินธรได้ยินเสียงคุณพิไลเขาจึงรีบไปหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างไว้ทันทีเพราะเขาแต่งกายไม่สุภาพ

*เอ่อ! ไม่มีอะไรค่ะนิแค่เรียกคุณคณินแล้วไม่มีเสียงตอบนิก็เลยเปิดประตูเข้าไป…แล้ว...แล้ว...*

*แล้วก็พบว่าคุณคณินกำลังโป๊อยู่ใช่ไหม*

คุณพิไลพูดแทนลูกสาวที่กำลังอยู่ในอาการเขินจนหน้าแดงแถมยังพูดจาติดๆ ขัดๆ อีกด้วย

*ไม่ใช่นะค่ะแม่...นิก็แค่เห็นคุณคณินดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวก็เท่านั้นเอง*

*ยอมรับแล้วสินะว่าแอบมองคุณคณินน่ะ*

*ไม่ใช่นะค่ะแม่*

*โอเค...แม่เข้าใจทุกอย่างแล้วพวกแกสองคนออกไปได้แล้ว ส่วนคุณคณินรีบเปลี่ยนชุดแล้วลงไปทานอาหารเช้านะค่ะ*

*ครับ*

คณินธรตอบรับคุณพิไลแบบเขินๆ เช่นกัน

*สองคนนี้เวลาอยู่ด้วยกันก็น่ารักดีนะ ถ้าคุณคณินชอบยัยนิก็คงจะดีสินะ มีลูกเขยแบบคุณคณินเราคงหมดห่วงยัยนิได้สักที...แต่พอมาคิดดูดีๆ แล้ว สงสัยว่าคงจะยากมาก เพราะว่าลูกสาวของเราช่างไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย*

คุณพิไลพูดกับตัวเองหลังจากที่เดินออกมาจากห้องของคณินธรแล้ว

ระหว่างเดินทางกลับบ้านคณินธร

*ฉันต้องขอโทษด้วยนะค่ะสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้*

*คุณขอโทษผมหลายรอบแล้วนะ*

*ถ้าอย่างนั้นคุณคงเข้าใจฉันแล้วใช่ไหมค่ะว่าที่ฉันเข้าห้องคุณก็เพราะต้องการจะเชิญคุณไปทานข้าวตามที่แม่สั่งเท่านั้นไม่ได้มีจุดประสงค์อื่น*

*คุณมีจุดประสงค์อื่นด้วยเหรอ*

*คุณคณิน...*

*ครับ...ผมเข้าใจแล้วครับ...แต่สิ่งที่ผมไม่เข้าใจก็คือคุณจะให้ผมรอคำตอบจากคุณอีกนานแค่ไหน คุณจะให้คำตอบผมได้หรือยัง*

*ยังค่ะ*

*ผมเดาไม่ผิดเลยจริงๆ ว่าคุณจะต้องตอบแบบนี้...เอาเป็นว่าผมจะรอคำตอบจากคุณก็แล้วกันหวังว่าผมจะได้รับข่าวดีนะ*

มั่นใจมากไปแล้วมั้งเจ้านาย

นิชาแอบว่าคณินในใจ

เมื่อรถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของคณินธรก็เป็นเวลา 20.00 น. แล้ว ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะออกจากบ้านของนิชาตั้งแต่เช้าแต่คณินธรก็แวะทำธุระหลายที่พอสมควรจึงทำให้กลับมาถึงบ้านของคณินธรช้ากว่าเวลาอาหารเย็น ซึ่งจะตั้งอาหารเย็นเวลา ห้าโมงเย็น

*คุณหิวหรือเปล่า*

*ไม่ค่ะ*

*เรากลับมาช้าเกินไป ป่านนี้ป้าอุ่นคงจะเอาหารเย็นของเราไปให้คนงานเรียบร้อยแล้ว*

*คุณหิวหรือค่ะ...ฉันจะได้ทำอาหารให้คุณทาน*

*ก็นิดหน่อย*

*ถ้าอย่างนั้นฉันต้มมาม่าให้คุณทานดีไหมค่ะ*

*ผมชอบทานข้าวมากกว่า*

*ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปดูในตู้เย็นก่อนว่าพอจะมีอะไรที่จะทำอาหารให้คุณทานได้บ้าง...ไปค่ะ*

พูดจบนิชาก็เดินนำคณินธรเข้าบ้านไป

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา