ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

ทุกอย่างหยุดนิ่ง ทั้งเสียงลม ทั้งฝุ่น ทั้งหัวใจของทุกคน ราวกับโลกกำลัง “กลั้นหายใจ” เพื่อรอค้อนพิพากษาตกลงมา จากนั้น—

ชว้าบ—!!!

ความตายยกเคียวขึ้นเพียงครั้งเดียวหมุนควงรอบตัวเหมือนใบพายุสีดำ

เสียงกรีดร้องกว่า 2,000 เสียงดังพร้อมกัน กองทหารปีศาจทั้งหุบเขา—ล้มลงทันทีโดยไม่ทันเข้าใกล้

ร่างของมันเหลวลงเป็นไอสีดำและไอเหล่านั้นถูกดูดเข้าไปใต้ผ้าคลุมของความตายเหมือนบ่อน้ำไร้ก้นบึ้ง

แรงกดดันบนผืนโลก…

หนักขึ้น

หนาขึ้น

จนแม้แต่หินยังส่งเสียงแตกร้าวเบา ๆ

ความตายเหมือน “กำลังกินกองทัพทั้งหมดเป็นอาหาร” เพื่อให้การปรากฏตัวครั้งนี้—

ต้อง ‘จบชีวิตเป้าหมาย’ ให้ได้ ไม่ว่าจะแลกด้วยอะไรทั้งนั้น

ราห์ซูร์มองภาพนั้นด้วยหน้าเผือดซีด แม้หัวใจเขาจะเคยผ่านนรกมาก่อน แต่ความตายคือสิ่งเดียวที่เขา “แพ้” อย่างสิ้นเชิง

          “มันดูดพลังความมืดเพื่อยืดเวลาการคงอยู่…และให้แข็งแกร่งขึ้นทุกรอบที่ฆ่าได้”

ราห์ซูร์พูดเสียงต่ำ ขณะมองผ้าคลุมที่พองตัวขึ้นอีกเล็กน้อย เหมือนปีศาจกำลังหายใจลึกขยายปอด

แซร์คกัดฟัน

          “แบบนี้มันก็อึดขึ้นเรื่อย ๆ ดิวะ…”

เกวนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะกลัว—แต่เพราะ “กลัวเสียราห์ซูร์ไปอีกครั้ง”

ราห์ซูร์หันมองทั้งสอง สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความเจ็บเหมือนมีคำที่ไม่อยากพูดติดอยู่ที่คอ

          “…แซร์ค เกวน อย่าเป็นอะไรนะ”

เกวนเงยหน้า แซร์คหันขวับ

ราห์ซูร์ยิ้มให้—ยิ้มที่ไม่เหมือนยิ้มปกติของเขา มันเหมือน…ยิ้มของคนที่ตัดสินใจทำบางอย่างโง่ ๆ แต่เลี่ยงไม่ได้

          “แล้วฉันจะกลับมา…ฉันสัญญา”

ยังไม่ทันที่เกวนจะเอื้อมมือ—

          ผั่บ!

คาถาวาร์ปฟาดพื้นเหมือนสายฟ้า ร่างของราห์ซูร์หายไปทันที และในเสี้ยววินาทีเดียวกัน—

          ความตายก็ “หายตาม” ไปเหมือนเงาที่ถูกดึงออกจากโลก

          “ราห์ซูร์—!!!”

เสียงร้องของเกวนแตกออกจากคอ แต่ไปไม่ทัน…เขาออกไปแล้ว เขาทิ้งคำว่า “ฉันสัญญา” ไว้แต่คำสัญญานั้น—

ไม่มั่นใจเลยสักนิดเดียว

 

---

ความกดดันลดลง — ทุกคนตั้งสติ

เมื่อความตายหายไป โลกกลับมี “อากาศให้หายใจ” อีกครั้ง

แรงกดดันเหมือนลดลงเกินครึ่ง สีท้องฟ้าสว่างขึ้นนิดหนึ่ง หัวใจทุกคนเต้นกลับมาเกือบปกติ

เลโอยืดตัวหอบลมหายใจ เกอร์เช็ดเหงื่อที่ซึมตามขมับ แซร์คกับเกวนพยายามตั้งหลักเหมือนคนเพิ่งขึ้นจากน้ำลึก

          เกอร์เป็นคนฟื้นสติเร็วที่สุด เขาเหยียดยิ้ม

          เย็น

          คม

          และเสียสตินิด ๆ

          “ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น…แต่ตอนนี้—เลโอ ฆ่ามันซะ”

เลโอคำรามเหมือนสัตว์ป่า

          “ด้วยความยินดี…”

แซร์คผุดขึ้นทันที

          “เกวน!! ถอยไปก่อน!!”

เขากระโดดสวนลมไปอีกทาง ล่อเลโอให้ตามตัวเองออกจากจุดเสี่ยง

เลโอกระทืบพื้นดังสนั่น—แล้วพุ่งไล่แซร์คทันที

 

เกวนกำลังก้าวถอยตามคำเตือนของแซร์ค แต่ไม่ทันสองก้าว—

โลกเบื้องหน้าเธอ “ซีดลงอย่างรวดเร็ว” สีเหมือนถูกดูดออกไปรอบตัว เสียงเงียบสนิท เงาของเธอติดกับพื้นเหมือนโดนตรึง

          “นี่มัน…เวทอะไร—?” เธอหายใจแรง “มิติกระจก…?”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นข้างหน้า

นุ่ม

เย็น

เจ้าเล่ห์ เหมือนกำลังรอต้อนเหยื่อให้จนมุม

เกอร์ ยืนอยู่ตรงเธอ ภายในพื้นที่สีหม่นที่ปิดโลกจริงทิ้งไปทั้งหมด

          “ถูกต้อง…” เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ยื่นหน้าเข้ามาในระยะที่หยุดลมหายใจของเกวนได้ง่าย ๆ

          “ยินดีต้อนรับสู่มิติของฉัน—สาวน้อย”

เขายิ้ม รอยยิ้มแบบอสรพิษ

          “น่าเสียดายที่แฟนหนุ่มของเธอ…ไม่ได้อยู่คอยแนะนำให้แล้ว”

เกวนกำหมัดแน่น

 

 

---

ลมพัดฝุ่นหินขึ้นฟุ้งเป็นเส้น แซร์ควิ่งวนรอบพื้นที่เหมือนลมกรรโชก มืออีกข้างกำลังเขียนอะไรลงบนสมุดจดเล่มเล็กด้วยท่าทีสบาย ๆ เหมือนกำลังท่องเที่ยว ไม่ใช่กำลังถูกสัตว์ประหลาดยักษ์ไล่ฆ่า

ส่วนเลโอ…วิ่งตามอย่างไม่ลดละ กล้ามเนื้อทั้งร่างเต้นเป็นมัด ๆ เหมือนเครื่องจักรที่กำลังเดือด
แรงเขาเหนือกว่าแซร์คหลายเท่า แต่ความเร็ว…

ยังตามเด็กวัย 18 คนนี้ไม่ทันแม้แต่นิดเดียว

แซร์คหันมายิ้มกว้างเหมือนกำลังคุยกับเพื่อนเล่น 

          “โอ้ว พี่เสือ หยุดตามฉันสักแป๊บสิ งานฉันจะได้ง่ายขึ้นนะ!”

เขากระทบใจตั้งใจแหย่ กวนความคิด ยั่วไหล่อสูรตรงหน้า

เลโอคำรามลั่น แต่แทนที่จะโมโห—เขากลับพูดเสียงต่ำแบบรู้ทัน

          “แกมันไม่เข้าใจหรือไง สายลับน้อย… คิดว่าจะล่อฉันออกมาคนเดียว เพื่อให้เด็กสาวนั่นอยู่สู้กับเกอร์?”

แซร์คเหลือบหางตา แม้จะยังยิ้ม แต่หัวใจเขาตึงวูบ เลโอพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เหมือนถูกเคี่ยวจนข้น

          “ถ้าแกไม่รีบ ‘เก็บฉัน’ ให้พ้นทาง แล้วไปช่วยเพื่อนของแก…เด็กสาวนั่น…ตายก่อนแกแน่ๆ”

คำพูดนั้นแทงลงกลางอกแซร์ค แต่เขาไม่ตอบ เขาแค่เร่งฝีเท้าอีกระดับ จนกระทั่ง—เขามาถึงลานกว้างสีเทาหม่น พื้นหินถูกสลักเป็นวงเวทโบราณ เหมือนลานประลองที่ถูกทิ้งมาหลายสิบปี แซร์คหยุดวิ่งปิดสมุดเก็บเข้ากระเป๋าแล้วลูบคางเหมือนนักวิจารณ์ศิลปะกำลังชมนิทรรศการ

          “โอ้วว ใช่! ฉันลืมไปเลย—เด็กสาวที่ต้องรับมือกับขุนพลความมืดของพวกแกน่ะ… เธอชื่อเกวน”

เลโอชะงักเล็กน้อย ชื่อไม่สำคัญสำหรับอสูรแต่ท่าทางของแซร์ค…ทำให้เขา สงสัย ทำไมเด็กพวกนี้ถึงไม่กลัวชื่อ “ขุนพลความมืด” กันเลย?

แซร์คยิ้มยักคิ้ว

          “ฉันก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน แต่จะบอกให้เอาบุญนะ—เจ้าเกอร์นั่น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากำลังเจอกับ ใคร ”

          “ไง พี่เสือ… อยากเล่นไล่จับต่ออีกไหม?”

แซร์คตั้งใจดึงความสนใจให้ตนเป็นศูนย์กลาง เขารู้ดีว่าถ้าเลโอร่วมมือกับเกอร์เมื่อไหร่—เกวนจะตกอยู่ในอันตรายทันที

เลโอเดินช้า ๆ อ้อมไปตามขอบลาน แต่ทุกก้าวทำพื้นสั่นราวกับแผ่นดินหายใจ

          “แกมันก็เอาแต่หนี…พวกสายลับวาเลเธีย นิสัยก็แบบนี้ทั้งนั้น—ขี้ขลาด”

คำพูดนั้นทำให้แซร์คหยุดนิ่งเล็กน้อย รอยยิ้มเขาจางลงนิดเดียว เหมือนถูกแทงเข้าแผลเก่า

แต่เขาไม่ตอบ

ไม่เถียง

แค่ถ่วงเวลา

เลโอตาเป็นประกาย เหมือนได้กลิ่นเลือดบาดแผลในใจเด็กหนุ่มตรงหน้า

          “ฮึ… ใช่แล้ว ฉันคุ้นหน้าแกจริงๆ…”

เขาหยุดเดินยกคางขึ้นยิ้มแบบนักล่าที่เห็นซากเหยื่อในความทรงจำ

แซร์คแค่นหัวเราะ

          “โอ้ว ลุง… ติดใจฉันจนเก็บไปฝันเลยเหรอ? จะให้ดอกไม้ หรือช็อกโกแลตด้วยไหมเนี่ย?”

แต่เลโอไม่หัวเราะเขาพูดด้วยเสียงเย็นเฉือนเหมือนกรงเล็บลากไปบนกระดูก

          “เธอ—ผู้หญิงผมสีฟ้า…ดวงตาคู่นั้น…เหมือนแกไม่มีผิด”

ประโยคนั้นฟาดแซร์คเหมือนค้อนหนัก เขาสะดุดไปครึ่งก้าวแววตากวนประสาทหายไปทันที

เลโอเห็นแล้วก็ยิ่งยิ้ม ยิ้มแบบสัตว์ร้ายที่พบแผลใจของเหยื่อจนได้

ลานประลองยังสั่นสะเทือนจากแรงปะทะเมื่อครู่ฝุ่นยังไม่ทันตก—เลโอพูดคำถัดไปด้วยน้ำเสียงที่จงใจ “กัดหัวใจ” ของแซร์ค

          “มันร้องขอชีวิต…เหมือนพวกขี้ขลาดทุกตัวที่ฉันฆ่า”

แซร์คหยุดหายใจหนึ่งวินาทีกำมือแน่นจนข้อเสียดังกรอบหน้าเริ่มแดงด้วยความเดือดแต่เขายังนิ่ง—ไม่ตอบอะไร

เลโอยิ้มฟันแหลมเหมือนสัตว์ป่าที่พบเหยื่อหวานลิ้น

          “ตอนฉันฉีกแขนมัน…รู้ไหม?

มันร้องไห้เลยนะ…ร้องขอความเมตาเหมือนเด็ก—”

เขาหยุดหนึ่งจังหวะ ก่อนแทงใบมีดลึกลงกลางวิญญาณของแซร์ค

          “มันบอกว่าอยากกลับไป หาลูก ”

…สักชั่วเสี้ยวอึดใจที่โลกเหมือนหยุดหมุนจากนั้น—

 

ทุกอย่างระเบิดพร้อมกัน

          เสียง ฟุ่บ! เหมือนอากาศถูกฉีก

          เสียง ผัวะ! เหมือนกระดูกแตก

          เสียง ตึง! เหมือนหินถูกทุบเป็นผง

บางสิ่งพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นสูงกว่า 5 เมตร หมุนกลางอากาศเหมือนใบมีดถูกเหวี่ยง
ตกลงพื้นด้วยเสียง ปั่ก!

 

แขนขวาของเลโอ ร่วงลงตรงหน้าคนทั้งคู่เลือดสีแดงเข้มพุ่งเป็นสายเปื้อนพื้นหินในทันที

และแซร์ค—ยืนอยู่ตำแหน่งเดิมมือกำมีดเปื้อนเลือดบนตัวลอยควันกรุ่นเหมือนหม้อไฟที่เดือดจนล้น

ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีแม้แต่ท่ารอจังหวะเขา หายไปจากสายตา ของเลโอเป็นช่วงคาบวินาทีหนึ่งก่อนโจมตี รวดเร็วจนสายตาของสัตว์ร้ายยังตามไม่ทัน

เลโอหอบดวงตาเบิกกว้างจากความตกใจ เขาไม่เคยถูก “มนุษย์ธรรมดา” ตัดแขนได้มาก่อน แต่เขาคืออสูรร่างเหล็กเขาได้สติในเสี้ยววินาทีถัดมาทันทีที่แซร์คพุ่งซ้ำ—คมมีดของเด็กหนุ่มกลับ “ฟันไม่เข้า” ปะทะผิวหนังแข็งดั่งโลหะแข็งของเลโอแล้วเด้งออกเหมือนฟันค้อนกระทบเหล็ก

จากนั้นจึงเริ่ม—ทั้งคู่พุ่งเข้าหากัน

เสียงมีดจิกเข้ากับกรงเล็บดัง แกร๊ง!

พื้นหินแตกร้าว

ฝุ่นกระจาย

ลมพัดเป็นวง

ไม่มีคำพูด

ไม่มีล้อเล่นอีกต่อไป

          จนในจังหวะหนึ่ง—หมัดซ้ายของเลโอหวดเข้าอกแซร์คเต็มแรง เสียง กระแทกกระดูก ดังจนสะท้อนทั่วหุบเขา
ร่างแซร์คถูกกระเด็นปลิวไกลกว่า 10 เมตร ชนเข้ากับหน้าผาอย่างจัง—หินแตกเป็นรอยวงกว้าง

เลือดพุ่งออกจากปาก เขาล้มลง…จมอยู่ในเศษหิน

เลโอยืนตระหง่านกลางลานแม้เสียแขนหนึ่งข้าง แต่พลังไม่ลดลงเลย เขายังคงเหมือนภูเขาที่ขยับได้

แซร์คไอเลือด หอบพยายามดันตัวขึ้น ทั้งที่ซี่โครงคงหักไปหลายซี่เลือดหยดลงพื้นเป็นเส้นยาวแต่ดวงตาเขา—
ไม่ยอมแพ้แม้แต่วินาทีเดียว

          “เจอแล้ว…”

แซร์คพูดด้วยเสียงต่ำสายตาแดงก่ำด้วยความแค้นและความสูญเสีย

          “ไอ้ตัวที่ฆ่าแม่…ฉันโคตรดีใจจริง ๆ…”

เขาพุ่งออกไปในทันที แรงเหมือนลูกศรยักษ์ที่ถูกปล่อยจากธนูเทพ

          Grand Cross — ท่าโจมตีที่แรงที่สุดของแซร์ค

คมมีดตัดเป็นเส้นกากบาทกลางอากาศพุ่งเข้าใส่อกเลโออย่างแม่นยำ เสียงกระแทกดังตู้ม! จนพื้นหินสั่น

เลโอปลิวถอยหลังกลิ้งไปหลายตลบฝุ่นกระจายเต็มพื้น ถึงแม้เขาจะยังไม่บาดเจ็บหนัก—แต่เขาไม่ทันลุกขึ้นเลย เพราะแซร์ค

          พุ่งตามซ้ำ!!!

Grand Cross ครั้งที่สอง เสียงฟันกระทบเนื้อดัง ฉึบ! เลือดสาด แต่เลโอยังฝืนตัวไว้ได้

Grand Cross ครั้งที่สาม คราวนี้คมมีดฟาดเฉือนผ่านดวงตาซ้ายของเลโอ เลือดกระเด็นเป็นเส้นยาวบนพื้น
ดวงตาซ้าย…บอดสนิทในทันที

เลโคำรามโกรธจนเสียงเหมือนสัตว์ป่าถูกทรมาน เขาคว้าเสื้อแซร์คจนได้ยกขึ้นสูงแล้ว—ฟาดลงพื้นด้วยแรงเต็มพลัง

พื้นหินแตกเป็นหลุมตามด้วยเสียงกระทืบที่ทำให้ลานสะเทือนเช่นเดียวกับเสียงคำรามคำสุดท้ายจากเลโอ

          “ตายซะ!!!”

หมัดใหญ่ฟาดลงบนหัวแซร์คจมลงไปในดิน

เงียบ…

ไร้เสียง…

เลโอเดินถอยออกมา หอบหายใจหนักตามตัวเต็มไปด้วยแผล แขนขวาขาด ตาซ้ายบอดแต่เขายังยืน—และร่างของแซร์ค แน่นิ่ง

เขาเตรียมประกาศชัยชนะ—

แต่แล้ว…ร่างนั้นขยับ

แซร์คค่อย ๆ ดันตัวลุกขึ้นช้า ๆ เหมือนซอมบี้ที่ถูกลากกลับมาจากนรก หน้าตาเต็มไปด้วยเลือด
แต่ดวงตา…ยังเป็นดวงตาเดิมดวงตาของ “นักฆ่าที่ไม่ถอยแม้จะตาย”

          “โคตรเจ็บเลยว่ะ…”

เขาบ่นเหมือนโดนหมากัด

จากนั้นหยิบขวดยาออกจากกระเป๋าแล้วกระดกในทีเดียว

เลโอหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

          “ยารักษา? ต่อให้แกมีร้อยขวดก็ไม่ช่วยให้แก—”

แต่พูดไม่ทันจบแซร์คสบตาเขา ยิ้มบาง ๆ แบบอันตรายที่สุดในชีวิตของเด็กอายุ 18 ปีคนหนึ่ง

          “มันคือพิษ…”

ในทันที—เส้นเลือดบนร่างแซร์คกลายเป็นสีดำปูดขึ้นใต้ผิวหนังเหมือนเครือไม้ลมหายใจกลายเป็นไอสีม่วง
มีดคู่ในมือเริ่มเรืองแสงอ่อน ๆ เหมือนรับรู้เจตนา ‘ฆ่าตายแลกตาย’ ของผู้ใช้

เลโอยิ้มกว้างเหมือนสัตว์ประหลาดได้พบของเล่นที่รอมานาน

          “ดี…ต่อไป—นี่แหละการต่อสู้ของจริง!!!”

พิษสีดำยังคงปูดเป็นเส้นบนผิวแซร์ค ลมหายใจสีม่วงยังคงพ่นออกทุกครั้งที่เขาขยับ แต่ในดวงตาของเด็กหนุ่ม…
มีเพียงความตั้งใจที่จะ “จบมันให้ได้”

ทั้งคู่พุ่งเข้าหากันอีกครั้ง— รุนแรงกว่าเดิม

ดิบกว่าเดิม

ไม่มีกลยุทธ์

ไม่มียุทธวิธี

เหลือเพียงความแค้นปะทะกับสัญชาตญาณสัตว์ร้าย

เสียงปะทะดังสนั่นในลานหิน

แกร๊ง! ปั่ก! ตึง!

แซร์คสะบักสะบอมเกินจะทน

เลโอ ม่วงคล้ำจากพิษแทบจะทั่วร่างกายของเขาแล้ว

เลโอพุ่งหมัดซ้ายใส่แซร์คหมุนมีดขึ้นรับเสียงโลหะกับกระดูกกระแทกกันจนแทบชาไปทั้งแขน

ในจังหวะวินาทีเดียว—แซร์คอาศัยความเร็วที่มีเหลืออยู่แทงมีดลงที่ไหล่ซ้ายของเลโอ
คมมีดจมลึกจนสุดด้าม

พิษสีม่วงกระจายทะยานเข้าสู่ร่างอสูรอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อเลโอเริ่มเปลี่ยนสี

          จากแดงเข้ม → ม่วงคล้ำ → ดำซีด

          เลโอคำราม เสียงดังจนก้อนหินสั่น

          แต่ในความเจ็บนั้น—เขามองเห็น “โอกาสฆ่า”

ทันทีที่แซร์คดึงมีดออกจากไหล่เขา เลโอคว้าแขนขวาของเด็กหนุ่มได้แบบจับจังหวะ เสียงกระดูก ปี๊ดดด! ดังฉีกขาด

เลโอออกแรงเต็มที่พยายาม “ฉีกแขน” แซร์คออกจากไหล่ เหมือนที่เขาเคยทำกับสายลับหญิงคนหนึ่งในอดีต

แซร์คกัดฟันไม่ร้องสักคำ เขากระแทกเท้าใส่เข่าของเลโอบิดตัวหลุดออกจากการจับ—แต่แขนขวาของเขา…หักงอผิดรูปอย่างน่ากลัว

เลือดไหลเป็นสายแขนทั้งท่อนหมดสภาพการใช้งานแต่เขาไม่มองมันด้วยซ้ำ

ตอนนี้

พวกเขา…

ไม่ต่างกันแล้ว

          ต่างฝ่ายต่าง “เสียแขนขวา”

          ต่างฝ่ายต่าง “เจ็บจนแทบยืนไม่ไหว”

          แต่พลังของทั้งคู่…

ไม่ลดลงแม้แต่นิดเดียว

มีเพียงเลโอ ที่เริ่มหายใจหอบถี่ ร่างกายสั่น เพราะพิษของมีดกำลังจะเข้าโจมตีหัวใจ

แซร์คเห็นและเขายิ้ม—ยิ้มที่เต็มไปด้วยเลือดและความแค้น

          “หอบแล้วเหรอ… พี่เสือ?”

เลโอตะโกนคำราม

          “ไอ้หนู!!! ฉันยังไม่ตาย!!!”

แซร์คพูดเสียงต่ำ เย็นจนเหมือนฆาตกรตัวจริง

          “แต่แกกำลังจะเป็น…”

เขายกมีดซ้าย—มีดมือถนัดของเขาซึ่งยังใช้งานได้สมบูรณ์เรืองแสงพิษสีม่วงจาง ๆ เหมือนกำลังตอบรับเจตนาของผู้ถือ

          “…ศพแรกที่ฉันเอาคืนให้แม่”

 

 

---

ทั้งคู่พุ่งหากันอีกครั้งเลโอใช้หมัดซ้ายทั้งหมดที่เหลือ แซร์คใช้เพียงมีดมือเดียวแต่ความเร็วของเด็กหนุ่มเพิ่มขึ้นอย่างผิดมนุษย์

มีดพุ่งแหวกอากาศด้วยเสียง ฟึ่บ! แทงทะลุสีข้างเลโอ—ฟันเฉือนเข้าชายโครง—ปาดผ่านหน้าอกเป็นเส้นลึก—
ตวัดกลับเฉือนต้นคอ

เลโอหวดหมัดสวนโดนไหล่แซร์คจนเด็กหนุ่มเกือบปลิวแต่เขากัดฟัน พุ่งเข้าซ้ำทันทีเลือดสาดทั้งสองฝ่าย
สีแดงปนสีม่วงกระเซ็นเหมือนสายฝนพิษในลานประลอง

จนกระทั่ง—แซร์คหมุนตัวขึ้นยกมีดเหนือศีรษะร่ายท่าโจมตีสุดท้ายที่เขาเคยใช้ปิดบัญชีศัตรูหลายราย

          Grand Cross – Absolute

คมมีดสองเส้นตัดผ่านอากาศเป็นรูปกากบาท รุนแรงกว่าเดิม แม่นกว่าเดิม เร็วกว่าเดิม มันฟาดเข้า กลางหน้าอก เลโออย่างจัง แรงปะทะทำให้ร่างใหญ่ปลิวกระแทกก้อนหินด้านหลังจนพื้นสั่นสะเทือน

ร่างเลโอทรุดลงหอบหนัก พิษกัดกินเส้นเลือดจนขึ้นสีดำทั่วทั้งร่าง ตาซ้ายบอด แขนขวาขาด ไหล่ซ้ายทะลุรูขนาดใหญ่

เขายังฝืนจะลุก—แต่ขาไม่ขยับอีกต่อไป

เลโอพูดเสียงแห้งเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังจะสิ้นลม

          “แก…ไม่ได้ชนะเพราะฝีมือ…แกชนะเพราะพิษ…”

แซร์คยืนตรงหน้าเขา หอบเลือด ปากแตก ใบหน้าเปรอะเปื้อน แขนหักห้อยไร้สภาพ แต่ดวงตาเด็กหนุ่มยังคงแรงกว่าเปลวไฟของสงครามใด ๆ

          “ไม่ผิดหรอก…”

แซร์คพูดเสียงเฉียบคม

          “เพราะฉันตั้งใจใช้ ‘พิษ’ ฆ่าแก…”

          “…เหมือนที่แกฆ่าแม่ฉันด้วยวิธีสกปรกนั่นแหละ”

เลโอเบิกตากว้าง ก่อนที่พิษจะทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นในที่สุด

เสียงหนัก ตุ้บ ร่างยักษ์ล้มลงสู่พื้น

          เลโอ— ขุนศึกอสูรผู้ฆ่าแม่ของแซร์ค — ตายแล้ว

แซร์คยืนตัวสั่นเลือดหยดลงพื้นไม่หยุด เขาทรุดเข่าลงข้างร่างศัตรู

พูดเสียงเบา…เหมือนเด็กที่เพิ่งปล่อยความเจ็บปวดออกจากหัวใจ

          “แม่…ฉันจะไปหาแล้วนะ…”

เขายิ้มจาง ๆ ก่อนหมดแรงล้มลงข้างศพเลโอหมดสติไปในทันที