ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

ณ มิติกระจก หลัง แซร์ควิ่งล่อเลโอออกไปจากพื้นที่

 

---

เกวนสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนพ่นออกมายาว ๆ ราวกับกำลังตั้งสติครั้งสุดท้ายแล้วก้มหน้าลงจนผมปิดแก้มทั้งสองข้าง

ท่าทางนั้น…ทำให้เกอร์ที่กำลังร่ายเวทชะงักไปชั่วครู่

เขาเลิกคิ้วอย่างงุนงง

          “อะไร? จะถอดใจแล้วยอมแพ้ เพราะแฟนหนุ่มตัวดีของเธอหนีไปพร้อมความตายงั้นเหรอ?”

เขาถอยหลังออกเล็กน้อยเหมือนเตรียมพื้นที่จะ “ดอง” เธอไว้ในคอลเลคชันส่วนตัว รอยยิ้มของเขาฉาบด้วยความเหยียดหยาม

          “สาวน้อย…น่าสงสารจริง ๆ ไม่มีแฟนหนุ่มแล้วทำอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม? ยอมแพ้ซะเถอะ บางทีฉันอาจ เก็บ เธอไว้เป็นของสะสมก็ได้ เธอน่ะ…สวยจนมันน่าเสียดาย”

เกวนยังคงก้มหน้า แต่เสียงของเธอเบาและสั่นเหมือนคนเขินมากกว่าคนหมดหวัง

          “ไม่… ยังไม่ใช่…”

เกอร์หยุดร่ายเวททันที ตั้งใจฟังอย่างประหลาดใจ

เกวนเงยหน้าขึ้นนิดเดียว แก้มแดงนิด ๆ สายตาแบบเด็กใสที่ดูไม่เข้ากับสนามรบเลยสักนิด

          “ยังไม่ใช่ แฟน กันซะหน่อย…”

เธอบิดตัวไปมาอย่างเอียงอายทำหน้าใสซื่อเหมือนลูกแมวกำลังสารภาพผิด

          “แล้วรู้ไหม… ผู้หญิงน่ะนะ อยากดูดีในสายตาผู้ชายที่ตัวเองชอบอยู่แล้ว ฉันก็ต้องรักษาภาพพจน์ให้ดี ๆ ต่อหน้าราห์ซูร์สิ!”

เธอทำหน้าเอียงไปมาชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเบา ๆ อย่างน่ารัก

          “ฉันน่ะ…พยายาม ดุ๊กดิ๊ก ตะมุตะมิ กะปุ๊กกะปิ๊ก งุ้งงิ้ง มุ้งมิ้ง ให้เขามองแล้วรู้สึกว่า ‘น่ารักจัง’ ตลอดเลย…”

เกอร์ขมวดคิ้ว

          “เธอน่ะ…พูดอะไรของเธอยัยหนู—”

เขาหยุดและเข้าใจอย่างรวดเร็ว

เกวนเงยหน้าขึ้นเต็มที่ คราวนี้ยิ้มกว้าง แต่แววตาคมขึ้นราวกับเปลี่ยนคน

          “แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว…”

เธอยกนิ้วชี้ขึ้นกดปลายเท้ายืนมั่นยิ้มหวาน—แต่คำพูดคมเหมือนมีด

          “เพราะงั้น ฉันก็ โหด!! ได้เต็มที่แล้วไง ♥”

คำว่า “โหด” ทำให้เกอร์หลุดหัวเราะเหมือนจะสนุกกับเกมแมวไล่หนูมากกว่าโกรธ

เกวนหยิบไม้เท้าเล็ก ๆ ขึ้นมาแทนที่จะดึงดาบแล้วจิ้มลงกลางอากาศอย่างเบามือ

ปุ๊บ—

พื้นมิติกลายเป็นสีเทาหม่นคล้ายมีเสียงโซ่จังหวะช้า ๆ ลากผ่านอากาศเวลาไหลช้าลงอย่างผิดปกติ
เหมือนเกวนกำลังจิ้ม “เนื้อเยื่อบางอย่าง” ที่หุ้มโลกนี้อยู่

          “นายสร้างมิตินี้ได้ดีนะ…น่าสนใจมากเลยล่ะ”

เธอยิ้มชมเหมือนครูชมการบ้านเด็ก

          “ถ้าเป็นสามวันก่อน ฉันอาจสู้ไม่ได้จริง ๆ …”

เธอยกไม้เท้าขึ้นหมุนเล่น

          “แต่หลังจากเรียนเคล็ดลับบางอย่างจาก แฟนหนุ่มอัจฉริยะ ของฉัน…”

เกอร์ตะโกนทันที

          “ไหนว่ายังไม่ใช่แฟน!!”

          “อ่ะ—! มะ–มันซับซ้อน!!!”

เกวนทำหน้าตื่น ๆ มือกอดไม้เท้าแน่นเหมือนกำลังปิดบังความรู้สึก

แต่จู่ ๆ เธอก็ชี้ไม้เท้าใส่หน้าเกอร์แววตากลับมาคมเหมือนเชือดศัตรูทันที

          “แต่แน่นอน…กำจัดนายด้วยฉันคนเดียว มันยาก—แต่ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้!!!”

เกอร์หัวเราะร่วนค่อย ๆ ลอยตัวขึ้นร่างเขาเริ่มเลือนหายไปทีละส่วน

          “หึหึหึ…มั่นใจมากไปหรือเปล่า สาวน้อย?”

รอบตัวเกวนบิดเบี้ยวโลกทั้งใบกลายเป็นลูกบอลคริสตัลใสที่กักเธอไว้เหมือนสัตว์เลี้ยงในขวดแก้วเล็ก ๆ

เกอร์ถือมันไว้ในมือยิ้มพึงพอใจ

          “จบแล้ว—”

แต่เมื่อมองเข้าไปในลูกแก้ว…ไม่มีเกวนอยู่ในนั้น เกอร์ชะงัก

          “ว่าไงนะ—?”

          “หาเค้าอยู่หรา~?”

เสียงสดใสเจือแสบ ดังมาจากข้างหลังเขา จนเขาสะดุ้งเฮือก

เกวนยืนอยู่หลังเขาจริง ๆ ยิ้มหวานไม้เท้าอยู่ในมือปลายไม้เท้าส่องประกายสายรุ้ง

เธอหมุนมันเบา ๆ ผีเสื้อเรืองแสงพุ่งออกมาหลายร้อยตัวสีสันครบทุกเฉดบินวนรอบเกอร์เป็นวงล้อมแสนสวย

เขาถอย—แต่หนีไม่พ้นผีเสื้อซ้อนทับกันเป็นม่านบดบังทุกมุมมองก่อนค่อย ๆ หายตัวเหมือนละลายในอากาศ

แต่…

เสียงหัวเราะของเกอร์ดังขึ้นจากอีกฟากของมิติ

          “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!! เธอก็ร้ายไม่ใช่เล่นเลยนะอยู่ในมิติของฉันยังทำได้ขนาดนี้…”

ภาพรอบตัวบิดเบี้ยว โลกที่เคยมืดหม่น…กลายเป็นมิติแห่งแสงสีรุ้ง ไม่มีพื้น ไม่มีฟ้า มีแต่ความว่างระดับเทพที่เขาควบคุมได้เต็มที่

และเกอร์—ลอยอยู่กลางอากาศน้ำเสียงสนุกมากกว่ากลัว

มิติสีรุ้งบิดตัวอย่างน่าปวดหัวเกวนลอยคว้างไปในอากาศเหมือนตุ๊กตาใส่สปริงร่างเธอหมุนตีลังกาไปมาอย่างควบคุมไม่ได้แต่สีหน้าของเธอกลับ…ใสซื่อ และสนุก

เหมือนเด็กกำลังเล่นของเล่นชิ้นใหม่

          “โอ้ว… ว้าว… สนุกจัง!”

เธอหมุนอีกรอบ “ฟิ้ววว—!” แล้วหัวเราะเบา ๆ 

          “มีอะไรอีกไหมนอกจากเปลี่ยนฉากไปเรื่อย ๆ? ฉันหวังว่านายจะทำได้มากกว่านี้นะ—จริง ๆ นะ”

คำพูดซื่อตรงของเธอกลับแทงหัวใจของเกอร์เหมือนมีเข็มหลายสิบเล่ม เขากัดฟันหงุดหงิดขึ้นสองระดับ
ไม่ใช่เพราะเธอเก่งแต่เพราะเธอดู “ไม่เดือดร้อนแม้แต่นิดเดียว”

          “ดูเหมือนเธอยังไม่รู้ตัวนะว่า…”

เสียงเขาหายไปเมื่อเขายกมือขึ้นกวาดนิ้วเพียงครั้งเดียว

          “…มันกำลังจะเริ่มแล้ว”

เคร้ง—เสียงมิติแตกเหมือนแก้วถูกลบด้วยผ้าขี้ริ้วอากาศทั้งหมด—หายไปในพริบตา

มิติทั้งใบกลายเป็น สุญญากาศสมบูรณ์

ไม่มีลม

ไม่มีเสียง

ไม่มีออกซิเจน

เกวนอ้าปากหายใจไม่เข้าแต่เธอก็เพียง…

ทำแก้มป่อง

ไม่ร้อง

ไม่ตื่น

แค่…ป่องแก้มแบบเด็กโดนหยุดหายใจเล่น ๆ

แล้วเธอก็ยกนิ้วขึ้นเริ่มเขียนอะไรบางอย่างกลางอากาศด้วยปลายนิ้วที่เป็นประกาย

ตัวอักษรสว่างสีม่วงปรากฏขึ้นทีละตัว

          “นายอยากสู้กันเงียบ ๆ ใช่ไหม?”

เกอร์แทบสำลักอากาศที่ไม่มีอยู่ความหงุดหงิดเพิ่มเป็นสองเท่า

เธอ—

เด็กคนนี้—

ไม่เพียงไม่กลัว

แต่ยังจิกเขาเล่นแม้อยู่ในสุญญากาศ

และที่แย่ยิ่งกว่า…เขาต้อง “ยอมเล่นด้วย” เพราะเสียงพูด—เดินทางไม่ได้ในที่ไร้ลม

เขาจึงยกนิ้วเขียนคำตอบกลับอย่างเสียไม่ได้

          “ไม่คุยแล้ว ฉันจะรอดูเธอขาดใจตายเงียบ ๆ”

เกวนเบ้ปากแลบลิ้นใส่เขาแบบเด็ก ๆ ก่อนเขียนตัวใหญ่เต็มมิติ

          “ฝันไปเถอะ!!!!”

จังหวะนั้นเธอหยุด—และสายตาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อยเธอเริ่มร่างสัญลักษณ์ปริศนาด้วยนิ้วอย่างรวดเร็ว
เหมือนเขียนสมการเวทมนตร์ที่ซับซ้อนในหัวแต่ไม่ต้องเอ่ยคำ ในพริบตา—

          ปุ้ง!

ฟองอากาศทรงกลมสีฟ้าใสพองขึ้นคลุมตัวเกวนทั้งหมดเป็นชั้นอากาศส่วนตัวที่เธอสร้างขึ้น เธอหายใจลึกยิ้มกว้างอย่างตื่นเต้น

          “สุดยอด! มันสะดวกมากจริง ๆ ล่ะ ไม่ต้องร่ายด้วยปากเลย~”

ดวงตาเธอเป็นประกายเหมือนเด็กทดลองของเล่นเวทชิ้นใหม่ 

แต่สำหรับเกอร์—มันคือสิ่งที่ทำให้หัวใจเขา “หยุดเต้นไปครึ่งจังหวะ”

เขาอึ้ง

นิ่ง

เหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางหน้าอก

          “เป็นไปไม่ได้…”

เขาพึมพำในใจ มุมปากเริ่มกระตุก คิ้วเริ่มลู่ลงเพราะความกลัวชนิดหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จัก

          “ไม่มีใคร…ไม่มีใครในประวัติศาสตร์สามารถ ‘ร่ายเวทในสุญญากาศ’ ได้…แม้แต่ผู้วิเศษอย่างกราวด้า…ยังทำไม่ได้…”

เขาเริ่มถอย รอยยิ้มเย็นหายวับเหลือเพียงความสับสนและตกใจแทน

          “แล้วไอ้เด็กเวรนี่…เป็นใครกันแน่!?”

คำถามนั้นเป็นเหมือนดาบที่เจาะกลางหัวใจของเขาเองเพราะเขาเริ่มเห็นแล้วว่าความจริงบางอย่าง…มันกำลังจะกระชากตัวเขาให้รู้เจ็บแสบที่สุดในชีวิต

เวทที่เกอร์ใช้ในมิตินี้…เป็นเวทที่แม้แต่ จอมเวทชั้นสูงสุด ก็แก้ไม่ได้ง่าย ๆ

ตามหลักแล้ว—ทุกอย่างควรจบตั้งแต่ “กรงลูกแก้ว” ที่ขังเกวน เพราะเวทนั้นเป็นระดับผนึกมิติ
ใครหลุดออกมาได้…คือ “ตัวประหลาด” ทางเวทมนตร์ชัด ๆ

แต่เด็กสาวตรงหน้า—กลับหลุดออกมาง่ายเหมือนแกะเปลือกไข่ได้ด้วยปลายเล็บ ทำให้เกอร์ต้องยอมรับข้อเท็จจริงที่เจ็บปวดที่สุดข้อหนึ่ง

          “เวททั่วไป…ฆ่าเด็กนี่ไม่ได้”

แต่เขาต้องลองอีกครั้ง เพื่อพิสูจน์ว่าหรือเขาประเมินเธอ “ต่ำเกินไป” เกอร์กวาดมือออกลบมิติสุญญากาศทิ้ง—และสร้างเวทใหม่ซ้อนทันที

ไฟประจุความมืดก้อนมหึมา ใหญ่เท่าดวงอาทิตย์ย่อส่วน ปรากฏขึ้นกลางมิติ แรงกดอากาศบิดงอเหมือนโลกรอบ ๆ จะละลาย

เกอร์เหวี่ยงมันออกไป ลูกไฟสีส้มดำเคลื่อนที่ช้า แต่หนักเหมือนดาวฤกษ์กำลัง “ตกใส่” เกวนทั้งดวง

เกวนมองมันด้วยความตื่นเต้นยิ้มอย่างคนเจอของเล่นใหม่พอดี

“ดีล่ะ…ได้เวลาทดลองทักษะใหม่ของฉันแล้ว!”

เธอร่ายคาถาในหัวอย่างรวดเร็วใช้สัญลักษณ์ลอยที่เธอสร้างขึ้นเองจากเทคนิคที่ราห์ซูร์สอน

• คาถาทำซ้ำไม่สิ้นสุด (Infinite Loop Casting)
• ลูกศรน้ำแข็งขั้นสูง ซ้อนทับ 10  ชั้น
• ลูกระเบิดน้ำแข็งแตกตัว
• ผีเสื้อ + น้ำแข็ง (เวทรวมสร้างสรรค์)

เมื่อจัด “ชุดเวท” เสร็จเธอก็แกว่งไม้เท้าเล็ก ๆ ในมือหนึ่งครั้ง

พรืบ——!!!

วงเวทหลายวงปรากฏขึ้นพร้อมกันหมุนรอบตัวเธอคนละทิศ ปล่อยคาถาน้ำแข็งจำนวน มหาศาล พุ่งออกมาไม่หยุดเหมือนเครื่องยิงเวทอัตโนมัติที่ถูกเร่งสปีดสุดขีด

ลูกไฟยักษ์ปะทะกับสายพายุเวทน้ำแข็งเสียงดังสนั่นแรงสั่นสะเทือนก้องทั่วทั้งมิติ เกอร์มองภาพนั้น…แล้วเหงื่อซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่เคยเจอรูปแบบเวทแบบนี้มาก่อน

ไม่เป็นระบบ

ไม่เป็นตำรา

ไม่อยู่ในกฎเกณฑ์ใด

เหมือนเด็กวาดรูป—แต่ร้ายแรงถึงชีวิต

แต่ตอนที่เกวนมองเขาตรง ๆ ด้วยดวงตาซุกซน…เขารู้สึกเหมือนกระดูกสันหลังเย็นวาบ เพราะทันทีที่เธอเห็นเขา “เผลอใจ” เธอเริ่มโจมตีโต้กลับแบบที่…ไม่มีใครตั้งตัวทัน

วืดดดดด!!!

ฝูงแตนเวทสีทองพุ่งออกมา ต่อด้วยหัวใจสีชมพูระเบิดได้ ดาวสีส้มตกเป็นลูกระเบิด แสงเวทสารพัดรูปร่าง—รูปลูกแมว รูปดาว รูปวงกลม—พุ่งตามเขาแบบไร้เหตุผลไร้รูปแบบ

เกอร์ต้อง “หลบ” ใช่…เขา—ด็อปเปลแกงเกอร์—ต้องหลบเด็กสาว 18 อีกครั้ง

และทุกจุดที่เขาหลบก็เกิดระเบิดตามหลังทันที

ตูม!    แคร็ก!     เปรี้ยง!    ฟุ่บ!    

ระเบิดไฟ    ระเบิดน้ำแข็ง    สายฟ้า   ควันพิษ

วัตถุเวทแปลกประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นในตำราใด

ทั้งหมดมันทำลายมิติไปเรื่อย ๆ เหมือนโลกนี่กำลังจะพังตามใจเธอ

สุดท้าย—ลูกไฟยักษ์ที่เขาปาใส่เกวน ถูกน้ำแข็งซ้อนทับจนดับสนิท กลายเป็นเศษน้ำแข็งก้อนมหึมาแตกออกเป็นผง

เกอร์กัดฟันแน่น

          “บ้าเอ้ย…!! นี่ฉันประมาทเด็กนี่เกินไป!”

เขายอมรับในใจอย่างไม่อยากยอมรับ เขา—ผู้ที่เคยข่มพลังขุนพลคนอื่น เคยยิ้มบนสนามรบเพราะรู้ว่าตัวเอง “เหนือกว่า” ทุกคน แต่ตอนนี้—เขาเริ่มโจมตีกลับโดยไม่เหลือการวางท่าอีกต่อไป

เขาลากมือออก สร้างเวทโจมตีทุกรูปแบบ ทั้งเล็ก ทั้งใหญ่ ทั้งทุบ ทั้งขัง ทั้งบิด ทั้งระเบิด ปะทะกับเวทสายดุ๊กดิ๊กของเกวนอย่างไม่มีหยุด

มิติทั้งมิติ เต็มไปด้วยแสงระเบิดระดับหลายตัน ปะทุซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่สิ้นสุด แรงกระแทกซัดทั้งเขาและเธอแทนที่จะหยุดลง แต่มันกลับ…

          เริ่มรุนแรงขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า

เวลาผ่านไปนานจนแทบลืมโลกภายนอก แรงระเบิดในมิติเริ่มซาลงแต่เสียง “หอบ” ของเกอร์ตอนนี้ดังชัดเจน

เขาไม่บาดเจ็บ—จริง แต่ความหงุดหงิดของเขา…พุ่งถึงระดับที่หน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ส่วนคนตรงหน้าเขา?

เด็กสาวอายุสิบแปด—ที่ยังลอยตีลังกาไปมาอย่างชิล ๆ กำลังทดลองหมุนไม้เท้าปั้น “ยูนิคอร์นแสง” ตัวจิ๋วบนฝ่ามือเหมือนกำลังเล่นเวทตกแต่งห้องนอน ไม่ใช่รบในมิติศัตรู

เกวนบ่นไปด้วยเสียงสดใส

          “โอเค…เกือบจะเข้าใจแล้ว… ฉันน่าจะออกจากมิตินี้ได้อีกไม่ช้านะ”

เธอยิ้ม

          “รอก่อนนะ…ราห์ซูร์ ♥”

คำพูดนั้น—

ชื่อคนนั้น—

เหมือนทิ่มหัวใจของเกอร์ให้เดือดพุ่งถึงจุดแตก ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวเป็นครั้งแรกไม่ใช่แค่โมโหแต่คือ “คุ้มคลั่ง”

          “แกจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น—ยัยเด็กเวร!!!”

เขากวาดมืออย่างรุนแรงเวทที่เขาถนัดที่สุดถูกเรียกใช้เวทที่เป็น “ตัวตนแท้จริง” ของด็อปเปลแกงเกอร์

          เวทตรวจสอบ – คัดลอก – ทำซ้ำ

วงเวทสีเขียวจำนวนมากหมุนรอบร่างเขา 

เร็วขึ้น

เร็วขึ้น

จนแสงสีเขียวกลายเป็นเกลียวพายุกลืนร่างทั้งร่างของเขาไว้

เกวนหยุดเล่นทันทีสายตาเธอเปลี่ยนจากโหมดสนุกเป็นโหมดระวังภัยเต็มที่

          “เวท…แบบนี้มัน—”

พอแสงจางลงร่างใหม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ทำให้โลกเหมือนหยุดหายใจ

ไม่ใช่เด็กสาวน่ารักอีกต่อไป

ไม่ใช่เกวนแต่คือ—

          กราวด้า

 

ร่างผู้ใหญ่ ท่วงท่าสง่างาม สีหน้าเย็นเฉียบ ทั้งเวทมนตร์ ทั้งออร่าความลึกลับ—เหมือนตัวจริงทุกประการ

เกวนเบิกตากว้าง แม้แต่เกอร์เอง…ยังผงะถอยไปครึ่งก้าว

เขามองร่างตัวเองที่เลียนแบบอยู่ พึมพำราวกับสมองขัดข้อง

          “ทะ…ทะ…ทำไม…เป็นกราวด้า…?”

แต่เสียงที่ออกจากปากรูปกราวด้านั้น ก็เหมือนเสียงตัวจริงทุกคำ เกวนเองก็อึ้งจนพูดไม่เป็นภาษา

          “ด-ด็อปเปลแกงเกอร์…เลียนแบบร่างฉัน!? ทำไมเป็นกราวด้า…!?”

วินาทีนั้นเอง—เกอร์เหมือน “เข้าใจทุกอย่างพร้อมกัน” รอยยิ้มบิดเบี้ยวขึ้นช้า ๆ

จากนั้นเขาหัวเราะ หัวเราะแบบเสียสติ หัวเราะเหมือนปีศาจที่เจอคำตอบที่รอคอยมานาน

          “หึ… หึหึหึ… ฮ่าฮ่าฮ่า——!!!”

เขาหัวเราะจนเสียงแตกพร่า ก่อนจะก้มมองเกวนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

          “อย่างงี้นี่เอง…ฉันถึงสงสัยตั้งแต่แรกแล้วว่าเด็กนี่…มัน แปลก เกินไป”

เขาชี้หน้าร่างเกวน “ที่แท้…ฉันไม่ได้สู้กับเด็กสาวงั่ง ๆ คนหนึ่งเลย…”

เขายิ้มกว้าง

          “แต่กำลังสู้กับกราวด้า—ผู้วิเศษที่ฉลาดที่สุดของมนุษย์ นี่เอง!!!”

เกวนหน้าเริ่มซีด เธอรู้จักพลังของตัวเองตอนเป็นกราวด้าดีและเธอรู้ว่าสายเวท “ตรวจสอบ–คัดลอก–ทำซ้ำ” ของเกอร์สามารถลอกทุกทักษะของเธอในร่างผู้ใหญ่ได้จริง…

เกวนถอยหนึ่งก้าว ไม่ใช่เพราะกลัวแต่เพราะ “ประเมินสถานการณ์ใหม่”

ในมิติเวทนี้—ถ้าเขาคัดลอกกราวด้าได้เต็มรูปแบบ…เธอจะเสียเปรียบทันที

เกอร์เลียลิ้นบนริมฝีปาก

          “ตอนนี้ฉันเข้าใจสถานการณ์แล้วล่ะ…”

เขาชี้ปลายไม้เท้าที่เขาเลียนแบบจากร่างเธอ—ไม้เท้าที่ตอนนี้อยู่ในมือ “กราวด้า”

ดวงตาเขาเป็นประกาย

          “ฉันจะสนุกกับการสู้กับ ‘ตัวจริง’ มากกว่าเด็กน้อยกะปุ๊กกะปิ๊กนั่นเยอะเลย…”

เกวนกำไม้เท้าตัวเองแน่น เธอเห็นแล้ว—นี่ไม่ใช่เกมอีกต่อไป นี่คือการปะทะกับ “ตัวเธอเองในเวอร์ชันอาวุธสงคราม” ที่สุดของพลัง และที่แย่ที่สุด…

ที่นี้เป็นมิติของ ด็อปเปลแกงเกอร์…