ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

แสงอรุณแรกสาดผ่านหน้าต่างไม้ของโรงนอนรวม เสียงนกจากป่าด้านนอกดังคล้ายเดิม — ทุกอย่างดูเหมือนวันธรรมดาอีกวันหนึ่งแต่สำหรับ ราห์ซูร์... นี่คือวันที่ยากที่สุดในชีวิต

เขาย้อนเวลากลับมาได้เพียง สองวัน และตอนนี้กำลังเข้าสู่ วันที่สาม แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในเวลาแค่นั้นกลับเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก —ทั้งการเผชิญหน้ากับ กราวด้า มอร์นไวน์ และ “ความตาย” ที่ตามติดเขามาจากอีกมิติหนึ่ง

เมื่อคืน... ตอนที่ “ความตาย” ลงมือ เขาต้องใช้พลังเวทเกินครึ่งเพื่อรักษาชีวิตไว้ ร่างที่ถูกฟันขาดนั้น — คือ “ร่างเดิม” ของเขาอย่างแท้จริง และสิ่งที่ยืนอยู่ตอนนี้... คือ “ร่างใหม่” ที่สร้างขึ้นอย่างเร่งด่วน เพื่อให้จิตของเขามีที่พักพิง

        “เหลือพลังไม่มาก...” เขาพึมพำเบา ๆ ขณะมองฝ่ามือของตนเอง

        “แต่ยังดี... ที่ร่างนี้แข็งแรงกว่าร่างเดิม”

เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียงในห้องพักแคบ ๆ ของทหารใหม่ เสียงไม้ลั่นแผ่วเบาในยามเช้า กล้ามเนื้อเกร็งแน่นทุกครั้งที่ขยับ — เหมือนเครื่องจักรที่เพิ่งประกอบเสร็จใหม่ ๆ ยังไม่ชินกับการทำงาน เขาเริ่มวอร์มร่างกาย ยืดแขน หมุนหัวไหล่ แล้วสูดลมหายใจลึก กลิ่นเหล็กและเหงื่อจากเมื่อคืนยังติดอยู่ในอากาศ ทุกอย่างดู “ปกติ” — แต่ในอกของเขากลับไม่เป็นเช่นนั้น พลังเวทภายในร่างลดลงไปมาก ไม่สามารถจุติได้อีกในช่วงเวลาอันใกล้ และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น... เขาไม่รู้ว่า “ความตาย” จะกลับมาเมื่อไร

หลังจากวอร์มร่างกายจนกล้ามเนื้อเริ่มเข้าที่ ราห์ซูร์ก็เดินออกจากโรงนอน อากาศเช้าเย็นสบาย แสงแดดยังอ่อน เขาเดินตรงไปยัง อาคารลงทะเบียน เพื่อรายงานตัวสำหรับการทดสอบวันที่สอง — “ภารกิจทดสอบร่างกาย”

เสียงทหารหนุ่มพูดคุยกันเบา ๆ อยู่รอบสนาม แต่เขาไม่ได้สนใจมากนัก จิตใจของเขายังหมุนวนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อคืน กับ “ความตาย” ที่อาจกลับมาเมื่อใดก็ได้

พอเปิดประตูเข้าไปในอาคาร เสียงใครบางคนก็ดังขึ้นก่อนทันที

        “ไง เพื่อน! วันนี้จะมาสนุกอะไรกันอีก?”

แซร์ค วาเลน โบกมือทักพร้อมรอยยิ้มกว้างเหมือนทุกวัน — สดใสจนแทบจะกลบกลิ่นเหล็กในอากาศ

ราห์ซูร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบเรียบ ๆ

        “อะไรก็ได้... ที่ทำให้ฉันเลื่อนขั้นได้เร็วขึ้น”

คำตอบสั้นและนิ่ง แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแรงมุ่งมั่นจนแซร์คต้องยิ้มแห้ง ๆ

ตรงเคาน์เตอร์ ลุงทหารเจ้าประจำ นั่งพิงเก้าอี้อยู่ เขามองสองคนนี้สลับกันไปมาอย่างสนุก 

         “เอ้า แซร์ค!” ลุงทหารพูดพลางหัวเราะในลำคอ “ในเมื่อแกพูดเก่งนัก ก็บอกเพื่อนใหม่ของแกสิ วันนี้ต้องทำอะไรบ้าง”

แซร์คยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ รอยยิ้มพุ่งเต็มหน้าเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่

        “แน่นอน!”

        “ภารกิจวันนี้คือ—อาวุธ ยุทโธปกรณ์! ระยะไกลก็พวกธนู เครื่องยิงหิน หน้าไม้ ส่วนระยะประชิดก็มีดาบ หอก กระบอง อะไรก็ได้ทั้งนั้น!!”

เขาพูดพลางโบกมือเหมือนกำลังออกรบจริง ๆ ราห์ซูร์ขมวดคิ้วทันที “...สรุปมันคืออะไรแน่?”

น้ำเสียงสงบแต่แฝงความงงชัดเจน

ลุงทหารหัวเราะแหะ ๆ แล้วเอามือเกาหัว “เอ่อ... ก็แบบที่มันพูดนั่นแหละ แต่พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ — ทดสอบความชำนาญในการใช้อาวุธทุกประเภทน่ะ”

ลุงทหารหยิบกระดาษภารกิจขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ

        “พวกแกต้องเลือกอาวุธที่ถนัด อาวุธระยะไกลจะให้ทดสอบกับสนามยิง ส่วนอาวุธระยะประชิดจะให้ต่อสู้จำลองในสนามจริงกับหน่วยฝึกทหารตั้งแต่ระดับทั่วไป”

        “ถ้าชนะก็จะได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ... คะแนนก็จะสูงตามนั้น”

แซร์คยักคิ้วขึ้น ยิ้มกว้าง

        “งานนี้ขอปล่อยของอีกสักวัน... อะ ฮ้า~!”

ราห์ซูร์พึมพำเบา ๆ

        “อาวุธระยะไกล...” ไม่เคยใช้เลย 

ลุงทหารหัวเราะ “งั้นเริ่มเลย — ไปที่สนามซ้อมยิงธนู ถือเอกสารนี้ไปด้วย ส่งให้ครูฝึก เขาจะกรอกคะแนนให้ตามผลการยิง”

เขายื่นแผ่นกระดาษที่มี ตารางคะแนนในแต่ละหมวดอาวุธ ให้ทั้งสองคน ราห์ซูร์รับมาอย่างเรียบเฉย ส่วนแซร์ครับเอกสารหมุนเล่นในมืออย่างสนุกก่อนจะเดินออกจากอาคาร

 

---

 

สนามซ้อมยิงธนู

เสียงลูกธนูแหวกอากาศ “ฟึ่บ ฟึ่บ!” ดังต่อเนื่องเป็นจังหวะ กลิ่นดินแห้งและเหงื่อปะปนในลมเช้า — สนามซ้อมเต็มไปด้วยนักธนูชายหญิงยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อทั้งสองเดินเข้าไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

        “โอ้! ว้าว~ พวกนายนี่เอง รออยู่นะหนุ่ม ๆ!”

เรน — พรานสาวผู้เป็นครูฝึกประจำสนาม เดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระฉับกระเฉง เธอสวมเสื้อเกราะหนังสีเข้มแนบลำตัว ผมทองสั้นรองทรงสะท้อนแสงอาทิตย์ และดวงตาคมของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ

        “ยินดีต้อนรับสู่สนามซ้อมยิงธนูของฉัน!”

นักธนูหลายคนที่กำลังซ้อมอยู่หยุดมือ หันมามองทั้งสองคนทันที เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น — ชื่อของพวกเขายังคงเป็นที่พูดถึงตั้งแต่การทดสอบเมื่อวาน

เรนยิ้มมุมปาก “เมื่อวานพวกนายทำผลงานไว้ดีนี่นา... แต่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องพื้น ๆ แบบวิ่งหรือเตะต่อยนะ”
เธอยกธนูขึ้นในมือ หมุนคันเบา ๆ อย่างท้าทาย

        “ที่นี่ — คือการทดสอบเทคนิคและสมาธิของจริง”

        “เอ้า เด็ก ๆ หลบหน่อย~ มาดูกันดีกว่าว่า สองหนุ่มนี่มีค่าพอให้ฉันยกสนามซ้อมให้ไหม!” เสียงของ เรน ดังลั่นทั่วลานซ้อม เธอสะบัดมือเรียกความสนใจ ก่อนจะโบกมือไล่ทหารที่กำลังฝึกอยู่ออกจากพื้นที่ครึ่งสนาม เหล่าทหารชายหญิงพากันถอยออกอย่างยิ้ม ๆ พร้อมเสียงฮือฮาและแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

แสงแดดอ่อนส่องลงบน เป้าธนูไม้ ที่เรียงอยู่ห่างออกไป วงกลมแดงตรงกลางสะท้อนแสงระยิบระยับ เหมือนเชิญชวนให้ท้าทาย เรนเดินไปยืนข้างราห์ซูร์และแซร์ค แล้วชี้นิ้วไปยังเป้าเหล่านั้น

        “เห็นนั่นไหม? เป้าระยะ 200, 300, 400 และ 500 เมตร — กระจายอยู่ทั่วสนาม”

        “ฉันให้ลูกธนูพวกนายคนละสิบดอก ยิงได้ตามใจชอบ”

        “โดนเป้า 200 ได้ 2 คะแนน, 300 ได้ 3, 500 ได้ 5... ง่าย ๆ แค่นี้เอง เข้าใจไหม?”

เสียงของเธอมั่นใจ เต็มไปด้วยพลังของครูฝึกที่รู้ว่าตัวเองคุมสนามนี้อยู่ในกำมือ

แซร์คเดินเข้าไปหยิบธนูคันหนึ่งขึ้นมาอย่างคล่องมือ เขาดึงสายเบา ๆ ฟังเสียง “ดีด” ของเส้นสายด้วยหู — น้ำเสียงแหบเล็กจากสายหนังแห้งที่ถูกใช้งานบ่อย แต่ความตึงนั้นกำลังดีสำหรับเขา

        “อืม... คันนี้แหละ เสียงใช้ได้เลย”

ส่วนราห์ซูร์เดินตามหลังมาเงียบ ๆ เขาหยิบคันธนูขึ้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ จับกลับด้านเสียด้วยซ้ำ จนคนดูหลายคนเริ่มหัวเราะคิกคัก

เรนมองภาพนั้นแล้วยิ้มบาง ๆ

        “ดูท่าจะมีคนได้คะแนนนำโด่งแน่เลย...”

เธอคิดในใจ ก่อนเดินกลับไปที่จุดยิงหลัก ยกมือประกาศเสียงดัง

        “พวกนายมีเวลาซ้อมไม่เกินยี่สิบนาที! พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกมา!”

        “ครับ!” ทั้งสองตอบพร้อมกัน เสียงชัดและมั่นคง

เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องบน เสียงสายธนูดีดเบา ๆ สลับกับเสียงลมหายใจ ลมยามสายพัดผ่าน สนามซ้อมทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบที่แฝงความตึงเครียดของ “การทดสอบครั้งใหม่”

เสียงนกในป่ารอบค่ายแผ่วเบา เหลือเพียงเสียงสายธนูที่ถูกง้างขึ้นพร้อมกันสองคัน

แซร์คเริ่มก่อน — เขาเลือกยิงที่ระยะ 200 เมตร

เสียง “ฟึ่บ!” ของลูกธนูฉีกอากาศไปข้างหน้า ก่อนจะตกปักดินห่างจากเป้าไปครึ่งช่วงแขน 

เขาเบ้ปาก พลางหัวเราะกับตัวเอง

        “ว้าว... ยากกว่าที่คิดนะ”

เสียงหัวเราะบางเบาของคนดูดังขึ้นรอบสนาม

ราห์ซูร์ขยับเท้าเข้ามาแทนที่ เขายกคันธนูขึ้นอย่างระวัง ร่างกายนี้แข็งแรงกว่าร่างเดิมของเขา ทำให้เขาดึงสายได้ง่ายขึ้น — แต่แรงที่มากเกินไปกลับทำให้ลูกธนูลอยโด่งขึ้นสูง ก่อนตกปักลงในดินไม่ต่างกัน

        “ฟึ่บ... ปัก!”

เรนกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

        “ใจเย็น ทหาร~ หลายคนได้ศูนย์กันเยอะในสนามนี้ มันไม่น่าอายนักหรอก!”

เสียงหัวเราะด้านหลังเริ่มดังขึ้นเป็นวง 

แซร์คเกาหัว หัวเราะแห้ง ๆ พลางยิ้มให้ครูฝึก

        “ยากนะครับ ครูเรน... แต่ผมปรับตัวเร็วรู้ไหม?”

เขายิงลูกที่สอง — เล็งระยะ 300 เมตร คราวนี้แรงพุ่งดีขึ้นแต่ก็ยังปักดินห่างเป้าไปหลายก้าว 

เสียงหัวเราะรอบสนามดังขึ้นอีกระลอก

แซร์คหันไปมองครูฝึกเรน ยกคิ้วถามอย่างขี้เล่น

        “ครูครับ... เป้าที่ห้าร้อยเมตรนั่นมันไกลมาก แรงของสายแทบไม่ถึงเลย เป็นไปได้จริงเหรอที่จะยิงให้โดน?”

เรนถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะยกคันธนูจากชั้นวางขึ้นมาเอง เธอเดินไปยืนข้างเขา — แสงอาทิตย์กระทบเส้นผมทองจนเปล่งแสงวาววับ

        “ฟังไว้นะเด็ก ๆ” เธอพูดเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

        “คนส่วนมากจะพยายามยิงด้วยแรงแขน แต่การยิงจริง ๆ ต้องใช้ทั้งลมหายใจ น้ำหนักตัว และจังหวะ”

เธอตั้งท่ายิงอย่างมั่นคง เท้าซ้ายเหยียบแน่น มือขวาดึงสายจนสุด เสียงสายธนูดัง “ตึง!”

ราห์ซูร์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง จ้องทุกการเคลื่อนไหว — เขาเริ่ม คัดลอกท่าทางของเธอทันที

ขณะที่แซร์คก็มองตามอย่างสนใจ ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่เพิ่งเจอของเล่นใหม่

เรนปล่อยลูกศรออกไป

เสียง “ฟึ่บ!” ฉีกอากาศดังเพียงเสี้ยววินาที ก่อนลูกศรจะปักกลางเป้าระยะ 500 เมตรอย่างแม่นยำ

เปรี้ยง!

เสียงชนไม้ก้องกังวานไปทั่วสนาม — เงียบ... แล้วตามมาด้วยเสียงปรบมือและเสียงโห่จากเหล่าทหารรอบข้าง

เรนยิ้มมุมปาก หันกลับมามองทั้งสองคน

        “เห็นไหม? ไม่ต้องใช้แรง แค่รู้จักจังหวะที่ถูกต้องก็พอ”

ราห์ซูร์ยังไม่ละสายตาจากเป้า ดวงตาเขาเริ่มมีแสงจาง ๆ ของวงเวทสะท้อนอยู่ในนั้น — เหมือนสมองของเขากำลัง “จำลองวิถีลูกธนู” ด้วยพลังเวทในหัว

แซร์คหันมามองราห์ซูร์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก

        “โทษนะเพื่อน... ทดสอบครั้งนี้ ฉันคงต้องขอแซงไปก่อนแล้ว”

เขาเดินไปหยิบลูกธนูที่ปักดินขึ้นมา ปัดฝุ่นเบา ๆ ก่อนจะง้างคันธนูอีกครั้ง

เสียงสายตึงแน่น “ตึง...” — ลมหยุดนิ่งรอบตัว

สีหน้าของแซร์คเปลี่ยนไปทันที จากหนุ่มขี้เล่นกลายเป็นนักล่าที่สงบนิ่ง ดวงตาเปล่งแสงกร้าวดุร้ายจน เรน เองยังรู้สึกขนลุก

        “นั่นมัน... สายตาของสัตว์ป่ากำลังล่าเหยื่อ...” เธอคิดในใจ

ลูกธนูถูกปล่อยออก — เสียง “ฟึ่บ!” ดังเฉียบ

มันพุ่งขึ้นสูง ลอยเป็นวิถีโค้งงามราวเส้นแสงสีเงินบนท้องฟ้าจนถึงระยะ 500 เมตร...

ปัก!

ดินสะเทือนเบา ๆ

ลูกธนูปักลงพื้นหน้าขอบเป้า — ห่างจากจุดศูนย์กลางไม่ถึงครึ่งช่วงแขน

ทั้งสนามเงียบกริบ เสียงพูดคุยที่เคยเฮฮาเงียบลงในทันที การยิงระยะ 500 เมตร... ไม่ใช่เรื่องที่ทหารฝึกใหม่จะทำได้ง่าย ๆ

แต่ เรน กลับรู้สึกบางอย่างแปลกไป — เธอเห็นจังหวะการปล่อยลูกธนูของแซร์ค... มันเหมือนไม่ได้เล็งที่เป้าเลยด้วยซ้ำ

        “เขาไม่ได้ยิงเพื่อโดน...” เธอพึมพำเบา ๆ “...แต่เหมือนกำลังวัดระยะ”

สายตาหลายสิบคู่ยังคงจับจ้อง ราห์ซูร์ก้าวออกมาข้างหน้าเงียบ ๆ — ไม่ได้รู้เลยว่าแรงกดดันรอบตัวเริ่มถาโถมใส่เขา

เขาคิดเพียงว่า “การยิงธนู” คงเป็นเพียงการฝึกพื้นฐานธรรมดา

        “ระยะ 500 เมตร... ปกติสินะ”

เขาเดินไปยืนข้างแซร์ค ยกคันธนูขึ้นอย่างมั่นคง

มือขวาเริ่มร่ายเวทบางอย่างเบา ๆ — แสงสีเงินจาง ๆ ลอยขึ้นในม่านตา

ทันใดนั้น... โลกในสายตาของเขาเปลี่ยนไปทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นเส้นของพลังงาน — เขาเห็นเส้นแสงพาดจากปลายลูกศรไปจนถึงจุดตกกระทบในอากาศเหมือนกราฟพลัง แรงลม, ระยะ, ความโค้ง — ทุกอย่างปรากฏเป็นข้อมูลในหัว ราห์ซูร์สูดลมหายใจ ยกคันธนูขึ้นช้า ๆ ปรับองศาตามเส้นแสงที่เห็นในตา เขาขยับมุมเล็กน้อยเพื่อให้จุดตกกระทบตรงกลางเป้า 500 เมตรพอดี จากนั้น... ปล่อย

ฟึ่บ!

ลูกธนูพุ่งลอยขึ้นสูง เส้นแสงในตาของเขาเคลื่อนเป็นวิถีโค้งงาม เสียงลมพัดตามหลัง จนกระทั่ง —

ปัก!

ลูกธนูเสียบลง “ขอบเป้า 500 เมตร” พอดี — เฉียดวงสีแดงกลางเป้าเพียงเสี้ยวเดียว

ราห์ซูร์หรี่ตา

        “คลาดเคลื่อนเพราะแรงลม...” เขาคิดในใจเบา ๆ

ส่วนทั้งสนาม — เงียบสนิทราวถูกสะกด เหล่าทหารที่เคยหัวเราะเมื่อครู่ ต่างอ้าปากค้าง แม้แต่เรนเองยังต้องกลืนน้ำลาย 

“...นี่มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว”

แซร์คเองก็ถึงกับตัวสั่นในความสามารถของราห์ซูร์ เขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนคนนี้จะมีอะไรเจ๋ง ๆ ซ่อนอยู่มากมายถึงเพียงนี้

        “มีอะไรที่จะหยุดเขาได้บ้างไหมนะ...”

เขาคิดในใจ พลางมองเพื่อนข้างกายด้วยแววตาทั้งทึ่งทั้งอยากรู้

จากนั้นเขาตะโกนลั่นสนาม

        “โว้ว!!! นี่ไง เพื่อนผม!!!”

แซร์คกระโดดเข้ากอดคอราห์ซูร์แน่น พร้อมชี้นิ้วไปยังเพื่อนของเขาอย่างภาคภูมิใจ

        “ครูฝึก! พวกเราพร้อมแล้วครับ!”

เรนที่ยืนอยู่ด้านหน้า กลืนน้ำลายเบา ๆ ความตื่นเต้นฉายชัดในแววตา

        “อย่างว่าแต่ยี่สิบนาทีเลย... ฝึกยิงกันแค่สามครั้ง ไอ้พวกนี้ถึงกับยิงระยะห้าร้อยเมตรได้”
เธอพูดพลางยิ้มบาง ๆ

        “ดูเหมือนการทำลายสถิติวิ่งเมื่อวานจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นสินะ...”

เธอก้าวออกมาด้านหน้า ให้พื้นที่กับทั้งสองคนเต็มสนาม สายลมพัดเบา ๆ ทำให้เส้นผมทองของเธอปลิวสะท้อนแสงแดดยามสาย

        “เอาล่ะ ถ้าพวกนายพร้อมแล้ว — ลูกธนูสีแดงกับสีเหลือง เลือกเอาคนละสิบดอก แล้วเริ่มได้เลย!”

แซร์คเดินไปหยิบ ลูกธนูหัวแดง อย่างมั่นใจ ปลายนิ้วเขาลูบไปบนคันธนูด้วยท่าทางเหมือนนักล่าที่กำลังเลือกอาวุธคู่ใจ

        “แดงนี่แหละ... สีของชัยชนะ”

ส่วนราห์ซูร์ เดินไปหยิบ ลูกธนูสีเหลืองทอง น้ำหนักเบากว่าแต่เนื้อดีและสมดุลกว่า เขาจับมันขึ้นมาอย่างสงบ พลิกดูด้วยแววตานิ่งราวกำลังวิเคราะห์โครงสร้างของมันทีละมิลลิเมตร

        “เบา... แต่คุมแรงได้ดีกว่า” เขาพึมพำเบา ๆ

เรนพยักหน้าให้ทั้งสอง

สนามซ้อมกลับมาเงียบอีกครั้ง เหล่าทหารรอบข้างถอยออก สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่ราห์ซูร์กับแซร์ค —
สองหนุ่มผู้สร้างเรื่องราวให้ค่ายต้องจดจำอีกครั้งในเช้าวันนี้...

ก่อนการเริ่มยิงไม่นาน เสียงฝีเท้าและเสียงเคี้ยวเมล็ดพืชดังมาแต่ไกล ลุงทหารเจ้าเก่า เอเรน เดินมาพร้อมขนมขบเคี้ยวในมือ และมีทหารหนุ่มอีก 4–5 นายตามหลังมาติด ๆ พวกเขาเดินตรงเข้ามาที่ลานซ้อมยิงธนูอย่างสบายอารมณ์ เหมือนตั้งใจมาดูโชว์มากกว่ามาฝึกจริง

เรนหันไปทางพวกนั้น พลางยกคิ้วขึ้นสูง 

        “ไม่มีอะไรจะทำแล้วหรือ เอเรน? แล้วพวกทหารข้างหลังนั่น ว่างงานกันหรือไง?”

เอเรนหัวเราะแหะ ๆ เคี้ยวขนมไปพลาง พูดไปพลาง

        “ไง~ มีอะไรสนุก ๆ ไหมล่ะ?”

เขาถามอย่างไม่สนใจคำเหน็บแนมแม้แต่น้อย

เรนหัวเราะในลำคอ เบาแต่เย้ย

        “อืม... เด็กพวกนี้มันสัตว์ประหลาดของแท้ ดูเองก็แล้วกัน”

ทันทีที่เธอพูดจบ — เสียงดีดสายธนูดังขึ้นพร้อมกัน

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ลูกธนูสองสี — แดงของแซร์ค และ เหลืองของราห์ซูร์ — พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างแม่นยำ วิถีของมันโค้งงดงามราวเส้นแสงที่ตัดผ่านท้องฟ้า

ทหารทุกนายที่ล้อมสนามถึงกับหยุดหายใจในวินาทีนั้น ทุกสายตาจับจ้องไปที่เป้า 500 เมตรอย่างพร้อมเพรียง

ปัก! ปัก!

ลูกธนูทั้งสองพุ่งปักเป้าพร้อมกันแทบจะในเวลาเดียว — แต่ลงคนเป้า

เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังทั่วสนาม

ไม่มีใครกล้าตะโกน ทุกคนเพียงกระซิบ เสียงอัดอั้นอยู่ในลำคอ

อากาศรอบตัวเงียบสนิทราวเวลาหยุดเดิน

---

แซร์คขึงสายธนูอีกครั้ง กล้ามเนื้อแขนขยับช้าแต่มั่นคง

ดวงตาเขาหรี่ลงก่อนจะเหลือบมองไปทางราห์ซูร์ด้วยแววเจ้าเล่ห์

ริมฝีปากยกยิ้มที่ทั้งน่ากลัวและท้าทาย

        “เฮ้... เพื่อน……มาแข่งกันไหม?”

ราห์ซูร์ขมวดคิ้ว “แข่ง?”

        “ถ้าวันนี้นายได้คะแนนมากกว่าฉัน...” แซร์คพูดช้า ๆ ย้ำทุกคำ

        “ฉันจะพานายเข้าไปในเขต วังชั้นใน ได้เลย — โซนของทหารราชองค์รักษ์นั่นแหละ”

ราห์ซูร์ชะงัก — ใบหน้าเขาเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ดวงตาเบิกกว้าง เหมือนคำพูดนั้นสะกิดบางสิ่งลึกในหัวใจ

        “...จริงหรือ?” เสียงของเขาเข้มขึ้น “นายทำได้ใช่ไหม?”

แซร์คยักคิ้ว

        “แน่นอน — ฉันมีทาง”

ราห์ซูร์จ้องตาอีกฝ่ายแน่วแน่

        “ตกลง... ฉันจะแข่งและจะชนะนาย”

        “ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนก็ตาม... ที่ต้องไม่ฆ่านายทิ้ง”

ลมหายใจของทั้งคู่หนักขึ้น สนามฝึกที่เคยเป็นแค่พื้นที่ทดสอบ กลับกลายเป็น “สนามศักดิ์ศรี” ในพริบตา แซร์คยิ้ม — ยิ้มที่ทั้งท้าทายและเหมือนคนวางกับดักไว้แล้ว     

คนทั้งสนาม อ้าปากค้าง ลูกธนูเจ็ด–แปดดอก ทั้ง สีแดง และ สีเหลือง พุ่งทะยานสลับกันกลางอากาศ ราวกับถูกกำหนดวิถีไว้ล่วงหน้า เสียง ฟึ่บ! ดังถี่ต่อเนื่อง — แต่ไม่มีแม้แต่ลูกเดียวที่หลุดเป้า 

เป้า 500 เมตรสะเทือนเบา ๆ ทุกครั้งที่ลูกธนูปักเข้ากลาง ทุกดอกพุ่งชนตรงจุดเดิม — แน่นอน แม่นยำ จนคนดูแทบลืมหายใจ

เรน กำหมัดแน่น ความชื่นชมในตอนแรกค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิด เธอใช้เวลาฝึกหลายปีถึงจะทำได้ขนาดนี้ ทหารที่เธอสอนมาก็มีไม่กี่คนที่เข้าใกล้ แต่สองเด็กนี่... กลับทำเหมือนมันเป็นแค่เรื่องตลกในเช้าวันหนึ่ง ตรงข้ามกับความโกรธของเธอ เสียงฮือฮาและโห่ร้องจากรอบสนามกลับดังขึ้นทุกครั้งที่ลูกธนูปักเป้า ทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์กันอย่างคึกคัก จนกระทั่งลูกที่สิบสุดท้าย —

ปัก!

ทั้งสองยืนนิ่ง เสียงนับคะแนนดังขึ้นจากเจ้าหน้าที่สนาม

        “ครบสิบดอก... ทั้งคู่ได้คะแนนเต็ม! 50 คะแนนเท่ากัน!!!”

เสียงปรบมือและโห่ร้องดังก้องทั่วลาน สองหนุ่มหายใจแรง — แต่แววตาเต็มไปด้วยความสุขของคนที่ได้เจอคู่แข่งที่คู่ควร

เรนยืนเท้าสะเอว กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดเสียงเข้ม

        “เฮ่ หนุ่ม ๆ... พวกนายเก่งมาก — เก่งเกินไปด้วยซ้ำ”

        “เพราะงั้น ฉันจะขอ ทดสอบพิเศษ เพิ่มอีกหนึ่งรอบ”

        “ถ้าทำได้ ฉันจะเขียนดาวให้เพิ่มเองกับมือ!”

เสียงในสนามเงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงเชียร์ขึ้นอีกครั้ง

แซร์คยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายด้วยความสนุก เขาไม่ได้อยากเอาชนะราห์ซูร์ — เขาแค่ดีใจที่ได้เห็นเพื่อนคนนี้ “เอาจริง” ในการแข่งกับเขา และการมีโจทย์ใหม่จากครูฝึก? ยิ่งดีเข้าไปใหญ่

        “จัดมาเลย ครูฝึกเรน! ฉันพร้อมเสมอ!”

ราห์ซูร์หันมามอง ยิ้มบาง ๆ แต่แววตาแข็งกร้าว

        “ผมก็พร้อมครับ... และฉันจะไม่ยอมให้นายได้คะแนนมากกว่าฉันเด็ดขาด แซร์ค”

เรนพยักหน้า เดินเข้ามาข้าง ๆ ทั้งสองคน

        “ต่อไปเป็นการ สุ่มระยะและเป้าหมาย” เธอประกาศเสียงดัง

        “แค่ยิงให้ตรงตามเป้าที่ฉันสั่ง — ก็จะได้คะแนนพิเศษ!”

เสียงทหารรอบสนามระเบิดขึ้นอีกครั้ง

        “เยี่ยมเลย!!”

        “เอาเลยพวกนาย!!”

บรรยากาศเริ่มร้อนแรงขึ้นทุกขณะ

แซร์คยกมือขึ้นทันที พร้อมคว้าลูกธนูสีแดงอีกดอกจากกระบอก

        “งั้นเริ่มที่ผมก่อนก็แล้วกัน”

เรนยกคิ้ว ยิ้มอย่างท้าทาย

        “ดี... งั้นเริ่มจากระยะ สามร้อยเมตร เป้าที่สองนับจากทางซ้าย”

เสียงรอบสนามเงียบลงในทันที — แซร์คยืนมั่น เท้าซ้ายเหยียบแน่น ดึงสายธนูจนตึง ใบหน้ากลับกลายเป็นสงบนิ่ง ดวงตาคมดุราวกับนักล่าที่ล็อกเป้าเรียบร้อย สายธนูตึงจนได้ยินเสียง “ครืด...”

ลูกธนูถูกปล่อยออกไป — เสียงสายดีดดัง “ฟึ่บ!” ก่อนร่างของมันจะพุ่งทะลุอากาศตรงเข้าสู่เป้าอย่างสวยงาม

แซร์ค วาเลน ยืนสงบ แววตาคมดุ เหมือนสัตว์ป่าที่ล่าเหยื่อได้แม่นยำตามคาด ทุกคนรอบสนามปรบมือกึกก้อง — เห็นชัดแล้วว่าแซร์คของจริง

        “ต่อไป เป้า 200 จากทางขวาสุด!” เสียงของ ครูฝึกเรน ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ราห์ซูร์ยกคันธนูขึ้น — เงียบ ง่าย และแม่นยำ ลูกธนูสีเหลืองพุ่งเข้าเป้าอย่างไม่มีเสียงเกินจำเป็น เขายิงราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ทำได้ทุกวัน

        “ต่อไป เป้า 400 ตำแหน่งตรงกลาง...”

        “ต่อไป... เป้า 300 ตำแหน่งขอบ...”

เสียงสั่งของเรนดังต่อเนื่อง เสียงลูกศรตัดอากาศดังประสาน

        “ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!”

ทุกลูก — เข้าตรงเป้า

ในที่สุด... ลูกธนูสีเหลืองลูกสุดท้ายของราห์ซูร์พุ่งทะยานขึ้น มันลอยโค้งงาม ก่อนปักลงกลางเป้าอย่างแม่นยำ —ไม่มีพลาดแม้แต่ดอกเดียว 

สนามซ้อมทั้งสนามเงียบกริบ ก่อนเสียงปรบมือจะดังขึ้นพร้อมกันจากทุกทิศ

ทั้งคู่ไม่พลาดเลยสักลูก!

เรนยืนนิ่ง กำเอกสารแน่นในมือ จากความหงุดหงิดในตอนแรก ตอนนี้เธอได้แต่ยิ้มบาง ๆ อย่างยอมจำนน

เธอเขียนคะแนนเต็ม 50 คะแนนลงในตาราง พร้อมวาด ดาวสามดวง เคียงชื่อของทั้งคู่

ข่าวความเก่งเหนือชั้นของสองเด็กใหม่ถูกส่งต่อทันที —และไม่นานก็ไปถึงหูของ อิเรน วาเลน เช่นเคย

ชายผมสีเทาเข้มกำเอกสารในมือแน่นจนยับ เส้นเลือดข้างขมับเต้นตุ้บ ๆ

        “ไอ้ลูกเวร... อีกแล้วหรือ!!!”

เสียงเขาคำรามเงียบๆ ในป่าสักแห่ง

---

ที่สนามฝึก เรนยื่นเอกสารคืนให้ทั้งสองคน

        “ต่อไป... ไปที่สนามซ้อมกลางแจ้งได้แล้ว”

        “แล้วก็ — ถ้าสนใจจะเข้าหน่วยนักธนูนะ ทางเรายินดีต้อนรับเสมอ”

เธอยิ้ม พร้อมชูนิ้วโป้งให้ทั้งคู่

แซร์คหัวเราะร่า พลางรับเอกสาร

        “ไว้วันหลังจะกลับมาหัดปามีด!!!”

ราห์ซูร์พยักหน้าเงียบ ๆ

        “ขอบคุณสำหรับการสอนครับ ครูฝึกเรน”

สองหนุ่มเดินเคียงกันออกจากสนาม — เสียงลมเช้าแผ่วผ่าน เสียงพูดคุยตามหลังยังดังไม่ขาดสาย และเมื่อแสงแดดสะท้อนบนลูกธนูที่ปักกลางเป้า — มันก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของพวกเขาที่ได้จารึกชื่อไว้เรียบร้อยแล้ว...