ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

         เสียงโห่ร้องจากรอบสนามยังดังสะท้อนอยู่ในหู เธอนั่งนิ่งบนอัฒจันทร์กลางแสงอาทิตย์ยามบ่าย มือที่วางอยู่บนตักยังสั่นน้อย ๆ แม้จะซ่อนมันไว้ใต้ชายผ้าคลุม

         “รอด...”

กราวด้าพึมพำกับตัวเองในใจ หายใจแรงเหมือนคนเพิ่งผ่านสมรภูมิรบแทนอีกคน ภายนอกเธอดูสงบ เอียงหูฟังคำวิเคราะห์ของเหล่าลูกศิษย์ที่นั่งล้อมข้าง — เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ เหมือนครูผู้มั่นคงในสมาธิแต่ภายในหัวใจ — มันไม่ต่างจากภูเขาที่เพิ่งถล่ม

         “เมื่อกี้... มันอะไรกัน?”

ตอนที่เธอเดินมาถึงขอบอัฒจันทร์ เสียงเชียร์กำลังดังสนั่น เธอเห็นชายหนุ่มผมดำถูกกระแทกจนล้ม ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างแรง ฝุ่นตลบคนอื่นเห็นแค่การล้ม เธอรับรู้ทันทีว่าเขาคือราห์ซูร์ — แต่เธอเห็นชัดเจนกว่าแสงของดวงจิตเขาสั่นระริกเหมือนเปลวเทียนใกล้ดับแสงนั้นไม่มั่นคง เหมือนจิตที่ยังเข้ากันไม่สนิทกับ “ร่างกายใหม่” ที่เพิ่งได้มามันเป็นร่างที่แข็งแรงขึ้น... แต่ยังไม่ “เข้าที่” อย่างแท้จริง *จากเหตุการณ์ย้ายร่างจนถึงตอนนี้ยังไม่ถึง 24 ชม.*

ความคิดยังไม่ทันจบ ดวงจิตของราห์ซูร์ก็แตกออกเป็นเส้นแสงบาง ๆ เธอสะดุ้ง มันคืออาการ “ดวงจิตหลุดร่าง” — ไม่ใช่เพราะบาดแผล แต่เพราะ แรงสะเทือนใจระดับจิตวิญญาณ สิ่งนั้นสามารถฆ่าคนได้เงียบ ๆ เหมือนไฟดับจากไส้เทียนที่เปียกน้ำ

เธอไม่คิดอะไรแล้วในตอนนั้น — เพียงแต่ร่ายคำสั่งลงในใจอย่างสัญชาตญาณ

         “กลับมา — เดี๋ยวนี้”

เธอใช้สายสัมพันธ์ของ “คาถาจองจำทาส” พลังที่ตั้งใจผูกไว้เพื่อควบคุม กลับถูกใช้เพื่อ “รั้งเขา”
พลังเวทของเธอไหลผ่านเส้นเชื่อมระหว่างจิตและร่างของเขา กระชากแสงที่กำลังจางให้กลับเข้าที่เดิม

มันสำเร็จ... ร่างของราห์ซูร์สะดุ้งเฮือก ก่อนจะหอบลมหายใจแรง และในวินาทีนั้น — เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งคว้าคนจากขอบเหวแห่งความตายกลับมาได้

ตอนนี้เขายืนอยู่กลางสนามอีกครั้ง เหงื่อชุ่มร่าง แต่ยังยิ้มบาง ๆ เขาชนะกราฟก้าได้อย่างงดงาม —
เสียงเชียร์ดังลั่นอีกครั้ง แต่ในหูของกราวด้ามีเพียงเสียงหัวใจของตัวเอง

         “นั่นมันเรื่องบ้าบออะไรกัน...” 

         “อยู่ ๆ จะตายก็ตายตรงนั้นเลยหรือ... ไอ้หมอนี่มันเป็นปลาซิวรึยังไง...”

เธอกัดฟันเบา ๆ เพื่อกลบความสั่นในอก ลูกศิษย์ที่นั่งข้างหันมามอง “อาจารย์ เหงื่อออกมากเลยนะคะ?” กราวด้าแค่ยิ้มบาง “อากาศร้อนนิดหน่อย” แล้วหันกลับไปยังสนาม

แต่ในใจ — เธอรู้ว่าเหงื่อพวกนี้ไม่ได้มาจากอากาศเลย

...

เสียงฝีเท้าโลหะดังขึ้นจากอีกฟากสนาม เธอเงยหน้า เห็นชายผมทองในชุดเกราะทองกำลังก้าวลงมาช้า ๆ ทุกย่างก้าวของเขาเรียกเสียงโห่ร้องดังกึกก้อง

คาเรน ไครอส — หัวหน้าหน่วยราชองค์รักษ์ เขาเดินตรงไปยังหัวหน้าครูฝึก ขอเข้าร่วมการฝึกด้วยตัวเอง เสียงตะโกน “เข้าร่วม! เข้าร่วม!” ดังพร้อมกันทั้งสนามจนพื้นสั่น

เซราดยิ้มแห้ง ๆ แล้วพยักหน้าอนุญาต

คาเรนจึงค่อย ๆ ถอดเกราะทองและเสื้อคลุมออก เหลือเพียงกางเกงสีขาวที่แนบกับกล้ามเนื้อแกร่งและรอยแผลเป็นเต็มตัว เขาเดินลงสนาม — มือเปล่า

กราวด้าหรี่ตา แสงแดดสะท้อนจากผิวเขาเหมือนโลหะร้อน ทุกย่างก้าวของเขาทำให้แรงเวทในอากาศสั่นเบา ๆ

         “คาเรน เจ้าจะทำอะไร?”

ลมบ่ายพัดแรงขึ้น จนฝุ่นบนลานดินหมุนวนราวกับจะเตรียมรับรู้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น

ชายร่างสูงในกางเกงสีขาวยืนกลางสนาม ดวงตาสีทองเข้มของเขากวาดมองรอบลาน ก่อนจะเปล่งเสียงออกมาชัดถ้อยชัดคำ — เสียงนั้นหนักแน่นจนสะท้อนถึงอัฒจันทร์

         “พวกนาย ถ้าแค่ ‘สู้กับฉัน’ ได้คะแนนไปเลย 50 คะแนน!”

         “เลือกอาวุธจริงมาได้เลย ฉันจะใช้มือเปล่า!”

         "พวกนายจะใช้ความสามารถอะไร คาถาอะไรก็ได้ ลุยมาได้เลย!”

         “แต่บาดแผลที่จะได้คะแนน... ต้องเป็นอาวุธที่เลือกเท่านั้น!”

         “และถ้าใครทำให้ฉัน ‘เลือดออก’ ได้ — เอาไปเลย 100 คะแนน!!!”

เสียงของเขาดังก้องจนเงาไม้ไหวตามแรงสะเทือน ทหารรอบสนามเงียบกริบในตอนแรก — แล้วระเบิดเสียงโห่ร้องพร้อมกัน

กลางสนาม แซร์ค วาเลน ยกมือขึ้น “หมายความว่า... พวกเรารุมคุณได้ใช่ไหม?”

คาเรนยิ้มบาง ดวงตานิ่งจนแทบจะเยือกแข็ง

         “ใช่ แน่นอน”

 

เสียงลมหายใจของผู้ชมกลั้นพร้อมกัน ท่าทีของราห์ซูร์ ชายหนุ่มผมดำเงียบ... ยืนนิ่งเหมือนเงาในพายุ มือกำดาบไม้แน่น ก่อนจะทิ้งมันลงกับพื้น — เสียงกระทบดัง “ปัก” จนสะเทือนใจคนดู เขาไม่พูดสักคำเพียงเดินออกไปข้างสนามช้า ๆ — แซร์ค หันมองตาม สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจ

 

         “เฮ้ย!! เพื่อนจะไปไหน?…...ยอมแพ้?”

         แต่ไม่ — ราห์ซูร์เดินตรงไปยังลังเหล็กเก็บอาวุธที่ข้างสนาม หยิบ “ถุงมือสนับเหล็ก” หนักราวกับอาวุธของนักรบสังหารขึ้นมาสวม โลหะสะท้อนแดดเป็นประกายสีเทา เขาเดินกลับเข้ามาช้า ๆ ในแววตาไม่มีอะไรเหลือ — มีเพียงความนิ่งเย็นแบบเดียวกับตอนที่เขาเจอ “ความตาย” ครั้งก่อน

         “ถ้าฉันเผลอฆ่าแก... คงไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

เสียงนั้นเรียบแต่เย็นเฉียบ แรงเวทของราห์ซูร์พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน — เป็นพลังสังหารดิบที่ไม่ปิดบังอีกต่อไป

แซร์คขยับตัวทันที เหมือนสัตว์นักล่าที่ตื่นจากฝัน รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนใบหน้า — เขาจำ “จิตสังหาร” แบบนี้ได้ดี มันคือกลิ่นเดียวกับวันแรกที่ทั้งสองเจอกันในสนามฝึก

         “มาแล้วสินะ... ตอนนั้นก็แบบนี้เลย”

เขาเดินไปที่ลังเหล็กเช่นกัน และเลือก “ถุงมือสนับเหล็ก” แบบเดียวกันขึ้นมา เสียงเหล็กเสียดสีดัง “แกร๊ก”

สนามทั้งสนามถึงกับฮือฮา

         “บ้าไปแล้ว!! พวกนี้จะต่อสู้คลุกวงในกับคาเรน!?”

         “แค่ยืนประจันหน้ากับคาเรนยังกดดันมากพอจะทำให้คนสลบได้เลย!”

กราวด้ามองทั้งสองที่ยืนเคียงกันตรงข้ามคาเรน

         “เลือกอาวุธแบบเดียวกัน... แต่วิธีคิดต่างกันโดยสิ้นเชิง”

เซราด ครูฝึกประจำสนาม ยิ้มราวกับได้ดูมวยคู่พิเศษ ยกเสียงเวทขยายเสียง

         “แซร์ค วาเลน — สะสม 140 คะแนน!”

         “ราห์ซูร์ — สะสม 139 คะแนน!”

เสียงเฮดังขึ้นทั่วสนามอีกครั้ง เอมิลี่มองไปที่สนามอย่างกังวล — เธอเพียงจ้องราห์ซูร์ไม่กะพริบ

         “อย่านะ...อย่าทำแบบนี้” เธอพูดกับตัวเอง

แรงเวทของคาเรนเริ่มขยับ — เป็นแรงกดมหาศาลที่ทำให้คนที่อยู่บนอัฒจันทร์สัมผัสได้ เหมือนแรงโน้มถ่วงของโลกกำลังเปลี่ยนทิศ

เสียงกลองศึกดังขึ้นหนึ่งจังหวะ เงียบ... ก่อนจะเริ่มอีกครั้ง

         “เริ่มการทดสอบได้!”

สียงกลองศึกเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมที่พัดผ่านลานดิน คาเรน ไครอส ยืนอยู่กลางสนาม มือเปล่า ร่างกายเปลือยท่อนบนกล้ามเนื้อสั่นระริกเบา ๆ ตามแรงเวทที่เริ่มแผ่จากภายใน

         “มาลองดูกัน ราห์ซูร์...ขอทดสอบหน่อยเถอะ — ชายผู้มาจากอนาคต และเกือบทำลายเมืองด้วยเวทมนตร์ระดับพระเจ้า”

เสียงในใจของคาเรนดังก้องเหมือนเสียงลมกระแทกพื้น เขาร่ายเวทเสริมร่างกายขั้นพื้นฐาน — เพียงชั่วพริบตา ออร่าสีทองซีด ๆ แผ่ซ่านจากฝ่ามือและแผ่นหลัง สั่นสะเทือนพื้นดินเบา ๆ

แซร์คที่ยืนอยู่ข้างราห์ซูร์ พุ่งเข้าก่อนโดยไม่รอจังหวะ — หมัดขวาพุ่งเข้าเป้าที่ใบหน้าคาเรนตรง ๆ
เสียงกระแทกดัง “ปัง!” หนึ่งที

แต่คนที่กระเด็นออกกลับเป็นแซร์คเอง — ร่างเขาถูกสะท้อนออกไปสามก้าวเต็มก่อนล้มลงบนฝุ่น

         “โอ้วว!! แข็งชะมัด... มือชาเลย!!”

เขาตะโกนพลางหัวเราะแห้ง แต่สีหน้ามีทั้งความเจ็บและความตื่นเต้นปนกัน

ราห์ซูร์ไม่พูดแม้คำเดียว เขาก้าวช้า ๆ เข้าสู่ระยะประชิด เวทแสงหมุนวนรอบตัว — พลังจากศูนย์กลางดวงจิตเขาถูกดึงออกมาจนสุดขีด อากาศรอบตัวเริ่มมืดลงทีละน้อย เหมือนสีของโลกกำลังถูกดูดหายไป

เขายกมือขึ้น ร่ายเวทย์ลงบน ถุงมือสนับเหล็ก ทั้งสองข้าง ประกายไฟฟ้าสีดำสนิทพุ่งวาบขึ้นทันที — เสียงแตกของสายฟ้าดังราวกับฟ้าผ่ากลางวัน

ผู้ชมทั้งสนามอ้าปากค้าง เวทมนตร์สีดำไม่ใช่สิ่งที่เคยเห็นในค่ายทหาร มันคือเวทต้องห้าม — แต่สิ่งนี้... ไม่มีในบันทึกใด ๆ ของสภาเวทเลย

กราวด้าแทบลุกพรวดโดยไม่รู้ตัว มือสั่นจนลูกศิษย์ต้องเอื้อมมาจับ

         “ไม่ใช่... ไม่ใช่คาถามืดทั่วไป...”

         “โครงสร้างพลังไม่คงที่เลย นั่นมัน... ของที่ไม่ควรจะมีในโลกนี้!”

เธอพยายามเชื่อมจิตเข้าสู่สนามพลังของราห์ซูร์ทันที เสียงในหัวของเขาได้ยินชัดเจน — เป็นเสียงของเธอที่เต็มไปด้วยความโกรธและหวาดกลัว

         “นายทำบ้าอะไร!! จะทำลายค่ายทหารหรือไง!?”

         “แล้วเวทมนตร์แบบนั้นคืออะไร!? หยุดเดี๋ยวนี้ราห์ซูร์!!”

ราห์ซูร์ไม่ตอบ — ดวงตาเขาเย็นเฉียบจนแม้แต่เสียงในจิตยังสะท้อนออกมาเป็นเพียง “ความนิ่ง”
ประกายไฟดำยังหมุนรอบถุงมือดั่งงูสองตัวที่กำลังเตรียมฉก

กราวด้าไม่รอช้า — เธอลุกขึ้นยืนเต็มตัว เสียงของเธอดังก้องจากเวทขยายเสียงทั่วสนาม

         “หยุดเดี๋ยวนี้!!!”

เสียงนั้นทรงอำนาจจนทั้งสนามนิ่งเงียบ แม้แต่จอมเวทย์ระดับสูงก็เงียบลงในวินาทีเดียว

ลานฝึกที่เคยคึกคักกลับตกอยู่ในความเงียบงัน เหลือเพียงสองสิ่งที่ยังเคลื่อนไหว — ออร่าของคาเรนที่แผ่ลงพื้นราวกับไอเย็นสีทอง และกระแสไฟฟ้าสีดำที่ไหลวนอยู่บนถุงมือของราห์ซูร์

ทุกคนกลั้นหายใจ

คาเรนหันไปมองกราวด้า ดวงตานั้นสงบอย่างประหลาด ริมฝีปากเขายกขึ้นเล็กน้อย

         “ใจเย็น... ท่านนักปราชญ์ผู้วิเศษ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น

         “ฉันเชื่อว่าทุกอย่างจะไม่เกินเลย”

         “หรือถ้ามีอะไรเกิดขึ้น — กองกำลังราชองค์รักษ์จะรับผิดชอบเอง”

เขาหยุด หันกลับมาหารางซูร์ แล้วพูดต่อทั้งรอยยิ้ม

         “และอีกอย่าง...”

         “ฉันไม่คิดว่าเขาจะทำร้ายฉันได้... แม้แต่น้อย”

คำพูดนั้นมาพร้อมรอยยิ้มเย้ยอย่างจงใจ — รอยยิ้มที่ทำให้ทั้งสนามรู้ว่า

นี่ไม่ใช่แค่การทดสอบอีกต่อไป... แต่มันคือการปลุกปีศาจในตัวราห์ซูร์ให้ตื่นขึ้นจริง ๆ

ท่ามกลางความเงียบที่กดดันจนแม้แต่ลมหายใจยังหนัก เสียงของราห์ซูร์ส่งผ่านเข้าไปในจิตของกราวด้า — ชัด ละเอียด และสุภาพราวกับคนละคนกับเมื่อครู่

         “กราวด้า… ขอโทษที ผมควบคุมตัวเองได้ไม่ดีนัก”

         “แต่เขา... คือหนึ่งในเหตุผลที่ผมกลับมา”

         “ผมสัญญา... จะไม่ให้เรื่องบานปลาย”

น้ำเสียงนั้นเรียบ นุ่ม และเต็มไปด้วยความเคารพ — เหมือนเสียงบรรณารักษ์หนุ่มในห้องสมุดเมื่อวันวาน ที่คอยอธิบายเรื่องเวทมนตร์ให้เธอฟังด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

กราวด้าชะงัก อารมณ์โกรธที่ยังคุกรุ่นในอกเหมือนโดนดับด้วยหยดน้ำเย็น เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึก
ในหัวใจของเธอ เสียงตอบกลับเบาแต่มั่นคงดังขึ้น

         “ก็ได้... ฉันเชื่อใจนาย”

เพียงเท่านั้น ความหงุดหงิดและความหวาดกลัวที่กำลังปะทุในใจของราชครูสาวก็สงบลง เธอค่อย ๆ นั่งลงใหม่บนเก้าอี้ เหมือนคนที่กำลังยอมให้พายุผ่านไปช้า ๆ แววตาเรียบนิ่งขึ้นอีกครั้ง แต่ยังแฝงร่องรอยความกังวลที่ไม่ยอมจาง

ขณะเดียวกัน...

เอมิลี่ ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้าม มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ราห์ซูร์ในชุดทหารใหม่ มือห่อหุ้มด้วยถุงมือเหล็ก แสงสายฟ้าสีมืดหมุนรอบตัวเขาราวกับเทพแห่งพายุ

เธอแทบไม่รู้ตัวว่ากำลังขยุ้มชายเสื้อแน่น —

         “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขา...” “ราห์ซูร์... นี่มันไม่ใช่นาย...”

ความกลัว ความสงสัย และบางอย่างที่เธอไม่อยากเรียกว่า “ความรู้สึกเก่า” มันกำลังปะปนอยู่ในดวงตาเธอ

         “อะไรกันแน่... ที่เปลี่ยนเขาไปได้ขนาดนี้ ในชั่วข้ามคืน?”

เอมิลี่ไม่รู้คำตอบ — แต่รู้เพียงว่าหัวใจเธอกำลังเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ และยิ่งมองทั้งสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันตรงกลางสนาม ความกังวลก็ยิ่งกัดกินเธอลึกขึ้นทุกวินาที

แซร์คยิ้มแห้ง ๆ เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือภายในถุงมือเหล็ก เขาขยับเท้าถอยช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว — ดวงตาเหลือบมองไปมาระหว่างสองคนตรงหน้า แรงกดดันในสนามหนักจนแม้แต่ลมหายใจยังเหมือนต้องฝืนออก

         “ปล่อยของกันแบบนี้...” เขาพึมพำเบา ๆ “แล้วฉันจะเอาอะไรไปสู้ได้กัน?”

เสียงหัวเราะแห้งของเขากลืนหายไปกับเสียงลม สายตาเหลือบไปทางครูฝึก เซราด ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม
แซร์คทำหน้าเหมือนเด็กที่ขอความช่วยเหลือ

เซราดยักไหล่ — ยิ้มจาง ๆ เหมือนสะใจ “เรื่องของนาย... แก้เองเถอะ”

แซร์คถอนหายใจยาว ก่อนถอยไปยืนข้างเวที รู้ดีว่า “ตรงนั้น” ไม่ใช่ที่ของเขาอีกต่อไปแล้ว

 

---

 

กลางสนามเงียบสงัด — จนเสียงสายฟ้าดำบนถุงมือของราห์ซูร์ได้ยินชัดเจนเหมือนเสียงลมหายใจ

ราห์ซูร์ขยับก่อน ร่างของเขาหายวูบไปในพริบตา — เสียงอากาศแตกดัง “ฟุบ!” หมัดแรกพุ่งเข้าใส่ใบหน้าคาเรนตรง ๆ คาเรนเอียงหลบอย่างนิ่งเฉย หมัดสวนกลับของเขาเร็วพอ ๆ กับเสียงสายฟ้า แต่ราห์ซูร์ก็ก้มหลบได้เช่นกัน

ทั้งคู่เริ่มแลกหมัด — เสียงโลหะกระแทกเนื้อ เสียงเท้าที่บดกับดิน การเคลื่อนไหวเร็วเกินกว่าทหารทั่วไปจะตามทัน แต่ยังอยู่ในระดับที่ “ผู้ฝึกเวท” มองเห็นได้

เหมือนการวอร์ม...

เหมือนการหยั่งเชิง...

แรงปะทะแต่ละครั้งกระแทกอากาศจนฝุ่นฟุ้งแล้วทันใดนั้น — วงเวทขนาดเล็กใต้ฝ่าเท้าของคาเรนสว่างวาบ

         “เวทกับดักระเบิด!?”

เสียงของจอมเวทย์สาวบนอัฒจันทร์ดังแทรกในความตกใจ

แรงระเบิดใต้พื้น “ปัง!” ดังสนั่น คาเรนเสียหลัก เซถลาไปครึ่งก้าว — ราห์ซูร์ไม่รอช้า หมัดถัดมาตามเข้าทันทีถุงมือเวทที่เขาใส่ส่องประกายแสงดำ ทุกครั้งที่หมัดกระแทก เกิดแรงระเบิดเล็ก ๆ คล้ายลูกไฟจิ๋วแตกกระจาย
เสียงระเบิด “ปัง! ปัง! ปัง!” ดังรัวไม่ขาดสาย กลุ่มควันหนาทึบกลืนทั้งสองร่างเข้าไป

เสียงตะโกน เสียงอึ้ง เสียงเชียร์ ทั้งหมดปนเป็นเสียงเดียว — ความตื่นตะลึงของทั้งสนาม

ควันสีเทาเข้มลอยอ้อยอิ่ง แต่ในใจของกราวด้า ความรู้สึกหนึ่งแผ่วผ่านราวกับเธอได้ยินเสียงลมหายใจของสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์

         “ปลาวประโยชน์ ราห์ซูร์”

มีไม่กี่คนที่รู้ความลับของคาเรน อย่างน้อยก็เธอและราชครู

เสียงหมัดสุดท้ายดังขึ้นกลางกลุ่มควัน ร่างของราห์ซูร์กระเด็นออกมา — กลิ้งไปสามตลบก่อนจะหยุด
แต่เขากลับยันตัวขึ้นในทันที เหมือนไม่ยอมแพ้แม้แต่วินาทีเดียว

กลุ่มควันเริ่มจางลง คาเรนเดินออกมาช้า ๆ ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องลงตรงกลางสนาม ร่างของเขายังคงนิ่ง ไม่มีแม้แต่รอยถลอก หรือแม้แต่เลือดซึม

         “…กร๊ดดด!!” จอมเวทย์สาวหลายคนร้องสุดเสียงให้กับความเหนือชั้นและความสง่างามของ คาเรน

ราห์ซูร์เองก็หยุดนิ่ง — สีหน้าแข็งทื่อ ความโกรธค่อย ๆ แปรเป็นความไม่เข้าใจ

คาเรน ไครอส ยิ้มบาง ๆ พลางปัดฝุ่นจากกางเกงเบา ๆ เสียงของเขาเรียบสงบเหมือนน้ำในบ่อ

         “ใช้ได้... แต่ยังไม่พอหรอก ราห์ซูร์”