เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

เสียงดนตรีจากทีวีจอใหญ่ยังเปิดคลออยู่เบา ๆ ไม่มีใครสนใจมันมากนัก

        กระต่ายกำลังยืนถือกระป๋องเบียร์ มองหนูแดงที่พยายามสะบัดลูกบอลพลาสติกออกจากเส้นผมอย่างสนุกสนาน อเล็กนั่งคุยกับพลัสอยู่เงียบ ๆ หมีดำกำลังพลิกเนื้อชิ้นใหญ่บนเตาย่างด้วยความระมัดระวังราวกับกำลังประกอบพิธีกรรม นิโคลกับเรนช่วยจัดจาน ไคลน์กับเอเดรียนยังนอนเล่นริมสระเหมือนคนที่ตัดสินใจแล้วว่า โลกภายนอกไม่มีค่าพอให้ลุกขึ้นทุกอย่างควรจะดำเนินต่อไปแบบนั้น อย่างน้อยก็อีกสักพัก

        ติ๊ง

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์ของอเล็ก แทบจะพร้อมกัน โทรศัพท์ของกระต่ายก็ดังตามมา

        ติ๊ง

        ติ๊ง

        ติ๊ง

หลายข้อความเด้งขึ้นต่อเนื่อง กระต่ายก้มมองหน้าจอด้วยสีหน้าเมา ๆ สบาย ๆ ในตอนแรก แต่พอเปิดดูข้อความและลิงก์ข่าวที่ส่งเข้ามา ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้นทันทีความเมาแทบหายไปครึ่งหนึ่ง

        “...เอ๊ะ?”

        อเล็กหยุดคุยกับพลัส เขามองโทรศัพท์ของตัวเองเช่นกัน มีข้อความติดต่อจากสำนักข่าวหลักหลายแห่งรวมถึงทีมประสานงานของเวลเวทกรุ๊ป หัวข้อข่าวที่ถูกส่งมาแทบเหมือนกันทุกฉบับ

        เซเรน่า เวลคาซ ชวนทีมแกะดำร่วมงานแจกลายเซ็นก่อนศึกรอบ 16 ทีมสุดท้าย

อเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย

        “อะไรกัน...”

กระต่ายรีบเลื่อนอ่านรายละเอียด ยิ่งอ่าน สีหน้าก็ยิ่งเปลี่ยน

        “ครูฝึกอเล็กคะ!”

เธอรีบหันมา เสียงสูงกว่าปกติเล็กน้อย

        “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะคะ แต่ช่วยดูข่าวช่วงบ่ายของวันนี้หน่อยได้ไหมคะ”

อเล็กวางแก้วลงทันที แววตาที่เมื่อครู่ยังอ่อนโยนอยู่ข้างพลัส เปลี่ยนเป็นสีหน้าของครูฝึกในพริบตา

        “ครับ ผมเห็นข้อความแล้ว” เขาหันไปทางทีวีจอใหญ่

        “เอาขึ้นจอเลยได้ไหม?”

        “ค่ะ”

กระต่ายรีบหยิบรีโมตขึ้นมา เปลี่ยนจากรายการเพลงเป็นหน้าข่าวย้อนหลังทันที ภาพบนจอใหญ่สว่างขึ้น เสียงดนตรีในบ้านเงียบลง

        แม้แต่หนูแดงที่กำลังพยายามสลัดลูกบอลพลาสติกออกจากผมก็หยุดมือ หมีดำค้างมือที่กำลังจะกลับด้านเนื้อ นิโคลกับเรนหันมามอง ไคลน์ลืมตาขึ้น เอเดรียนนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อยและพลัสวางแก้วเหล้าลงอย่างช้า ๆ

บนหน้าจอ ปรากฏภาพสนามซ้อมแห่งหนึ่งในไวท์คราวน์ กล้องสั่นเล็กน้อยเพราะมีนักข่าวหลายคนเบียดกันอยู่ด้านหน้ากลางวงล้อมนั้นคือหญิงสาวคนหนึ่ง

        ผมยาวสลวย ใบหน้างดงามอ่อนหวาน ท่วงท่าสง่าเหมือนนักเต้นที่รู้ทุกมุมของร่างกายตัวเอง เธอสวมชุดซ้อมสีขาวม่วงอ่อนของทีม Prism Waltz ริมฝีปากยิ้มบาง ดวงตาอ่อนโยนแต่ทุกการขยับของเธอดูราวกับมีจังหวะดนตรีที่คนอื่นไม่ได้ยิน

ต้นกล้า ศรีพัฒน์ หรือ “กล้องไว” นักข่าวภาคสนามของสำนักข่าวกีฬาแทรกไมค์เข้าไปในกลุ่มผู้สื่อข่าวอย่างคล่องแคล่ว

        “คุณเซเรน่าครับ เพิ่งมาถึงไวท์คราวน์ก็ลงสนามซ้อมเลยหรือครับ” เขาถามเร็วและชัดตามสไตล์

        “มีความกังวลอะไรหรือเปล่าครับ สำหรับรอบสิบหกทีมสุดท้ายที่ต้องเจอกับทีมแกะดำ”

เซเรน่า เวลคาซ หัวหน้าทีม Prism Waltz หันมาทางกล้อง เธอเอียงคอเล็กน้อย เพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่ภาพนั้นกลับทำให้ผู้สื่อข่าวรอบตัวเงียบลงไปครึ่งจังหวะ

        “กังวลนิดหน่อยค่ะ”

เสียงของเธอใส อ่อน และนุ่มเหมือนกำลังคุยกับคนรู้จักมากกว่าตอบสัมภาษณ์

        “แกะดำเป็นทีมน้องใหม่ก็จริง แต่พวกเขาดู...” เธอเว้นจังหวะ ยิ้มบาง ๆ

        “เก่ง” แล้วจึงพูดต่อ

        “แต่ก็น่ารักมากด้วยค่ะ”

เสียงแฟนคลับด้านหลังดังฮือทันที

เซเรน่าก้มหน้าลงเล็กน้อย เหมือนเขินกับคำพูดของตัวเอง

        “ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากทำความรู้จักก่อนแข่งด้วยจังค่ะ”

ในบ้านพัก ทีมแกะดำเงียบไปพร้อมกัน

หนูแดงหรี่ตา

        “น่ารัก?”

หมีดำมองจอ

        “เขาชมเรา”

ไคลน์พึมพำจากริมสระ

        “หรือกำลังวางเหยื่อ”

นิโคลหันไปมองเขาทันที

        “ทำไมพูดน่ากลัวแบบนั้นล่ะ”

        “เพราะมันน่ากลัว”

บนจอ กล้องไว ไม่ปล่อยจังหวะหลุดไปง่าย ๆ

เขารีบถามต่อทันที

        “หมายความว่า Prism Waltz ยังมีความกังวลว่าการเจอแกะดำอาจไม่ง่ายใช่ไหมครับ”

ผู้สื่อข่าวคนอื่น ๆ รอบตัวเงียบลงเล็กน้อย

ทุกคนรอฟังคำตอบ

เซเรน่ายกมือขึ้นแตะอกตัวเองเบา ๆ

        “ใช่ค่ะ”

เธอพยักหน้าอย่างสุภาพ

        “พวกเขาผ่านเข้ามาเป็นอันดับหนึ่งของกลุ่ม F นะคะ ส่วนพวกเราเองยังเป็นแค่อันดับสองของกลุ่ม E เอง”

เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง ยิ้มอย่างไม่มั่นใจ

        “จะบอกว่าไม่กังวลเลย ก็คงไม่จริงค่ะ”

น้ำเสียงนั้นทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนเธอจริงใจ อ่อนน้อม ถ่อมตัวและน่าปกป้อง

        “แต่...” เซเรน่าเงยหน้าขึ้นกำมือเล็ก ๆ ขึ้นมาระดับอก

        “เราจะพยายามค่ะ” เธอยิ้มสดใส

        “ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ”

ทันทีที่เธอพูดจบ เสียงแฟนคลับด้านหลังระเบิดขึ้นราวกับสนามแข่ง

        “ไม่จริง!!! Prism Waltz เก่งที่สุด!”

        “เซเรน่าไม่มีทางแพ้!”

        “แกะดำสู้ไม่ได้หรอก!”

        “แกะดำขี้แพ้! Prism Waltz ชนะแน่!”

        “เซเรน่าคือปีกมายาที่สวยที่สุด!”

เสียงตะโกนดังจนไมค์แทบแตก กล้องไวต้องยกมือกันหูเล็กน้อย แต่ยังพยายามรักษาจังหวะสัมภาษณ์ไว้

ในบ้านพัก บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป

นิโคลขมวดคิ้ว “แฟนคลับดุจังแฮะ”

เรนมองจอเงียบ ๆ “ไม่ใช่แค่ดุ”

ไคลน์พูดต่อแทน “เหมือนถูกกระตุ้นให้ดุ”

อเล็กไม่พูดอะไร เขานั่งมองเซเรน่าบนจอด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ 

พลัสเหลือบมองเขา

        “รู้สึกอะไร?”

        “เธอคุมจังหวะห้องได้ดีเกินไป” อเล็กตอบเบา ๆ

        “แค่สัมภาษณ์ แต่ทุกคนขยับตามเธอหมด”

กระต่ายที่ยืนข้าง ๆ เริ่มสร่างเมาเต็มที่ เธอกวาดตาอ่านข้อความจากทีมสื่อในแท็บเล็ตไปด้วย

        “ตอนนี้สำนักข่าวหลายเจ้าอยากติดต่อทีมแกะดำค่ะ บางเจ้าถามว่าจะตอบรับคำเชิญไหม บางเจ้าขอสัมภาษณ์ทันที”

หนูแดงชี้นิ้วไปที่จอ

        “ยัยนั่นพูดว่าแกะดำน่ารัก”

        “แล้วไม่ดีเหรอคะ” กระต่ายถาม

หนูแดงทำหน้าจริงจัง

        “หนูแดงน่ารักได้ แต่ยัยนั่นพูดเหมือนจะจับแกะดำไปลูบหัว”

        “ก็...อาจจะเป็นกลยุทธ์ภาพลักษณ์ค่ะ”

        “หนูแดงไม่ให้ลูบหัว”

        หมีดำพยักหน้า

        “หัวหนูแดงอันตราย”

        ทุกคนเงียบไปครึ่งวินาที

        ก่อนกระต่ายจะจดลงแท็บเล็ตโดยไม่รู้ตัว

        “หัวหนูแดง...อันตราย”

        บนจอ กล้องไวพยายามถามคำถามสุดท้าย

        “ครับ คุณเซเรน่า มีอะไรอยากฝากถึงทีมแกะดำก่อนการแข่งขันไหมครับ”

เซเรน่านิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นเธอหันมามองกล้องตรง ๆ ไม่ใช่มองนักข่าว ไม่ใช่มองแฟนคลับ แต่มองเหมือนรู้ว่าคนที่เธอต้องการสื่อสารด้วยกำลังจะได้เห็นภาพนี้ รอยยิ้มของเธออ่อนลง เสียงใสขึ้นเล็กน้อย

        “ค่ะ...” เธอยกมือขึ้นโบกเบา ๆ

        “คุณแกะดำ”

เพียงคำเรียกนั้น เสียงรอบตัวในข่าวก็เงียบลงอย่างน่าประหลาด

        “พรุ่งนี้พวกเรา Prism Waltz จะมีงานแจกลายเซ็นที่ห้างเซ็นทรัลไวท์ค่ะ” เธอเอียงคอ ยิ้มหวาน

        “ไปด้วยกันไหมคะ” เธอเว้นจังหวะ เหมือนตั้งใจให้คำพูดนั้นตกลงกลางใจคนฟัง

        “อยากทำความรู้จักจังเลย” จากนั้นเธอก็กำมือทั้งสองข้างไว้ข้างหน้าเล็ก ๆ ท่าทางเหมือนเด็กสาวชวนเพื่อนใหม่ไปเที่ยว

        “เซเรน่าชวนนะคะ” รอยยิ้มกว้างขึ้น

        “มานะ”

เสียงแฟนคลับกรี๊ดดังขึ้นทันที ภาพตัดจบลงตรงนั้น ทีวีจอกลับมายังหน้าจอข่าวพร้อมแถบวิเคราะห์พาดหัว

เซเรน่า เวลคาซ ชวน Black Sheep ร่วมงานแจกลายเซ็น — มิตรภาพก่อนศึกที่น่าชื่นชม

ภายในบ้านพักเงียบสนิท ความเงียบนั้นกินเวลาอยู่หลายวินาทีทันใดนั้น เสียงประตูหน้าบ้านก็เปิดออกเบา ๆ กรกรรณกับน้ำแข็งเดินเข้ามาในบ้านในที่สุด ดวงตาของน้ำแข็งยังแดงเล็กน้อย แต่สีหน้าเธอดูสงบขึ้นมาก กรกรรณหันมองทุกคน

        “เกิดอะไรขึ้นหรือครับ”

        “Prism Waltz ชวนแกะดำออกสื่อ เพื่อไปร่วมงานแจกลายเซ็นของพวกเธอน่ะ”

นิโคลเป็นคนอธิบายขึ้นหลังดูข่าวจบ

กรกรรณพยักหน้าอย่างเข้าใจ

        “ก็ดีนะครับ”

ทุกคนหันมามองเขาพร้อมกัน

        “รู้จักกันไว้ เป็นมิตรภาพในการแข่งกีฬา ผมว่าน่ายินดีนะครับ” สีหน้าของเขาจริงใจมาก

จริงใจจนคนในห้องเริ่มรู้สึกว่าโลกคงสวยงามกว่าที่ตัวเองคิด

น้ำแข็งที่ยืนอยู่ข้างเขายิ้มบาง ๆ ดวงตายังแดงนิดหน่อยจากการร้องไห้ก่อนหน้านี้

        “ถ้ากรกรรณไป” เธอพูดเรียบ ๆ

        “ฉันก็จะไปด้วย”

หนูแดงยกมือขึ้นทันที

        “หนูแดงก็จะไป!” เส้นผมของเธอยังมีลูกบอลพลาสติกหลากสีติดเต็มหัว

        “ไม่มีอะไรที่หนูแดงกลัว!”

หมีดำกัดเนื้อชิ้นใหญ่ที่เพิ่งย่างเสร็จพอดี เนื้อส่งเสียงฉ่าเบา ๆ ก่อนถูกกัดหายไปครึ่งชิ้น

        “ฉันยังไงก็ได้” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ทีมไป ฉันก็ไป”

อเล็กพยักหน้า “งั้นก็ตามนั้น” เขายืดตัวขี้เกียจ

        “ยังไงฉันก็ไม่ได้เคร่งเรื่องซ้อมแล้วช่วงนี้ พวกนายผ่อนคลายได้เลย”

จากนั้นรอยยิ้มประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า รอยยิ้มที่ทำให้ทุกคนในห้องเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย

        “เพราะฉันจะใช้เวลากับพลัสอีกสักหน่อย” “ฮีฮีฮีฮี...”

เสียงหัวเราะของเขาน่ากลัวจนแม้แต่หมีดำยังหยุดเคี้ยวเนื้อ

พลัสทำหน้าเบื่อเป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้าบ้านหลังนี้

        “เรามีเรื่องต้องคุยกันอีกมาก” เธอลุกขึ้นทันที

        “อย่าเสียเวลา” จากนั้นก็ดึงคอเสื้ออเล็กขึ้นมาอย่างง่ายดาย

        “เฮ้ เดี๋ยวสิ ฉันเดินเองได้!”

ทั้งคู่หายขึ้นชั้นสองไปและไม่มีใครเห็นพวกเขาอีกเลยทั้งคืน

 

 

---

        “คุณนิโคลจะไปไหมครับ” กรกรรณหันไปถาม

นิโคลส่ายหน้า “ไม่ได้หรอกค่ะ พวกหนูเข้าเวรแล้ว”

ไคลน์พยักหน้า “เมืองหลวงกำลังขาดกำลังพล”

เรนยักไหล่ “ถ้าว่างคงไปดู”

เอเดรียนยิ้ม “ผมก็ต้องทำงานเหมือนกัน”

สรุปสุดท้ายคนที่จะไปงานแจกลายเซ็นของ Prism Waltz มีเพียง ทีมแกะดำ น้ำแข็ง และกระต่ายเท่านั้น

 

 

---

เช้าวันต่อมา

 

ทุกคนตื่นขึ้นอาบน้ำแต่งตัวพร้อมจะแยกย้าย อเล็กและพลัสปิดห้องเงียบไม่มีใครออกมาเลยตั้งแต่เมื่อคืน

กรกรรณจึงอาสาเป็นคนขับรถพาแกะดำและน้ำแข็งไปห้างเซ็นทรัลไวท์

        “ผมขับให้ คุณน้ำแข็งบอกทางนะครับ” เขาเดินไปแตะที่ประตูรถและเปิดเข้าไปนั่งตั้งระบบโดยไม่คิดอะไร

แต่.... นิโคล เรน ไครล์ เอเดรียน หรือแม้แต่ กระตาย ตกใจอ้าปากค้างพร้อมกัน

        “ทำไมหรอครับ? ทำไมตกใจอะไรกัน?”

        “มะ...มะ...ไม่มีอะไรค่า...” กระต่ายตอบเสียงสูงกว่าปกติ

ส่วนชุดขาวทั้งสี่คนก็มีอาการไม่ต่างกันนัก นิโคลยิ้มแห้ง เรนหันหน้าหนี ไคลน์กอดอกแน่นกว่าเดิม เอเดรียนยกมือขึ้นกุมหน้าผากเบา ๆ

กรกรรณยิ่งงงกว่าเดิม

        “มีอะไรกันหรือเปล่าครับ?”

        “ไม่มีค่ะ!”กระต่ายตอบทันที ก่อนจะรีบหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาจิ้มรัวเหมือนต้องการตรวจสอบอะไรบางอย่าง ไม่กี่วินาทีต่อมา สีหน้าของเธอก็ยิ่งแปลกกว่าเดิม

        “ระ...รุ่นนี้มีอยู่แค่หกคันในวอร์เกนนะคะ...แล้วระบบกุญแจของรถใช้ลายนิ้วมือกับ DNA ด้วย...”

กระต่ายพูดกับตัวเองและเงยหน้ามองกรกรรณ แล้วหันไปมองน้ำแข็ง แล้วกลับมามองกรกรรณอีกครั้ง

เธอเงียบไป เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะพูดอะไร

        “ก็...หมายความว่า กรกรรณขับมันได้น่ะค่ะ”

        “อ๋อ” กรกรรณพยักหน้าอย่างเข้าใจง่าย ๆ

        “คง...งั้นมั้งคะ...” กระต่ายตอบเสียงเบา (เหมือนคุณกรเป็นเจ้าของร่วมไปด้วยนะสิ...คุณกรไม่รู้ตัวเลยหรือ..)

ขณะที่นิโคลหันไปมองท้องฟ้า เรนหันไปดูต้นไม้ ไคลน์หลับตาลงช้า ๆ ส่วนเอเดรียนถอนหายใจเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรต่อและไม่มีใครอยากอธิบายอะไรเพิ่มด้วย

ชุดขาวทั้ง 4 คนเดินกลับขึ้นรถของเรนและขับออกไปก่อน

        ส่วนที่เหลือ หมีดำต้องนั่งข้างคนขับด้วยท่าสุดอึดอัด ด้านหลังที่พื้นที่นั่งเล็กอยู่แล้ว มีน้ำแข็ง หนูแดง และกระต่ายนั่งอัดกันเป็นปลากระป๋องอย่างเลี่ยงไม่ได้ กรกรรณต้องขับรถแบบตัวเอียงไปทางซ้ายเพราะหมีดำ กว่าจะไปถึงห้างเซ็นทรัลไวท์ในช่วงสายก็เล่นเอาเมื่อยไปทั้งตัว

 

---

ภายในห้างคึกคักและมีคนจำนวนมาก 

ทั้งหมดเดินเข้าไปได้ไม่นาน ก็เห็นกลุ่มคนยืนมุงกันแน่นทั้งชั้นที่พวกเขาอยู่ รวมถึงตามระเบียงทางเดินของชั้นบนอีกหลายชั้น

        “เราหาทีม Prism Waltz ไม่ยากเลยค่ะ พวกเธอเหมือนดาราเลย” กระต่ายชี้ไปทางเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่ง

        “นั่นไงคะ มีเจ้าหน้าที่ดูแลหลายคนเลย ทุกคนติดตรา Prism Waltz ไว้ที่ไหล่”

ไม่นาน เจ้าหน้าที่เหล่านั้นก็สังเกตเห็นทีมแกะดำ โดยเฉพาะหมีดำที่ยืนโดดเด่นราวกับเสากระโดงเรือ ชายสองคนรีบเดินเข้ามาทันที

        “พวกคุณมาจริง ๆ ด้วย เชิญทางนี้เลยครับ Prism Waltz กำลังจะพักพอดี”

ทั้งคู่เดินนำและพาพวกกรกรรณเข้าไปยังพื้นที่หลังเวทีที่ทางห้างจัดเตรียมไว้

        “ครับ เราไม่ได้จะมารบกวนครับ” กรกรรณยิ้มอย่างจริงใจ

        “แค่อยากมาทำความรู้จักทีม Prism Waltz ผมดีใจมากที่เราจะได้เป็นเพื่อนกันครับ”

เจ้าหน้าที่หันมายิ้มให้แต่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงพาพวกเขาไปนั่งรอในพื้นที่รับรองเท่านั้น ไม่นานนัก

เซเรน่า เวลคาซ (Serena Velkaz), ไคโด มาร์ช (Kaido Marsh) และ เรเวน โครว์ล (Raven Crowle) ก็เดินเข้ามาในห้องพักหลังเวที

        “ว้าว...เหนื่อยชะมัด...” เซเรน่าพูดพลางยืดตัวก่อนจะหยุดชะงักทันที

        “อะ...นั่น...ไม่จริงใช่ไหม?” ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

        “ทีมแกะดำ!!!”

เซเรน่าดูประหลาดใจมากที่เห็นทีมแกะดำมาจริง ๆ

        “พวกเธอมาจริง ๆ ด้วย”

เธอเดินตรงเข้าไปหาหมีดำทันที

ส่วนไคโดและเรเวนเดินหลบไปอีกทางโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทาย

        “น่าตื่นเต้นจริง ๆ อีกไม่กี่วันเราก็ต้องแข่งกันแล้วใช่ไหม คุณแกะดำ 01”

เซเรน่ายิ้มสดใส

        “ฉันดีใจที่จะได้รู้จักพวกคุณจริง ๆ” เธอมองหมีดำโดยแทบไม่กะพริบตา

        “อ้อ ใช่ครับ” หมีดำตอบเรียบ ๆ “ไว้ไปสนุกกันในสนาม”

เขายิ้มเล็กน้อย แต่แววตายังคงนิ่งเฉย

นิ่งจนเซเรน่าหยุดไปชั่วครู่

        “ค่ะ...”

เธอตอบกลับเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองคนอื่น สายตาของเธอหยุดอยู่ที่กรกรรณ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองน้ำแข็ง กระต่าย หรือหนูแดงเลย

        “แล้วคุณแกะดำ 03...” เซเรน่ายิ้มกว้างขึ้น

        “ว้าว คุณมากับเจ้าหญิงน้ำแข็งด้วย” เธอเอียงคอเล็กน้อย

        “ข่าวลือที่ว่าพวกคุณเป็นเจ้าชายแกะดำกับเจ้าหญิงน้ำแข็ง...เป็นความจริงสินะคะ”

        “ก็...ไม่ขนาดนั้นนะครับ...”

        “โอ๊ย!”

กรกรรณสะดุ้งทันที น้ำแข็งเหยียบเท้าเขาเต็มแรงโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย

จนเซเรน่าขมวดคิ้วงง ๆ

        “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

        “มะ...ไม่มีอะไรครับ” กรฝืนยิ้ม

        “คือผม...เจ็บเท้านิดหน่อยครับ”

        “อย่างนั้นเหรอคะ” เซเรน่าพยักหน้า ก่อนจะยิ้มหวานกว่าเดิม

        “ถ้าไม่มีอะไร ช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

เธอชี้ไปทางหน้าเวที

        “ไคโดกับเรเวนไม่ยอมช่วยฉันแล้ว” จากนั้นเธอหันมาหากรโดยตรง

        “กรกรรณ...ไปช่วยฉันแจกลายเซ็นได้ไหม?”

        “ไม่!!” หนูแดงลุกขึ้นทันที “เขาไม่ยอมหรอก!”

เธอชี้หน้าเซเรน่า

        “ดูยังไงเธอก็ตั้งใจจะเอากรไปควงชัด ๆ!”

แต่เซเรน่าไม่ได้ตกใจเลย ตรงกันข้าม เธอกลับย่อตัวลงนั่งตรงหน้าหนูแดงก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเบา ๆ

        “แกะดำ 02...”

เสียงนั้นอ่อนโยนจนเกือบเหมือนกำลังปลอบเด็ก

        “เธอก็น่ารักนะ รู้ตัวไหม?” หนูแดงกะพริบตาปริบ ๆ

        “หือ?”

        “ฉันแอบเชียร์ให้เธอได้เป็นเจ้าของกรกรรณอยู่นะ” เซเรน่ายิ้ม

        “อย่าบอกใครล่ะ”

        “หะ...หรอ...” หนูแดงนิ่งไปทันที

เซเรน่าถอยออกมาเล็กน้อย

        “ใช่สิ” เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง

        “เธอเหมาะกับกรกรรณมากกว่าใครเลย”

หนูแดงเริ่มหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด

        “จริงหรอ...”

        “จริงสิ” เซเรน่าพยักหน้าอีกครั้ง

        “เพราะงั้นฉันขอยืมตัวเขาสักแป๊บได้ไหม?” เธอยิ้มหวาน

        “เดี๋ยวเอามาคืน”

หนูแดงหันไปมองกรและหันกลับมามองเซเรน่าก่อนจะยิ้มกว้าง

        “ได้เลย!!” เธอถอยเปิดทางทันที

        “เธอตาแหลมคมมาก เซเรน่า!”

 

        “ขอบคุณค่ะ” เซเรน่าลุกขึ้นยืน

        จากนั้นดันหลังกรกรรณเบา ๆ ให้เดินไปทางหน้าเวทีก่อนจะหันกลับมาและยิ้มให้น้ำแข็ง ไม่ใช่รอยยิ้มของมิตรภาพ ไม่ใช่รอยยิ้มของนักกีฬาที่กำลังจะเป็นคู่แข่งกัน แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ว่าตัวเองเพิ่งชนะอะไรบางอย่าง รอยยิ้มที่ทั้งเยาะเย้ยทั้งสะใจและตั้งใจส่งถึงน้ำแข็งเพียงคนเดียว

ส่วนน้ำแข็ง...นิ่งและมองตามไปโดยไม่ตอบโต้อะไร

 

กรกรรณถูกผลักเบา ๆ จริง ๆ จะเรียกว่าผลักก็ไม่ถูกนัก เพราะเซเรน่าแทบไม่ได้ออกแรงเลย แต่เธอใช้วิธีเดินเบียดเข้ามาใกล้เกินไป บางครั้งก็ใช้ไหล่ บางครั้งก็ใช้ส่วนอ่อนนุ่มของร่างกายแซะเข้ามาจนกรกรรณต้องขยับถอยและเดินตามอย่างเสียไม่ได้

        “ดะ...เดี๋ยวก่อนครับ” กรกรรณหน้าแดงจัด

        “ผมยอมแล้วครับ ไม่ต้องดันก็ได้ครับ...”

เซเรน่าหัวเราะคิกคัก แต่ไม่ได้ถอยบางครั้งเธอดึงแขนเขาไว้ บางครั้งก็ขยับเข้ามาใกล้จนกรต้องหลบ สุดท้ายทั้งคู่ก็เดินออกมาถึงหน้าเวทีและทันทีที่ปรากฏตัว

แฟลชจากกล้องจำนวนมากก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ตากล้องหลายคนรีบถ่ายภาพรัว ๆ ภาพที่ออกมาคือชายหญิงคู่หนึ่งที่ยืนชิดกันเกินกว่าคนรู้จักทั่วไป

        “อุ๊ย”

เซเรน่ายกมือแตะแก้ม

        “โดนเก็บภาพน่าอายแล้วสิ” เธอหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินไปนั่งเก้าอี้ตัวกลางของเวทีอย่างน่ารัก

กางเกงขาสั้นเผยให้เห็นเรียวขาขาวยาว เสื้อยืดเข้ารูปกับเสื้อกั๊กตัวบางทำให้เธอดูเหมือนไอดอลมากกว่านักกีฬา

กรกรรณเดินตามไปนั่งอย่างเกรงใจ

        “เข้ามานั่งใกล้ ๆ สิคะ” เซเรน่าเป็นฝ่ายเลื่อนเก้าอี้เข้ามาชิดเขาเอง

        “จะได้เซ็นชื่อด้วยกันเลย”

        “ครับ...” กรตอบอย่างลำบากใจ

 

        “แฟนคลับทุกท่านคะ!”

 

เซเรน่ายกไมโครโฟนขึ้น

        “วันนี้เซเรน่าขอพาคุณกรกรรณ แกะดำ 03 ฮีโร่แห่งกรานเวล มานั่งด้วยนะคะ” เธอยิ้มกว้าง

        “แจกลายเซ็นคู่กันไปเลย!” 

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

        “นั่นจะเป็นของหายากเลยนะ!”

        “แกะดำ 03 ตัวจริงงั้นเหรอ!”

        “พระเจ้าช่วย!”

        “กรี๊ดดดดดดดดด!”

        “นั่งคู่กันเลย!”

        “น่ารักทั้งคู่!”

เสียงกรีดร้องดังทั่วทั้งห้าง

เซเรน่าหันมายิ้มให้กร ก่อนโน้มตัวมากระซิบเบา ๆ รอยยิ้มบนใบหน้ายังอ่อนหวานเหมือนเดิม

        “ไม่น่าเชื่อเลยนะ...” เธอพูดเบา ๆ

        “ว่าหน้าโง่ ๆ แบบแกก็มีคนชอบเหมือนกัน”

 

กรกรรณนิ่งไป สมองหยุดทำงานชั่วคราว

 

        “หา...ครับ...?”

 

เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองได้ยินถูกหรือเปล่า

เซเรน่าหยิบรูปจากแฟนคลับมาเซ็นอย่างรวดเร็ว ก่อนส่งต่อให้กรเซ็น ทุกอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนเครื่องจักร

        “ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ...” เธอหัวเราะน่ารัก ก่อนกระซิบต่อ

        “ทั้งโง่ ทั้งซื่อ”

ลายเซ็นยังคงไหลต่อเนื่อง

        “ไม่น่าเชื่อเลยว่าแกะดำที่ได้อันดับหนึ่งของกลุ่ม F” เธอเซ็นชื่ออีกใบ

        “จะมีหัวหน้าทีมซื่อบื้อขนาดนี้”

จากนั้นเธอเงยหน้าขึ้น ยิ้มสดใสให้แฟนคลับ

        “แต่คุณน่ารักนะคะ!”

เสียงกรี๊ดดังขึ้นอีกระลอก กรกรรณรับรูปมาเซ็นต่อโดยอัตโนมัติแต่ในหัวเริ่มสับสนไปหมด เมื่อครู่ยังชมอยู่เลยไม่ใช่หรือทำไมตอนนี้ถึง...

        “ยิ้มไว้สิ ไอ้บ้องตื้น” เซเรน่ากระซิบอีกครั้งก่อนเงยหน้าหัวเราะหวาน ๆ

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า อย่ามัวแต่ประหม่าสิคะ คุณกร ยิ้มหน่อย”

แฟนคลับยิ่งกรี๊ดหนักกว่าเดิม

        กรกรรณหันมองไปรอบ ๆ ทั้งชั้นที่เขาอยู่ รวมถึงชั้นบนอีกหลายชั้น มีแต่คนมองลงมา มือถือยกขึ้นถ่ายรูปเต็มไปหมด เขาจะลุกหนีก็ไม่ได้ จะเดินออกก็ไม่ได้ ทำได้เพียงฝืนยิ้มและนั่งอยู่ตรงนั้น

ขณะที่เซเรน่ายังคงแจกลายเซ็นต่อไปและกระซิบคำพูดที่ไม่มีใครได้ยิน

        “Prism Waltz จะขยี้พวกแก”

        “ขยี้จนอยากเอาหัวมุดดินหนี”   เธอเซ็นอีกใบ

        “ทีมบ้านนอกหน้าใหม่อย่างพวกแก”

ส่งรูปคืนแฟนคลับ

        “กลับไปดูดนมแม่เถอะ”

แฟนคลับรับรูปไปด้วยความดีใจ ไม่มีใครรู้เลยว่าเมื่อครู่เธอเพิ่งพูดอะไร

        “โง่”

   ลายเซ็นอีกใบ

        “ซื่อ”

   อีกใบ

        “บื้อทั้งทีม”

        เซเรน่ายิ้มหวานเหมือนนางฟ้า โบกมือให้แฟนคลับ ตอบคำถามสื่อแจกลายเซ็นไม่หยุดและทุกครั้งที่มีคนชมว่าเธอน่ารัก

รอยยิ้มของเธอก็ยิ่งกว้างขึ้นเพราะไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้รอยยิ้มแสนสดใสนั้นเธอกำลังสนุกกับการเหยียบคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มากแค่ไหน

 

 

---

เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง

ในที่สุดช่วงแจกลายเซ็นก็พักเบรกชั่วคราว เซเรน่าลุกจากเก้าอี้ ส่วนกรกรรณเดินตามมาแบบเหม่อลอย สีหน้าเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ค้างมานานเกินไป

        “เอากลับมาคืนแล้วนะ หนูแดง” เซเรน่ายิ้มหวานก่อนจะส่งกรกรรณคืนเจ้าของเดิมราวกับยืมของเล่นไปใช้

        “ขอบคุณ!” หนูแดงรีบวิ่งเข้ามา

        “เธอเหมือนนางฟ้าใจดีเลยรู้ไหม!” เธอหันไปหาอีกฝ่ายอย่างชื่นชม

        “เย่! กร สนุกไหม?” หนูแดงดึงชายกางเกงเขาเหมือนเรียกสติ

กรกรรณยังทำหน้างง

        “ผมไม่แน่ใจว่าควรตอบว่าอะไรดีครับ...” 

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินตรงไปหาน้ำแข็ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหารูปบางอย่างในเครื่อง จากนั้นจึงส่งเสียงหวานจนแทบหยดออกมา

        “น้ำแข็งงงงง~”

น้ำแข็งหันมามอง สีหน้าเรียบเฉย

        “มีอะไรคะ”

        “หวังว่าจะไม่เข้าใจผิดนะจ๊ะ”

เซเรน่ายื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ดู เป็นภาพที่มีคนถ่ายจากมุมหนึ่ง มุมที่ทำให้ดูเหมือนว่าเธอกำลังหอมแก้มกรกรรณอยู่ ถึงความจริงจะเป็นแค่จังหวะภาพและมุมกล้องก็ตาม

        “มันเป็นแค่มุมกล้องนะ” เซเรน่ายิ้ม

        “ฉันไม่ได้ตั้งใจหรอก” เธอเว้นจังหวะก่อนเติมอย่างจงใจ “ถึงแม้ว่าจมูกของฉันจะโดนแก้มเขาไปแล้วก็เถอะ”

 

        กระต่ายสำลักน้ำทันที หนูแดงหันขวับ หมีดำหยุดเคี้ยว แม้แต่กรกรรณยังเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เซเรน่ายังคงยิ้มมั่นใจเต็มที่ เธอรู้จักคนแบบน้ำแข็งดี ผู้หญิงเย็นชารักษาภาพลักษณ์ ไม่ยอมแสดงความรู้สึกต่อหน้าคนอื่น ดังนั้นคำตอบคงมีแค่…

        "ไม่เป็นไรค่ะฉันไม่ได้สนใจ เรื่องเล็กน้อย"

        จากนั้นเธอก็จะค่อย ๆ ขยี้ต่อ ค่อย ๆ เล่นต่อ ค่อย ๆ ทำให้น้ำแข็งเสียหลัก เหมือนที่เธอทำกับคนอื่นมาตลอดแต่...มันกลับไม่เป็นแบบนั้น 

น้ำแข็งมองภาพอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองตรงเข้าไปในดวงตาของเซเรน่า

        “ถ้าไม่ได้จงใจ” เธอพูดเรียบ ๆ “ก็ไม่เป็นไร”

 

เซเรน่ายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อยแต่รอยยิ้มนั้นค่อย ๆ แข็งค้าง

เมื่อน้ำแข็งพูดต่อ

        “ครั้งนี้ฉันให้อภัย” น้ำเสียงยังนิ่ง ยังสุภาพ ยังเป็นน้ำแข็งคนเดิมแต่บรรยากาศในห้องกลับเย็นลงอย่างชัดเจน จนกระทั่งกระต่ายขนลุก

        “แต่ถ้ามีครั้งต่อไป” น้ำแข็งก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว

        “ที่เธอมายุ่งกับผู้ชายของฉัน” ทุกคนในห้องแข็งค้าง แม้แต่หมีดำยังหยุดเคี้ยว

        “จะไม่มีการเตือนอีกแล้ว”

 

เงียบ

เงียบสนิท

 

อุณหภูมิในห้องเหมือนลดลงหลายองศา

        ไม่มีใครกล้าพูด กล้าหายใจแรง กรกรรณถึงกับยืนนิ่ง ส่วนหนูแดงอ้าปากค้าง กระต่ายกะพริบตาปริบ ๆ พยายามประมวลผลคำว่า “ผู้ชายของฉัน” ซ้ำอีกรอบ เซเรน่าชะงักไปจริง ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่เจอทีมแกะดำที่เธอเสียจังหวะ

        “ขะ...ขอโทษค่ะ”

เธอรีบพูดขึ้น เสียงดังจนเจ้าหน้าที่ข้าง ๆ หันมามอง

        “ขอโทษจริง ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เจ้าหน้าที่รีบเดินเข้ามา คิดว่าคงเกิดเรื่องเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง

ไคโดกับเรเวนที่พักอยู่ห้องข้าง ๆ ยังเปิดประตูออกมาดู

        “บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร” น้ำแข็งตอบ

        “แต่อย่าให้มีครั้งหน้า” 

        พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทันทีไม่รอฟังคำตอบ ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเล่นเกมต่อ

กรกรรณมองซ้ายมองขวา ก่อนรีบเรียกทุกคน

        “หนูแดง หมีดำ คุณกระต่าย ไปกันเถอะครับ”

        ทั้งสามคนรีบตามออกไปเหลือเพียงเซเรน่าที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าดูหวาดกลัว ดูตกใจ ดูเหมือนเพิ่งถูกข่มขู่อย่างน้อยในสายตาคนรอบข้าง แต่ทันทีที่ประตูปิดลงรอยยิ้มทั้งหมดก็หายไป ดวงตาของเธอเย็นเฉียบ สายตาจ้องตามแผ่นหลังของน้ำแข็งที่เดินจากไป แน่นิ่ง ไม่กะพริบ เต็มไปด้วยความเคียดแค้นนิ้วมือกำโทรศัพท์แน่นจนแทบหัก

“แก...” เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“ยัยน้ำแข็ง...”

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่มีคนกล้าตบหน้าเธอกลับต่อหน้าผู้คนและที่เลวร้ายที่สุดคือคนคนนั้นชนะด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำเท่านั้นเอง...