รักครั้งแรกแห่งทวิภพ2

6.7

เขียนโดย daponus

วันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554 เวลา 08.23 น.

  4 ตอน
  8 วิจารณ์
  8,895 อ่าน
แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

4)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เพียร์ส  สัญญาว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอไปใหนอีก  เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงคิดเช่นนั้น  แต่ดูเหมือนว่า

 

เขาเคยทอดทิ้งผู้หญิงนี้มาแล้วหนหนึ่ง  ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปนานแสนนาน

 

สองชีวิต  สองรอยยิ้ม  เสียงหัวเราะและความรักอันงดงาม  กำลังก่อกำเนิดขึ้นบนโลกอันเงียบ

 

เหงา  การมีชีวิตอยู่เพียงแค่สองเรา  ทำให้ทุกๆเวลามีความสุขมากที่สุด  เป็นอะไร  และอยู่ที่

 

ใหน  สิ่งนี้เองที่ทำให้พพวกเขาอยากลืมมันไป

 

                                              "  ที่นี่ไม่มีกลางคืนหรือ  "

 

เพียร์สถามหลังจากนิ่งเงียบอยู่นานขณะดูพระอาทิตย์ริมน้ำตรงขอบสะพาน

 

                                             "  ไม่หรอก  ไม่มี  ฉันอยู่ที่นี่นานจนลืมไปแล้วหล่ะว่ากลางคืน

เป็นอย่างไร  มีแต่เวลานี้  เย็นย่ำค่ำ  อัสดงย่ำสนธยา  ช่างเป็นเวลาที่น่าหดหู่นายว่ามั้ย  "

 

 เพียร์ส  รับฟังด้วยสีหน้าสลดยิ่ง  เอลิเอื้อมมือไปจับมือเขาเธอยิ้ม   ออกมาอย่างอ่อนโยน

 

และบอกว่า       แม้ว่าเธอจำต้องติดอยู่ที่นี่ชั่วกัลป์นาน  แม้จำต้องทนทุกข์อยู่กับความเงียบงัน

 

อีกหลายร้อย หลายพันปี  อยู่กับความเจ็บปวดที่หลงลืม  ติดอยู่กับบ่วงกรรมที่สละไม่ได้ 

 

แต่เธอก็ดีใจที่เธอมีเขาอยู่เคียงข้าง

 

เอลิกอดเขา  แม้ความรู้สึกเหมือนกอดเงาอากาศ  แต่เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น

 

ฉับพลัน เกิดสายลมรุนแรงฟาดผ่าน  ต้นไม้ริมสวนเอนเอียงส่ายสยาย

 

 หมอกเมฆมืดคลึ้มเหนือผืนน้ำที่หมุนคว้างเป็นเกรียวคลื่น  บัดนี้กำลังเกิดบางสิ่งที่ไม่เคยเกิด

 

ขึ้นกับอีย์ดีนมาก่อน 

 

                                         "   ดูเหมือนฝนจะตกนะ  "    เพียร์สมองท้องฟ้าที่กำลังปั่นป่วน

 

   "  ฝนตก ? "   เอลิทำท่าตื่นเต้น  นานเท่าไหร่แล้วนะที่เธอไม่ได้เห็นฝนตก   เพราะไม่เคยมี

 

ฝนสักเม็ดตกที่อีย์ดีนเลย     เสียงฟ้าคำรามลั่น  เพียร์สเนื้อตัวสั่นสะท้าน  เอลิเพิ่งรู้สึกตัวเมื่อ

 

สักครู่นี้เองว่าเกิดอะไรขึ้น   ตัวเพียร์สเริ่มกลายเป็นฝุ่นละออง  และกำลังค่อยๆลอยขึ้นลอยขึ้น

 

เหนือพื้นดิน  เกิดอะไรขึ้น  เหมือนอะไรบางอย่างมีแรงมหาศาลกำลังฉุดเขาขึ้นไป

 

เพียร์สพยายามฝืนแรงนั้น  แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย  ร่างกายสั่นสะท้านนั้นร้อนรุ่มไปทั้งตัว

 

เอลิรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น  เธอรีบโผเข้ากอดชายหนุ่มไว้แล้วร้องให้

 

                             "   เอลิ.. "  ชายหนุ่มเรียกชื่อเธอและน้ำตาคลอหน่วย  สายฝนเริ่มโปรย

 

ปราย  คล้ายหยาดน้ำตาจากสวรรค์  เอลิร้องให้ไม่หยุดเธอพยายามจะกอดชายหนุ่มและจับมือ

 

เขาไว้   

 

                       "  เอลิ...."     เพียร์สเรียกเธออีกครั้ง  น้ำเสียงแหบพร่าเพราะกำลังยื้อแรงตัว

 

เองอยู่    เอลิมองหน้าเขาน้ำตาเธอใหลพรากเป็นภาพที่เจ็บปวดที่สุดในใจเขา

 

 

                     "  ฉัน..อยากอยู่กับเธอ.....อยากอยู่กับเธออย่างนี้ตลอดไป......."   เพียร์สร้อง

 

ให้  น้ำตาที่ใหลออกมาเพราะผู้หญิงเป็นครั้งแรก  และล่วงตกบนธรณีแห่งอีย์ดีน  แสงอัศดง

 

ยังคงสาดแสงแห่งความหดหู่เงียบเหงา  หยาดฝนแต้มแสงอัศดงสะท้อนระยิบระยับล่วงหล่น

 

จากฟากฟ้า   สายลม  สายฝน และแสงอัศดง  กร่อนกายาหญิงสาวที่เขารัก  ถ้าเขามีเวลา

 

มากกว่านี้  เขาจะพาเธอวิ่งเล่นกลางสายฝน  แต่.... ณ  เวลานี้  สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้

 

คือ                                             "   ฉันรักเธอนะ  เอลิ  "

 

เพียร์สบอกอย่างปวดใจ           "  ฉันรัก  และ  อยากอยู่กับเธอตลอดไป .....แต่.."

 

                      เพียร์สเงียบนิ่งนิดหนึ่งก่อนบอกประโยคที่ปวดร้าวเหลือแสน

 

              "  เห็นที....................ฉันคงต้องไปซะแล้ว  "    

 

หญิงสาวเข่าทรุด  เธอส่ายหน้าอย่างไม่ยอมรับ   เสียงสายฝนดั่งหยาดน้ำพร่างพรูล่วงหล่น

 

จากท้องฟ้า  เมฆหมอกที่ปั่นป่วนเริ่มสงบนิ่งเงียบฉี่  แสงสีทองอำพันระยับ  จับยอดหญ้าเป็น

 

ประกาย  สายรุ้งงาม  กำไลทองของขอบฟ้า  ฟาดผ่าน  ธรณีแห่งอีย์ดีนที่เงียบเหงา    เมื่อ

 

สายลมหยุดพัด  ทุกวาจา  ก็พลอยสลาย สุดท้ายก็เป็นแค่มายาอันงดงามและโอนอ่อนที่

 

หลอกให้เศร้าโศกา

 

                                        เอลิ  พยุงตัวเองลุกขึ้น 

 

                                         "   ลาก่อน.........." 

 

           เอลิสะอื้น     น้ำตาพรายแตกสลาย          "  ฉันจะคิดถึงนายเสมอ  .........."

 

 

                    ร่างของเพียร์สเริ่มค่อยๆลอยไกลออกไป  เอลิวิ่งตามชายหนุ่มที่เธอรัก

 

    ภาพใบหน้าของเขา......จะเป็นสิ่งเดียว....ที่เอลิจะไม่มีวันลืม  แม้ในวันข้างหน้า  กาลเวลา

 

จะคอยทำลายความทรงจำที่สุขที่สุดของเธอ  แต่ยังไง......................

 

    เธอก็จะไม่มีวันลืมใบหน้าคนที่เธอรัก

 

                                            ทางเส้นนี้ยุติไว้ซึ่งความทรงจำระหว่างเขา

 

และเธอแต่เพียงเท่านี้  จากแต่นี้ต่อไปเธอและเขาเราจะไม่ได้เจอกันและกันอีก

  

                     "  ฉัน ------จะ-----รอ------นาย------อยู่-----ที่----นี่  

 

               นาย-----ต้อง-----กลับ-------มา-------น้า...า......า...า....า  " 

                                  

                         หญิงสาวตะโกนก้อง  ทั้งน้ำตาเมื่อเห็นภาพคนรัก ค่อยๆ  ลอยไกลออกไป

 

                             "        รอ - ฉัน - นะ - เอลิ - ฉัน - จะ - ต้อง - กลับ - มาาาาาาาา"

  

                       "  นายต้องกลับมาน้าาาาาาาาาา    ฮื่อ ..ฮื่อ   ฉันจะรอนายอยู่ที่นี่.....

 

                                นาย - ต้อง - กลับ - มา - นะ    ฮื่อ  ....ฮื่อ  .... "  

 

 

 

      ภาพหญิงสาวที่เขารัก  กำลังยืนร้องให้  อยู่กลางถนน  ที่เคว้งคว้างเงียบเหงา

 

     เป็นภาพที่แสนเจ็บปวด   และเป็นภาพสุดท้าย  ที่เขาได้เห็นเธอจากมุมไกลๆ.......

 

                    "  แม้วันข้างหน้าจะไม่มีนายอีก  ฉันก็จะยังคงอยู่ที่นี่เพื่อรอนายกลับมา....."

 

 

 

....................................................................................................................................

 

 

                                               เพียร์สตื่นขึ้น  ในเช้าที่อากาศสดใสที่สุด  ที่ขอบเตียงของ

 

เขามียาอัยนั่งอยู่ข้างๆ   

 

                                   " เป็นไงบ้าง..... ที่อีย์ดีนน่ะ "                  ชายแก่ถามอย่างเป็นห่วง

 

ขณะดูใบหน้าเหนื่อยล้านั้น    เพียร์สนิ่งเงียบ  เขาไม่ตอบอะไรชายแก่เลยซักนิด  น้ำตาแห่ง

 

ความอาลัยใหลอาบสองแก้ม

 

  ชายหนุ่มตระหนักดีว่าตัวเขาไม่ได้ฝันไป  มันคือเรื่องจริง  ที่เขาไม่อยากให้มันเกิด

 

ขึ้นเลย        ภาพใบหน้าของเอลิ  ยังคงชัดขึ้นในใจเขาแม้จะหลับและตื่นขึ้นมาอีก

 

ซักกี่พันครั้ง  ภาพตอนที่เอลิร้องให้กลางสายฝนก็ยังฝังแน่นในใจเขาไม่ไปใหน           

 

                                       "  ยาอัย.....   "   เพียร์สเรียกชายแก่ด้วยน้ำเสียงสั่นสลด 

 

                             "   ว่ามาสิ   ........  "                 ยาอัยจิบน้ำชาอ่อนอึกใหญ่ 

                       

           "  เธอจะถามฉันว่า  ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครใช่มั้ย " เพียร์สพยักหน้ารับด้วยสีหน้าหดหู่    

 

                               "   ฉันว่าเธอรู้คำตอบดีอยู่แล้วนี่    "

 

                "     เธอคือคนรักของผม    ในอดีต ใช่มั้ย  "

       

                              "  ในอดีตนั้นใช่............"             ชายแก่เงียบอึกหนึ่ง

 

                           "     เอลิ  คือคนรักของเธอในอดีตชาติ   เพราะฉันสร้างให้เธอสองคนเป็น

 

เนื้อคู่กัน   เดิมทีพวกเธอสองคนควรได้แต่งงานอยู่ด้วยกัน  แต่น่าเสียดาย ที่ ..........."

 

                                  ยาอัย  หยุด อีกครั้ง  พลางมองหน้าเพียร์สราวกับว่าประโยคที่จะพูด

 

ต่อไปนี้   ผู้ฟังไม่สมควรได้ยิน                

                                  

                             

                                  "   น่าเสียดายที่......เอลิสิ้นใจก่อนที่จะได้เจอหน้าเธอครั้งสุดท้าย  " 

 

              เพียร์ส  ชงัก  " เกิดอะไรขึ้นกับเธอ  ทำไมเธอถึง..."

 

              ยาอัยวางแก้วน้ำชาในมือ   และหันมามองเพียร์ส ชายหนุ่มที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เอาเสีย

 

เลย      "  บางคนว่าฟากฝั่งอดีตที่ปวดร้าว  คือเรื่องราวที่ไม่ควรนำมาจดจำ  ........

              

               เธอเต็มใจ  และพร้อมที่จะยอมรับฟังมันหรือเปล่า  แม้ว่าสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้จะ

 

เป็นเรื่องราวสะเทือนใจที่เธออาจรับไม่ได้ก็ตาม  เธอยังคงอยากจะฟังมันต่อมั้ย  "

 

                ยาอัยบอกอย่างจริงจัง              "   ผมรับได้ ......เพราะตอนนี้คงไม่มีเรื่องอะไร

 

แล้ว  ที่จะสะเทือนใจไปกว่าการพลัดพรากจากคนที่ผมรัก  "

                                                                                  

                        "  อืมมม......"    ยาอัยพินิจเขาครู่หนึ่ง  ก่อนบอกชายหนุ่มอีกครั้ง

 

          "  เธอสัญญาได้มั้ย  ว่าจะพยายามสลัดมันทิ้งจากใจ  เมื่อฉันเล่ามันเสร็จสิ้นแล้ว  "

 

                                                เพียร์สพยักหน้า  ดวงตาสีนิลกาฬ ประกายออกมาด้วย

 

ความเศร้าใจ  

 

              "  เอาหล่ะ  เรื่องราวต่อไปนี้   จะเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง   ของเรื่องราวทั้งหมดที่เคย

 

เกิดขึ้น  ........ เอลิ  คือหญิงสาวคนรักในโลกอดีตของเธอ  ท่ามกลาง

 

ศีลธรรมเสื่อมทรามของสังคม  เหมือนใบไม้แก่ๆกระจัดกระจายตามขอบฟ้า   ฉันยอมรับว่า  

 

เอลิ

 

เป็นตัวแทนของหญิงสาวผู้ถือความรัก

 

ที่บริสุทธิ์ที่สุดและน่ารักที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย  ส่วนเธอ...ก็เป็นเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้ 

 

เป็นหนุ่มรูปงามมีสเน่ห์เป็นมีดสองคมที่น่าหลงใหลแม้จะมีผู้หญิงผ่านเข้ามามากมาย   แต่ฉัน

 

ลิขิต 

 

ให้เธอทั้งสองเจอกัน  ภายใต้แสงตะวันยามอัศดง   ฉันผูกวงล้อชะตาชีวิตของเธอกับเอลิเข้า

 

ด้วยกันเวลานั้น   เมื่อฉันกำหนดให้เธอพบเจอกันเวลานี้  จึงทำให้พวกเธอบังเอิญมอบสัญญา

ให้แก่กันภายใต้แสงตะวันเวลานี้เช่นเดียวกัน

 

    เบื้องบนบันดาลให้มนุษย์เรามีมืออยู่สองข้าง  โดยที่ข้างหนึ่งจะ

 

แบกรับชะตาที่ฟ้าส่งมา   ส่วนมืออีกข้างจะมีไว้เพื่อให้เรากำหนดโชคชะตาของตัวเราเอง

 

                                     เมื่อดวงดาวเคลื่อนคล้อย  จักราศีนับร้อยจะหมุนเวียนและเปลี่ยน

 

ผันตามกาลเวลา     เมื่อสิ่งเก่าแตกดับสูญสลาย จะกำเนิดสิ่งใหม่ขึ้นทดแทน 

               

เธอสัญญากับเอลิที่กลางสะพานในสวนนั้น ว่าจะกลับมาหา    "

 

           " และ    และผมได้กลับไปหาเธอมั้ย  "

 

 

                                                       

 

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
6.7 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
6.7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
6.7 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา