ท้องฟ้าสีเลือดเปื้อนกลีบซากุระ

-

วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 เวลา 20.49 น.

  4 ตอน
  0 วิจารณ์
  2,911 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2556 10.52 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

1) ความรัก

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บทนำ

เขาตัีดสินใจแล้ว พอรถไฟขบวนนี้วิ่งผ่านไป

เขาจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

ห้อเซนติเมตรต่อวินาที

(:ยามเมื่อดอกซากุระร่วงโรย//ชินไค มาโคโตะ)

    

           “ห้าเซนติเมตรต่อวินาที” เสียงของเด็กสาววัยสิบหกปีดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะมีเสียงของรถไฟแทรกเข้ามาในห้วงความทรงจำ ดวงตากลมโตมองตรงไปที่ทางรถไฟ มองรถไฟขบวนหนึ่งวิ่งผ่านไป...

            แสงของดวงตะวันที่ใกล้จะลาลับขอบฟ้านั้นช่างงดงามเหลือเกิน มันงดงามจะฉันอยากให้ตัวฉันในตอนที่จะลาลับไปงดงามแบบนี้บ้าง งดงามดั่งแสงอัสดง....

            “นี่ยัยเต้าหู้เหม็น!” เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังขึ้นเหนือหัวของฉัน ร่างสูงที่อยู่ข้างหลังฉันยิ้มอย่างกวนประสาต แต่ในตอนนี้รอยยิ้มนั่นกลับทำให้ฉันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

            “เมื่อไหร่นายจะหัดเรียกชื่อฉันดีๆสักทีเนี่ย”

            “ ‘เต้า หู้ เหม็น’ชื่อเพราะจะตาย วันนี้ฉันมีอะไรจะให้เธอด้วยล่ะ”เขาพูดขึ้นก่อนจะหยิบอะไรบางอย่างอะไรออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะ...

            “แฮ่! อ้าว!ไม่ตกใจหน่อยหรอ”

            “ไม่อ่ะ”

            “ชิ! ไรฟร่ะอุส่าห์ไปถอยมาจากร้านขายของชำเชียวนะ” เขาเบ้ปากอย่างไม่พอใจ มันทำให้ฉันอดยิ้มไม่ได้กับท่าทีของเขา เพราะสิ่งที่เขาหยิบขึ้นมาคือแหวนสลักรูปตัว S ซึ่งต้องไปหมุนเสี่ยงดวงในตู้เท่านั้น...ฉันก็เคยลองไปหมุนดูแต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลยเสียเงินฟรีตลอด

 

            “แล้วมานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะ เมื่อคืนทักไปก็ไม่ยอมคุยด้วย” เขานั่งลงข้างๆฉันก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ ฉันมองหน้าเขานิ่ง ใบหน้าของเขายังคงร่าเริงและมีรอยยิ้มอยู่บนนั้นเสมอ...

            “นี่! ถ้าฉันขออะไรอย่างหนึ่งนายจะให้ฉันไหม?”

            “ได้ดิ แต่ถ้ายืมเงินช่วงนี้ฉันก็ช๊อตอยู่เหมือนกันนะ อาจจะไม่มีให้”

            “เหอะๆใครเขาจะยืมเงินคนขี้งกอย่างนายกัน แค่จะบอกว่าคืนนี้ไปเจอกันที่เดิม”

            “ทำไมต้องคืนนี้ล่ะ อย่าบอกนะว่าเธอจะทำมิดีมิร้ายฉันนะ”

            “ตาบ้า! ฉันไม่ทำอะไรนายหรอก อย่างนายฉันทำไม่ลง - -”

            “โหดร้าย” ตาบ้านี่ทำหน้าเหมือนหมูโดนเชือด ก่อนพวกเราจะจบบทสนทนาและแยกย้ายกันไป

...โดยที่ปลายทางข้างหน้าของฉันไม่ใช่บ้าน แต่กลับเป็นสถานที่ที่ฉันไม่อยากไปที่สุดในตอนนี้

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา