ท้องฟ้าสีเลือดเปื้อนกลีบซากุระ

-

วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 เวลา 20.49 น.

  4 ตอน
  0 วิจารณ์
  3,272 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2556 10.52 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

4) บทสรุปของความรัก

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

......50ปีผ่านไป.....

ตึง....ตึง...ตึง....

เสียงของรถไฟดังก้องอยู่ในหัวของผม หลังจากวันนั้นนี่ก็ห้าสิบปีผ่านมาแล้ว... ตัวผมได้ดูคนมากมายที่เกิดใหม่ขึ้นมา หากดูภายนอกเหมือนผมโตขึ้นแค่สิบปีเพราะผมเลยเวลาที่จะเป็นอมตะไปแล้ว ต่อไปชีวิตผมก็จะเหมือนคนปกติทั่วไป

ผมยังคงใช้ชีวิตไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบอะไร ผมเรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศไทย คงเพราะงานของผมมันไม่ใช่งานที่ยุ่งจนไม่มีเวลาหายใจ ผมจึงสามารถเดินมาเที่ยวเตร่ที่สถานีรถไฟได้ทุกวัน ตัวผมเองก็ยังคิดถึงญี่ปุ่นอยู่เสมอ...คิดถึงทั้งท้องฟ้า และดอกซากุระ ที่ผมยังเฝ้ารอวันที่มันจะกลับมาบานอีกครั้ง

“ผับ...ผับ...ผับ...”เสียงของกระดาษปลิวว่อนไปทั่วทั้งสถานี แล้วก็ผู้หญิงอายุประมาณผมวิ่งเก็บกระดาษที่ปลิวว่อนอยู่ทั่วบริเวณชาญชราที่ว่างเปล่า ก่อนจะมีกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวมาตกข้างหน้าผม

ก่อนที่ผมจะก้มลงเก็บกระดาษนั้นมือบางของเธอก็จับกระดาษขึ้นนึ้วเรียวยาวที่ขาวนวลไม่ทำให้ผมสนใจเท่าแหวนสลักรูปตัวSที่นิ้วนางของเธอ

“ขอบคุณนะคะ”เธอยิ้มให้ผม โครงหน้ารูปปากอีกทั้งรอยยิ้มนั่นที่ผมจำได้ดี...

“โซระ”

“เอ๋~ ขอโทษนะคะ ฉันชื่อฟ้าค่ะเป็นคนไทย”

เธอตอบผมกลับมาด้วยรอยยิ้มเขินๆ ในที่สุดท้องฟ้าสีแดงของผมก็กลับมาเป็นสีฟ้าดังเดิมอีกครั้ง... คราวนี้ผมจะไม่ปล่อยให้เธอจากไปอีกแน่

“ยัยเต้าหู้เหม็น”

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา