ท้องฟ้าสีเลือดเปื้อนกลีบซากุระ

-

วันที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2556 เวลา 20.49 น.

  4 ตอน
  0 วิจารณ์
  4,371 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2556 10.52 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

4) บทสรุปของความรัก

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
......50ปีผ่านไป.....
ตึง....ตึง...ตึง....
เสียงของรถไฟดังก้องอยู่ในหัวของผม หลังจากวันนั้นนี่ก็ห้าสิบปีผ่านมาแล้ว... ตัวผมได้ดูคนมากมายที่เกิดใหม่ขึ้นมา หากดูภายนอกเหมือนผมโตขึ้นแค่สิบปีเพราะผมเลยเวลาที่จะเป็นอมตะไปแล้ว ต่อไปชีวิตผมก็จะเหมือนคนปกติทั่วไป
ผมยังคงใช้ชีวิตไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบอะไร ผมเรียนจบและได้เข้าทำงานในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศไทย คงเพราะงานของผมมันไม่ใช่งานที่ยุ่งจนไม่มีเวลาหายใจ ผมจึงสามารถเดินมาเที่ยวเตร่ที่สถานีรถไฟได้ทุกวัน ตัวผมเองก็ยังคิดถึงญี่ปุ่นอยู่เสมอ...คิดถึงทั้งท้องฟ้า และดอกซากุระ ที่ผมยังเฝ้ารอวันที่มันจะกลับมาบานอีกครั้ง
“ผับ...ผับ...ผับ...”เสียงของกระดาษปลิวว่อนไปทั่วทั้งสถานี แล้วก็ผู้หญิงอายุประมาณผมวิ่งเก็บกระดาษที่ปลิวว่อนอยู่ทั่วบริเวณชาญชราที่ว่างเปล่า ก่อนจะมีกระดาษแผ่นหนึ่งปลิวมาตกข้างหน้าผม
ก่อนที่ผมจะก้มลงเก็บกระดาษนั้นมือบางของเธอก็จับกระดาษขึ้นนึ้วเรียวยาวที่ขาวนวลไม่ทำให้ผมสนใจเท่าแหวนสลักรูปตัวSที่นิ้วนางของเธอ
“ขอบคุณนะคะ”เธอยิ้มให้ผม โครงหน้ารูปปากอีกทั้งรอยยิ้มนั่นที่ผมจำได้ดี...
“โซระ”
“เอ๋~ ขอโทษนะคะ ฉันชื่อฟ้าค่ะเป็นคนไทย”
เธอตอบผมกลับมาด้วยรอยยิ้มเขินๆ ในที่สุดท้องฟ้าสีแดงของผมก็กลับมาเป็นสีฟ้าดังเดิมอีกครั้ง... คราวนี้ผมจะไม่ปล่อยให้เธอจากไปอีกแน่
“ยัยเต้าหู้เหม็น”

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา