อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ที่โรงเรียนเอ-มงที่เทศกาลของเล่น คือเทศกาลที่เหล่านักเรียนจะนำของเล่นหรือตุ๊กตาตัวโปรดมาที่โรงเรียนมาเรียนร่วมกันถือเป็นเทศกาลที่นักเรียนจะได้รับความสนุก

รินพากย์

สวัสดีค่ะ ชั้นโอนิฮาระ ริน วันนี้เป็นเทศกาลตุ๊กตาของเอ-มง แต่ชั้นไม่ได้เอาตุ็กตามาคะ เพราะว่าชั้นทำมันหายไปซะแล้ว ชั้นเคยมีตุ๊กตาที่ชั้นรักมาก เอาไปด้วยแทบทุกที่ แต่แล้ววันหนึ่งชั้นทำมันหายไป ตอนนี้เพื่อนๆในห้องต่างนำตุ๊กตาและของเล่นมาอวดกัน

ตอนนี้ชั้นอยู่ที่ห้องชมรมชงชา

สึบากินำตุ๊กตาหมีสีชมพูมาอวดชั้น"นี่ๆดูสิตุ๊กตาตัวนี่น่ารักไหม"

"น่ารักดีจ้ะ"

"รินแล้วของเล่นของเธอล่ะ"

"พอดีชั้นลืมน่ะจ้ะ แฮะๆ"
"เหรอจ้ะ น่าเสียดายจัง ชั้นอุตส่าห์อยากเห็นของเล่นตัวโปรดของเธอนะ"

พอดีรุ่นพี่โออิมาในมือพี่เค้าถืออะไรมาน่ะ หุ่นยนต์สีน้ำเงิน

ยัยเพื่อนซี้สึบากิถามรุ่นพี่เค้าเลย"รุ่นพี่นี่คือของเล่นตัวโปรดเหรอค่ะ"

"ใช่จ้ะ มันเป็นของเล่นที่เป็นของดูต่างหน้าของพี่ชายชั้นน่ะ เวลาที่พี่ชายชั้นไปต่างประเทศชั้นมักจะเล่นกับมันน่ะนะ"

ชั้นเลยแขวะไป"เด็กจังนะค่ะ รุ่นพี่"

"ใช่ พี่ยังเด็ก แต่ของสำคัญของพี่ พี่จะทะนุทะนอมและเก็บรักษาไว้อย่างดี ไม่ทิ้งขว้างเด็ดขาด"

หน้าเสียเลยชั้น 

สึบากิยังมาซ้ำเติม"เป็นไง ไปแขวะรุ่นพี่โออิ โดนสวนซะ"

"จ้ะๆ หน้ายับแล้วชั้น"

"ขออนุญาตคร้าบ"อ๊ะรุ่นพี่ยู สุดหล่อของชั้น แต่เอ๊ะ!นั่นมันใครน่ะ จำได้ว่าชื่อโควมิ นี่นา

"อ้าว ยูคุง โควมิจัง พาของเล่นตัวโปรดมาด้วยเหรอครับ"

"อืม"

ของเล่นของรุ่นพี่ยูเป็นตุ๊กตาไก่สีเหลือง ของรุ่นพี่โควมิเป็นตุ๊กตาไก่สีส้ม 

รุ่นพี่โออิแซวทั้งคู่"ของทั้งสองคนเป็นตุ๊กตาคู่กันเชียวนะ"

รุ่นพี่ยูบ่น"เอ่อ ยอมรับ มันเป็นของที่ชั้นที่เราสองคนแลกกันตอนคริสมาสต์ตั้งแต่ตอนประถมสี่แล้ว"

"ใช่จ้ะ โออิคุง พอดีเราสองคนซื้อมาเหมือนกันน่ะ"

"เหรอ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนรุดหน้าไปเยอะเลยนะ"

ทั้งสองคนเถียงทันที"เราเป็นแค่เพื่อนกัน!"

"รินจัง!!ๆ"

"มีอะไรเหรอ มากิจัง"

"โต๊ะของเธอมีใครมาเขียนอะไรไว้ แถมมีรอยมือและมีดินที่ใต้โต๊ะอีก"

ชั้นรีบกลับไปที่ห้องเรียน พบว่าที่โต๊ะของชั้นมีหมึกสีแดงเขียนว่า'ชั้นจะฆ่าแก' แถมมีคราบโคลนเลอะที่เก้าอี้ที่ใต้โต๊ะมีดินอัดมากมาย

"โหดร้ายจริงๆ" 

'ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ' เสียงใครน่ะ เสียงที่น่าสะอิดสะเอียนนั่น

ไม่นานภารโรงก็นำโต๊ะมาเปลี่ยนให้ชั้นใหม่ 

ตอนนี้ชั้นกำลังจะกลับบ้าน รุ่นพี่โออิก็มาหา

"ริน เธอมากับชั้นหน่อย"

"มีอะไรค่ะ รุ่นพี่"

"ไปเถอะน่า เรื่องนี้มันเกี่ยวกับเราโดยตรงนะ"

รุ่นพี่พาชั้นกลบมาที่ห้องชมรมชงชา ในนั้นมีรุ่นพี่ยู และโควมิรออยู่ ในมือของรุ่นพี่ยูมีตุ๊กตาแหม่มผมทองตาสีฟ้าเก่าๆโทรมๆอยู่ตัวหนึ่ง

รุ่นพี่ยูพูดขึ้น"เจ้าของเธอมาแล้ว เคลียกันเองนะ"

"นี่มันอะไรกันคะ รุ่นพี่ยู"

รุ่นพี่โควมิพูดบ้าง"จำตุ๊กตาตัวนี้ได้ไหม รินจัง เมื่อหลายปีก่อนเธอได้ตุ๊กตาตัวนี้เป็นของขวัญวันเกิด เธอนำมันไปด้วยทุกที่ รักมันมาก เพราะความรักของเธอทำให้มันมีชีวิตขึ้นมา แต่เธอก็นำมันโยนทิ้งลงถังขยะ"

"เหตุการณ์ที่เกิดกับโต๊ะของเธอเป็นฝีมือของเค้าเนี่ยแหละ ไปกันเถอะ มิจิอิ โออิ"

พอพวกรุ่นพี่ออกไปแล้ว ในห้องชมรมจึงเหลือแต่ชั้นกับตุ๊กตา

"ทำไมแกทิ้งชั้น..."

ชั้นไม่สามารถตอบคำถามเจ้าตุ๊กตาได้เลย

"ตอบชั้นมา..."

"ชั้นจำไม่ได้ ชั้นขอโทษ"

"แค่คำว่าขอโทษมันจะหายเหรอ"

เจ้าตุ๊กตาพุ่งเข้ามาจะทำร้ายชั้น ตอนนี้ชั้นโดนมันบีบคออยู่"อึก..ช่วย..ด้วย"

"พวกนั้นไม่ได้ยินแกหรอก แกต้องตาย สาสมกับที่แกทิ้งชั้นไว้ที่ถังขยะ"

เจ้าตุ๊กตาออกแรงบีบคอมากขึ้น 

ชั้นจำได้แล้ว ตอนที่เจ้าตุ๊กตาตัวนี่มันเรียกชื่อชั้น ชั้นกลัวมากจน โยนมันทิ้งลงถังขยะ

"ชั้นเองก็เสียใจนะ เธอคงจะทรมารมากสิ ถ้าชั้น..ยอนเวลากลับไปได้...ชั้นจะไม่..ทำอย่างนั้นเด็ดขาด...อึก"

ไรเตอร์พากย์

เจ้าตุ๊กตาคลายมือจากลำคอของเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อน 

เจ้าตุ๊กตาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นทั้งน้ำตา"ชั้น..ฮึก..ก็แค่..อยากกลับมาอยู่กลับเธอเท่านั้น ฮึก ฮือๆๆ"

เด็กสาวจึงสวมกอดเจ้าตุ๊กตา"มาอยู่กลับชั้นเถอะนะ ชั้นสัญญาว่าจะไม่ทิ้งเธอแล้ว"

"ไม่ได้แล้วล่ะ พลังของชั้นไม่เหลือแล้ว ชั้นจะไปแล้ว"

"ไม่นะ"

กลุ่มแสงได้เกิดขึ้นที่เจ้าตุ๊กตา "ลาก่อนนะ"

เด็กสาวร้องไห้น้ำตานองหน้า"อย่าไปเลย กลับมาเถอะ กลับมา"

หากแต่พอแสงดับเจ้าตุ๊กตาแหม่มผมทองก็กลับกลายมาเป็นตุ๊กตาธรรมดา เป็นจังหวะเดียวกับที่รุ่นพี่ทั้งสามเข้ามาพอดี

โออิเข้าไปถาม"ริน เป็นยังไงบ้าง"

"ฮึก ฮือๆ หนูไม่น่าทิ้งเค้าเลย น่าสงสารอยู่ในถังขยะมาตั้งนาน ฮือๆ"

"พี่ว่าให้ไปเค้าพักเถอะ เค้าเหนื่อยมากแล้ว"

โออิพากย์

ตอนนี้ผมได้พารินนำตุ๊กตามาที่ศาลเจ้าแล้ว เจ้าตุ๊กตาตัวนี้จะหลับสบาย ความจริงตุ๊กตาตัวนี้แค่จะมาบอกลารินเค้าน่ะนะ แต่เค้ายังคงโกรธรินอยู่เลยอยากจะฆ่ารินให้ตายตามแต่ดีที่พวกผมห้ามตุ๊กตาตัวนั้นไว้ได้ทัน 

ย้อนไปเมื่อชั่วโมงก่อน

ผมสัมผัสบางอย่างที่กำลังมาได้ "ปรากฏตัวเถอะ"

ภาพที่ผมเห็นคือตุ๊กตาแหม่มผมทองในสภาพมอมแมมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งไม่น่าดู ผมได้ลองถามดูถึงได้รู้ว่าเจ้าของคือ โอนิฮาระ ริน รุ่นน้องชมรชงชาผมเอง"รินเองก็เสียใจนะที่ทอดทิ้งเธอ วันนี้เป็นวันเทศกาลของเล่นของเอ-มง รินน่ะ เค้ามีเธอเพียงตัวเดียวนะที่เป็นของเล่นที่เค้ารัก ผมสัมผัสได้"

"ชั้นไม่เชื่อ"

"งั้นผมต้องให้คุณพิสูจน์เอาเองน่ะนะ"

จากนั้นผมได้ขอให้โควมิจังกับยูคุงมาช่วยดูแลโดยที่ยูคุงทำหน้าที่ปะซ่อมผ้า ส่วนโควมิจังก็ทำความสะอาดเจ้าตุ๊กตาและหวีผม ถึงได้ค่อยดูดีหน่อย

กลับมาปัจจุบัน

ตอนนี้รินกำลังเดินทางกลับบ้านพร้อมผม สีหน้าของรินยังเศร้า

"รุ่นพี่โออิค่ะ"

"มีอะไรเหรอ"

"ที่สมัยก่อนชั้นโยนเจ้าตุ๊กตานั่นทิ้งถังขยะน่ะ...เพราะชั้นกลัว..กลัวมากๆแต่พอนึกได้ก็สายไปแล้วมันหายไป ชั้นพยายามหามันมาโดยตลอดจนชั้นหมดหวัง"

"อย่าทำอีกก็แล้วกัน ตุ๊กตามันก็มีชีวิตจิตใจ มันจะเจ็บปวดที่สุดก็ตรงที่เราทิ้งมันเนี่ยแหละ"

"ชั้นคงไม่มีตุ๊กตาตัวใหม่แล้วล่ะคะ"

"ทำไมล่ะ"

"ไม่มีตุ๊กตาตัวไหนหรือของเล่นอะไรมาทดแทนตุ๊กตาตัวนั้นได้แล้ว"

ผมทำได้แต่รับฟังรุ่นน้องของผม ผมรู้ว่าเธอเศร้า เสียใจ เป็นใครที่เสียของรักไปก็ต้องเสียใจเป็นธรรมดา นี่เป็นบทเรียนราคาแพงเลย ไม่แน่นะว่าตุ๊กตาของใครอาจจะมีชีวิตก็ได้ ใครจะรู้ล่ะครับ