อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง

"นาโอมิ เราเลิกกันเถอะ"ชายหนุ่มหน้าตาคมคายเอ่ยเสียงเรียบ

หญิงสาวหน้าหวานที่รับฟังถามเสียงแผ่ว"ทำไมเหรอค่ะ ชั้นทำอะไรผิด"

"เธอไม่ผิดหรอก แต่ผมมีคนที่จะแต่งงานด้วยแล้ว ผมเชื่อว่าคนน่ารักอย่างคุณต้องมีคนใหม่ที่ดีกว่าผมได้แน่"

"เหรอคะ ชั้นขอตัวก่อน ฝากจ่ายค่ากาแฟด้วยคะ"

"ครับ"ชายหนุ่มรับคำแต่โดยดี เพราะรู้ว่าเธอนั้นคงจะเจ็บปวดมากที่เค้ามาหักอกเธอแบบนี้ ทั้งๆที่เธอรักเค้ามากและคบกันมาตั้ง 5 ปี

หากแต่ชายหนุ่มนั้นคิดผิด ในใจของหญิงสาวนั้นเต็มไปด้วยความแค้น แค้น แค้นที่เค้าเห็นคนอื่นดีกว่าเธอ...เวลาที่ผ่านมา5ปี มันไม่มีค่าเลยใช่ไหม...

หญิงสาวเดินออกมานอกเมืองก็พบร้านขายของเล็กๆแห่งหนึ่ง มันเป็นร้านที่ตกแต่งสไตล์คลาสสิก มีบางอย่างชวนดึงดูดให้เธอเข้าไป

พอเธอเปิดเข้าไปก็พบว่าภายในร้านมีของมากมาย ทุกอย่างล้วนเป็นของดี ราคาท่าทางแพง ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาหมีแสนน่ารัก ตุ๊กตาเด็กหญิในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีหวาน ขวดแก้วเจียระไนลวดลายวิจิตรที่บรรจุน้ำหอมสีสวยไว้ ถึงแม้ว่ามีฝาปิดอยู่ แต่กลิ่นน้ำหอมก็ยังส่งกลิ่นอันหอมเย้ายวนอยู่ 

"หึหึหึ ของพวกนั้นไม่เหมาะกับหนูหรอกจ้ะ"ชายชราที่ดูเหมือนเป็นเจ้าของร้านเอ่ยขึ้น

"เหรอค่ะ"

"เครียดแค้นใช่มั้ย"

"ค่ะ?"

"เครียดเเค้น ผู้ชายคนนั้นที่ทำใจของหนูแหลกสลายใช่มั้ย"

สีหน้าของหญิงแปรเปลี่ยน เป็นความวิปริต"ใช่คะ หนูน่ะอยากให้ผู้ชายคนนั้นพร้อมกับผู้หญิงของเค้าตายไปซะ"

"งั้นต้องนี่เลย"ชายชรานำบางสิ่งขึ้นมา มันคือ กระจกบานไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไปขอบกระจกทำไม้ที่แกะสลักอย่างอ่อนช้อยและงดงามแล้วเคลือบเเว๊กอย่างดี มันเป็นความสวยที่ชวนขนลุก

"นี่คืออะไรรึค่ะคุณลุง"

"นี่คือกระจกสาปแช่ง ขอเพียงนึกถึงหน้าของคนที่เครียดแค้น แช่งอะไรไว้ คำสาปแช่งจะเป็นไปตามนั้น"

"จริงเหรอค่ะ"

"จริงสิ เพียงแต่มันมีเงื่อนไขนะ"

"เงื่อนไข?"

หลังจากที่ทำความเข้าใจกับเงื่อนไขของเจ้ากระจกสาปแช่งแล้ว หญิงสาวรีบยื่นเงินให้ หากแต่เจ้าของร้านกลับไม่รับ แต่ยกให้ฟรีๆ เธอดีใจมาก

'จำไว้นะ จะใช้กระจกนี่ได้เฉพาะหลังเที่ยงคืน ใต้เเสงเทียน ห้ามกระจกนี่โดนแสงอาทิตย์เด็ดขาด มิเช่นนั้น อย่าหาว่าไม่เตือนล่ะ แต่มีข้อจำกัดว่ากระจกนี่จะไม่สามารถฆ่าใครได้'

ถึงแม้ว่ากระจกบานนี้จะไม่สามารถฆ่าใครได้แต่ขอให้มันทรมาร ก็เพียงพอแล้ว หญิงสาวกระชับห่อผ้าที่ห่อกระจกขอบไม้แสนสวยไว้แน่น

...เท็ดสึโอะ คุณจะต้องทรมาร ให้สาสมกับที่คุณทำกับชั้น...

พอกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาค่ำแล้ว หญิงสาวขึ้นไปที่ห้องนอนรีบนำกระจกแสนสวยมาวางไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง พอเวลาหลังเที่ยงเศษๆ หญิงสาวจัดการจุดเทียน หญิงสาวมองเงาที่สะท้อนในกระจก เธอทำตามคำบอกของพ่อค้าใจดี โดยให้เธอนึกถึงคนที่ต้องการสาปแช่ง 

...ให้มันทรมาร ทรมาร ให้ตายทั้งเป็นพร้อมกับนังเเพศยานั่น...สีหน้าของหญิงสาวนามว่านาโอมิ ฉายแวววิปริต ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแค้น

วันต่อมา

บ้านชิเมรุ  

มีแขกมา ซึ่งคือญาติห่างๆผู้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของโออิ เท็ดสึโอะ ทามิยะ และแฟนที่กำลังจะแต่งงาน เป็นจังหวะเดียวกับที่ยู มาทำรายงานที่บ้านพร้อมแฟนสาวพอดี เช่นเดียวกับริน ที่แวะมาให้โออิติวหนังสือ

โดยเท็ดสึโอะกำลังคุยกับพ่อแม่ของโออิอยู่ห้องรับแขก เป็นจังหวะพอดีเด็กหนุ่มหัวชมพูสวมหมวกไหมพรมสีดำเพิ่งทำรายงานเสร็จและกำลังจะกลับบ้านพร้อมแฟนสาว

เท็ดสึโอะทักทายอย่างอารมณ์ดี"อ้าว สวัสดีโออิ"

หนุ่มหน้ามนทักทายอย่างดี"สวัสดีครับพี่"

"พวกเพื่อนมาทำงานเหรอ ดีๆ ไว้พี่จัดงานแต่งเมื่อไหร่ อย่าลืมมาล่ะ"

โออิรับด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม"ครับพี่"

หากแต่ยูนั้นกลับเห็นอนาคตบางอย่าง...งานแต่งหรืองานศพกันแน่...ใช่ เพราะเค้าเห็นอนาคตอันมืดมนที่รอญาติของเพื่อน หากแต่เตือนไปก็ไม่เชื่อ เค้าจึงตัดสินใจนิ่งเงียบจะดีกว่า

หลังจากที่กลับจากบ้านของโออิ โควมิสังเกตว่าสีหน้าของแฟนหนุ่มดูเคร่งเครียด"มีอะไรเหรอยู"

"ก็แค่...รู้สึกถึงบางอย่างน่ะ สิ่งที่ผู้ชายที่ชื่อเท็ดสึโอะทำไว้เดี๋ยวมันได้ย้อนกลับมาหาเค้าแน่"

"อะไรน่ะ"

"รอดูไปโควมิ อย่างมากก็แค่ตาย"

เด็กสาวยังคงข้องใจในสิ่งที่แฟนของเธอพูดอยู่...

หลังจากที่ไปเยี่ยมญาติพร้อมกับแฟนสาวคนสวยแล้วก็ตัดสินใจแวะไปที่เลิฟโฮเตลที่อยู่ไม่ไกล

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะระเริงรัก ก็เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น

วันต่อมา

เกิดเหตุการณ์อันน่าสยดสยองขึ้น เลิฟโฮเตลในเอ-มง เกิดไฟำหม้ มีผู้บาดเจ็บร่วมสิบราย มีสองรายอาการหนักกว่าคนอื่น

โรงพยาบาลเอ-มง

โออิรีบวิ่งมาที่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างเร่งรีบก็พบลุงกับป้า ที่ยืนรออยู่"ลุงครับ ป้าครับ พี่เท็ดสึโอะ เป็นยังไงบ้างครับ"

ผู้เป็นลุงส่ายหน้า"แฟนเค้าอาการไม่หนักเท่าไหร่แค่ไฟไหม้ผมหมดหัว แต่เท็ดสึโอะน่ะ โดนไฟำหม้แทบทั้งตัวเลย"

ผู้เป็นป้าคร่ำครวญ"โถ่...เท็ดสึโอะลูกแม่ ฮือๆ"

หลังจากที่หมอทำการช่วยชีวิต เท็ดสึโอะเสร็จ โออิก็ได้ทราบว่าลูกพี่ลูกน้องของตนนั้นโดนไฟครอกทั้งตัว กว่าจะหายกลับมาเป็นปกตินั้นก็เป็นเดือนๆ ช่วงนี้ต้องอาศัยยาชาระงับความเจ็บปวด

โออิรู้สึกถึงบางอย่างเพราะแฟนของเค้านั้น พอมาเจอลูกพี่ลูกน้องก็หน้าซีดจะเป็นลมตลอดแถมยู เพื่อนซี้ก็ทำหน้าราวกับรู้อะไรบางอย่าง หนุ่มหน้ามนตัดสินใจไปที่บ้านพักของเพื่อนซี้

พอมาถึง ก็พบว่าเพื่อนซี้กำลังอ่านหนังสือโดยที่มีแฟนสาวนอนหนุนตักอยู่

"ยูคุง" 

"หวัดดีเพื่อน ทำไมไม่เคาะประตูก่อนล่ะ"

"ประตูห้องนายไม่ได้ล็อค แต่ช่างเถอะ ชั้นมีเรื่องจะถาม"

"เรื่องญาตินายโดนไฟครอกสินะ รินจังโทรมาบอกโควมิแล้ว"

โออินั่งลงตรงเก้าที่อยู่ไม่ไกล"นายรู้อะไร"

"ญาตินายโดนสาปแช่งน่ะสิ"

"สาปแช่ง? ใคร?"

"ไม่รู้ แต่อีกไม่นาน คนแช่งก็พบจุดจบไม่สวยหรอกนะ"

"นายเนี่ยชอบเก็บอะไรไว้คนเดียวเสมอเลยนะ"

อีกด้าน

นาโอมิเดินทางมาเยี่ยมอดีตแฟน พร้อมช่อดอกไม้สีสด พอมาถึงห้องพักฟื้นแล้ว ก็พบว่าไม่มีใครพบแต่คนเจ็บนอนบนเตียงโดยมีผ้าพันแผลเต็มตัว

"เป็นยังไง เจ็บปวดสินะ เจ็บอย่างนี้คงจะไม่ทำงานไม่ได้แน่เลย"สีหน้าของหญิงสาวนั้นเยาะเย้ย

เท็ดสึโอะนั้นยังมีสติอยู่ดี เค้ารู้สึกถึงความเกลียดชังที่เธอมีต่อเค้าได้

มือบางของนาโอมิเเสร้งปัดแก้วน้ำ น้ำได้กระเซ็นโดนแผล

"อื้อ อื้อ"

"คิกคิกคิก เจ็บเหรอ และทีเธอหลอกชั้นล่ะ พอฟันแล้วก็ทิ้งอย่างนี้ ขอตัวก่อนนะ"

พอหญิงสาวจากไป เธอนึกถึงบางอย่างออก"ตายล่ะ ลืมเอาผ้าคลุมกระจกเลย แต่เรามาแป๊บเดียวคงไม่เป็นไร"

ค่ำนั้น...

หญิงสาวก็นอนหลับอย่างปกติโดยที่เอากระจกขอบไม้ไปเก็บ 

เสียงหัวเราะปริศนาได้ดังขึ้น หญิงสาวได้ตื่นขึ้นมาก็พบเงาดำปริศนาหลายเงามารุม ใบหน้าของเงาแต่ล่ะตัวนั้นช่างน่ากลัว

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!"

วันรุ่งขึ้น นาโอมิมีอาการประสาทหลอนคนเพื่อนบ้านต้องให้โรงพยาบาลบ้ามารับ

ยูที่กำลังวิ่งจ้อกกิ้งผ่านมานั้นส่ายหน้า และเค้าก็เห็นชายชราในชุดคลุมสีดำ

"เจอกันอีกแล้วนะครับ"

"ไง พ่อหนุ่ม"

"มีธุระแถวนี้เหรอครับ"

"ใช่...มารับของคืนน่ะ"ในมือของชายชรามีห่อผ้าขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กอยู่"เฮ้อ มนุษย์นี่มักง่ายจริงๆเลยนะ น่ากลัวๆ"

"แต่คงไม่เท่ากับแรงแค้นของผู้หญิงหรอกครับ"

"นั่นสินะ แล้วเจอกัน"ชายชราเดินจากไป 

เด็กหนุ่มหัวชมพูก็วิ่งต่อ...นี่คงเป็นจุดจบที่ดีนะ..."หญิงก็ร้าย ชายก็เลว"

มาอัพแล้วจ้า เม้นให้บ้างนะ