อาถรรพ์โรงเรียนพิศวง

"เมื่อยี่สิบปีก่อน...ในโรงเรียนเอ-มงมีเรื่องเล่าอยู่เรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับ ตลับแป้งพับ เรื่องมีอยู่ว่า มีนักเรียนหญิงสองคนที่เป็นเพื่อนสนิทกัน คนหนึ่งหน้าตาสะสวยมาจากตระกูลผู้ดี อีกคนหน้าตาธรรมดามาจากครอบครัวที่มีฐานะปานกลาง ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาก อยู่มาวันหนึ่ง เด็กสาวฐานะปานกลางก็ได้ตลับแป้งฝังพลอยจากพ่อแม่เป็นของขวัญวันเกิด เธอเอามาอวดเพื่อนสนิท ถึงแม้ลูกคุณหนูจะยินดีหากแต่ในใจนั้นกลับริษยาหล่อนจึงนำตลับแป้งไปซ่อน พอเพื่อนสาวเจ้าของตลับแป้งพยายามหาตลับแป้งแต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ จึงตัดสินใจกระโดดตึกฆ่าตัวตาย ต่อมาในตอนกลางคืนยามที่ตรวจโรงเรียนก็มักจะเจอวิญญาณของเด็กสาวคนนั้นมาหาตลับแป้งพับเสมอๆจนไม่มีใครกล้ามาสมัครเป็นยามตอนกลางคืน การตรวจโรงเรียนตอนกลางคืนเลยต้องเป็นภาระของพวกครูไง เอิ๊ก!"

"อาจารย์ครับ เล่าเรื่องผีๆอีกแล้วไม่เบื่อรึไง"เด็กหนุ่มผมชมพูสวมหมวกไหมพรมในชุดไปรเวทธรรมดากำลังนอนเล่นที่บ้านพักของอาจารย์ ในตอนนี้มีอาจารย์คุโอมะ ตัวเค้ายู และเพื่อนซี้หน้ามน โออิ ที่ตอนนี้โดนอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมลากมาอยู่เป็นเพื่อน อาจารย์คุโอมะนั้นดื่มเหล้าอย่างสบายอารมณ์ 

"แล้วทำไมพวกผมต้องมาอยู่เป็นเพื่อนอาจารย์ด้วยเนี่ย-_-;;;"โออิหนุ่มหน้ามนถาม

คนถูกถามตอบมาอย่างไม่อายปาก"ก็ ช้านกลัวผีนี่นา"

สองหนุ่มหงายท้องทันที"อะโธ่ ตรงไปปล่าว'จารย์"

ยูถามทันที"แล้วทำไม อาจารย์ไม่แลกเวรกับอาจารย์คนอื่นล่ะครับ"

"คนอื่นก็แลกเวรกับชั้นมา ชั้นแลกกับใครไม่ได้"

โออิส่ายหัว"กรรมจริงจริ๊ง โรงเรียนผีเยอะ"

ไม่ทันไรผู้เป็นอาจารย์ก็ล้มตึงทันทีเพราะฤทธิ์เหล้า"ฝากทั้งสองคน ตรวจโรงเรียนแทนชั้นด้วย"

ยูเอ่ยอย่างรู้ทัน"ว่าแล้วเชียวที่โทรเรียกพวกเรามา อยากให้ตรวจโรงเรียนแทน เห็นพวกเราเป็นเบ๊รึไงนะ"

โออิบ่น"พรุ่งนี้หยุดดีกว่า นายว่าไง"

"ก็ดี พักบ้าง"

ว่าแล้วสองเพื่อนซี้ก็ช่วยกันปูฟูกแล้วพยุงร่างอันเทอะทะของอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมวัยใกล้เกษียญไปนอนบนฟูกแล้วห่มผ้าให้

ทั้งยูและโออิถือไฟฉายกันคนละกระบอกแล้วเดินตรวจรอบๆโรงเรียน

พอมาถึงสวน สองหนุ่มก็เห็นเงาที่ทำลับๆล่อๆ ...เฮ้ย!อะไรวะ ทำไมโรงเรียนมีแต่ผี ผีและก็ผี...

สองหนุ่มทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไป

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!"

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!"

สองหนุ่มตั้งสติ เจ้าของเงาคือกลุ่มชมรมคหกรรม

"อะไรเนี่ย มิจิอิพวกเธอมาทำอะไรดึกๆที่นี่"

เด็กสาวผมดำยาวโต้กลับ"พวกนายล่ะมาทำอะไร"

โออิบ่น"มาตรวจโรงเรียนแทนอาจารย์คุโอมะ ครับ อาจารย์เค้าเมาเล้าจนเดินตรวจไม่ไหวพวกผมเลยต้องมาแทน แล้วพวกโควมิจังมาทำไมครับ ดึกๆมันอันตรายนะ"

"มาเล่นเกมส์ทดสอบความกล้า"

ยูบ่น"เข้าใจหาที่ทดสอบนะ กลับบ้านได้แล้ว หรืออยากเจอผีซะก่อนถึงจะกลับ"

สาวพูดอย่างไม่พอใจ"ก็ได้ กลับก็กลับ"

พอสาวๆสะบัดก้นกลับบ้านแล้ว สองหนุ่มจึงเดินตรวจต่อ พอเดินไปตรวจที่สนามกีฬาโรงเรียนก็เห็นเงาของผู้หญิง ยูจึงบ่น"นี่ดึกมากแล้วนะ ยังไม่กลับบ้านอีก อยากผีก่อนรึไง"

เด็กสาวผมเปียสีดำในเครื่องแบบเอ-มงหันมาบอกพลางน้ำตาซึม"ชั้นหาของไม่เจอ มันเป็นของสำคัญมาก หาาทั่วโรงเรียนแล้วยังไม่เจอ ฮึก"

โออิเสนอทางออกให้"เดี๋ยวพวกผมช่วยหาดีไหมครับ ช่วยๆกันเดี๋ยวก็เจอ ใช่มั้ยยูคุง"

"ก็ได้ แต่หาเจอแล้วเธอต้องกลับบ้านนะ"

"คะ"

โออิถาม"ของที่คุณตามหาคืออะไรครับ"

"ตลับแป้งพับคะ"

สองหนุ่มจึงช่วยกันส่องหาตามพุ่มไม้

ยูนึกถึงเรื่องที่อาจารย์คุโอมะเล่าให้ฟัง...พวกผู้หญิงจะเอาของไปซ่อนไว้ไหนนะ...

เด็กหนุ่มจึงกอดอกพลางใช้ความคิด"ไปหาที่ด่านฟ้าดีไหม ชั้นว่าน่าจะอยู่ที่นั่น"

"เอ๋!"สองคนที่เหลืองุนงง

"ไปเหอะน่า"

ยูเดินนำทั้งสองไปยังดานฟ้าตึกห้า"เท่าที่ชั้นเดา ของๆเธอน่าจะอยู่ที่ตึกห้านะ"

"ทำไมค่ะ"

"น่าๆเดี๋ยวก็รู้เองแหละครับ"

พอมาถึงยูก็อธิบาย"ตึกนี้เป็นตึกเก่า ตึกเดียวที่ยังไม่ถูกรื้อ ของๆคุณน่าจะอยู่ที่นี้นะ"

เท้าของยูก็ไปสะดุดบางสิ่ง นั่นคือ พื้นกระเบื้องที่เหมือนมีบางสิ่งฝังไว้อยู่

"เจอแล้วเหรอยูคุง"โออิหันมาถาม

ยูนำสิ่งที่อยู่ใต้พื้นกระเบื้องออกมา"มิน่า หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ"ก่อนจะยื่นตลับแป้งพับฝังพลอยคืนให้หญิงสาว"สบายใจได้แล้วนะครับ"

"ไม่"หญิงสาวคนนั้นปฏิเสธ"ชั้นจะจัดการนังนั่นก่อน ชั้นถึงจะไป"

โออิกล่อม"ผมว่าใจเย็นๆก่อนเถอะ"

"พวกแกสองคนจะไปรู้อะไร ชั้นไม่ได้ฆ่าตัวตายแต่นังนั่นมันฆ่าชั้น มันผลักชั้นตกตึก"

ยูห้ามเพื่อนทันที"ห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก ให้พวกเค้าจัดการเองเถอะ ถ้าคุณล้างแค้นแล้วสบายใจก็ทำเถอะ"

วิญญาณสาวก็หายไป ยูจึงชวนเพื่อน"ไปตรวจโรงเรียนต่อเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รูผลแล้ว"

"พรุ่งนี้?หมายความว่ายังไงยูคุง"

"เถอะน่าาา เชื่อชั้น ไปได้แล้ว"

วันต่อมา

ข่าวพาดหัวหนังสือพิมพ์วันนี้คือ ' ดับอนาถเจ้าแม่เงินกู้หน้าเลือด ตกตึก ' 

เพราะเมื่อคืนต้องทำหน้าที่ตรวจโรงเรียนแทนอาจารย์คุโอมะ ทั้งโออิและยูจำใจต้องค้างที่บ้านพักอาจารย์ โออิอ่านหนังสือพิมพ์ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนซี้ที่ตอนนี้กำลังทานขนมปังที่ซื้อมาเมื่อคืนแล้วถาม"นายรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้"

ยูยิ้มน้อยๆ"สำหรับฆาตกรในวัยเด็กแล้วมาเป็นเจ้าแม่เงินกู้หน้าเลือดที่ทำให้ลูกหนี้ฆ่าตัวตายใช้หนี้มามากมายอย่างนั้น ก็ยังไม่สาสมหรอกนะ นายว่ามั้ย"

"ชั้นรู้สึกไม่ดีเลย"

ยูบ่น"ถ้าเราไปสู้กับวิญญาณอาฆาต พวกเราเนี่ยแหละจะเดี้ยง ช่างเถอะน่า อย่าคิดมาก"

"อืม"แต่ในใจของโออินั้นคิด...แบบนี้ดีแล้วเหรอ...

เม้นด้วยนะจ๊ะ