[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  18.00K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

15) ทางแยก

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

 Writer talk

  "นายคิดว่านายจะรอดจะพวกเธอมั้ย?"เนจิถามซาอิที่ทำสีหน้ากังวลอย่างมาก

  "ผมว่าไม่รอดล่ะครับเพราะผมเจอคุณอิโนะเธอเป็นคนที่สนิทกับคุณซากุระมากที่สุดด้วยให้เรียงลำดับว่าใครสนิทที่สุดก็เป็นคุณอิโนะล่ะครับ"

  "แต่ยัยหมวยนี่ล่ะสิสนิทลองลงมากจากอิโนะด้วยสิ"

  "ผมว่าเราควรไปบอกเธอก่อนนะครับ"ซาอิทำหน้าเศร้าๆแล้วบอกลาเนจิ

  "จะรอดไม่รอดก็เอาวะ!"เนจิยืนหน้าประตูแล้วสูดหายใจลึกๆก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

  "ไปไหนมา?!"เท็นๆนั่งกินขนมแล้วดูทีวีไปด้วยเห็นแฟนเดินเข้ามาท่าทีย่องๆก็ถาม

  "ก็แค่ไปหาซาสึเกะแค่นั้นเอง เค้าไม่ได้ทำอะไรเกินขอบเขตหรอก!"

  "จริงอ่ะ"

  "ใช่จ่ะไม่ได้โกหก คือที่รัก..."

  "อะไรหรอ?"

  "เค้าขออะไรบางอย่างได้มั้ยอ่ะ?"

  "ที่รักจะขออะไรล่ะ?"

  "ขอให้ที่รักเปิดโอกาสให้ซาสึเกะมันเจอซากุระได้มั้ย?"

  "พูดอะไรของนาย?! ฉันไม่ให้โอกาสมันง่ายๆหรอกนะ"เท็นๆได้ยินคำขอของเนจิทำให้เกิดการเปลี่ยนสรรพนามที่เรียกกันประจำเป็นเหมือนคนรู้จัก

  "แค่นิดเดียวไม่ได้หรอ?"

  "ไม่!!! เพราะมันทำซากุระเจ็บปวดร้องไห้จนตัวเองผอมโซ มันทำให้ฉันลำบากมากกว่าเดิมมันทำซากุระจิตใจแย่ลงยิ้มยาก ปกติซากุระก็ไม่ค่อยยิ้มเท่าไรอยู่แล้วยิ่งทำอย่างนี้มันยิ่งลำบากกว่าอีกที่สำคัญมันจะทำอะไรซากุระไม่รู้!!! ฉันจะไม่มีวันให้โอกาสคนเลวๆอย่างซาสึเกะหัวเป็ดนั่นมาเจอซากุระหรอกน่า!!!"

  "ตอนที่ขอให้ฉันไม่ให้มองหญิงฉันก็ทำตามอย่างที่เธอพูดแล้วทำไมเธอถึงไม่ฟังคำขอแล้วทำตามคำขอของฉันบ้าง?"

  "นั่นเรื่องส่วนตัว!มันไม่เกี่ยว!"

  "เธออย่าเอาเรื่องพวกนี้มาอ้างหน่อยเลย! คำขอคือสิ่งที่ขอแล้วต้องทำอย่างจริงใจ ฉันทำตามอย่างที่เธอขอทุกอย่าง เธอไม่คิดที่จะช่วยฉันเลยเท็นๆที่เราคบกันเพราะอะไรเท็นๆเพราะเราเชื่อใจกัน"

  ".....แล้ว?..."เท็นๆเงียบด้วยความตกใจที่เนจิเริ่มขึ้นเสียง

  "เชื่อใจที่อีกฝ่ายจะเป็นอย่างที่เราต้องการ ฉันเข้าใจที่เธอคบกับฉันแต่ฉันเชื่อใจเธอว่าเธอจะเป็นอย่างที่ฉันคิดบ้างแต่มันเปล่าเลย ฉันขอร้องล่ะที่เราคบกันก็เพราะซากุระเธอไม่คิดบ้างหรอว่าซากุระอยากจะเจอซาสึเกะลุคใหม่บ้าง ที่มันทำเพราะความโมโห"

  "ฉัน...ฉันรู้...ฉันต้องการให้ซากุระได้ยิ้มได้มีความสุข"

 "แต่เธอไม่ให้โอกาสซาสึเกะเลย มันไปอเมริกาสิ้นเดือนนี้ไป4ปีแล้วมันไปนานมากด้วย"

  "มันไปตั้ง4ปี มันคงมีแฟนเป็นฝรั่งไปแล้วมั้ง!"

  "เท็นๆ! มันถูกพ่อบังคับ!เธอต้องหาอะไรมาคิดให้มากกว่านี้นะ"

  "นายหาว่าฉันโง่หรอ?!!"

  "อะไรของเธอฉันยังไม่ได้พูดเลยว่าเธอโง่ อีกอย่างนะมันรักซากุระแค่คนเดียวมันไม่สนใจใคร"

  "แล้วยัยแว่นเน็ตไอดอลนั่นล่ะ?!"

  "นั่นก็พ่อบังคับเหมือนกัน"

  "เก่งดีหนิที่เอาพ่อมาอ้างทุกเรื่อง!"

  "ถ้ามันสร้างเรื่องจริงๆมันคงไม่บอกพวกฉันหรอกว่าจะไปอเมริกา4ปี มันบอกพวกฉันด้วยหน้าที่เศร้าหมองเรื่องแผนของพวกเธอฉันก็รู้ตั้งนานแล้วด้วย"

  "นายรู้ได้ไง?!! หึ!ถึงรู้ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี!"

  "ถึงมันจะสายไปแล้ว!ภายใน4ปีฉันเชื่อว่าซากุระก็ยังสับสนกับตัวเอง!!"

  "นี่นายหาว่ายัยซากุระหลายใจหรอ?!!"

  "ฉันยัง..."

  "นายยังไม่ได้พูดแต่ฉันตีความหมายของแต่ละคำที่นายพูดได้ทุกอย่างเนจิ!"

  'ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงงัดไม้ตายออกมาใช้กันแล้วมั้ง?!!'เนจิขี้ิเกียจพูดกับเท็นๆให้มันนานมากมายเลยต้องงัดไม้ตายมาใช้บ้าง

  "ถ้าเธอไม่ช่วย? ฉันจะนอกสัญญาที่เราให้กัน.."เนจิพูดอย่างเย็นชาคำพูดนั้นเหมือนคำขาด

  "นี่!นายจะมากเกินไปแล้วนะ โธ่เอ้ย!! ฉันไม่อยากเลิกกับนายนะเนจิแต่เพราะข้อตกลงบ้าๆนี่หรอถึง.."

  "จะยอมไม่ยอม?"

  "ไม่!.."

  "งั้นก็ดีเธอจะได้เห็นว่าการทำนอกสัญญามันเป็นยังไง"เนจิได้ยินคำตอบก็พร้อมที่จะเดินออกจากเท็นๆ

  "ฉันรักนายเนจิ!!! ฮือๆ...ที่ฉันบอกคือไม่ปฏิเสธที่จะให้2คนนั้นเจอกัน"เท็นๆวิ่งไปกอดเนจิจากด้านหลัง

  "จริงหรอ? ฉันก็รักเธอนะเท็นๆ ขอบคุณที่ยอมนะ ฉันสัญญาว่าจะรักเธอคนเดียว!"

  "อะ..อืม"

  "ไปเดินเล่นกัน!"

  "อึ้ม!"

(มาต้นๆนี่ซีเรียส+ดราม่านิดๆ ตอนใกล้ๆจะจบคือไรแว้??:writer)

 

เว็บขีดเขียน

 

  ตัดไปที่ซาอิ

 

  "เฮ่อ~...คุณอิโนะได้โปรดเมตตากรุณาคนอย่างผมด้วยเถอะ"ซาอิยืนอยู่หน้าห้องนานกว่า15นาทีแล้วเพราะไม่กล้าที่จะเข้าไป เขาตัดสินใจหยิบโทรศัพท์โทรหาไอคิว200

  "คุณชิกามารุครับ ผมรับมือไม่ไหวหรอกครับมีหวังได้มีรถพยาบาลมาที่นี่แน่!"

(นายจะกลัวอะไรแค่เสี่ยงดู)

  "ขอหยาบหน่อยนะครับ พอดีผมไม่ตายคาส้นเท้าเธอก่อนหรอ?!"

 (เออน่า! ทำไม่ได้ค่อยตั้งฐานแล้วโทรมาขอกำลังเสริมละกัน)

  "โห~~...ครับก็ได้ครับ"

  

  แกร่ก!

   อะ...อึก (เสียงกลืนน้ำลาย)

   "คะ..คุณอิโนะครับ.."ซาอิเปิดประตูแล้วค่อยๆเดินไปหาแต่อิโนะหันมาในท่าทีสงบ

  "ฉันรู้แล้วล่ะซาอิ ฉันไม่อนุญาตให้มันเจอซากุระหรอก"

  "คุณรู้ได้ไง?!!"

  "ฮินาตะโทรมาหาฉัน ให้ฉันคิดเรื่องนี้"

  "แต่.."

  "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ฉันไม่ยอมให้มันเจอซากุระแน่ๆ มันทำร้ายจิตใจซากุระมากไปแล้ว! ที่สำคัญฉันจะปกป้องเธอ"

  "ทุกคนต่างไม่เชื่อซาสึเกะว่าจะไม่ทำอะไรซากุระ แต่ตอนนี้พวกเพื่อนๆคุณก็ช่วยซาสึเกะอยู่ด้วยเพราะสิ่งที่ทำให้ซากุระยิ้มได้คือสิ่งที่ขาดหายไปแล้วกลับมาอยู่ที่เดิม"

  "ช่วยงั้นหรอ? มันทำร้ายจิตใจซากุระมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ!แต่บางครั้งสิ่งที่ขาดหายไปก็ต้องการสิ่งใหม่มาแทนที่และมันก็พอดีรอยขาด!"

  "คุณอิโนะลองที่จะเสี่ยงหน่อยไม่ได้หรอ?"

  "ฉันเสี่ยงมามากเกินพอแล้ว ฉันเสี่ยงให้ซากุระอยู่คนเดียวในงานเต้นรำ ฉันคิดว่าซาสึเกะต้องบอกอะไรบางอย่างแต่มันไม่ใช่มันกลับกลายเป็นทำมิดีมิร้ายใส่เธอ!!ฉันจะไม่เสี่ยงอะไรกับมันอีกแล้ว!!"

  "แต่ครั้งนี้พวกเราทุกคนจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก"

  "ฉันไว้วางใจนายไม่ได้หรอก"

  "ทำไม?"

  "เพราะนายเองก็ร่วมมือกับซาสึเกะมันน่ะสิ"

  "คุณรู้ได้ยังไง?!!"

  "ตอนที่ไฟดับฉันหาบันไดขึ้นชั้น15แต่กลับเห็นนายอยู่ชั้น3แล้วนายก็ดับสวิตช์ไฟแล้ววิ่งออกไปโดยไม่ได้สังเกตุฉันเลย"

  "...!"

  "พอนายออกมาหาฉันฉันก็อ้างไปห้องน้ำยังไงล่ะ!"

  "ที่พวกผมทำเพราะช่วยซาสึเกะมันเพราะมันเป็นเพื่อนของผม!"

  "แล้วฉันจะช่วยให้ซากุระไม่ให้เจอซาสึเกะไม่ได้หรอเพราะฉันก็เป็นเพื่อนซากุระเหมือนกัน!"

  "คุณอิโนะ ได้โปรดยอมอีกสักครั้ง ความเป็นเพื่อนที่คุณมีมันอาจไม่เหมือนของผมแต่ช่วยผมสักครั้งแล้วเชื่อใจอีกครั้งด้วยเถอะ"

  "ถ้าฉันช่วย.....ฉันจะต้องเห็นซากุระยิ้มไม่ใช่ร้องไห้...."

อิโนะพูดเสียงที่เย็นชา

  "แค่เจอเท่านั้นเอง แต่เรื่องแผนของคุณที่จะให้ซากุระกับอาจารย์คบกันผมก็ไม่ขวางหรอกนะถึงขวางไปซาสึเกะก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี"

  "ฉันช่วยนายก็ได้.."อิโนะยังตอบเสียงที่เย็นชาอยู่

  "จริงหรอ?"

  "แต่ถ้าในครั้งที่มันกลับมาแล้วพวกนายรวมหัวกับมันทำให้ซากุระร้องไห้ล่ะก็....นายจะไม่ได้อะไรจากฉันแม้แต่คำบอกลา!"อิโนะยังคงโกรธที่ซาอิร่วมกับซาสึเกะ

  "ผมเข้าใจแล้ว!"เสียงเรียกเข้าในโทรศัพท์ซาอิก็ดังขึ้น

  "ฮัลโหลครับ "

(ซาอิมาที่ห้องนารูโตะด่วนพร้อมว่าที่ศรีภรรยานายด้วย)

  "ครับๆ"ซาอิตัดสายชิกามารุไปแล้วหันไปบอกอิโนะ

  "คุณอิโนะครับไปหาเพื่อนๆกันเถอะครับ"

  "ได้!~ ฉันจะไปคุยกับไอตัวจ้นคิดเอง!!"

 

Shikamaru talk

  "มาครบแล้วใช่มั้ย?"

  "ครบๆเริ่มเลย"

  "พวกผู้หญิงรู้แผนที่พวกเราตั้งใจจะทำแล้วใช่มั้ย?"

  "เออ/ค่ะ"อิโนะเทมาริเท็นๆทำหน้าเบื่อๆแล้วมองหน้าผม

  "เฮ่อ~...งั้นก็ดีจะได้อธิบายต่อ พวกฉันวางแผนไว้ว่าตอนสิ้นเดือนเราจะให้ซากุระไปเจอซาสึเกะที่สนามบินเพราะซาสึเกะมันขึ้นเครื่องตอนบ่ายกว่าๆ..."

  "นายรู้ได้ไง?"นารูโตะมันถามผม โถ~...เรื่องแค่นี้ก็ไม่รู้เนอะ

  "โทรถามมันไง พ่อมันเล่นโทรจองที่นั่งแล้วก็โรงเรียนหอพักให้มันด้วยแถมห้องก็ส่วนตัวไม่ใช่ห้องอยู่รวมกันด้วยนะ โครตดี!"

  "แล้วยัยแว่นคารินนั่นก็ไปด้วยหรอ?"เท็นๆถามผม

  "ก็ใช่ นางไปด้วย"

  "เอ๊ะ?! นารูโตะนายนามสกุลอุสึมากิใช่มั้ย?!!"อิโนะอยู่ๆก็ปริปากถามนารูโตะ

  "ใช่ ทำไมอ่ะ?"

  "ยัยคารินก็นามสกุลอุสึมากิหนิ แล้วนายรู้เรื่องอะไรกับยัยคารินบ้างล่ะ?"

  "เท่าที่แอบสืบมาก็เพราะอยากรู้ว่าทำไมนางถึงชอบมาหาเรื่องซากุระบ่อยๆ"

  "แล้วนายได้อะไรมาบ้างล่ะ?"

  "พ่อฉันเล่ามาว่าคารินเกิดจากสองตระกูลคือตระกูลอุสึมากิกับตระกูลอากาซึนาโนะ ความสัมพันธ์ฉันกับยัยนี่ฉันก็เป็นแค่ญาติห่างๆ"

  "ห๊ะ?!! ละ...แล้วเรื่องธุรกิจล่ะ รู้บ้างมั้ยนารูโตะ?ว่ามันพัฒนาได้ถึงไหนแล้ว"เทมาริเธอเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย?

  "มีอะไรหรอ?"

  "พ่อฉันก็เคยเล่าว่าสมัยหนุ่มๆท่านชอบคุยเรื่องธุรกิจกับเรื่องแยกย้ายสาขาธุรกิจแถมยังเรื่องการศึกษาท่านยังไม่เว้น มีลูกทั้ง3คนมีฉันที่ต้องบริหารโรงแรมซึนะที่แยกย้ายไปต่างประเทศบางส่วนคันคุโร่ก็ต้องช่วยกาอาระบริหารธุรกิจงานแก้ว ศิลปะที่มีทรายเกี่ยวข้องต่างๆอะไรพวกนี้แล้วก็เรื่องธุรกิจส่วนตัวอีกต่างหาก"

  "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับตระกูลอากาซึนะโนะ?"ผมถามเธอ

  "ตระกูลอากาซึนะโนะมันเกือบทำพ่อฉันล้มละลายเพราะผลผลิตบ้าๆของมันที่มาจากไม้ สิ่งของแปลกตาจนพ่อฉันต้อง...ล้มละลายกับธุรกิจสมุนไพรที่ซึนะมีเพื่อเป็นการผัดพ่อนค่อยๆเจรจากับมัน มันขอโรงงานสมุนไพร สุดท้ายก็ตกเป็นของมัน ซึ่งคนตระกูลนี้สามารถที่จะให้ตระกูลที่มันต้องการมีอำนาจได้ง่ายๆกับล้มละลายง่ายๆไงล่ะ ยัยคารินมีธุรกิจที่เป็นของพ่ออยู่มันคือธุรกิจการขายขนส่งเฟอร์นิเจอร์ไม้สวยๆ คนในตระกูลนี้น่ากลัวกันทั้งนั้น!"

  "แล้วพี่ซาโซริล่ะ?"อิโนะถาม

  "หมอนั่นก็ใช่มีธุรกิจส่วนตัวกับพวกแสงอุษามันไม่ค่อยสนใจกับธุรกิจของพ่อเท่าไหร่หรอก"

  "แสดงว่าที่ยืนๆอยู่กันเนี่ย มีธุรกิจและมรดกอยู่ล่ะสิ?"

  "ใช่!"คาดแล้วทุกคนนี่มีมรดกจากพ่อทั้งนั้น ตัวผมเองก็มีธุรกิจบริการให้คำแนะนำ,ฟาร์มกวางแล้วก็ของรุ่นทวด... วางแผนทำสงคราม โคตรโหด!! แต่...ยังไงก็โคตรน่าเบื่อเลยล่ะ

   "กลับมาเรื่องแผน"

  "แล้วทำไมนายต้องรีบขนาดนั้น แผนก็อีกนานนะกว่าจะทำ"อิโนะถามผม

  "จริงด้วย รีบขนาด?"เนจิเสริมอิโนะ

  "ที่รีบเพราะมันบอกว่าพ่อมันอาจ....ให้มันหมั้นก่อนไปก็ได้"

Writer อยากรู้ว่าเป็นไงต่อไปก็ติดตามสิคร๊า!!! รอไร ติดตามเลยสิ(>▽<)!!! Ep.นี้ไปแล้น บาย!!!~

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา