[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  14.86K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

2) พี่ชายแสนดี

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

Sasuke talk

  "นารูโตะ มึงไปทำความรู้จักกับฮินาตะไป!" ชิกามารุบอกนารูโตะ คือไล่ซะมากกว่า 

  "โอ้!!..เอะอะก็ไล่ โธ่เว้ย!!! ไปก็ได้!!!" ไอบ้านี่เอะอะก็โวยวายมันเที่ยงแล้วนะโว้ย! ยังจะมีหน้ามาคุยกับพวกกูอีกไอโง่เอ้ย

  ถ้าถามว่าความรักสำหรับผมคืออะไร คงตอบว่ามันคือเรื่องสนุกมากล่ะ สายตาทุกคนบอกผมว่า ผมมันเป็นพวกฟันแล้วทิ้ง จะว่าผมอย่างนั้นก็ไม่เชิงหรอกนะเพราะผมแค่คาสโนว่านิดๆเท่านั้นเองแค่เดินผ่านผู้หญิงที่เป็นกลุ่มก็ละลายกันแล้วด้วยซ้ำ ผมมีหน้าเป็นอาวุธเท่านั้นเอง ใช่ข่าวกระจายไปทั่วโรงเรียนโคโนฮะแล้วว่าผมเลิกกับเธอ เธอคือ ซากุระ แล้วตอนนี้ผมก็มีว่าที่แล้วเธออยู่ชั้นม.3/2 อุสึมากิ คาริน เธอเป็นเน็ตไอดอลโลกสวย ผมแค่หาอะไรเล่นๆคลายเครียดแล้วก็ฆ่าเวลาที่ไม่ได้ทำอะไรเลยเท่านั้น เธอแตกต่างจากซากุระมาก ซากุระเป็นผู้หญิงที่ ชอบหานิยายอ่าน เขียนนิยาย เรียนจริงจังโดยเฉพาะ วิทยาศาสตร์และสุขศึกษาทางด้านร่างกายเพราะเธออยากเป็นหมอ ผมยอมรับว่าเธอน่ารัก แต่บางครั้งก็ดูเด็กงอแงง่ายงอนง่ายและเธอก็ปากไม่ดีต่อคนที่ไม่ดีใส่เธอก่อนหรือไปกวนประสาทอะนะ?? แต่คารินเธอเป็นคนที่รู้จักกันทั่วโรงเรียน การเรียนก็ทั่วไปกับนักเรียนหญิงที่ชอบถ่ายรูป ทำหน้าทำผมแต่งตัวไปวันๆและผมก็ยอมรับว่าเธอมาแรง สวย รสนิยมก็ไม่เหมือนซากุระแล้ว ผมมีของเล่นชิ้นเก่าแต่นั่นจะเป็นสิ่งที่ผมลืมได้ยากที่สุด 

  "ซาสึเกะ!??" ใครมันเรียกตอนนี้วะ เพิ่งนั่งเองนะเว่ย!! อย่าให้รู้นะมึง

  "อิทาจิ นายมีอะไร?" พี่ชายของผมเอง เข้ามาในห้องตอนไหนยังไม่รู้เลย

   "ทำความรู้จักกับซากุระยัง นี่มันจะบ่ายแล้วนะ"แล้วไง?บ่ายคือบ่าย ก็น่าจะรู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น อยู่ในดินหรือไงไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย?

  "นายน่าจะรู้ว่า มันเกิดเหตุการณ์อะ-"

  "ฉันรู้ซาสึเกะ แต่นายต้องไปคุยกับซากุระให้รู้เรื่องว่านายคู่กับเธออีกอย่างฉันต้องมาเป็นพี่รหัสของนายกับซากุระ"

  "หึ?..แล้วไง" ผมตอบแบบห้วนๆให้พี่ไป

  "ไอ้ซาสึเกะ!!อย่ากวนประสาทฉัน!ไปเดี๋ยวนี้!!ยิ่งโตยิ่งเถียงไอ้เป็ดเอาแต่ใจ"

  "อย่ามาเรียกเป็ด!!! เออ!!แค่ไปบอกใช่มั้ย!?"

  "เออ!ใช่!"

  อะไรวะยังไม่ได้นั่งเลยโดนใช้ละ พี่ผมชื่ออิทาจิ เป็นทายาทคนต่อไปของตระกูลอุจิวะ แล้วมันก็จะสละสิทธิในการเป็นทายาทคนต่อไป คือมันให้ผมเป็นต่อจากมันซึ่งน่ารำคาญมากๆ

 

Itachi talk

 หลังจากที่ผมให้มันไปหาซากุระ ผมก็เจอผู้หญิงคนนึงกำลังหอบหนังสือกองยักษ์เหนือหัวไปที่ไหนซักแห่ง?

  "ให้ฉันช่วยมั้ย?"ผมถามด้วยความหวังดี

  "ไม่เป็นไรค่ะ" เอิ่ม..หนังสือทั่วหัวขนาดนี้...เดี๋ยวนะทำไมเสียงเหมือนซากุระเลยอ่ะ ผมพยายามยกกองหนังสือครึ่งหนึ่งออกเพื่อจะดูหน้าของเธอให้ชัดๆ เธอมีผมยาวมากกว่าเดิมยาวถึงสะโพกตาสีมรกตที่เหมือนเดิมนั้น.....เธอคือซากุระ

  "พี่อิทาจิ!? ถือไหวหรอคะ?"

  "อ๋อ..แค่นี้เองถือไหว..ว่าแต่จะไปห้องไหนหรอ?"

  "ที่ห้องของฉันเองอะค่ะยืมมาอ่านจากห้องสมุด"

  "แล้วคุยกับซาสึเกะรึยังล่ะ พรุ่งนี้ไปแล้วนะ"

  "ถ้าเรื่องนั้นฉันขอเถอะค่ะ เรื่องของฉันกับเค้า คงจบแล้วล่ะค่ะ ถ้าให้หันหน้าไปคุยคงจะยาก"

  "พี่รู้ซากุระ แต่มันไปตามโชคชะตาที่เบื้องบนเขาให้มา ทนอีกนิดแล้วมันจะผ่านไป พี่รู้ว่าซากุระอ่อนแอแต่มีอย่างเดียวคือ เดินก้าวต่อไปให้เหนือกว่าซาสึเกะ ถ้ามันทำได้เธอก็ทำได้ จริงมั้ย?"

  "ค่ะ ฉันจะพยายามเพื่อพี่และเพื่อนๆที่ทำให้ฉันมีแรงที่จะยืนแล้วลุกขึ้นมาเดินอีกครั้ง" ผมดีใจนะที่ทำให้เธอมีความสุขอีกอย่างผมชอบเธอเหมือนคนรักกับน้องสาวเธอน่าทะนุถนอม น่ารักน่าเอ็นดู แก้มก็ดูนิ่มตาก็โต อีกหลายๆอย่างที่ผมชอบเธอ แล้วผมกับซากุระเดินมาถึงหน้าห้อง ม.3/3แล้ว แต่กลับมีเสียงอะไรบางอย่าง.....

 

  "ซาสึเกะอย่าทำอย่างนี้สิ~" ตอนนี้ผมได้ยินเสียงของผู้หญิงดังออกมาจากห้อง แต่ผมมองหน้าซากุระตอนนี้เธอมีน้ำใสๆไหลออกจากตาก่อนจะทำหนังสือในมือล่วงลงพื้นก่อนจะวิ่งไปให้ไกลจากตรงนี้ 

  "ซากุระ!!เดี๋ยวก่อน!" ผมรู้ทุกสิ่งที่ซาสึเกะทำ..แต่..มันไม่ใช่อย่างที่คิดผมคิดว่ามันจะไปหาซากุระแต่เปล่าเลยมันกลับมาตอนผมเดินออกจากส่วนของห้องไป ทำไมมันชั่ว!!กว่าที่ผมคิดซะอีก

  "ซากุระ!!อย่าวิ่งหนีอย่างนี้สิ"ผมพยายามบอกให้เธอหยุดวิ่งรู้อีกทีก็อยู่บนดาดฟ้าแล้ว วิ่งไม่คิดชีวิตเลยหรอเนี่ยเหนื่อยจะตายอยู่และ

  "ฮือ..ฉัน..ค่ะ..แค่..อยากออกมาจากที่ตรงนั้น..อะ..เอง"

  "ซากุระฉันรู้นะว่าเธอ..ยังแคร์ซาสึเกะมัน แต่สิ่งที่เธอควรแคร์คือตัวเองนะ เธอน่ะอ่อนแอมากๆ เธอรู้มั้ย?เธอต้องเปลี่ยนตัวเองให้เข้มแข็งขึ้น เปลี่ยนให้ซาสึเกะรู้สึกเสียดายที่เธอจากมันไป อย่าถอยหลังกับปัญาหา มันเป็นเรื่องที่ยากแต่คนเราถูกสร้างมาเพื่อความหวังและการถูกเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา พี่เชื่อว่าเธอทำได้ เพราะฉะนั้นหยุดร้องไห้นะ คนเก่งของพี่"

  "ค่ะ" 

  "เก่งมาก" หลังจากที่ผมคุยกับเธอได้ไม่นานก็มีเสียงออดดังขึ้น มันเป็นสัญญาณที่บอกบอกว่าได้เวลาเรียนคาบสุดท้าย

  "ตั้งใจเรียนล่ะ พี่ไปก่อนนะ"

  "อึ้ม!"(>_<)

  "พี่อิทาจิ!!" ตะโกนทำไมเนี่ยเพิ่งจะเดินเองนะซากุระ (-_-ll)

  "หืม..มีอะไร?"

  "คือ..วันนี้เดินกลับบ้านกับฉันได้มั้ย? (>///<)"

  "อ๋อ..ได้สิพี่ไม่มีงานทำอยู่แล้วเลยไม่ต้องรีบกลับ"

  "ขอบคุณค่ะ พี่น่ารักที่สุดเล้ยยย (>_<)" แป๊บเดียวเองนะเนี่ยชวนกลับบ้านละ ดีแล้วละเพราะอิโนะคุยกับซาอิอยู่ละสิถึงไม่ชวนอิโนะ ฮึๆ

 

 

Writer มาแล้วเบื่อเค้ายังมาตอนท้ายๆวันนี้เอาทั้งซากุระกับอิทาจิลงให้เลยนะ ส่วนเกะ......เอ่อ..ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าจะให้ลงตรงไหนอยู่ดีแต่สัญญาว่าจะให้เจอนะ อัพช้านิดนุงอย่าว่ากันนะ 555

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา