[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  14.86K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

22) เริ่มแผนใหม่

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน 

Writer talk

  "พวกคุณคือใครกันแน่?..."ร่างบางที่นั่งน้ำตาซึมก็กล่าวคำๆนึงที่ทำให้ร่างสูงหยุดชงัก

  ".....?!!!!"

  "ตอบฉันมาว่าพวกคุณคือใครกันแน่!?"ร่างบางผลักร่างสูงออกแล้วทวงคำตอบที่เธอถามไป

  "ผมคือ ฮาตาเคะ คาคาชิ เป็นนักธุรกิจและนักสืบเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ....และที่ผมมาสืบเรื่องของคุณคือ....การหาหุ้นทางธุรกิจและการหาผู้สืบทอดตระกูลเพื่อความต้องการของนายหรือผู้เป็นพ่อของผม แต่สำหรับผมมันไม่ใช่การหาหุ้นธุรกิจและการสืบทอดตระกูลและผู้หญิงที่ผมเห็นในเมื่อ2ปีก่อนคือหญิงที่มีผมสีดอกซากุระนัยน์ตาสีมรกตสดใสและอุปนิสัยที่....เขินอายอาจารย์คนนึงที่เพิ่งเข้ามาสอนใหม่อย่างผม และเธอคนนั้นคือ ฮารุโนะ ซากุระ เธอเป็นคนที่ทำให้ผมรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือผู้หญิงที่ทำให้ผมมีความรัก ที่ปิดบังเพราะเหตุผลซับซ้อนมากเกินไปสำหรับเยาวชนที่อายุ15ปี....นี่คือความจริง"

  ".....(0_0)!!!!!!"สีหน้าของยามาโตะที่ฟังเหตุผลและที่มาต่างๆของคาคาชิ

  ".....!!??? ความจริงทั้งหมดแต่สิ่งที่ฉันคิดว่าไม่จริงคือปิดบังเพราะเหตุผลซับซ้อนมากเกินไปสำหรับเยาวชนที่อายุ15ปี.... มันคืออะไร"

  "ฉันยังไม่อยากให้เธอรู้ทั้งหมดเพราะมันคือความลับที่ไม่ให้ทางอุจิวะรู้"

  "งั้นก็ได้ ต้องรอให้ฉันอายุ21-25ก่อนใช่มั้ยถึงจะบอกทั้งหมด พี่เองก็น่าจะอายุ....27-30ละมั้ง?~"

  "นี่รู้อะไรมั้ย? ฉันเป็นพี่เธอแค่4ปีด้วยซ้ำ"ร่างสูงเดินมาประชิดเธอก่อนจะก้มลงกระซิบเบาๆ ร่างสูงเล่าเรื่องทั้งหมดในอดีตให้ร่างบางก็จริงแต่ไม่ได้เอ่ยอายุที่จริงออกไปให้ร่างบางฟังเลย

  "หมายความว่าไง!? พี่อายุ- "ร่างสูงเอามือปิดปากร่างบางที่กำลังพูดความจริงทั้งหมดออกมา

  "เท็นโซหมดหน้าที่ของนายแล้ว"

  "อะ...เอิ่ม...ครับ!" ร่างสูงอีกคนได้รับคำสั่งจากนายจึงออกไป

  "อย่าพูดความจริงนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด!!"

  "อึ้ม!"ร่างสูงปล่อยมือออกจากปากเธอก่อนจะถอนหายใจ

  "ทำไมต้องปลอมอายุด้วยล่ะ?"

  "ถ้าฉันไม่ปลอมอายุ ฉันจะเป็นครูได้ยังไง?ตอนนี้ย่าง20 ปีหน้า21"

  "........นี่พี่คิดอะไรของพี่อยู่!! ฉันงงไปหมดแล้ว"

  "เธอจบม.6 เข้ามหาลัยเธอจะรู้เรื่ิองทั้งหมดเอง"

  "ฉันไม่รอให้จบหรอก อย่างน้อยฉันก็ต้องรู้ทั้งหมดก่อนจะเข้ามหาลัย"

  "งั้นรอฉันหายก่อนละกัน เพราะฉะนั้นอย่าโกรธฉันเลยนะ"ร่างสูงกอดจากด้านหลังเพื่อง้อร่างบางที่ทำแก้มป่องอยู่

  "ฉันยังโกรธอยู่!!!"ร่างบางตอบประชด

  "เฮ่อ.........ง้อนานละนะ"

  "ฉันก็ไม่ได้ขอให้ง้อสักหน่อย"

  "งอนแทนละ เหนื่อย"

  "โห!~ล้อเล่นเองพี่ อย่างอนนะเค้าของร้องละนะ~"ร่างบางหันมาจับแขนร่างสูงแล้วเป็นฝ่ายที่ง้อเอง

  "......หึ"ร่างสูงขำในลำคอก่อนจะหันมาหาเธอ 

  "เค้าล้อเล่นง่า!~"

  "อะไร?เดี๋ยวนี้หัดพูดเค้าด้วยหรอ?"

  "ถ้าฉันไม่พูดพี่จะหายงอนรึเปล่าล่ะ"

  "หายงอนอยู่แล้ว น่ารักขนาดนี้ไม่ให้หายงอนได้ไง.....ความจริงไม่ต้องพูดก็ได้นะ"

  ".....นี่พี่หลอกฉันหรอ?(-_-#)....."

  "ไม่ได้หลอก ไม่ได้ขอให้เธอพูดคำว่าเค้าสักหน่อย"

  "เฮ่อ!~ เหนื่อย!"

  "เหนื่อยอะไร?"

  "เหนื่อยใจที่ฉันต้องง้อพี่"

  "หยุดง้อแล้วบอกรักแทนได้มั้ย?"

  "ได้สิ ฉันรักพี่ รักคนที่ชื่อว่าฮาตาเคะ คาคาชิ"

  .....

  ความหวานจากห้องคนไข้ที่มีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน ทำให้คนภายนอกอยากรู้อยากเห็นถึงกับทำให้พยาบาลและเพื่อนๆของซากุระต่างกันเอาหูแนบประตู

  "นี่!!มันเบียดฉันนะเทมาริ!"อิโนะพูดกับเทมาริ

  "แกก็เบียดฉันเหมือนกันนั่นแหละ"เทมาริเถียงกลับไป

  "โอ้ย!~ เลิกเถียงกันเถอะถ้าพวกเราไม่เบียดจะได้ยินเสียงสวีทหรอ!!"เท็นๆพูดแย้งขึ้นมา

  "ตอนนี้ท่าทางคุณซากุระกำลังจะโดนหอมแก้มนะคะ?"

  "ห๊า!อะไรนะ! เป็นเพราะแกคนเดี๋ยวที่ทำให้ฉันพลาดช็อตเด็ด!!!!"สามสาวต่างกันว่าอีกฝ่ายที่ทำให้พลาดความหวานหลายๆอย่าง

 

  ตัดมาที่ฝั่งนารูโตะ

 

  "เฮ่อ!..."เนจิถอนหายใจเฮือกใหญ่

  "เป็นอะไรเนจิ?"ชิกามารุถาม

  "เอิ่ม....ก็คิดว่าจะจบม.3แล้วไอซาสึเกะมันยังรักซากุระอยู่ฉันกลัวว่าถ้ามันไปอยู่ที่นั่นอาจได้ยัยผมแดงเป็นศรีภรรยาแทน"

  "มันก็แหงอยู่แล้วจะกังวลทำไม? ถ้ามันไปมันก็ต้องได้ยัยแว่นอยู่ดีเพราะอีกคนที่ไปไม่ใช่ซากุระแต่เป็นคาริน"

  "เรื่องที่เราช่วยมันดูเป็นเรื่องปัญญาอ่อนมากกว่านะ แถมอีกอย่างความเป็นไปได้คือซากุระกับคาคาชิได้อยู่ด้วยกัน"

  "ใช่ครับ ผมไปสืบมาจากคุณอิโนะมาว่า ซากุระกับคาคาชิรักกันจริงๆมากกว่าทำเรื่องธุรกิจครับ"ซาอิพูดขึ้นมา

  "เถอะน่า! ยังไงๆซากุระก็ไม่สนหัวซาสึเกะอยู่แล้วจะไปแคร์ทำไม?"คิบะพูดในท่าที่นอนเอามือท้าวหัวตัวเองอยู่

  "ยังไงก็ต้องทำให้ถึงที่สุด!...."อยู่ๆนารูโตะที่นอนฟังเพื่อนๆที่หญ้าสีเขียวนุ่มๆก็ลุกขึ้นมาแล้วพูดเป็นวลี

  "อ่ะ.....กินยาไม่เขย่าขวดหรอ? ไอหน้าแมว?"คิบะลืมตาขึ้นแล้วพูด

  "ยังไงก็สัญญาไปแล้วว่าจะช่วยมัน! เพื่อนน่ะต้องไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว!"

  "เลิกดราม่าเหอะ...."เนจิพูดโดยเอามือท้าวคางกับเข่า

  "ถามหน่อยเหอะนารูโตะ....หมอนั่นมันมีดีตรงไหนวะถึงจะช่วยมันตลอด?..."

  "เพื่อน......เป็นแค่เพื่อนเท่านั้น แต่คำว่าเพื่อนสำหรับฉันมันมีค่ากว่าที่คิดนะ"

  "ยังจะดราม่าอีกหรอ?"คิบะพูด

  "ไอหมา!!! อยากดราม่าแทนกูมั้ย?"

  "ไม่อ่ะ มันน้ำเน่าเกินไปว่ะ55555 เหอะ!"นารูโตะหันไปหยิบลูกบาสมาปาใส่หัวคิบะ

  "เป็นไง? ถ้ามันน้ำเน่ามึงก็หุบปากหมาๆของมึงดีกว่านะครับคุณเพื่อนหน้าหมา~~"

  "หึ้ย!!! มันเจ็บนะเว่ย! ลูกบาสใหญ่กว่าหัวกูอีกแรงลมที่อัดอยู่ในลูกก็ไม่ใช่น้อยๆนะมึง!"

  "โทษจบมั้ย?"

  "ผมว่า.....ปล่อยพวกเขาทะเลาะกันดีกว่ามั้ยครับ?"ซาอิที่นั่งวาดภาพอยู่ที่ขั้นบันไดซีเมนต์ก็ถามชิกามารุที่เพิ่งเดินมาหาตน

  "หึๆ....เดี๋ยวมันก็จบกันเองแหละสองตัวนี้มันคุยกันได้"

  "ก็ว่างั้นแหละ ไปเดินเล่นที่อื่นเถอะ บรรยากาศเสียเพราะพวกมันสองตัวนี่แหละ"

  .....

  "เห้ย!!!/รอด้วยดิ!!!" นารูโตะกับคิบะรีบวิ่งตามพวกของชิกามารุที่กำลังเดินคุยเรื่องงานของซาอิ ส่วนเนจิที่ต้องเดินล้าหลังเพื่อนเพราะต้องตอบแชทแฟนสาวของตัวเอง

  "....ยึ๋ย!...ขนลุก!"

  "เป็นอะไรไปอีกล่ะ.เนจิ?"ชิกามารุถาม

  "ยัยหมวยอ่ะดิ.... บอกว่าถ้ายังไม่เอาสมุดการบ้านมาคืนจะทำอาหารหมาให้กินแทนข้าว"

  "ก็งี้แหละมีแฟนแล้วก็ต้องหาเวลาว่างให้ตลอดน่าเบื่อจะตาย"ชิกามารุบ่นเรื่องแฟนให้เนจิฟัง

  "?...มีคนโทรมาหานายอ่ะชิกามารุ?"เนจิหยิบโทรศัพท์ที่ชิกามารุฝากไว้กับตัวเองขึ้นมาดู

  "ใครโทร?? ถ้าเป็นแม่ ฉันไม่รับนะ..."

  "...แม่....แม่ทูนหัวซะด้วย!"

  "ห๊า! เอามานี่!!!"ชิกามารุรีบไปขว้าโทรศัพท์ตัวเองมาแล้วรีบรับสาย

  "คร้าบ~ ว่าไง?"

(รีบกลับมาที่โรงเรียนด่วนมีเรื่องจะคุย)

  "ฉันคนเดียวรึไง??"

 (ทั้งหมดนั่นแหละ มากันให้หมดเลย)

  "เอิ่ม....ได้ๆเดี๋ยวจะไปหาละกัน"

  (เจอกันที่ห้องม.3/2นะ....)

  ".....เฮ่อ~......พวกเราต้องไปหาพวกผู้หญิงที่โรงเรียนที่ห้องม.3/2 "

  "หมดนี่เนี่ยนะต้องไป?!"นารูโตะถาม

  "ใช่ ต้องไป"

  "แล้วเดินกันมาเนี่ยนะ?"ปัญหาตอนนี้คือทุกคนนัดกันมาโดยเดินมาไม่มีใครนั่งรถมาหรืออะไรมาเลย

  "นารูโตะบ้านนายมีรถอยู่นิ ไปรถนายก็ได้ แถมบ้านนายเองก็อยู่ใกล้สวนสาธารนะที่พวกเราอยู่ด้วย"

  "ทำไมต้องกลับ?....ในเมื่อฉันขับมาอยู่แล้ว"

  "แทนที่จะพูดให้มันเร็วกว่านี้เนอะไอแมว"

  "ไปเร็ว!!! กูไม่อยากกินอาหารหมาหรือเพดดีกรีอะไรทั้งนั้นแหละ!!!"

  "ไปช้าๆอ่ะดี เนจิจะได้กินอาหารเสริมขนจะได้สวยด้วย!!"

  "บ้านมึงสิ คิบะ!! เพดดีกรีมึงควรกินมากกว่ากูอีก!"

  "เลิกเถียงกันแล้วขึ้นรถเร็วๆ!"นารูโตะวิ่งไปเอารถมารับเพื่อตัวเองอย่างเร็ว พร้อมกับคำสั่งของชิกามารุ

 เว็บขีดเขียน

Ino talk

 15:43

  ณ โรงเรียนโคโนฮะ...

  ตึก!!! ตัก!!!! ตึก!ตัก!!....(เสียงวิ่ง)

  ปั้ง!!!

  "ที่รักจ๋าเค้าเอาสมุดมาคืนแล้ว~"

  "ดีมาก! เลยอีก10วิ น่าจะได้กินเพดดีกรีแล้วนะเนี่ย"

  "อย่าเลยเค้าไม่ชอบ~"

  "พอเลยๆ หยุดอยู่แค่นั้นพอ สวีทจังเลย~เรียกมาคุยเรื่องแผนกับภารกิจไม่ได้ให้ตั๋วมาสวีทกันนะ!" เช้าสายบ่ายเย็นก็ยังไอเลิฟยูว์~อยู่เนอะ!! 

  "นั่งเลยๆ คนสุดท้ายปิดประตูด้วย" เทมาริสั่ง

  "เดี๋ยวนะเรานั่งเป็นคู่กันอย่างนี้เลยหรอ?"นัดกันนั่งหรือไง?ฝั่งตรงข้ามคือหน้าแฟนตัวเองทั้งนั้น

  "....ช่างมันเหอะ มีเรื่องอะไรล่ะ?"ชิกามารุบอกปัดๆไป

  "คือ...ซากุระบอกกับฉันว่า...เธอจะไม่ไป"

  "ห้ะ!....อืม...."หน้าของนารูโตะดูตกใจและเศร้าใจไปพร้อมๆกัน

  "นารูโตะคุง..."ฮินาตะรีบเดินไปหานารูโตะที่นั่งอีกฝั่ง

  "ฉันไม่เป็นไรขอบคุณนะฮินาตะ..."ฮินาตะจับไหล่นารูโตะ 

นารูโตะจับมือของฮินาตะแล้วยังคงจับไว้อย่างนั้น

  "แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่ไปพบซาสึเกะ-"

  "ยังไงอ่ะ ไม่ไปก็ไม่เจอ?"คิบะถามแทรก

  "ฟังก่อนสิฟ้ะ! เฮ่อ~ซากุระน่ะบอกว่าถ้าจะเจอหรือคุยอะไรกัน ให้ไปเจอกันตัวต่อตัวที่ชั้นดาดฟ้าตึกที่พวกเราเรียนเพราะมันเป็นความทรงจำของเธอกับอีเป็ดขี้เหร่!"

  "(-_-#) ...ว่าง่ายๆคือให้เจอที่นั่น?"

  "ส่วนเรื่องที่นายให้ฉันสืบ....ฉันสืบให้นายในฐานะเพื่อนซากุระจะสืบทอดมรดกของพ่อตัวเองทั้งหมด รวมถึงบริษัทด้วยและที่สำคัญฉันก็เป็นหุ้นส่วนของทางฮาตาเคะด้วย เรื่องต่อไปที่นายจะให้ฉันทำ คงทำให้ไม่ได้แล้วล่ะขอโทษด้วยนะ…"

  "ฉันไม่อยากให้คำว่าเพื่อนต้องแตกแยกแต่มันก็เป็นไปแล้วขอโทษอีกครั้งแล้วกัน"

  "......คำว่าเพื่อนที่เธอให้ฉันรับมันไว้ก็ได้นะ อิโนะไหนๆเธอกับฉันก็ทำงานต่างๆมาด้วยกันบ่อย แต่เรื่องหุ้นส่วน....ของใครของมัน"

  "เอาอย่างนั้นก็ได้..."ซาอิมองฉันแล้วหลบสายตาอย่างเย็นชา

  "ผมขอตัวก่อนนะครับ…"ซาอิ!ึ!!

  "ซาอิ!เดี๋ยวก่อน!"ฉันกำลังจะวิ่งตามไปแต่...

  ".....ผมขอตัวไปฝึกวาดรูปก่อนนะครับ พรุ่งนี้ตอนเย็นมีแข่ง"

  "อิโนะ!"เท็นๆจับแขนฉันแล้วพยักหน้า

  "....เฮ่อ...."เทมาริถอนหายใจก่อนจะเดินมาหาฉัน

  "ฉัน...ผิดรึเปล่า?"

  "ไม่หรอก แต่แกต้องปล่อยเขาไป"

 

Writer สำหรับบางคนที่อ่านถึงตอนนี้นะคะ ลองย้อนกลับไปอ่านEp.ที่ผ่านมาดีๆนะคะเพราะมีบางEp.ที่writerแอบปรับเปลี่ยนไปบ้าง อยู่ๆก็มาอย่างนี้ๆก็ขออภัยด้วยนะคะ เนื่องด้วยเรื่องนี้ยังไม่สมบูรณ์ อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆนะ จะจบที่Ep.ไหนก็ยังไม่ทราบนะคะ อ่านไปเรื่ิอยๆก่อนนะคะ อย่าเพิ่งเบื่อนะ~ เจอกันEp.หน้านะจ๊ะ(>×<)

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา