[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  17.28K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

25) ยาที่หวาน

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

Writer talk

  12:48

  "อิทาจิ!"หญิงวัยกลางคนรีบวิ่งพร้อมน้ำตามาหาลูกชายของตน

  "แม่?! มีอะไรรึเปล่าครับ?ทำไมวิ่งมาหาผมอย่างนี้ล่ะ?"ลูกชายตกใจกับสิ่งที่แม่ของตนวิ่งมากอดตน

  "น้องโดนพ่อทำโทษรุนแรงเกินไป แม่อยากให้พ่อหยุดทำแต่แม่ทำไม่ได้ ช่วยน้องด้วยอิทาจิ"

  "...ผมทำอะไรไม่ได้หรอกครับแม่ ซาสึเกะผิดก็ต้องรับผิด"

  "แต่ครั้งนี้มันหนักเกินไปนะลูก!"

  "แม่รู้เหตุผลที่พ่อทำโทษซาสึเกะหรือเปล่าครับ?"

  "แม่ไม่รู้แต่ครั้งนี้มัน-"

  

  แกร็ก!

  "ซาสึเกะ!"แม่ของพวกเขาเรียกชื่อลูกชายคนที่สองแล้ววิ่งไปกอด

  "...อิทาจิ"แต่ซาสึเกะไม่สนใจว่าแม่ของตนเป็นห่วงหรืออย่างไรเขาพูดชื่อพี่ชายอย่างเคียดแค้นก่อนที่ตาจะเปลี่ยนเป็นสีแดง

  "อิทาจิลาน้องกับพ่อสิ พ่อจะไปที่อเมริกา2ปี"

  "ครับ ขอให้พ่อเดินทางสวัสดิภาพนะครับ ส่วนนายตั้งใจเรียนกลับมาที่นี่ก็พัฒนาตระกูลด้วยล่ะ"อิทาจิกระซิบข้างๆหูของซาสึเกะในประโยคท้ายๆส่วนพ่อกับแม่ของเขาได้เดินออกไปก่อนแล้ว

  "....ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้นายออกไปจากตระกูล"

  "แหมๆ~อย่าพูดอย่างนั้นสิ........อย่าใช้ตานั่นฉันขอเตือนก่อนเลย"

  "หยุดทำดีต่อหน้าพ่อกับแม่ได้แล้ว"

  "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันคุยไว้หมดแล้ว..."

  "....."

  "ฉันขอพ่อแยกจากที่นี่เพื่อไปอยู่กับองค์กรแสงอุษา"

 ถึงเวลาที่พ่อลูกต้องขึ้นเครื่อง พ่อของเขาบอกอะไรบางอย่างให้ลูกชายคนโตฟัง

  "ฝากงานทางนี้ด้วยล่ะ ฮาตาเคะกับฮารุโนะมีอะไรคืบหน้าให้รายงานตลอดเข้าใจมั้ย?"

  "ครับ ผมจะรายงานให้ทั้งหมด"

  น้องชายที่เกลียดพี่เข้าไส้เหลียวตามองพี่ชายด้วยหางตาก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่เหมือนไม่มีิะไรเกิดขึ้น

  "พ่ออยู่ที่นั่นก็ให้สองคนนั้นสนิทด้วยล่ะ"

  "รู้แล้วๆ"

  "เดินทางสวัสดิภาพนะคะคุณ"

  "ขอโทษด้วยนะที่ผมตะคอกใส่คุณ"

  "ฉันเข้าใจ"

  

  ตัดมาที่ซาสึเกะ

 

  "ฮัลโหล?"

(อยู่ไหน?)

  "ขึ้นเครื่องแล้วกำลังจะไป"

(นายทำร้ายซากุระ...)

  "......"

(ไหนมึงบอกว่าจะไม่ทำอีกแล้วมันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ มึงทำให้เพื่อนไม่ไว้วางใจ ต่อไปจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่มึงจะให้กูช่วย)

  "......"

(หึ!!!เงียบอย่างนี้ท่าทางจะเอาคารินแทนล่ะสิ)

  "....."

  ร่างสูงนิ่งเงียบกับเพื่อนสนิทไม่ตอบโต้อะไรทั้งสิ้น เขาได้แต่นิ่งเงียบแม้เพื่ิอนจะตัดสายไปแล้วเขาก็นิ่งเงียบตลอดจนเครื่องออก

 

  "นายทำได้แค่เอาตระกูลอุสึมากิมาเข้าใจมั้ย?"

  "....."

  "คารินจะมาทีหลังพวกเราเธออาจจะถึงที่นั่นประมาณสองทุ่ม แกก็ต้องไปรับเธอที่สนามบินด้วย"

  ".....ครับ"เขากลัวว่าพ่อจะโกรธเขาอีกจึงตอบไปแบบห้วนๆ

  "ต่อจากนี้ฮารุโนะและฮาตาเคะเป็นคู่แข่งกับเรา"

  "....."เขาเงียบตามเคยก่อนจะคิดอะไรบางอย่างได้แล้วเริ่มปริปากพูดกับพ่อ

  "พ่อ...อิทาจิน่ะขอถอนตัวออกจากอุจิวะจริงหรอ?"

  "จริง มันถอนตัวออกจากอุจิวะเพราะอยากหาผลประโยชน์อื่น พ่อก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันต้องการอะไร"

  "แล้วพ่อรู้มั้ยว่ามันไปอยู่กับใคร?"

  "เรื่องนี้พ่อเองก็ไม่รู้ มันไม่ได้บอก"

  "....ครับ"

  'มันต้องการพังตระกูลจริงๆด้วย ไอเวร!'ซาสึเกะคิดในใจทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาคิดอยู่ในใจนั้นวนอยู่ที่เรื่องของตระกูล,คู่แข่ง,บริษัทและพี่ชายของเขา เขาคิดที่จะเอาตระกูลกลับมาดีอย่างไรถ้าไม่มีใครให้คำปรึกษา? เขาจะทำยังไงให้ทั้งคู่แข่งหัวใจคู่แข่งบริษัทอย่างฮาตาเคะ คาคาชิ ล้มละลาย แล้วบริษัทที่เป็นภาระหนักหนามันจะทำให้เขาวุ่นไปด้วยรึเปล่า?

  "หวังว่า4ปีภายหน้าแกจะกลับแล้วทำให้ตระกูลมีชื่อเสียงนะ"

  "แน่นอนครับ ผมจะไม่ทำให้พ่อผิดหวัง"

 

Sakura talk

  13:30

  ฉันนั่งมองท้องฟ้าที่กว้างขวางมองให้มันสดใสที่สุดแต่มันกลับว่างเปล่า จากที่เคยหม่นหมองก็สดใสและตอนนี้มันก็กลับหม่นหมองอีกครั้งเหมือนหัวใจของฉันในตอนนี้ ฉันคงไว้ใจและเชื่อใจเขามากเกินไป ฉันรักเขาไม่ได้อีกแล้ว เขาทั้งน่ากลัวและลึกลับเสียเหลือเกิน

  ในห้องที่มีเสียงแอร์เบาๆกับตัวฉันที่อยู่ในห้องคนเดียว...

  "เฮ่อ~………"ฉันถอนหายใจยาวๆออกมาแล้วหันกลับไปดูงานพื้นฐานที่ฉันเพิ่งได้จากพี่คาคาชิมา

  "ทำไมอันนี้มันยากกว่าอันอื่นวะ?"ฉันบ่นพึมพำออกมาฉันไม่รู้ว่างานแต่ละอย่างมันยากหรือไม่ยากแต่อันที่ผ่านๆมาฉันก็ทำได้ทุกอันนะ

  "อืม?....ไว้ก่อนละกันค่อยถามพี่เขาดีกว่า" เอ๊ะ!หรือจะถามเขาเลยแต่พี่เขานอนอยู่ หรือจะ...โอ้ยยยย!!!คิดไม่ออก!(>0<#)

  "ง่วง! คิดไม่ออกจนง่วงนี่ไม่เคยมีในตัวฉันนะ-"

 

  ตื้ด~...ตื้ด!~..(เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์)

 

  ใครมันโทรมาตอนนี้~~~ หนังตาหนาแล้ว~

  "เฮ่อ!~ใครมันโทรมาตอนง่วงๆวะ!"ยัยหมูอิโนะ

  "...."โดนด่าแน่ๆ(-_-#)

(โทรไป12สายแล้วนะ ทำไมไม่รับสายเลย?!)

  "ฉันตั้งระบบสั่นเลยไม่รู้เรื่องแล้วฉันก็ทำงานอยู่ด้วย แกมีอะไรว่ามา"

(แกฉันว่างอ่ะ ไปเดินห้างกันมั้ย?)

  "ไม่หมดตูดหรอ?"

(เห้ยๆ~ คนอย่างฉันก็มีเงินนะ จะไปมั้ย?)

  "ไปดิ หนังตากำลังตกอยู่ ไปดูหนังด้วย"

(งั้นยิ่งดีเดี๋ยวขับรถไปรับ แกอยู่ที่ไหนอ่ะ?)

  "ตึกโคโนฮะ สาขาอุจิวะ"

(ห๊ะ! ฉันฟังไม่ผิดใช่มั้ยเพราะแกไม่ถูกกับซาสึเกะแต่ดันไปอยู่ที่นั่นอ่ะ!)

  "ชั่วคราวเท่านั้นแหละ มารับเลยเร็วๆ วัยรุ่นใจร้อน"

(จ้าๆ กำลังไป)

 

Kakashi talk

  ผมนั่งฟังความจริงที่ซาสึเกะพูดกับซากุระ นาฬิกาที่ซากุระใส่มีแต่กลไกแปลกๆทั้งGPS,เครื่องดักฟัง ผมถึงนั่งฟังเรื่องที่ซาสึเกะพูดได้ทุกคำ

  "ฟังมาจากพ่อของตัวเองทั้งนั้น....รู้ความจริงซะเปล่า?" ที่มันพูดมาความจริงครึ่งปนกับที่พวกมันสร้างเรื่อง

  

  ก๊อกๆ...

 

  "ฉันเองซากุระ"เสียงของซากุระที่ดังอยู่ข้างนอก

  "มีอะไรหรอ?"ผมเดินไปเปิดประตูแล้วถามเธอ

  "ฉันเอางานมาส่งแล้วก็จะขอพี่ไปเดินเล่นที่ห้างน่ะ"

  "นานรึเปล่า? ใครไปส่ง?"

  "ไม่รู้ค่ะว่าจะนานมั้ย อิโนะไปส่งค่ะ"

  "เดี๋ยวฉันไปรับละกันถ้าเธอจะกลับ ดูแลตัวเองด้วยนะ"

  "ค่ะ.."

  "อย่าลืมใส่นาฬิกาไปด้วยนะ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้นฉันจะได้ไปช่วยทัน"

  "อะ...เอิ่ม....คือ..(-///-)" เป็นอะไรของเธอ?

  "เป็นอะไรไป?"

  "คือ...ขะ...ขอบคุณที่ทำเพื่อฉันนะ ถึงฉันมันจะเป็นดะ-...."ผมโน้มตัวแล้วมองหน้าเธอใกล้ๆ เธอพูดกระตุกกระตัก กว่าเธอจะพูดจบผมก็จูบเธอซะแล้ว

  "มีอะไรอีกมั้ย?"

  "(0////0)....."เธอมองหน้าผมแก้มสีชมพูของเธอเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ

  "ไม่มีแล้วหรอ?งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ...."

  "คะ..คนฉวยโอกาส!!(>///<)"เธอเดินเข้ามาในห้องผมพร้อมกำมือที่จะทุบผมแต่.....

 

  หมับ!

 

  "หึๆ ช้าไปซะแล้วสาวน้อย" ผมจับแขนเธอทั้งสองข้างไว้เหนือหัวของเธอ

  "จะทำอะไรน่ะ!?(0////0)"เธอถามผมในหน้าที่ยังแดงอยู่

  "เปล๊า! ไม่ได้จะทำอะไร"ผมตอบเสียงสูงเพื่อให้เธอเดาต่อไปว่าจะทำอะไรต่อไป

  "ไม่เชื่อหรอก โกหกแน่ๆ!"

  "แล้วแต่ที่รักจะคิด....ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยอย่าคิดมากสิ"ผมก้มไปข้างๆหูเธอแล้วกระซิบคำคำหนึ่งที่ผมไม่เคยพูดกับใครให้เธอฟัง ผมสัญญาว่าจะใช้คำนี้กับเธอคนแรกและคนสุดท้าย

  "(0////////0)" ผมปล่อยมือเธอแล้วเดินไปหยิบหนังสือมาอ่าน

  "....มะ...หมายความว่าไง! คำๆนั้นอ่ะ!"

  "ก็บอกอยู่ว่าแล้วแต่จะคิด หรืออยากเข้าใจลึกซึ้งกว่านี้ล่ะครับ?"เธอมองหน้าผมแล้วแววตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นแววตาที่เจ้าเลห์

  "หึๆ... เอางั้นก็ได้~ฉันเองก็อยากรู้มากเลยล่ะว่าทำไมพี่ถึงเรียกฉันอย่างนั้น~~" เสียงอย่างนี้มัน...ซากุระ~

  

  ตึก....ตึก...(เสียงเดินช้าๆ)

 

  ตึกตัก! ตึกตัก! หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะและท่าทางของซากุระทำให้ผมรู้สึกขนลุกวูบ เธอกำลังยั่วผม!?...เธอค่อยๆเดินเข้ามาเหมือนแมวป่าที่กำลังจะพุ่งเข้าหาผมตอนไหนก็ได้ ผมกลืนน้ำลายลงลำบากมากเพราะไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

  "เธอ...จะทำอะไร?"ผมเป็นฝ่ายถามเธอก่อน(-////-||)

  "ก็ฉันอยากรู้ว่า...ที่รัก มันเป็นยังไงความหมายมันลึกซึ้งแค่ไหน?~~"

   ผมทนไม่ไหวกับท่าที่เธอยั่วผมอย่างนั้น บางทีผมก็อดไม่ไหว สารภาพเลยว่าผมเกือบทนไม่ไหวหลายรอบแล้ว!! ผมไม่รู้นะว่าเธอจะรอดวันนี้มั้ย?!แต่ตอนนี้....ผมเขิน!!(>////<)

   "เป็นอะไรไปคะ?~ ต้องให้ฉันป้อนยาให้มั้ย~พี่จะได้กินยาง่ายๆจะไม่ดื้อกับหมอด้วย~"(0/////0)เธอทำเสียงเซ็กซี่ให้ผมพร้อมกับเดินไปหยิบยาเม็ดกับน้ำหนึ่งแก้ว

  "คือ....."เธอนั่งลงที่หน้าตักแล้วหันหน้ามาหาผมพร้อมเอายาใส่ปากผม(0////0)

  "รับรองว่าการป้อนยาครั้งนี้ไม่ทรมานแน่นอนค่ะ~"เธออมน้ำไว้ในปากเล็กน้อยแล้วก็....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 เธอเป็นฝ่ายรุกแทนผม เธออมน้ำแล้วประกบปากผมอย่างรวดเร็วแล้วปล่อยให้น้ำไหลผ่านปากเธอไป ถึงยาที่อยู่ในปากผมนานแค่ไหนผมก็ไม่รู้สึกเลยว่ามันขมกลับรู้สึกหวานด้วยซ้ำในตอนที่เธอป้อนน้ำให้

  "ซากุระ...."เธอถอนปากได้สักพัก ผมก็เอ่ยชื่อของเธอขึ้นมา

  "คะ?~"เสียงของเธอยังคงเป็นเสียงที่อ้อยอิ่งอยู่

  "ฉันทนไม่ไหวกับการกระทำของเธอ"ผมพูดเสียงเย็นชาให้เธอไปแล้วก้มหน้าลง

  "อ้าว! พี่ไม่ชอบหรอกหรอ~ แต่ฉันทำไปแล้วนะ~"

  "......"

  "ถ้าพี่ไม่ชอบงั้นฉันก็จะไม่ทำอีก~"เธอพูดพร้อมที่จะลุกออกจากตัก

  "......"ผมจับข้อมือเธอไว้

  "ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาเพื่อน"

  "เดี๋ยวก่อน"ผมเงยหน้าขึ้นพร้อมกับสายตาที่เจ้าเล่ห์

  "อะไร? ถ้าช้าฉันไปละนะ~"

  "......."

  "ว้าย!!"ผมดึงเธอกลับมานั่งที่ตักอีกครั้ง

  "ทำไมไม่ป้อนให้ครบสามมื้อเลยล่ะที่รัก! ยาไม่ขมแต่ปากเธอน่ะหวานกว่าเชอร์รี่อีกนะ" ผมกอดเธอจากข้างหลังแล้วกระซิบให้เธอ

  "แต่ฉันนัดอิโนะแล้วนะว่าให้มารับที่นี่น่ะ~"ผมกับเธอคุยกวนกันไปกวนกันมา

  "เดี๋ยวฉันโทรไปบอกเอง ฉันรู้ว่าเธอเบื่ออยู่ที่ห้องคนเดียวคงเหงา ไม่มีใครให้คุยเป็นเพื่อน"

  "จะดีหรอ?"

  "ดีสิ รู้มั้ยว่าเธอทำให้ฉันไม่อยู่กับที่ทั้งร่างกายทั้งหัวใจ"

  "หวังว่าคงจะไม่มากขนาดนั้นนะ~"

  "แน่นอน~"

(โอ้ย~~โรเม้นต์มาก:writer)

 

Naruto talk

  14:05

  "หาว~~"(﹋o﹋) ผมนั่งอ่านหนังสือที่ฮินาตะเอามาให้ถึงแม้วันสอบมันจะผ่านไปแล้วก็เถอะ

  "ถ้านารูโตะอ่านไม่ไหวก็นอนพักไปก่อนนะคะ"

  "ขอบคุณนะฮินาตะ-" ผมกลัวฮินาตะเบื่อผมในเวลาที่ผมเอาแต่นอนแล้วก็นอน

  "นารูโตะลงมาช่วยแม่ยกของหน่อยสิ!!........นารูโตะ.... นารูโตะ!!!"

  "นารูโตะคุณแม่เรียกลงไปช่วยยกของค่ะ"

  "แม่ฉันยกคนเดียวก็ไหวอยู่แล้วน่า~ พลังอย่างกับช้าง"

  "แต่ว่า....."

 

 

......

 

 

 

 

 

 

  ปั้ง!!

 

 

เว็บขีดเขียน

  "กล้าพูดอย่างนี้กับแม่งั้นหรอ!!! ท่าทางคงไม่ต้องยกของแล้วล่ะ!!" อยู่ๆแม่ของผมก็กระแทกประตูพังพร้อมกับพ่อที่วิ่งตามมา

  "ยึ๋ย!!! มะ...แม่!"ผมโครตตกใจบอกแล้วว่าแม่มีพลังช้างคล้ายๆซากุระเลย(=_=#)

  "คุชินะ! ใจเย็นๆก่อนสิมีฮินาตะอยู่ด้วยนะ"พ่อพยายามช่วยผม...รึเปล่า?

(อุสึมากิ คุชินะคือชื่อแม่ของนารูโตะ:writer)

  "อ่อ...ฮินาตะจังจ้ะไปนั่งรอข้างล่างก่อนนะแม่มีอะไรจะให้หนูโดยเฉพาะเลยล่ะ"แม่เปลี่ยนเสียงให้อ่อนโยนแล้วคุยกับฮินาตะ

  "อ่ะ?.....ค่ะ"

  "ฮินาตะ~"

  "อะแฮ่มๆ! มาเคลียร์บัญชีกับแม่ก่อนดีกว่านะ นารูโตะ!!!! เปราะ!!" แม่กำหมัดขึ้นแล้วหักนิ้วจนได้ยินเสียงกระดูก....ไม่รอดแน่ๆตรู(=_=||)

 

  ตุ้บ!.....

 

  หลังจากแม่เคลียร์บัญชีกับผมแม่ก็ดึงหูผมลงมาข้างล่าง

  "ยึ๋ย! นารูโตะ..คุง"

  "นารูโตะไม่เป็นอะไรหรอกฮินาตะ หนึ่งวันผ่านไปก็หายแล้วล่ะ(^_^||)"

  "แต่ยังไงก็..."

  "ฮินาตะ นี่!น้ากับอาซื้อมาให้เลยนะ มันน่ารักเหมาะกับตัวหนูมากเลยนะ ไหนๆก็มาบ่อยขึ้นก็มานอนพักที่นี่ได้นะจ๊ะ น้าไม่ว่าหรอก(^_^)"

  "จะดีหรอคะ?"

   ดูผมสิหัวปูดเป็นลูกส้มอยู่ละ ไม่มีใครสนใจผมเลย~(TOT)

  "...?"ไม่มีใครคิดจะสนใจผมจริงๆด้วยแม้แต่พ่อก็ด้วย

  

  

 

Writer ตอนนี้อาจจะปนๆกันหน่อยนะคะ  เป็นแบบหลากอารมณ์...ซีเรียส+ฟิน+ตลกๆ จะได้ไม่เบื่อเนอะ แต่Ep.นี้ก็ฟินไปชั่วขณะ ยังไม่จบนะจ๊ะ ติดตามต่อเรื่อยๆจนกว่าจะจบซีรีย์นี้นะ ตัวไรท์เองก็ยอมรับนะว่ามันซับซ้อน ขนาดไปอ่านตอนเก่า(ตรวจทานว่าเขียนผิดเปล่า?) ไปๆมาๆก็งงกับตัวเองเหมือนกันบางคนอ่านถึงตอนปัจจุบันอย่างเช่นตอนนี้ ก็อาจจะงงกันเพราะอันเก่าอาจจะไม่ได้แจ้งหรือขาดการสนทนาไป ไรท์ก็ไปเพิ่มทำให้อ่านเอาไว้ (แทรกคำพูดเข้าไป) .....พูดมากไปละเดี๋ยวรำคาญไปดีกว่า ติดตาม โหวต แชร์ ให้หน่อยนะ~จะได้มีกำลังใจ เจอกันในEp.26จ้า บ๊ายบาย~~~~~

 

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา