ไดอารี่มิโกะพาร์ทไทม์

22 มีนาคม ปี 2022 ก่อนปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิวันแรก

แสงสีอ่อนลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านไหมราคาสูง คาโอรุขยับกายลุกขึ้น แผ่นหลังของนางเหยียดตรงโดยอัตโนมัติ

ผลพวงจากการถูกกวดขันโดยครูพี่เลี้ยงชาวอังกฤษและธรรมเนียมดัดจริตของครอบครัวทากาฮิโระที่ฝังรากลึกจนกลายเป็นวาสนา

นางจะจงใจทิ้งไหล่ให้ห่อลงเพื่อประชดความงัวเงีย

เท้าเปลือยเปล่าย่ำไปบนพื้นไม้ ทำกิจวัตรด้วยความแม่นยำสั้นกระชับ นางกวักน้ำเย็นล้างหน้า สะบัดหยดน้ำออกจากปลายนิ้วด้วยท่วงท่าเรียบง่ายแต่ดูสง่างามเสียจนนางอยากจะถ่มน้ำลายใส่ความเนี้ยบที่น่ารำคาญนี้

ในห้องครัว หญิงสาวผมบลอนด์ทรายยาวถึงหลังกำลังเคี่ยวสตูล์ กลิ่นหอมกรุ่นตัดกับขนมปังถั่วราคาถูกในมือของเด็กสาวผมสีทราย คาโอรุกัดขนมปังคำโต เคี้ยวอย่างไม่ใส่ใจมารยาทบนโต๊ะอาหารแบบยุโรปที่เคยเรียนมา

“แม่ มีงานพาร์ทไทม์ไหม?” นางถาม เสียงอู้อี้อยู่หลังแผ่นขนมปัง 

“มี... แต่ลูกแน่ใจนะ? ลูกเพิ่งจะสิบสี่เอง” แม่นางถอดผ้ากันเปื้อน หันหลังดึงเก้าอี้นั่งฝั่งตรงข้าม

“...”

“ไม่เกี่ยงค่ะ” นางตอบสั้น สายตามองนิ่งไปที่ขนมปัง ในหัวคำนวณมูลค่าของเวลาแลกกับค่าตอบแทนเสร็จสิ้นแล้ว

…

สามวันต่อมา

ขบวนรถไฟความเร็วสูงแล่นออกจากเกียวโตด้วยแรงสั่นสะเทือนจนทุกอย่างนิ่งเกินไป 

นิ่งจนคาโอรุแทบไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วหลายร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง

นางนั่งหลังตรงโดยไม่ตั้งใจ สายตาจับจ้องไปที่หน้าต่างบานใหญ่ข้างที่นั่ง

“วิวฤดูใบไม้ผลิจากเส้นทางโทไคโด เวอร์ชันปรับปรุงใหม่”

ตัวอักษรเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมล่างของกระจก ก่อนที่ภาพทิวทัศน์จะค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวสด สายน้ำใสสะท้อนแสงแดด และภูเขาที่มีหิมะเกาะบางเบาอย่างพอเหมาะพอดี ทุกอย่างเคลื่อนไหวอย่างราบรื่นเกินจริง คาโอรุขยับสายตาเพียงเล็กน้อย

มองผ่านชั้นภาพดิจิทัลนั้นออกไปยังโลกภายนอกที่ถูกบดบังไว้

สิ่งที่อยู่นอกกระจกจริง ๆ ไม่ได้เลวร้ายจนดูไม่ได้ แต่ก็ไม่สวยพอจะโชว์ให้ใครเห็น 

เสาเข็มคอนกรีตเรียงตัวเป็นแนวยาว ป่าที่เหลือเพียงหย่อม ๆ ถูกแบ่งด้วยรั้วกันเสียงและแผงโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่ ลำธารแคบสีหม่นที่ไหลไปโดยไม่มีใครมอง

‘ต้นทุนต่ำกว่าที่คิด’ นางหลุบตา ‘แค่ปิดมันไว้ แล้วขายภาพแทน’

ภาพดิจิทัลยังคงเปลี่ยนฉากอย่างใส่ใจรายละเอียดเกินความจำเป็น ดอกซากุระปลิวช้าเกินจริง นกบินเป็นจังหวะที่ดูเหมือนผ่านการคำนวณมาแล้ว ทุกอย่างสวยงามโดยไม่รับผิดชอบต่อความจริง

คาโอรุใส่หูฟังสาย เปิดอัลบั้มของวงเมทัลที่ตัวเองชอบพร้อมเอนศีรษะพิงพนักเล็กน้อย ปล่อยให้ภาพไหลผ่านไปโดยไม่รู้สึกอินอะไรเป็นพิเศษ 

ปลายนิ้วของนางแตะกระเป๋าโน้ตบุ๊กเบา ๆ เช็กน้ำหนักตามความเคยชิน ตารางเวลา ค่าโดยสาร ค่าจ้าง สองสัปดาห์ หกหมื่นเยน ทุกอย่างยังคงคุ้มค่า

ปลายทาง: จังหวัดไซตามะ

รถไฟลดความเร็วลงอย่างนุ่มนวล ภาพพาโนรามาค่อย ๆ จางหายไป เผยให้เห็นทิวทัศน์จริงที่ไม่มีใครพยายามแต่งเติม บ้านจัดสรรเรียงตัวซ้ำ ๆ ร้านสะดวกซื้อที่เหมือนกันทุกสาขา ถนนที่ทอดยาวโดยไม่มีจุดเด่น

ไซตามะในบ่ายวันนั้นช่างราบเรียบ

คาโอรุก้าวลงจากขบวนรถในชุดลำลองที่ยังคงความเนี้ยบของคัตติ้งผ้าที่มีกระดาษในกระเป๋าเสื้อ ราวกับไม่ยอมปล่อยให้สภาพแวดล้อมเป็นฝ่ายกำหนดมาตรฐาน สายตาคมกริบเหลือบมองแผนที่บนมือถือเป็นระยะ ก่อนจะก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง

…