BECAUSE OF YOU.เพราะเธอคือลมหายใจ...

9.8

เขียนโดย OUM_PF

วันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2556 เวลา 19.35 น.

  18 ตอน
  305 วิจารณ์
  39.10K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 11.07 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

13)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

BECAUES OF YOU เพราะเธอคือลมหายใจ (NC)

 

ตอนที่13

 

 

 

 

 

 

 

 

             “ฟางรักพี่ป๊อป!” เสียงหวานตะโกนก้องไปทั่วทั้งชั้นทำงาน เรียกทุกสายตาให้มองหญิงสาวเป็น

 

ตาเดียว หากแต่เธอไม่สนใจ เท้าเล็กๆวิ่งตามหลังแกร่งของสามีหนุ่มที่หยุดนิ่งอยู่กับที่ ลำแขนเรียวเสลา

 

โอบกอดรอบเอวสอบ ก่อนจะซบใบหน้าลงบนแผ่นหลังแกร่ง มีเพียงเสียงสะอื้นเท่านั้นที่หลุดลอดออกมาจาก

 

เรียวปากอิ่ม

 

 

 

          “ปล่อยพี่เถอะฟาง ตอนนี้เราอาจจะจำเรื่องราวได้ไม่หมด ถ้าฟางรู้เรื่องทั้งหมดเมื่อไร ฟางจะไม่พูดแบบนี้

 

อีกเลย”มือหนาพยายามแกะข้อมือเล็กที่ยึดกันไว้แน่น

 

 

 

         “ไม่ เค้าไม่ปล่อย ฮึก พี่ป๊อปเอาอะไรมาตัดสินความรักของฟาง เรื่องราวที่ผ่านมาอย่างนั้นหรอ...ฮึก ฟาง

 

จะบอกให้นะ ว่าฟางไม่ใส่ใจมันสักนิด ฟางเชื่อหัวใจตัวเอง ถ้าฟางบอกว่ารักพี่ป๊อป ฟางจะไม่ชายตามองใครอีก

 

ฟางเพิ่งยี่สิบสี่นะ จะปล่อยให้ฟางเป็นแม่หม้ายตั้งแต่อายุเท่านี้เลยหรือไง”น้ำเสียงหวานเจือสะอื้นพูดกับแผ่นหลัง

 

แกร่งที่ยังคงนิ่งราวกับก้อนหิน ทำให้เธอต้องเดินอ้อมจากด้านหลังไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา

 

 

 

            “ถ้าไม่พูด ฟางจะแปลว่าเราดีกันแล้วนะ ห้ามหนีฟางไปไหนอีก...ต่อให้พี่ป๊อปจะฆ่าฟางให้ตายฟางก็จะ

 

ไม่หนีไปไหน...สัญญากับฟางได้ไหมว่าเราจะไม่ทิ้งกัน”

 

 

 

           “แต่พี่มันเลว”

 

 

 

          “ฟางชอบคนเลว”เสียงหวานตอบกลับมาทันควัน เรียกเสียงแซวของพนักงานให้ดังขึ้นรอบตัวทันที

 

 

 

          “แต่พี่ไม่ชอบเด็กเอาแต่ใจ”เสียงเข้มเอ่ยอย่างหยอกล้อ เรียกรอยยิ้มหวานจากคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

 

ร่างเล็กโผเข้ากอดร่างแกร่งทันที น้ำตาแห่งความปลาบปลื้มไหลรินลงมาอย่างไม่อายใคร

 

 

 

            “เสียใจ ฮึก ได้แล้วห้ามทิ้ง ฮึกๆ”ป๊อปปี้หัวเราะในลำคอเบาๆกับความน่ารักของภรรยาตัวน้อย ก้มใบหน้า

 

ลงสูดดมความหอมจากผมนุ่มสลวยของเธอ

 

 

 

            “พอแล้ว ดูซิร้องไห้อย่างกับเด็กอนุบาล”ชายหนุ่มผละจากร่างเล็กของภรรยาสาวก่อนจะกรีดนิ้วเช็ด

 

น้ำตาออกจากใบหน้าแสนหวาน

 

 

 

           “เอ๊ะ เค้าโตแล้วนะ”มีเพียงเสียงหัวเราะของชายหนุ่มเท่านั้นที่ดังขึ้น มือหนาเอื้อมจับมือเล็กของภรรยา

 

สาวก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์ ไหนๆวันนี้ก็โล่งใจที่สุดในรอบสองเดือนแล้ว ขอโดดงานสักวันจะเป็นไรไป...

 

 

 

        “ผมว่าพวกคุณทำงานดีกว่านะครับ”ชายหนุ่มไม่ทิ้งคราบเจ้านายจอมโหด ตะโกนบอกพนักงานที่มองตาม

 

เขาและฟาง พนักงานต่างรีบทำหน้าที่ของตัวเองทันควันก่อนประตูลิฟต์จะปิดลง พร้อมๆกับเสียงกรี๊ดของพนักงาน

 

หญิงทั้งชั้นเมื่อลับสายตาของเจ้านายจอมโหด มือหนาบรรจงใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาออกจากแก้มนวลของหญิง

 

สาว

 

 

 

        “บอกให้คนอื่นทำงานแล้วตัวเองก็โดดงาน”เสียงหวานกระเซ้าสามีหนุ่มที่เพิ่งจะถอดมาดเจ้านายจอมโหด

 

ไปหยกๆหลังจากอยู่กับเธอเพียงสองคน

 

 

 

        “เดี๋ยวนี้หัดประชด เดี๋ยวเถอะ”

 

 

 

        “กล้าทำร้ายผู้หญิงหรอ”

 

 

 

      “ไม่อีกแล้วล่ะ”รอยยิ้มแสนอบอุ่นถูกแต้มบนริมฝีปากหยักลึก ลำแขนแกร่งโอบกระชับเอวบาง ก่อนจะก้าว

 

ออกจากลิฟต์ไปที่รถยนต์คันโปรด...

 

 

 

 

 

 

 

                     ร่างเล็กของฟางถูกวางลงบนเตียงหนานุ่ม ก่อนร่างสูงจะเดินจากไป มือหนาเปิดประตูตู้เสื้อผ้า

 

ก่อนจะหยิบเนคไทด์เส้นหนึ่งและเดินมาหาฟาง

 

 

 

       “อะไรคะ”

 

 

 

 

      “เนคไทด์เส้นนี้ฟางซื้อให้พี่เอง แต่ตอนนั้นพี่ไม่เคยจะใส่”

 

 

 

       “ฟางจำไม่ได้”เขายิ้มให้คนตัวเล็ก ก่อนจะยกร่างเล็กขึ้นนั่งซ้อนตักโอบลำแขนรอบเอวบางจรดจมูกลงบน

 

แก้มนวลเบาๆ

 

 

 

        “ฟางเคยฝันไหมว่าพี่ปฏิเสธรักฟาง”

 

 

 

       “ค่ะ”เขายิ้ม ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ และเอ่ยบอกเล่าเรื่องราวในอดีตระหว่างเขาและเธอ

 

 

 

       “พี่ปฏิเสธรักฟางเพราตอนนั้นพี่มีคนรักอยู่แล้ว”

 

 

 

       “นอกใจฟางหรอ!”เขาหัวเราะเบาๆเมื่อเสียงหวานสวนขึ้นทันควัน

 

 

 

       “ฟังก่อนสิครับ รู้ไหมว่าตอนที่ฟางรู้ความจริงฟางก็พูดประโยคเดียวกันนี้เลย”เขาหลุดยิ้มเมื่อใบหน้าแสน

 

หวานเห่อแดงขึ้นมา

 

 

 

        “เพราะพี่มีคนรักอยู่แล้วพี่ถึงไม่อยากจะยอมรับหัวใจตัวเอง ตอนนั้นพี่ไม่เชื่อว่าพี่จะรักเด็กที่อายุห่างกันมาก

 

ถึงเก้าปี”

 

 

 

       “แล้วตอนนี้คนรักของพี่ป๊อปอยู่ไหนคะ”

 

 

 

        “เธอจากไปแล้ว”

 

 

 

        “ไปไหนคะ เธอทิ้งพี่ป๊อปไปหรอ”ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยคำถามเงยขึ้นสบตาเขา เขาส่ายหน้าเบาๆ

 

ก่อนจะเอ่ย

 

 

 

        “ไม่ครับ เธอฆ่าตัวตายน่ะ”

 

 

 

         “ทำไมล่ะคะ”เธอถามอย่างสนอกสนใจ

 

 

 

          “เพราะพี่เอง พิมเป็นเด็กกำพร้า ชีวิตของเธอไม่เคยมีใครนอกจากพี่ ตอนนั้นเราทะเลาะกัน แต่พี่ตามง้อ

 

จนสำเร็จให้แหวนเธอไว้ และสัญญาว่าจะพาเธอไปกราบคุณพ่อคุณแม่ หละจากนั้นเราก็จะแต่งงานกัน แต่...”

 

 

 

          “เพราะว่าฟาง ฟางอ้างว่าตัวเองท้อง เราเลยได้แต่งงานกัน”

 

 

 

           “ฟางจำได้”

 

 

 

             “ค่ะฟางจำได้”มือเล็กยกขึ้นคลึงขมับน้อยๆ ใบหน้าสวยหวานเริ่มไม่สู้ดีนัก เขาเลยกะไว้ว่าวันนี้จะหยุด

 

เพียงเท่านี้ก่อน

 

 

 

            “จำได้เท่านี้ก็เก่งมากแล้ว ไว้วันพรุ่งนี้เราค่อยมาทบทวนกันใหม่เนอะ”หญิงสาวเพียงแต่พยักหน้าเบาๆ

 

เขาอุ้มร่างเล็กวางไว้บนเตียง ก่อนจะดึงผ้าห่มมาคลุมร่างบอบบาง

 

 

 

            “นอนพักก่อนนะ เดี๋ยวพี่ขอไปปิดประตูหน้าต่างก่อน ฝนตกหนักเชียว”

 

 

 

           “ค่ะ”เขาก้มลงกดจูบตรงหน้าผากมน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอน สายตาคมทอดมองสายฝนที่เท

 

กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย เสียงฟ้าร้องดังกัมปนาท และสายฟ้าที่ฟาดลงมาบนท้องฟ้ามืดมิดอย่างน่าหวาด

 

กลัว มันทำให้เขาอดนึกถึงวันนั้นที่เมรุไม่ได้ แค่ย้อนนึกไปว่าเธอต้องหวาดกลัวและเจ็บตัวมากแค่ไหน เขาก็แทบ

 

จะบั่นหัวตัวเองที่กล้าทำร้ายให้เธอต้องเจ็บปวดถึงขนาดนั้น หากวันนั้นโชคไม่ได้เข้าข้างคนเลวอย่างเขา ก็อาจจะ

 

ไม่มีหญิงสาวตัวเล็กคนที่กุมหัวใจของเขาไว้ทั้งดวง

 

 

 

 

“กรี๊ดดดดดดดดดด”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..................................................................................................................................

 

จะจบแล้ว เหลืออีกสี่ตอน ติดตามด้วยน้าา

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.6 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา