Yumeiro Patissiere เส้นทางฝันของสาวน้อยขนมหวาน

9.7

เขียนโดย Milkla

วันที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 เวลา 16.01 น.

  3 สูตรที่
  5 วิจารณ์
  10.33K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 5 มีนาคม พ.ศ. 2557 20.11 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

2) หนูจะเป็นปาติซีแอร์ 2

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

แก้ว : เอ๋รสชาตินี้มันอ

นึกในใจ เราหยิบมาจากตรงไหนกันน่ะ แล้วแก้วก่อเดินหา จนมาพบกับปาติซีเย่คนหนึ่ง

...... : มีอะไรกับเค้กของผมหรือเปล่าครับ หรือว่ามีจุบกพร่องครับ

แก้ว  : อะ ไม่ใช่น่ะค่ะ คือเค้กชิ้นเนี่ยรสชาติยังกับเค้กที่เมื่อก่อนที่คุณย่าชอบทำให้ทาน เมื่อก่อนมากเลยน่ะค่ะ

...... :  อ่ะ

แก้วที่กำลังอ่านป้ายชื่ออยู่  ออง รีลูคัส

แก้ว : อ่ะ ขะ ขอโทษด้วยน่ะค่ะ ที่เข้าใจผิด ที่บอกว่ารสชาติเหมือนกัน คงเสียมารยาทสิน่ะค่ะ

อาจารย์อองลี : หรือว่าคุณย่าของคุณเป็นปาติซีแอร์รึเปล่าละครับ

แก้ว : ค่ะ เคยเปิดร้านขายขนมโฮมเมทเล็กๆอยู่ที่ต่างจังหวัดน่ะค่ะ

อาจารย์อองลี : เคยเปิดหรอครับ ถ้ายังงั้นตอนนี้....

แก้ว : ท่านเสียไปได้ 2 ปีแล้วล่ะค่ะ

อาจารย์อองลี : อะ เอ่อ ขอโทษน่ะครับ ทำให้คิดถึงเรื่องเศร้าๆขึ้นมาซะแล้ว

แก้ว : อ๋อไม่หรอกค่ะ คือว่าตอนเนี่ยยังมีคุณลุงมารับช่วงต่ออีกน่ะค่ะ

อาจารย์อองลี : ขอถามเรื่องเสียมารยาทหน่อยน่ะครับ คุณย่าที่เสียไปน่ะ ไม่ทราบว่าสมัยท่านสาวๆเคยไปเรียนที่ปารีสรึเปล่าล่ะครับ

แก้ว : ปารีสหรอ ฮะ จริงด้วยสิ ถ้าจำไม่ผิด ชื่อสถาบัน เซนต์อะไรสักอย่างในปารีสเนี่ยล่ะค่ะ

อาจารย์อองลี : สถาบันเซนต์มารี หรือว่าคุณย่าท่านชื่อว่ามาดามอิจิโกะรึเปล่าครับ

แก้ว : เอ๊ะ ทำไมถึงทราบได้ล่ะค่ะ

อาจารย์อองลี : ใช่จริงๆด้วยสิน่ะครับ คุณย่าของคุณน่ะเป็นคนที่มีพรสวรรค์เป็นอย่างมากเลย ผมได้ยินว่าเค้กของท่านยอดเยี่ยมจนทำให้เหล่าอาจารย์ทึ่งไปตามๆกันเลยล่ะครับ แก้วมาเรียนที่เซนต์มารีไหมครับ สถาบันที่ลูคัสตั้งขึ้นเพื่อถ่ายทอดวิชาให้กับปาติซีเย่และปาติซีแอร์

แก้ว : ปาติซีแอร์เหรอ

 

           ณ บ้านของแก้ว

พ่อ : ฮะ อะไรน่ะจะขอย้ายโรงเรียนหรอ

แม่ : โรงเรียนเซนต์มารีหรอ เป็นโรงเรียนที่ดีน่ะ

กราว : ยังกับปราสาทแน่ะ

พ่อ : ยังไงพ่อก่อไม่ให้ไป ตกบรรไดตั้ง 3 ครั้งในเดือนเดียว ซุ่มซ่ามอย่างลูกไม่มีทางไปรอดแน่นอนเลยล่ะ

แก้ว : นั่นก็อาจจะจริงอยู่ แต่ว่าอาจารย์อองลีบอกว่าหนูมีพรสวรรค์ด้วยน่ะ

พ่อ : แค่ถูกชมนิดเดียว ก่อดีใจไฟลุกซะขนาดนี้

แม่ : แต่ว่าดีเอ็นเอนักทำขนมของคุณย่า อาจจะไหลเวียนอยู่ในตัวแก้วก่อได้น่ะ

พ่อ : ของแบบนั้นจะมีจริงเหรอ

แม่ : จะว่าไปเมื่อก่อนคุณย่าเคยพูดถึงเรื่องที่ไปเรียนที่ปารีสมาใช่ไหมล่ะ

แก้ว : ใช่แล้วล่ะค่ะ 

พ่อ : ยังพ่อก็ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้เด็ดขาดหรอกน่ะ จะย้ายโรงเรียนอะไรเนี่ยพ่อไม่ยอมหรอก

แก้ว : ก็หนูอยากเป็นปาติซิแอร์นี่!!!!!!!

แม่ : แก้ว

แก้ว : หนูน่ะอยากให้ทุกคนยิ้มเวลาที่กินเค้กของหนู เหมือนอย่างที่คุณย่าทำได้ พ่อค่ะหนูขอร้องแหละให้หนูได้ย้ายไปเซนต์มารีเถอะน่ะค่ะ

แม่ : แก้วไปเถอะลูก

พ่อ : แม่ก่อ

แมม่ : ลูกสาวแสนรักของเราในที่สุดก็เลือกทางเดินของตัวเองได้แล้วน่ะค่ะ คนเป็นพ่อแม่ก็ต้องสนับสนุนสิ

พ่อ : แต่ว่า

แม่ : แม่น่ะรู้สึกผิดกับแก้วมาตลอดเลยน่ะ เอาแต่ทุ่มเทให้กับกราวทำให้หนูต้องทนเหงาอยู่บ่อยๆน่ะสิ

แก้ว : หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ

แม่ : แม่น่ะรู้มาตลอดเลยน่ะ หนูน่ะอดทนมาตลอดเลยใช่ไหมล่ะ แม่ได้แต่ขอโทษอยู่ในใจมาตลอดเหมือนกันน่ะ แล้วในที่สุดแก้วก็ได้ค้นหาตัวเองเจอแม่ดีใจน่ะลูก

แก้ว : แม่ค่ะขอบคุณน่ะค่ะ

แม่ : สำนวนเค้ายังว่ารักวัวให้ผูก รักลูกก็ต้องให้รำบาก

พ่อ : ถึงจะพูดยังงั้นก็เถอะ ถ้ายอมให้ย้ายไปก็ไม่ได้เจอหน้าแก้วพอดีน่ะสิ

กราว : แม่ค่ะมีอะไรเหรอ

ตึง ผลัก (คิดว่าเป็นเสียงหาของน่ะ)

แม่ : คุณค่ะ

พ่อ : มีอะไรเหรอ อะจึ่ย (เห็นแม่ของแก้วกำลังถือไม้กอล์ฟชี้หน้าตัวเองอยู่)

แม่ : เมื่อเช้าตอนทำความสะอาดห้องคุณเจ้านี่มันโพล่มาเสนอหน้าจากใต้เตียงด้วยน่ะค่ะ

พ่อ : เอ่อแหมนี่มัน น แบบว่า

แม่ : คนที่เอาแต่ซื้อไม้กอล์ฟมาเพิ่มทั้งๆที่ฝีมือไม่เอาไหนอย่างคุณน่ะ ยังมีหน้ามาขัดค้านอีกงั้นหรอค่ะ

พ่อ : ขะ เข้าใจแล้วจร้า พ่อยอมให้แก้วยายก็ได้

แก้ว : ไชโย่!!

กราว : พี่ค่ะดีจังเลยเนอะ

แก้ว : อืม แม่ค่ะขอบคุณค่ะ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา