รักที่เป็นไปไม่ได้

9.2

เขียนโดย Chapond

วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2557 เวลา 01.21 น.

  65 ตอน
  668 วิจารณ์
  94.69K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2557 14.28 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

31) ผู้ชายใจร้าย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮึก”แก้วพยายามซ่อนเสียงสะอื้นไม่ให้เสียงดังออกมาหลังจากเสร็จกิจกามที่โทโมะมอบให้ การก

ระทำที่แสนป่าเถื่อนและไม่มีความอ่อนโยนกับเธอเลยมันยิ่งทำให้แก้วช้ำใจเพราะสิ่งที่เธอรักและ

หวงแหนเก็บไว้ให้ป๊อปปี้ต้องมาถูกทำลายากมาเฟียที่ได้ชื่อว่าฆ่าพ่อแม่คู่หมั้นเธอแบบนี้

 

 

 

“ไม่ต้องมาจับชั้น”แก้วที่พลิกตัวหันหลังหนีโทโมะพูดเมื่อโทโมะที่นอนอยู่พลิกตัวมาจับที่ไหล่ของ

แก้ว

 

 

 

 

“ทำไม ถึงกับนอนร้องไห้เลยรึไง ก็คิดซะว่าเป็นการซ้อมก่อนเข้าห้องหอไงล่ะ จะได้ไม่ต้อ

งงกๆเงิ่นๆคู่หมั้นเธอจะได้สบายที่มีเจ้าเจ้าสาวรู้งาน”โทโมะที่แวบแรกสงสารแก้วแต่พอเจอความ

หยิ่งทะนงของแก้วก็รีบพูดเยาะ แก้วพลิกตัวกลับมามองโทโมะหลังจากปาดน้ำตาที่ไหลเอ่อจาก

ดวงตาทั้ง2ข้างมองโทโมะด้วยสายตาแข็งกร้าว

 

 

 

 

“ชั้นเคยคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันและจะกลับมาดีด้วยกันเหมือนเดิมได้ แต่ตอนนี้คุณได้ทำลายทุก

อย่างให้พังลงไปหมดแล้ว”แก้วพูดออกมาก่อนน้ำตาแห่งความเสียใจจะไหลออกมาอีกครั้ง

 

 

 

 

“หึ คำพูดนั้นมันน่าจะเป็นชั้นมากกว่านะ สิ่งที่พวกเธอ พวกเดอะ ซันได้ทำกับชั้น น้องของชั้น แค่นี้

มันยังน้อยไปกับความเสียใจของฟางที่ถูกผู้ชายเลวๆอย่างคู่หมั้นของเธอย่ำยี”โทโมะว่าก่อนจะลุก

ขึ้นแล้วสวมผ้าเช็ดตัว

 

 

 

 

“คุณเลยมาทำลายชั้นงั้นหรอ คุณข่มขืนชั้น”แก้วค่อยๆลุกนั่งก่อนจะว่าโทโมะไปทันที

 

 

 

 

“ผมยอมรับผมอาจจะเลวที่ข่มเหงคุณแบบนี้ แต่ในเมื่อคุณเลือกที่จะร้ายกับพวกผมก่อน ไม่ว่าวิธี

ไหนที่ทำให้พวกคุณต้องเจ็บปวดยิ่งกว่ามังกรดำผมก็จะทำ”โทโมะว่าก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ทันที

 

 

 

 

“ฮึก ฮือๆ ป๊อปปี้ แก้วขอโทษ ฮือๆ”แก้วทรุดลงไปนอนกับเตียงอีกครั้งก่อนจะร้องไห้แล้วเอาหน้า

ซุกลงกับหมอนเพื่อซับน้ำตาของเธอ

 

 

 

 

“ทำไมเธอต้องรักมัน ทำไมเธอต้องเป็นเดอะ ซัน แก้ว”โทโมะที่ลุกขึ้นมาอาบน้ำในห้องน้ำก็เอามือ

ทุบกับผนังห้องน้ำขณะปล่อยให้สายน้ำของฝักบัวไหลรดร่างกายลงไปไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกผิดที่ให้

อารมณ์ทุกอย่างอยู่เหนือความยับยั้งชั่งใจของเขาที่เผลอไปข่มขืนแก้ว

 

 

 

“มันกลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีกแล้ว”โทโมะพูดแล้วปล่อยให้เลือดที่

ไหลมาจากมือของเขาที่ชกผนังไปจนได้เลือดเมื่อกี้นี้อย่างไม่รู้สึกเจ็บ

 

 

 

 

แอ้ด

 

 

 

โทโมะใช้เวลานานในการอาบน้ำและเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าแก้วร้องไห้จนหลับไปแล้วก้

เดินเข้ามาดูแก้วใกล้ๆก่อนจะจัดท่านอนแก้วในท่าดีๆแล้วห่มผ้าห่มให้แก้วก่อนเจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

แล้วกลับมานอนลงข้างๆแก้วด้วยความเพลีย

 

 

 

 

 

 

 

“มีอะไรรึเปล่าเขื่อน”ขนมจีนถามเมื่อเห็นเชื่อนเดินเข้ามาในบ้าน

 

 

“เจ้ไม้รู้อะไรจริงๆนะเรื่องที่ฟ้าหายตัวไปแบบนี้น่ะ”เขื่อนจ้องจับผิดขนมจีน

 

 

“ไม่รู้ก็ไม่รู้น่ะสิจะเซ้าซี้อะไรมากมายเนี่ย”ขนมจีนหันหน้าหนีไปสบตาเขื่อนแล้วพูด

 

 

“ต้องเซ้าซี้ไง ก็เจ้ไม่เป็นห่วงฟ้าเลยรึไงถึงไม่เห็นเจ้ตามหาอะไรฟ้าเลยน่ะ”เขื่อนพูดอย่างสงสัย

 

 

“ตามสิยะ ชั้นก็ให้คนของชั้นตามไงแล้วนี่งานการไม่มีทำเลยรึไงเล่นมาถามถึงฟ้าทุกวันแบบนี้เดี๋ยว

คู่หมั้นนายมาแหกอกฟ้าจะว่ายังไง”ขนมจีนเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

 

 

 

“รายนั้นวันนี้ต้องไปออกงานกับคุณหญิงแม่ของเค้า พูดถึงเฟย์อยากจะรู้เหมือนกัว่าถ้าคุณหญิงแม่

ไม่ให้หมั้นกับผมแล้วจะยังชอบผมแบบนี้รึเปล่าก็ไม่รู้ คนอะไรดีแต่ให้แม่จูงจมูก”เขื่อนบ่นถึงเฟย์

 

 

 

“แต่น้องเค้าก็น่ารักดีนิ เดินตามแม่ไม่ออกนอกลู่นอกทางดีนิ”ขนมจีนพูด

 

 

“เดินตามจนคิดอะไรไม่เป็นล่ะสิท่า เหอะ พูดถึงก็โทรมาอีกละ จะโทรมาทำไมนักหนาก็ไม่รู้”เขื่อน

พูดแล้วมองที่มือถือตัวเองที่เห็นเฟย์โทรมา

 

 

 

“ก็คงเหมือนกับเขื่อนล่ะมั้งที่พยายามมาตามหาฟ้าที่นี่ทุกวันๆ”ขนมจีนเปรียบเทียบ

 

 

“ไม่เหมือนกัน ผมไม่ได้คิดอะไรกับเด็กนั่นซักหน่อย”เขื่อนพูด

 

 

 

“แต่ก็ไปตามที่น้องเค้าโทรมาเถอะนะ ถือว่าทำเพื่อแก้งค์”ขนมจีนพูดเขื่อนถอนหายใก่อนจะขับรถ

ออกไปตามที่เฟย์โทรมานัดเขื่อนที่นี่“มีอะไรก็รีบๆหน่อยละกันพี่ไม่มีเวลาว่าง”เขื่อนพูดอย่างไม่ใส่

ใจเมื่อเฟย์ควงเขื่อนมาช้อปปิ้ง

 

 

 

 

 

“เหอะ พี่ก็มัวแต่เอาเวลาไปตามหานังฟ้านั่นน่ะสิคะ”เฟย์แขวะ

 

 

“เอ้า ก็ตามหาแล้วไงล่ะนั่นน่ะแฟนพี่ คนที่พี่รักแล้วพี่จะตามหามันผิดตรงไหน”เขื่อนว่า

 

 

 

“แต่เฟย์เป็นเมียพี่ เฟย์ไม่ยอมนะ”เฟย์โวยวาย

 

 

 

“คืนนั้นมันคือความผิดพลาดพี่ไม่นับ”เขื่อนพูดห้วนๆแล้วเดินหนี เฟน์ได้แต่ฮึดฮัดแล้วรีบเดินจ้ำๆตาม

เขื่อนไป

 

 

 

 

 

“เฟย์ใช่มั้ย”เสียงเรียกหนึ่งทำให้เฟย์หันไปมอง

 

 

“อ้าวเจฟ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย สบายดีนะ”เฟย์ทักเจฟทำให้เขื่อนหยุดเดินแล้วหันไปมอง

 

 

 

“อื้อ แล้วนี่เฟย์มากับเอ่อ คู่หมั้นเฟย์หรอ”เจฟถามแล้วหันไปมองเขื่อนที่ยืนกอดอกมองเขาและเฟย์

อยู่

 

 

 

“อื้อ ใช่จ้ะว่าจะมาทานข้าวกันน่ะ”เฟย์ตอบ

 

 

 

“เอ่อ อาทิตย์หน้าที่แกลอรี่ภาพของเจฟมีจัดนิทรรศการภาพถ่ายน่ะ เลยถือโอกาสนี้ชวยเฟย์ไปด้วย

ละกัน”เจฟยิ้มก่อนยื่นบัตรเชิญให้เฟยและยิ้มให้กับเขื่อนก่อนจะเดินไป

 

 

 

“อาทิตย์หน้าไปงานของเพื่อนเฟย์นะคะ”เฟย์รีบชวนเขื่อนเมื่อรับบัตรเชิญมา

 

 

“พี่ไม่ชอบงานศิลปะและอีกอย่างไม่ว่าง”เขื่อนพูด

 

 

“ถ้าเป็นยัยฟ้านั่นพี่ก็คงจะอยากไปด้วยสินะคะ”เฟย์ว่าก่อนจะเดินจ้ำๆหนีไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“แผลตอนนี้ฟางก็หายเป็นปกติแล้วนะครับ ส่วนแผลที่ขาตอนนี้ก็เป็นสะเก็ดธรรมดาแล้วเดี๋ยวก็กลับ

บ้านได้แล้วล่ะ”จีโฮพูดเมื่อตรวจร่างกายของฟางเสร็จ

 

 

“ขอบคุณมากจีโฮที่ดูแลฟางมาตลอด”ฟางพูดแล้วมองตัวเองที่ถูกแกะผ้าพันแผลที่หัวแล้ว

 

 

“ก็เป็นหน้าที่ของหมอไงครับที่ต้องช่วยคนไข้และอีกอย่างผมบอกแล้วว่าเดี๋ยวถ้าฟางเป็นอะไรไปมี

หวังเพื่อนผมคลั่งตายแน่ๆ”จีโฮพูดแล้วยิ้มๆ

 

 

“เหอะๆ ไม่มีทางล่ะจีโฮ ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ ไม่มีวันที่เค้าจะแคร์ฟางเลยสิ่งที่เค้าทำมันมีแต่การ

หลอกหลวง”ฟางพูดอย่างเจ็บปวดเมื่อนึกถึงสิ่งที่ป๊อปปี้หลอกเธอมาตลอด

 

 

 

“ตั้งแต่ที่ผมรู้จักกับป๊อปมันมานะครับ ถึงมันจะอารมณ์ร้ายแค่ไหนแต่มันก็มีมุมอ่อนโยนอยู่นะมันนะ

รักแม่มากเลยนะฟางและอีกอย่างถ้าเป็นศัตรูมันมันก็ไม่ช่วยเหลือแบบฟางหรอก ผมว่ามันต้องคิด

อะไรกับฟางอยู่ล่ะ”จีโฮพูด

 

 

 

“เหลวไหลน่าจีโฮ ไม่มีทางซะหรอก”ฟางส่ายหน้าแล้วนั่งกอดเข่าตัวเองนี่ป๊อปปี้เค้าคงจะแค้นพ่อ

ของเธอมากสินะที่ไปฆ่าแม่ของเขาแบบนี้

 

 

 

 

“นี่ตรวจเสร็จก็รีบออกไปดิ รึว่านายหลงเสน่ห์ยัยนี่เข้าแล้วน่ะ”ป๊อปปี้เดินเข้ามาว่า

 

 

“อ๋อ เหมือนนายอ่ะนะ”จีโฮยิ้มอย่างกวนๆ

 

 

“ไร้สาระละ นี่ไม่มีคนไข้เลยรึไง ไปเลยไอ้จีโฮ”ป๊อปปี้พูดอย่างหงุดหงิดจีโฮยิ้มนิดนึงก่อนจะออกไป

และโบกมือลาให้กับฟาง

 

 

 

“ไปส่งมันขึ้นรถด้วยมั้ยล่ะ โบกมือลากันขนาดนี้”ป๊อปปี้มองฟางที่โบกมือลาและยิ้มให้กับจีโฮก็หมั่น

ไส้

 

 

 

“ก็ดีนะขอบใจจที่บอก”ฟางพูดกวนๆก่อนจะลุกขึ้นเดินไปแต่ป๊อปปี้กลับอุ้มฟางขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

 

“อ๊าย นี่อะไรอีกล่ะเนี่ย ปล่อยชั้นนะคุณภานุ”ฟางโวยวายดิ้นไปมาในอ้อมกอดป๊อปปี้

 

 

“เหอะ ทีกับชั้นละสะดีดสะดิ้งทั้งๆที่เป็นผัวเธองั้นหรอ”ป๊อปปี้ว่าฟาง

 

“บอกแล้วไงชั้นไม่นับคนเลวๆอย่างนาย ปล่อยชั้นลงนะ ปล่อย”ฟางโวยวาย

 

 

“ไม่อยากกลับบ้านรึไงห้ะ ยัยบ้า ดิ้นแบบนี้หนักโว่ย”ป๊อปปี้ว่าแบบนั้นฟางจึงหยุดดิ้นยอมให้ป๊อปปี้

อุ้มลงมาขึ้นรถแล้วขับกลับมาที่บ้านแสงตะวัน

 

 

“เดี๋ยวขับกลับบ้านเองละกัน เพราะขืนชั้นไปส่งเธอมีหวังถูกพวกเธอเล่นงานแหงๆ”ป๊อปปี้พูดแล้ว

เดินมาส่งฟางที่รถ

 

 

 

“รู้ตัวดีนิว่าทำเลวอะไรไว้จนพวกชั้นอยากจะฆ่าคุณทุกครั้งที่เจอหน้า”ฟางเยาะ

 

 

 

“แต่มันก็ไม่เลวเท่าพ่อเธอหรอกนะที่ทั้งข่มขืนและฆ่าแม่ชั้นแถมส่งคนตามไปฆ่าพ่อบุญธรรมชั้นถึง

ฮ่องกง”ป๊อปปี้พูดอย่างเจ็บปวดฟางชะงักเงยหน้ากลับไปมองป๊อปปี้ที่เหม่อมองออกไปอย่างเศร้าๆ

 

 

 

“แต่มันเป็นเรื่องอดีตไปแล้ว พ่อชั้นก็ตายไปแล้วคุณเองก็เลิกยึดติดเถอะนะ”ฟางพูดป๊อปปี้จึงหัน

ขวับมา

 

 

 

“ไม่มีวัน เอ แต่เหตุการณ์เลวๆครั้งนั้นก็ยังมีปู่ของเธอช่วยปกปิดความผิดด้วยนิ หึ”ป๊อปปี้เยาะ

 

 

 

“อย่าทำร้ายปู่ชั้นนะ ทำร้ายชั้นได้แต่ห้ามทำอะไรใครในแก้งค์ชั้นเด็ดขาด”ฟางรีบว่า

 

 

 

“หึๆ เดี๋ยวนี้รู้จัปกป้องคนในแก้งค์ซะด้วย นับว่ามีการพัฒนาขึ้นนิ เลดี้”ป๊อปปี้พูดแล้วจ้องหน้าฟาง

ฟางต้องรีบเบือนหน้าหนีเมื่อสบตากับสายตาคมคู่นี้ที่มักทำให้เธอหวั่นไหวทุกครั้งที่มองนานๆ

 

 

 

“เอาล่ะไปได้แล้ว เพราะถ้าไม่ไปเราตะได้ขึ้นไปทำอะไรอย่างที่เราคุ้นเคยกันด้านบนต่อซะยก

2ยก”ป๊อปปี้พูดและทำสายตากรุ้มกริ้มใส่ฟาง

 

 

“ไอ้บ้า ไอ้ลามก”ฟางหน้าแดงก่อนจะรีบสตาร์ทรถออกไปทันที

 

 

 

 

 

“อืม”แก้วลืมตาตื่นมาในเช้าอีกวันแล้วรู้สึกได้ว่ามีแขนมากอดเธอพอค่อยๆพลิกตัวพบว่าเป็นโทโมะ

ที่นอนข้างๆและโอบกอดเธอไว้ แก้วเมื่อมองชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่นั้น ภาพที่เขาทำร้าย ข่มขืน

เธอก็ผุดเข้ามาในหัว ก่อนจะค่อยๆเอาแขนโทโมะออกจากตัวเธอและลุกขึ้นในสวมผ้าเช็ดตัวค่อยๆ

เดินไปที่ห้องน้ำ

 

 

 

 

“โอ๊ะ”แก้วร้องเมื่อพบว่าโซ่ที่ล่ามเธอไว้มันตึงจนเธอเกือบจะล้มเมื่อหันไปพบว่าโทโมะลืมตาตื่นแล้ว

ค่อยๆลุกขึ้นมา

 

 

 

 

“คิดหรอว่าจะหนีไปง่ายๆน่ะ”โทโมะพูด

 

 

 

“ชั้นจะมีสิทธิหนีคุณไปไหนได้คะในเมื่อที่ทุกที่ในนี้เป็นของมังกรดำ หนีไปก็ถูกจับมาอยู่ดี”แก้วพูด

 

 

 

“ดีก็รู้ตัวดีแล้วนิ”โทโมะพูดแล้วดึงโซ่เข้าไปห้องน้ำก่อนจะดันแก้วเข้าไป

 

 

 

“ออกไปนะชั้นจะอาบน้ำ”แก้วไล่โทโมะ

 

 

“ชั้นเห็นมาทั้งตัวแล้วจะอาบก็อาบไปสิ”โทโมะพูดเยาะๆไม่ยอมไป

 

 

 

“คุณน่ะไม่เป็นสุภาพบุรุษชั้นเกลืยดคุณ”แก้วพูดออกมาอย่างเจ็บปวด

 

 

 

 

“อาบน้ำไปสิ พล่ามมากอยู่ได้”โทโมะว่า

 

 

 

 

 

นอกจากมวยของพระเอกนางเอกแล้วยังมี มวยคู่โทโมะแก้วมาอีกคู่ สงสัยพระเอกนางเอก

เรื่องนี้รักกันยากนะๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.1 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.3 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา