C H A N G E .
8.2
เขียนโดย Omoji
วันที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2558 เวลา 19.13 น.
25 ตอน
138 วิจารณ์
32.51K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 25 กันยายน พ.ศ. 2558 21.31 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น
17) เช้งค์สิบเจ็ด
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความCHAPTER 17
นี่มันเรื่องอะไรกัน..หัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบทะลักตอนนี้คืออะไร..
“แฮ่ม!” เป็นโทโมะที่กระแอมออกมาแล้วรีบผละออกจากแก้ว ทั้งคู่มองเสไปทางอื่น..ให้ตายเถอะ
“เมื่อกี้..นายจะพูดอะไร” แก้วถามในขณะที่แอบเหล่มองบ้างเป็นระยะๆ
“เธอเหอะ จะพูดไร”
“ฉันแค่จะบอกว่าอีกไม่นานป๊อปปี้คนเดิมคงกลับมาแหง่ๆ” พูดพลางอมยิ้ม แก้วก็แค่ดีใจที่เห็นลูกพี่ลูกน้องที่ค่อนข้างสนิทกลับมาเป็นคนสดใสร่าเริงเหมือนเดิมเสียที
“แน่ล่ะ มีฟางคอยคุมขนาดนั้น ให้มันเย่อหยิ่งแบบเดิมได้ที่ไหนวะ”
โทโมะหันมองเสี้ยวหน้าของแก้วที่เหม่อมองไปข้างหน้า…ยัยนี่อยู่เงียบๆก็น่ารักเหมือนกันนี่ ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ยิ้มออกมาน้อยๆ มันไม่ได้มีโอกาสเห็นแบบนี้บ่อยนัก แก้วไม่ใช่คนที่จะแสดงสีหน้าที่ดูน่ารักเหมือนอย่างตอนนี้
หากแต่แก้วหันกลับไปมองโทโมะบ้างคนที่แอบมองอยู่แล้วก็รีบหันกลับแทบไม่ทัน…ไม่น่าเลยตรู
“ฮันแน่!! แอบมองฉันอยู่อ่ะดิ น่ารักใช่มั๊ยล่ะ ห๊ะ!” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อฟังคำตอบของอีกคน
“เลิกเพ้อเจ้อ แล้วกลับไปส่องกระจกซะยัยเสาไฟฟ้า” โทโมะจิ้มนิ้วลงบนหน้าผากอีกคนแล้วดันให้ออกห่างจากเขาในทันที
ไอสายตาเมื่อกี้…ใจสั่นเป็นบ้า
“ใช่เส้! ฉันมันไม่สวยนี่! ใครมันจะไปน่ารักเหมือนผู้หญิงในสต๊อกของนายวะ!” แก้วย่นจมูกใส่อีกคนอย่างงอนๆ
ด…เดี๋ยวนะ
เมื่อกี้….งอนหรอ?!!
บ้าน่า -///-
“ฮันแหน่ะๆๆ หึงอ่ะเด้ งอนก็บอกมาเถอะน่าจริญญา”
“หลงตัวเอง! หน้าปลาไหลแบบนายฉันไม่เอาทำพันธุ์หรอกเว้ย!”
“น…หน้าปลาไหลหรอวะ?!” โทโมะชี้หน้าตัวเองอย่างอึ้งๆ ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งจะโดนด่าที่โคตรเจ็บแสบแบบนี้
“เออดิ!”
“โหยยยย จะพูดงี้เลยใช่ป้ะ?”
“แล้วนายจะทำไม?”
“จะทำไมหรอ..ได้!!!” โทโมะจ้องคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหัวเราออกมา “หึ 555 กร๊ากกกกกก”
“ป…เป็นบ้าอะไรของนายห้ะ!”
“นี่เธอแต่งตัวไรวะ แหม่ๆๆ ทำมาเป็นโชว์แข้งโชว์ขา ปิดๆอ่ะดีแล้ว เดี๋ยวคนเขาจะคิดว่าขา…หมู”
“นี่นาย!! ขาของฉันมันจะใหญ่หรือเล็กก็ไม่ได้หนักหัวนายสักหน่อย!”
“มันไม่หนักฉันหรอก นู่นนน มันหนักสะโพก องเอวของเธอต่างหาก ผู้หญิงอะไรวะขาแม่งโคตรใหญ่ แล้วนั่นอะไร เสื้อแขนกุด? เหอะ! นั่นแขนหรือขาอวบแน่นพอๆกัน”
“ไอปากหมา! ตัวเองหล่อตายล่ะ! โถ่ว! นั่นหน้าคนหรือจานบินวะแม่งก็ใหญ่พอๆกัน แบร่ :p” พูดจบแก้วก็รีบวิ่งออกไปทันที
“จ…จานบินเลยหรอวะ?! เชี่ยยย หน้ากู TT”
CHANGE
คำคืนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้าที่หลังจากที่มีเสียงประกาศจากบรรดาคุณครูที่นัดหมายกันตั้งแต่เย็น โชคดีหน่อยที่มาเที่ยวคราวนี้ไม่มีการตรวจห้องพักมันงั้นห้องของสามหนุ่มคงต้องโดนวีนเป็นแน่
“กูเห็นนะเว้ยไอป๊อปปปป เอิ้กก มึงกับฟาง เอิ้กก จูบกันขนาดนั้นยังบอกว่าไม่คิดไรอีกหรอวะ”
คืนนี้ทั้งสามคนแอบสั่งเบียร์ให้ขึ้นมาส่งที่ห้องโดยเป็นความลับแม้แต่ห้องข้างๆที่มีฟาง แก้วและเฟย์นอนอยู่ยังคงไม่รู้เลย
“…กู ไม่ได้คิดเหี้ยไรสักหน่อย” ว่าพลางก็จกเหล้าเข้าปากอีกรอบ ทั้งๆที่แพ้แอลกอฮอร์ก็ยังจะกินเข้าไปอยู่นั่น
“ไอคนปากแข็ง นี่ขนาดมึง เอิ้กก เมาอยู่ มึงยังโกหกจายยตัวเองเลยยย” โทโมะว่าต่อ รินเบียร์ใส่แก้วของตัวเองไป
“กูยังมีมายยยยยด์ กูจะไปรักฟางได้ไงวะ” เอ่ยออกมาทั้งที่ตอนนี้เขาแทบจะไม่ได้สติแล้วด้วยซ้ำ
“ไอฟายยย มายด์มึงเลิกกับเขาไปนานแล้ววว เขาทำมึงเจ็บมึงยังจะรักเขาไปเพื่อไรว้าาาา” เขื่อนที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น
“…..”
“มึงงงง เอิ้กกก กูว่ารีบๆแดกเหอะ…อึกก” แล้วร่างทั้งร่างก็ล้มจมปรักลงไปกับพื้นหมดสติหลับไปจนได้
“เดี๋ยวกูมา เอิ้กก” จู่ๆป๊อปปี้ก็ค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นอย่างเก้งๆกังๆ โซเซไปมา
“เมิงงงจะไปหนายยยย…อึก” จบด้วยเขื่อนที่สลบลงไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ฟุบลงไปกับเพื่อนเหมือนโทโมะไม่มีผิด
ป๊อปปี้เปิดประตูออกจากห้องทั้งที่ตอนนี้ก็ยังไม่สร่างเมาเท่าไหร่นักแต่เขาก็พอจะมีสติอยู่บ้าง…หรอ?
ปังๆๆ!!
ตัดสินใจเคาะประตูข้างๆห้องจนเสียงดัง เขาเคาะได้ไม่นานสติก็เริ่มขาดๆหายๆไปบ้างแล้ว
ร่างบางทั้งสามคนที่นอนหลับใหลฝันหวานอยู่ เมื่อได้ยินเสียงประตูก็ต้องลุกขึ้นจากเตียงอย่างงัวเงีย
“ใครมาคะ…” แก้วที่หลับไปแล้วลุกขึ้นจากเตียงแล้วเอ่ยถามฟาง
“เดี๋ยวพี่ไปดูให้เอง” ฟางเกียดกายลุกขึ้นจากเตียงแล้วตรงไปยังประตู
แกร๊กก
ประตูห้องถูกเปิดเผยร่างของใครบางคนที่กำลังทำให้ฟางช็อค….ใบหน้าคมที่มองเธอแดงก่ำ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยมาติดจมูกของคนตัวเล็กจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกตัวเอง
“ป๊อป..”
“ฉันนน อยากคุยกับเธออออ เอิ้กก” แล้วก็เรอออกมาเป็นรอบที่ร้อยได้แล้ว
“นี่นายกินเบียร์มาหรอ” ฟางเบิกตากว้างถ้าจำไม่ผิดล่ะก็… “นายแพ้แอลกอฮอล์นะป๊อปปี้!”
แล้วนี่มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเฟย์และแก้วที่พวกเธอทั้งสองต้องแง้มประตูเปิดเข้ามาที่ห้องข้างๆแทน…
“เขื่อน!” เพียงแค่เปิดประตูแล้วเผยร่างของเขื่อนที่นอนแอ้งแม้งอย่างหมดแรง เฟย์ก็รีบวิ่งเข้าไปในทันที
“โว้ะ นี่มันกลิ่นเหล้าชัดๆ กินกันสามคนเลยรึไง?” แก้วบีบจมูกตัวเองความจริงเธอไม่ชอบเอาซะเลยกับกลิ่นเหล้าอะไรแบบนี้
“เขื่อนๆ ตื่นสิ เขื่อน” เฟย์ที่วางคนตัวสูงไว้บนตัก เธอตบหน้าของอีกคนเบาๆเพื่อเรียกสติแล้วมันก็ได้ผล…เมื่อเขื่อนค่อยๆเปิดตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ใบหน้าเล็กที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมกำลังเผยยิ้มออกมาช้าๆทำเอาใจของเขาสั่นระรัว
“เฟย์…เอิ้ก เฟย์หรออ” เขื่อนเอื้อมมืออยากจะสัมผัสใบหน้าหวานนั่นสักครั้งแต่ความคิดนั้นพลันหมดลงเพราะรู้สึกถึงความง่วงที่เข้ามาก่อกวน พูดได้แค่นั้นก็หลับไปต่ออีกรอบ
“แล้วไอหมอนี่จะเอาไงดีวะ” แก้วใช้เท้าเขี่ยๆอีกคนที่นอนหลับเป็นตายเท่ากันอย่างโทโมะ ไม่เพียงแค่นั้นไหนจะเสียงกรนที่แสนจะน่ารำคาญมันทำให้เธอ…
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย! แก้วคนเดิมคนนี้…
โคตรเซ็งเลยเว้ยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!
CHANGE
“ป๊อปๆ ตั้งสติไว้นะ” ให้ตายเถอะ…ร่างกายของป๊อปปี้ขึ้นผื่นแดงแจ๋เต็มไปหมดแล้ว ฟางเลยได้แต่กังวลไปจนทำอะไรไม่ถูก
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธออออ ฟางงงงงง” เออสติสตังก็ไม่มีแระ นาทีนี้
“ไว้ค่อยคุยกันก็ได้ป๊อป ตอนนี้นายคงทรมานมากสินะ” ฟางก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เธอไม่ชำนาญเรื่องพวกนี้ด้วย
“โว้ยยย ทำไมมันคันแบบนี่วะ!!!!!” สองมืออยู่ไม่นิ่งต้องเการ่างกายของตัวเองอยู่อย่างนั้น แต่ดวงตามลยังคงจดจ้องหน้าของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเดิม
“จริงด้วย!” เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ฟางก็ค่อยๆวางป๊อปปี้ลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด โชคดีหน่อยที่ก่อนหน้านี้แก้วกับเฟย์ช่วยหามป๊อปปี้เข้ามา
“จะไปไหน” คนบนเตียงคว้ามือของฟางไว้เมื่อเห็นว่าอีกคนทำท่าจะเดินออกไป
“ฉันจะเอายามาให้นาย…เดี๋ยวฉันมา” เมื่อฟางแกะมือป๊อปปี้ก็เดินไปเอายาทันที ป๊อปปี้มองแผ่นหลังบางของฟางที่เดินหายออกไป
แต่เพียงแค่ชั่วครู่เดียวภาพแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่เดินจากไปเหมือนในอดีตก็ฉายขึ้น เขาไม่รอช้าที่จะใช้เรียวแรงทั้งหมดให้ตัวเองลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะก้าวขายาวๆแล้วเดินไปอย่างโซเซเพราะแอลกอฮอล์ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ลดละความพยายาม
“อ๊ะ!ป..ป๊อปปี้” เพียงแค่เหลียวหลังกลับต้องชะงักเมื่อพบใบหน้าคมเกยไหล่ของเธอไว้ ฟางตัวแข็งทื่อทันทีที่แขนยาวๆค่อยๆสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง
“อย่าไปนะ..” เสียงแหบของอีกคนที่เอ่ยออกมา กำลังทำให้เธอใจสั่นระรัว
“ป..ไปไหนป๊อป ฉันไม่ได้ไปไหน” ฟางเอ่ยออกไปแล้วมองเสี้ยวหน้าคนข้างหลังที่ส่ายหน้าเป็นเด็กๆเหมือนไม่อยากให้เธอจากไปไหนเลยจริงๆ
“ฉันไม่อยาก…ให้เธอไป” น้ำเสียงง้องุ้มแต่ปนไปด้วยความเศร้าหมอง
"....."
"อย่าไปจากฉันนะ.."
ฟางไม่รู้ว่าสิ่งที่ป๊อปปี้ทำเพียงแค่อยากรั้งเธอไว้จริงๆหรือเพียงแค่เห็นเธอเป็นผู้หญิงอีกคนกันแน่ ฟางไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะเมื่อไหร่ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดและเธอก็ไม่แน่ใจได้เลยว่าป๊อปปี้จะลืมมายด์ไปแล้วจริงๆ
“…”
“เธอ..จะไม่จากไปเหมือน...มายด์ใช่มั้ย” น้ำเสียงอ้อนวอนกำลังเอื้อนเอ่ย ไม่นานนักป๊อปปี้ก็คลายอ้อมกอดของตัวเองออก แล้วจับไหล่เล็กให้หันมาสบตากับเขาแทน มือหนาค่อยๆเกลี่ยผมหน้าม้าของฟางออกอย่างช้าๆรวมถึงอีกคนที่รับสัมผัสนั้นอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ
“ป๊อปปี้..นายกำลังเมา” ฟางเอ่ยออกไปทันทีที่ใบหน้าคมค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ เพียงแค่ป๊อปปี้ได้ฟังคำพูดของคนตัวเล็กมุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ไม่..ฉันไม่ได้เมา” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายที่ออกมาพร้อมๆกับกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งกระจาย
“…ป๊อปปี้ อ..อื้อ!” ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยประโยคต่อมา ริมฝีปากหยักก็ช่วงชิงริมฝีปากของอีกคนอย่างรวดเร็ว เป็นการจูบที่อ่อนโยนและอ่อนหวาน ฟางกำชายเสื้อของคนตัวสูงไว้แน่น เพียงไม่นานเท่านั้นลิ้นหนาค่อยๆสอดแทรกเข้าโพรงปากบางที่เผลอเผยอปากต้อนรับอย่างไม่รู้ตัว
ฟางเบิกตากว้างเมื่อการจูบที่อ่อนโยนนั้นกลับเร่าร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น คนตัวเล็กเลยได้แค่รับสัมผัสพิศวาสของอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ แขนยาวค่อยๆยกขึ้นคล้องคอของคนตัวสูงเพื่อพยุงตัวเองอีกครั้ง
“อื้อ อ..อื้อ” การจูบที่ยั่วยวนและกำลังปลุกอารมณ์ของป๊อปปี้ได้เป็นอย่างดี มือหนาของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข เมื่อมันสอดเข้าใต้เสื้อผ้าบางของฟาง ลูบไล้แผ่นหลังนวลอย่างชำนาญมือ
“ฉัน...” ป๊อปปี้ผละจากริมฝีปากเมื่อครู่ก้มลงสูดกลิ่นหอมที่ซอกคอของร่างเล็กจนฟางสะดุ้ง
“อ๊ะ!” เสียงหวานร้องลั่นทันทีที่ถูกริมฝีปากหนาดูดเม้มอย่างเมามัน
ปล่อยไว้แบบนี้…คงไม่ดีแน่
ผลั่ก!
ฟางออกแรงทั้งหมดผลักป๊อปปี้ให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว เขาเซจนไปชนกับขอบของโต๊ะเครื่องแป้งอย่างจัง ไหล่กว้างของป๊อปปี้ขึ้นสีเขียวเป็นรอยช้ำ เมื่อฟางเห็นอย่างนึ้นก็ใจกระตุก รีบเข้าไปช่วยพยุงอีกคนด้วยความเป็นห่วง ทั้งๆที่เธอเป็นคนทำแท้ๆ
ร่างบางทายาลงบนลำแขนของป๊อปปี้อย่างอ่อนโยน…เมื่อพาคนตัวสูงมานั่งบนเตียง
“นายยังเมาอยู่นะป๊อป…มีสติหน่อยสิ” ฟางเอ่ยบอกคนตรงหน้าถึงแม้ตอนนี้จะเริ่มสร่างเมาไปสักนิดแล้วก็ตาม
“ฟาง” น้ำเสียงนิ่งเอ่ยเรียกอีกหน
“หื้ม?” ตอบรับแบบผ่านๆ ไปเพราะเธอยังต้องทายาให้เขาอยู่
“ขอโทษนะ”
ฟางเงยหน้ามองอีกคนอึ้งๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานออกมาอย่างอ่อนโยน แค่เห็นว่าตอนนี้ป๊อปปี้คงมีสติขึ้นมาสักนิดแล้ว…ฟางก็ไว้ใจป๊อปปี้ได้
“อื้อ” แล้วก็กลับไปทายาให้อีกคนต่อ
“หึ” จะผิดมั๊ยที่ตอนนี้ป๊อปปี้นั่งมองหน้าฟางแล้วแอบกระตุกยิ้มน้อยๆ ฟางยังไงก็ยังเป็นฟางอยู่วันยังค่ำ สำหรับป๊อปปี้เขาไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังรู้สึกยังไงรู้แค่ว่า
…รู้สึกดี
ฮัลโหลลลลลลล อีกตอนแล้วจ้าาาาาา ป๊อปฟางเกือบไปอีกแล้วนะเออ5555 อย่าพึ่งเศร้าหมองน้อยใจกันน้าา เรื่องนี้แอบสปอยมันมีเอ็นซีเว้ยย 555
ยังคงเหมือนเดิมนร้าา ให้กำลังใจไรต์ได้เรื่อยๆเลยย เม้น ติดตาม แนะนำ โหวต ไรต์ไล่อ่านทุกเม้นและดีใจมากๆ ><
1 เม้น = 1 กำลังใจ
นี่มันเรื่องอะไรกัน..หัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบทะลักตอนนี้คืออะไร..
“แฮ่ม!” เป็นโทโมะที่กระแอมออกมาแล้วรีบผละออกจากแก้ว ทั้งคู่มองเสไปทางอื่น..ให้ตายเถอะ
“เมื่อกี้..นายจะพูดอะไร” แก้วถามในขณะที่แอบเหล่มองบ้างเป็นระยะๆ
“เธอเหอะ จะพูดไร”
“ฉันแค่จะบอกว่าอีกไม่นานป๊อปปี้คนเดิมคงกลับมาแหง่ๆ” พูดพลางอมยิ้ม แก้วก็แค่ดีใจที่เห็นลูกพี่ลูกน้องที่ค่อนข้างสนิทกลับมาเป็นคนสดใสร่าเริงเหมือนเดิมเสียที
“แน่ล่ะ มีฟางคอยคุมขนาดนั้น ให้มันเย่อหยิ่งแบบเดิมได้ที่ไหนวะ”
โทโมะหันมองเสี้ยวหน้าของแก้วที่เหม่อมองไปข้างหน้า…ยัยนี่อยู่เงียบๆก็น่ารักเหมือนกันนี่ ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ยิ้มออกมาน้อยๆ มันไม่ได้มีโอกาสเห็นแบบนี้บ่อยนัก แก้วไม่ใช่คนที่จะแสดงสีหน้าที่ดูน่ารักเหมือนอย่างตอนนี้
หากแต่แก้วหันกลับไปมองโทโมะบ้างคนที่แอบมองอยู่แล้วก็รีบหันกลับแทบไม่ทัน…ไม่น่าเลยตรู
“ฮันแน่!! แอบมองฉันอยู่อ่ะดิ น่ารักใช่มั๊ยล่ะ ห๊ะ!” ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อฟังคำตอบของอีกคน
“เลิกเพ้อเจ้อ แล้วกลับไปส่องกระจกซะยัยเสาไฟฟ้า” โทโมะจิ้มนิ้วลงบนหน้าผากอีกคนแล้วดันให้ออกห่างจากเขาในทันที
ไอสายตาเมื่อกี้…ใจสั่นเป็นบ้า
“ใช่เส้! ฉันมันไม่สวยนี่! ใครมันจะไปน่ารักเหมือนผู้หญิงในสต๊อกของนายวะ!” แก้วย่นจมูกใส่อีกคนอย่างงอนๆ
ด…เดี๋ยวนะ
เมื่อกี้….งอนหรอ?!!
บ้าน่า -///-
“ฮันแหน่ะๆๆ หึงอ่ะเด้ งอนก็บอกมาเถอะน่าจริญญา”
“หลงตัวเอง! หน้าปลาไหลแบบนายฉันไม่เอาทำพันธุ์หรอกเว้ย!”
“น…หน้าปลาไหลหรอวะ?!” โทโมะชี้หน้าตัวเองอย่างอึ้งๆ ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งจะโดนด่าที่โคตรเจ็บแสบแบบนี้
“เออดิ!”
“โหยยยย จะพูดงี้เลยใช่ป้ะ?”
“แล้วนายจะทำไม?”
“จะทำไมหรอ..ได้!!!” โทโมะจ้องคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะหัวเราออกมา “หึ 555 กร๊ากกกกกก”
“ป…เป็นบ้าอะไรของนายห้ะ!”
“นี่เธอแต่งตัวไรวะ แหม่ๆๆ ทำมาเป็นโชว์แข้งโชว์ขา ปิดๆอ่ะดีแล้ว เดี๋ยวคนเขาจะคิดว่าขา…หมู”
“นี่นาย!! ขาของฉันมันจะใหญ่หรือเล็กก็ไม่ได้หนักหัวนายสักหน่อย!”
“มันไม่หนักฉันหรอก นู่นนน มันหนักสะโพก องเอวของเธอต่างหาก ผู้หญิงอะไรวะขาแม่งโคตรใหญ่ แล้วนั่นอะไร เสื้อแขนกุด? เหอะ! นั่นแขนหรือขาอวบแน่นพอๆกัน”
“ไอปากหมา! ตัวเองหล่อตายล่ะ! โถ่ว! นั่นหน้าคนหรือจานบินวะแม่งก็ใหญ่พอๆกัน แบร่ :p” พูดจบแก้วก็รีบวิ่งออกไปทันที
“จ…จานบินเลยหรอวะ?! เชี่ยยย หน้ากู TT”
CHANGE
คำคืนนี้ทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้าที่หลังจากที่มีเสียงประกาศจากบรรดาคุณครูที่นัดหมายกันตั้งแต่เย็น โชคดีหน่อยที่มาเที่ยวคราวนี้ไม่มีการตรวจห้องพักมันงั้นห้องของสามหนุ่มคงต้องโดนวีนเป็นแน่
“กูเห็นนะเว้ยไอป๊อปปปป เอิ้กก มึงกับฟาง เอิ้กก จูบกันขนาดนั้นยังบอกว่าไม่คิดไรอีกหรอวะ”
คืนนี้ทั้งสามคนแอบสั่งเบียร์ให้ขึ้นมาส่งที่ห้องโดยเป็นความลับแม้แต่ห้องข้างๆที่มีฟาง แก้วและเฟย์นอนอยู่ยังคงไม่รู้เลย
“…กู ไม่ได้คิดเหี้ยไรสักหน่อย” ว่าพลางก็จกเหล้าเข้าปากอีกรอบ ทั้งๆที่แพ้แอลกอฮอร์ก็ยังจะกินเข้าไปอยู่นั่น
“ไอคนปากแข็ง นี่ขนาดมึง เอิ้กก เมาอยู่ มึงยังโกหกจายยตัวเองเลยยย” โทโมะว่าต่อ รินเบียร์ใส่แก้วของตัวเองไป
“กูยังมีมายยยยยด์ กูจะไปรักฟางได้ไงวะ” เอ่ยออกมาทั้งที่ตอนนี้เขาแทบจะไม่ได้สติแล้วด้วยซ้ำ
“ไอฟายยย มายด์มึงเลิกกับเขาไปนานแล้ววว เขาทำมึงเจ็บมึงยังจะรักเขาไปเพื่อไรว้าาาา” เขื่อนที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น
“…..”
“มึงงงง เอิ้กกก กูว่ารีบๆแดกเหอะ…อึกก” แล้วร่างทั้งร่างก็ล้มจมปรักลงไปกับพื้นหมดสติหลับไปจนได้
“เดี๋ยวกูมา เอิ้กก” จู่ๆป๊อปปี้ก็ค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้นอย่างเก้งๆกังๆ โซเซไปมา
“เมิงงงจะไปหนายยยย…อึก” จบด้วยเขื่อนที่สลบลงไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ฟุบลงไปกับเพื่อนเหมือนโทโมะไม่มีผิด
ป๊อปปี้เปิดประตูออกจากห้องทั้งที่ตอนนี้ก็ยังไม่สร่างเมาเท่าไหร่นักแต่เขาก็พอจะมีสติอยู่บ้าง…หรอ?
ปังๆๆ!!
ตัดสินใจเคาะประตูข้างๆห้องจนเสียงดัง เขาเคาะได้ไม่นานสติก็เริ่มขาดๆหายๆไปบ้างแล้ว
ร่างบางทั้งสามคนที่นอนหลับใหลฝันหวานอยู่ เมื่อได้ยินเสียงประตูก็ต้องลุกขึ้นจากเตียงอย่างงัวเงีย
“ใครมาคะ…” แก้วที่หลับไปแล้วลุกขึ้นจากเตียงแล้วเอ่ยถามฟาง
“เดี๋ยวพี่ไปดูให้เอง” ฟางเกียดกายลุกขึ้นจากเตียงแล้วตรงไปยังประตู
แกร๊กก
ประตูห้องถูกเปิดเผยร่างของใครบางคนที่กำลังทำให้ฟางช็อค….ใบหน้าคมที่มองเธอแดงก่ำ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยมาติดจมูกของคนตัวเล็กจนต้องยกมือขึ้นปิดจมูกตัวเอง
“ป๊อป..”
“ฉันนน อยากคุยกับเธออออ เอิ้กก” แล้วก็เรอออกมาเป็นรอบที่ร้อยได้แล้ว
“นี่นายกินเบียร์มาหรอ” ฟางเบิกตากว้างถ้าจำไม่ผิดล่ะก็… “นายแพ้แอลกอฮอล์นะป๊อปปี้!”
แล้วนี่มันเป็นเวรเป็นกรรมอะไรของเฟย์และแก้วที่พวกเธอทั้งสองต้องแง้มประตูเปิดเข้ามาที่ห้องข้างๆแทน…
“เขื่อน!” เพียงแค่เปิดประตูแล้วเผยร่างของเขื่อนที่นอนแอ้งแม้งอย่างหมดแรง เฟย์ก็รีบวิ่งเข้าไปในทันที
“โว้ะ นี่มันกลิ่นเหล้าชัดๆ กินกันสามคนเลยรึไง?” แก้วบีบจมูกตัวเองความจริงเธอไม่ชอบเอาซะเลยกับกลิ่นเหล้าอะไรแบบนี้
“เขื่อนๆ ตื่นสิ เขื่อน” เฟย์ที่วางคนตัวสูงไว้บนตัก เธอตบหน้าของอีกคนเบาๆเพื่อเรียกสติแล้วมันก็ได้ผล…เมื่อเขื่อนค่อยๆเปิดตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ใบหน้าเล็กที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมกำลังเผยยิ้มออกมาช้าๆทำเอาใจของเขาสั่นระรัว
“เฟย์…เอิ้ก เฟย์หรออ” เขื่อนเอื้อมมืออยากจะสัมผัสใบหน้าหวานนั่นสักครั้งแต่ความคิดนั้นพลันหมดลงเพราะรู้สึกถึงความง่วงที่เข้ามาก่อกวน พูดได้แค่นั้นก็หลับไปต่ออีกรอบ
“แล้วไอหมอนี่จะเอาไงดีวะ” แก้วใช้เท้าเขี่ยๆอีกคนที่นอนหลับเป็นตายเท่ากันอย่างโทโมะ ไม่เพียงแค่นั้นไหนจะเสียงกรนที่แสนจะน่ารำคาญมันทำให้เธอ…
โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย! แก้วคนเดิมคนนี้…
โคตรเซ็งเลยเว้ยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!
CHANGE
“ป๊อปๆ ตั้งสติไว้นะ” ให้ตายเถอะ…ร่างกายของป๊อปปี้ขึ้นผื่นแดงแจ๋เต็มไปหมดแล้ว ฟางเลยได้แต่กังวลไปจนทำอะไรไม่ถูก
“ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธออออ ฟางงงงงง” เออสติสตังก็ไม่มีแระ นาทีนี้
“ไว้ค่อยคุยกันก็ได้ป๊อป ตอนนี้นายคงทรมานมากสินะ” ฟางก็ไม่รู้จะทำยังไงดี เธอไม่ชำนาญเรื่องพวกนี้ด้วย
“โว้ยยย ทำไมมันคันแบบนี่วะ!!!!!” สองมืออยู่ไม่นิ่งต้องเการ่างกายของตัวเองอยู่อย่างนั้น แต่ดวงตามลยังคงจดจ้องหน้าของหญิงสาวตรงหน้าอย่างเดิม
“จริงด้วย!” เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ฟางก็ค่อยๆวางป๊อปปี้ลงบนเตียงอย่างเบามือที่สุด โชคดีหน่อยที่ก่อนหน้านี้แก้วกับเฟย์ช่วยหามป๊อปปี้เข้ามา
“จะไปไหน” คนบนเตียงคว้ามือของฟางไว้เมื่อเห็นว่าอีกคนทำท่าจะเดินออกไป
“ฉันจะเอายามาให้นาย…เดี๋ยวฉันมา” เมื่อฟางแกะมือป๊อปปี้ก็เดินไปเอายาทันที ป๊อปปี้มองแผ่นหลังบางของฟางที่เดินหายออกไป
แต่เพียงแค่ชั่วครู่เดียวภาพแผ่นหลังบางของหญิงสาวที่เดินจากไปเหมือนในอดีตก็ฉายขึ้น เขาไม่รอช้าที่จะใช้เรียวแรงทั้งหมดให้ตัวเองลุกขึ้นจากเตียง ก่อนจะก้าวขายาวๆแล้วเดินไปอย่างโซเซเพราะแอลกอฮอล์ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ลดละความพยายาม
“อ๊ะ!ป..ป๊อปปี้” เพียงแค่เหลียวหลังกลับต้องชะงักเมื่อพบใบหน้าคมเกยไหล่ของเธอไว้ ฟางตัวแข็งทื่อทันทีที่แขนยาวๆค่อยๆสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง
“อย่าไปนะ..” เสียงแหบของอีกคนที่เอ่ยออกมา กำลังทำให้เธอใจสั่นระรัว
“ป..ไปไหนป๊อป ฉันไม่ได้ไปไหน” ฟางเอ่ยออกไปแล้วมองเสี้ยวหน้าคนข้างหลังที่ส่ายหน้าเป็นเด็กๆเหมือนไม่อยากให้เธอจากไปไหนเลยจริงๆ
“ฉันไม่อยาก…ให้เธอไป” น้ำเสียงง้องุ้มแต่ปนไปด้วยความเศร้าหมอง
"....."
"อย่าไปจากฉันนะ.."
ฟางไม่รู้ว่าสิ่งที่ป๊อปปี้ทำเพียงแค่อยากรั้งเธอไว้จริงๆหรือเพียงแค่เห็นเธอเป็นผู้หญิงอีกคนกันแน่ ฟางไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะเมื่อไหร่ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวดและเธอก็ไม่แน่ใจได้เลยว่าป๊อปปี้จะลืมมายด์ไปแล้วจริงๆ
“…”
“เธอ..จะไม่จากไปเหมือน...มายด์ใช่มั้ย” น้ำเสียงอ้อนวอนกำลังเอื้อนเอ่ย ไม่นานนักป๊อปปี้ก็คลายอ้อมกอดของตัวเองออก แล้วจับไหล่เล็กให้หันมาสบตากับเขาแทน มือหนาค่อยๆเกลี่ยผมหน้าม้าของฟางออกอย่างช้าๆรวมถึงอีกคนที่รับสัมผัสนั้นอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ
“ป๊อปปี้..นายกำลังเมา” ฟางเอ่ยออกไปทันทีที่ใบหน้าคมค่อยๆเคลื่อนเข้ามาใกล้ เพียงแค่ป๊อปปี้ได้ฟังคำพูดของคนตัวเล็กมุมปากของเขาก็กระตุกขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
“ไม่..ฉันไม่ได้เมา” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายที่ออกมาพร้อมๆกับกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งกระจาย
“…ป๊อปปี้ อ..อื้อ!” ไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยประโยคต่อมา ริมฝีปากหยักก็ช่วงชิงริมฝีปากของอีกคนอย่างรวดเร็ว เป็นการจูบที่อ่อนโยนและอ่อนหวาน ฟางกำชายเสื้อของคนตัวสูงไว้แน่น เพียงไม่นานเท่านั้นลิ้นหนาค่อยๆสอดแทรกเข้าโพรงปากบางที่เผลอเผยอปากต้อนรับอย่างไม่รู้ตัว
ฟางเบิกตากว้างเมื่อการจูบที่อ่อนโยนนั้นกลับเร่าร้อนขึ้นมาเสียอย่างนั้น คนตัวเล็กเลยได้แค่รับสัมผัสพิศวาสของอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆ แขนยาวค่อยๆยกขึ้นคล้องคอของคนตัวสูงเพื่อพยุงตัวเองอีกครั้ง
“อื้อ อ..อื้อ” การจูบที่ยั่วยวนและกำลังปลุกอารมณ์ของป๊อปปี้ได้เป็นอย่างดี มือหนาของเขาเริ่มอยู่ไม่สุข เมื่อมันสอดเข้าใต้เสื้อผ้าบางของฟาง ลูบไล้แผ่นหลังนวลอย่างชำนาญมือ
“ฉัน...” ป๊อปปี้ผละจากริมฝีปากเมื่อครู่ก้มลงสูดกลิ่นหอมที่ซอกคอของร่างเล็กจนฟางสะดุ้ง
“อ๊ะ!” เสียงหวานร้องลั่นทันทีที่ถูกริมฝีปากหนาดูดเม้มอย่างเมามัน
ปล่อยไว้แบบนี้…คงไม่ดีแน่
ผลั่ก!
ฟางออกแรงทั้งหมดผลักป๊อปปี้ให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว เขาเซจนไปชนกับขอบของโต๊ะเครื่องแป้งอย่างจัง ไหล่กว้างของป๊อปปี้ขึ้นสีเขียวเป็นรอยช้ำ เมื่อฟางเห็นอย่างนึ้นก็ใจกระตุก รีบเข้าไปช่วยพยุงอีกคนด้วยความเป็นห่วง ทั้งๆที่เธอเป็นคนทำแท้ๆ
ร่างบางทายาลงบนลำแขนของป๊อปปี้อย่างอ่อนโยน…เมื่อพาคนตัวสูงมานั่งบนเตียง
“นายยังเมาอยู่นะป๊อป…มีสติหน่อยสิ” ฟางเอ่ยบอกคนตรงหน้าถึงแม้ตอนนี้จะเริ่มสร่างเมาไปสักนิดแล้วก็ตาม
“ฟาง” น้ำเสียงนิ่งเอ่ยเรียกอีกหน
“หื้ม?” ตอบรับแบบผ่านๆ ไปเพราะเธอยังต้องทายาให้เขาอยู่
“ขอโทษนะ”
ฟางเงยหน้ามองอีกคนอึ้งๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานออกมาอย่างอ่อนโยน แค่เห็นว่าตอนนี้ป๊อปปี้คงมีสติขึ้นมาสักนิดแล้ว…ฟางก็ไว้ใจป๊อปปี้ได้
“อื้อ” แล้วก็กลับไปทายาให้อีกคนต่อ
“หึ” จะผิดมั๊ยที่ตอนนี้ป๊อปปี้นั่งมองหน้าฟางแล้วแอบกระตุกยิ้มน้อยๆ ฟางยังไงก็ยังเป็นฟางอยู่วันยังค่ำ สำหรับป๊อปปี้เขาไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังรู้สึกยังไงรู้แค่ว่า
…รู้สึกดี
ฮัลโหลลลลลลล อีกตอนแล้วจ้าาาาาา ป๊อปฟางเกือบไปอีกแล้วนะเออ5555 อย่าพึ่งเศร้าหมองน้อยใจกันน้าา เรื่องนี้แอบสปอยมันมีเอ็นซีเว้ยย 555
ยังคงเหมือนเดิมนร้าา ให้กำลังใจไรต์ได้เรื่อยๆเลยย เม้น ติดตาม แนะนำ โหวต ไรต์ไล่อ่านทุกเม้นและดีใจมากๆ ><
1 เม้น = 1 กำลังใจ
คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.3 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.2 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ