วันฟ้าหม่น

9.0

เขียนโดย Mawmeaw

วันที่ 16 กันยายน พ.ศ. 2553 เวลา 18.49 น.

  10 ตอน
  29 วิจารณ์
  9,658 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 12 เมษายน พ.ศ. 2562 13.02 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

7) จอมโจร

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

พริริยาพูดกับชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ

 

“คุณนี่เป็นผู้ชายที่แย่จริงๆเลยนะ คิดว่าฉันจะเชื่อคำโกหกของคุณงั้นเหรอ ไม่มีทาง”

 

“เปล่านะ ผมพูดความจริง ผมไม่ได้โกหกคุณนะ ผมสาบานก็ได้”

 

หญิงสาวทำหน้าไม่เชื่อ

 

“เอาล่ะ ถ้าคุณไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ถ้าคุณปลอดภัยทุกคนก็สบายใจ”

 

“แน่นอนคนอย่างฉันไม่ตายง่ายๆหรอก จนกว่าฉันจะทำให้พวกคุณออกไปจากชีวิตของฉันกับแม่”

 

“คุณฟ้า ทำไมคุณถึงไม่มองคุณลุงพิภพกับผมในแง่ดีบ้างล่ะครับ ทำไมคุณไม่ให้โอกาสคุณลุงของผมได้สมหวังในความรักบ้างล่ะครับ”

 

“เฮอะ ความรักจอมปลอมพรรค์นั้นเหรอ ไม่มีทางหรอกที่พวกคุณจะสมหวัง ฉันจะขัดขวางลุงของคุณทุกวิถีทาง”

 

“คุณฟ้า…”

ชายหนุ่มพูดไม่ออก เมื่อได้ฟังคำพูดไร้เยื่อใยที่ออกมาจากปากของหญิงสาวในวันนี้

 

“กลับไปซะคุณพีระศักดิ์ ขอบคุณในความหวังดีจอมปลอมของคุณ เชิญ”

 

หญิงสาวผายมือออกไปทางประตูเป็นเชิงไล่แขกอย่างเขาตรงๆ

 

ชายหนุ่มไม่มีทางเลือก เขาหันมามองหน้าหญิงสาวแวบหนึ่ง

 

ก่อนจะเดินกลับออกไปขึ้นรถและขับออกไปทันที

หญิงสาวเดินกลับเข้ามาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟารับแขก เธอกำลังรู้สึกสับสนในความคิด

 

เมื่อนึกถึงภาพความผิดหวังบนใบหน้าของชายหนุ่มเมื่อครู่ หญิงสาวกลับรู้สึกผิดต่อเขาอย่างน่าประหลาด

 

พริริยาพยายามสลัดความคิดต่างๆออกไปจากหัวสมอง ก่อนจะพาร่างกายและจิตใจอันแสนห่อเหี่ยวขึ้นไปยังห้องนอนของเธอ

 

หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนเข้าไป ภายในห้องมืดสนิท แต่หญิงสาวก็จำตำแหน่งของสวิซส์ไฟได้แม่นยำ

 

ขณะกำลังจะเอื้อมมือไปกด อยู่ๆก็มีผ้าเช็ดหน้าปริศนาผืนหนึ่งเข้ามาปิดที่จมูกของหญิงสาวอย่างรวดเร็วด้วยฝีมือของใครคนหนึ่ง

 

พริริยาพยายามดิ้นหนีและผลักไสมันออกไป กลิ่นฉุนของบางอย่างที่โปะอยู่บนจมูกทำให้สติของเธอเริ่มเลือนรางลงทุกทีๆ

 

และแล้ว เธอก็รู้สึกว่าสติของเธอดับวูบลงในที่สุด

 

ร่างของเธอเหมือนกับล่องลอยไปที่ไหนสักแห่งที่ไกลแสนไกล

 

 

........................................................................... 

 

เช้าตรู่ของวันใหม่

 

บนเตียงนอนหนานุ่มสีขาวขนาดใหญ่ ร่างหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงตามลำพังกำลังค่อยๆขยับเขยื้อนร่างกายช้าๆ

 

พริริยาค่อยๆเปิดเปลือกตาออกอย่างช้าๆ เธอรู้สึกมึนหัวไปหมด หญิงสาวค่อยๆปรับสายตาเข้ากับแสงจนคุ้นชินกับแสงแล้ว

 

เธอค่อยๆมองสำรวจไปทั่วทั้งห้องอย่างช้าๆ เธอแทบสะดุ้งสุดตัว เมื่อเธอพบว่าเตียงนอนนี้ไม่ใช่เตียงนอนของเธอ และที่สำคัญห้องนี้ก็ไม่ใช่ห้องของเธอด้วย

 

“นี่มันที่ไหนกันนะ เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่นะ”

 

หญิงสาวได้แต่นึกสงสัยในใจ ขณะนั้นเอง

 

“ไม่ต้องแปลกใจหรอกคุณผู้หญิงที่นี่คือแหล่งกบดานของฉันเอง ฉันเป็นคนพาเธอมาที่นี่ ฉันคือ จอมโจรชุดดำ”

 

หญิงสาวหันมองตามเสียง เธอตกใจแทบสิ้นสติเมื่อพบชายชุดดำโพกผ้าปิดหน้า และสวมชุดสีดำทั้งตัวคล้ายกับนินจาของญี่ปุ่น

 

ในมือถือดาบขนาดใหญ่ ปลายคมกริบสะท้อนแสงแวววาว มองแล้วชวนหวาดผวา

 

หญิงสาวไม่กล้าแม้แต่จะขยับปากถามใดๆ ได้แต่นิ่งฟังสิ่งที่จอมโจรชุดดำพูดต่อไป

 

“ฉันมาจากญี่ปุ่นและต้องการตัวหญิงสาวเพื่อนำไปค้าที่ต่างประเทศ และเธอคือคนที่ฉันต้องการตัว เพราะฉะนั้นอย่าได้คิดหนีถ้าไม่อยากตาย เข้าใจมั๊ย”

 

มันพูดพร้อมกับชักดาบอันคมกริบออกมาโชว์ตรงหน้าหญิงสาว

 

หญิงสาวรู้สึกกลัวจับใจ แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือ เธอพูดกับจอมโจรนั่นว่า

 

“ฉันไม่หนีไปไหนหรอก ฉันยังไม่อยากตาย ฉันคิดถึงแม่ฉัน ฉันอยากกลับไปหาแม่ของฉัน”

 

“หยุดนะ เธอไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องกับฉัน ถ้าขืนทำให้ฉันโกรธล่ะก็ คงรู้นะว่าเธอจะเป็นยังไง”

 

จอมโจรชุดดำหยิบหมอนขึ้นมา และใช้ดาบฟันไปที่หมอนนั้น จนเศษนุ่นที่บรรจุอยู่ภายใน ปลิวกระจายเกลื่อนไปทั่วทั้งห้อง

 

พริริยาสะดุ้งเฮือก ร่างกายของหญิงสาวสั่นเทาไปหมดทั้งตัวด้วยความกลัวจนถึงขีดสุด

 

(โปรดติดตามตอนต่อไป)Sealed

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา