Yesterday อาถรรพ์ วันวาน

10.0

เขียนโดย digitoon

วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 21.30 น.

  21 ตอน
  2 วิจารณ์
  5,474 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 16 เมษายน พ.ศ. 2558 10.17 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

15) บทที่สิบห้า ไม่ชั่วด้วยเล่ห์...ก็เลวด้วยกล

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
บทที่สิบห้า
ไม่ชั่วด้วยเล่ห์...ก็เลวด้วยกล
                ตี๋วางแผนการไว้ในหัวทุกอย่าง  คนอย่างเขาไม่ยอมให้ไมค์กี้ตกเป็นของคนอื่นแน่ๆ  นอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น และคนอย่างเขาต้องชนะคนอย่างแมกซ์ให้ได้   ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ทำทุกอย่างเป็นแกติราวกับว่าเขาไม่ได้ชอบไมค์กี้แล้ว  ซึ่งไมค์กี้เองก็รู้สึกโล่งอกโล่งใจอย่างมากที่เห็นตี๋ทำตัวเป็นปกติ  จนไมค์กี้ไม่คิดว่าตี๋คิดอะไรกับตนเองแล้ว  แผนการครอบครองตัวไมค์กี้เองก็เริ่มต้นขึ้น
                “ ฮัลโหล ”  ไมค์กี้รับโทรศัพท์เมื่อมีคนโทรมาในตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มเศษ
                “ ไมค์กี้หรอ?  เรามีเรื่อให้ช่วยหน่อยน่ะ  พอดีเวลาเพื่อนของเราอยากได้หนังสือการ์ตูนที่ราเคยให้นายไว้  นายเอามาให้เราหน่อยได้ไหม  ตอนนี้เลยเพราะพรุ่งนี้เพื่อนเราก็ต้องกลับต่างประเทศไปแล้วแต่เช้า ”ปลายสายเป็นเสียงตี๋ที่รัวคำพูดออกมาจนเขาใช้เวลาสักครู่เพื่อจับใจความได้
                “ งั้นแป๊บนะ ขอโทรชวนแมกซ์ก่อนเราไม่อยากไปคนเดียว ”
                “ไม่ต้องหรอก  เดี๋ยวเราขับรถไปรับ ”  ตี๋ชิงพูดขื้นมา
                “  แต่ว่า...? ”
                “ นี่ยังไม่ไว้ใจเราหรอ  เราไม่ได้คิดอะไรกับไมค์กี้แล้วนะ? ”ตี๋รีบพูด  ราวกับว่าไมค์กี้กำลังคิดอะไรอยู่   เขาช่างใจเล็กน้อยแต่ก็คิดว่าคงไม่เป็นอะไรจึงตอบตกลง
                ผ่านไปไม่นานตี๋ก็ขับรถมอเตอร์ไซต์มารับไมค์กี้ถึงหน้าบ้าน  แล้วก็รีบขับไปที่ห้องของเขาโดยรวดเร็วภายในทันที  เมื่อถึงห้องของตี๋ก็เหมือนกับว่าไมค์กี้จะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
                “ เดี๋ยวนะตี๋  ก็แค่หนังสือการ์ตูนนายขับรถไปเอาที่บ้านำก็พอแล้ว  แล้วทำไมต้องให้เรามาด้วยละ? ”
                “ ฉลาดนิไมค์กี้! ”  เสียงของตี๋เยือกเย็นขึ้นมาจนไมค์ตี๋เบิกตาโพลงเมื่อเห็นว่าตนเองเสียรู้ให้กับตี๋เสียแล้ว  แต่เหมือนตี๋จะอ่านความคิดของเขาได้จึงรีบวิ่งมาดักที่ประตูห้องของเขาทันที
                “ ตี๋ปล่อยเราไปเถอะนะ  เรายอมแล้วจะทำอะไรเราก็ยอมแต่ขอร้องอย่าทำอะไรเราเลย ”  ไมค์กี้ที่กำลังจนตรอกไม่รู้จะทำอย่างไร
                “ ไมค์กี้เรารักไมค์กี้จริงๆ นะ... เป็นของเราได้ไหม? ”  ตี๋พูดอย่างหื่นกระหาย  กระโจนเข้าไปกระชากเสื้อของร่างบางจนฉีกขาดราวกับเสื่อขย่ำเหยื่อ
                “ ตี๋อย่า!!! ”  เหมือนว่าตอนนี้ตี๋จะไม่ได้ยินคำพูดอะไรอีกแล้ว  เขาลงมือทำทุกอย่างที่เขาอยากจะกระทำในวันที่เขาไม่ได้ทำ  ตี๋จะไม่ยอมปล่อยให้คนที่ตนเองอยากได้หลุดไปไหนอีก
                “ ไมค์เรารักนายนะ  รักจริงๆนะ เราสัญญาว่าจะไม่ให้นายโดนแกล้งหรือโดนอะไรอีกทั้งนั้ง  ”  ตี๋พร่ำบอกพลางกดแขนทั้งสองข้างของร่างบางลง   กระชากกางเกงของไมค์กี้ลงมาเพื่อที่จะทำให้ไมค์กี้เป็นของเขาได้สะดวก  และไมค์กี้ก็ตกเป็นของเขาอย่างจำยอม  น้ำตาไหลรินอย่างห้ามไม่ได้เมื่อนึกถึงหน้าของคนที่เขารัก  เหมือนเขาทรยศหักหลังคนรักของเขาเองด้วยความสมยอม
                ขอโทษนะแมกซ์....ขอโทษจริงๆ!!!
                กว่าตี๋จะได้สติก็เสร็จภารกิจกามไปถึงสองสามครั้งหลังจากที่ตื่นมาด้วยความเหนื่อยก็ยังเห็นไมค์กี้น้ำตาไหลริน  ตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่ม
                “ ไมค์ ”  ตี๋เรียกอย่างแผ่วเบา
                “ เสร็จแล้วใช่ไหม  ถ้าเสร็จแล้วเราจะได้กลับ?! ”             ไมค์กี้ลุกขึ้นมาจากเตียง  แล้วรีบไปเก็บเสื่อผ้าที่ขาดรุ่งหริ่ง
                “ ตอนนี้นายเป็นแฟนเราแล้วนะ? ”  ตี๋ย้ำ  ไมค์กี้ถึงกับหันมาทันที
                “ นายได้ตัวเราแล้วนายยังจะเอาอะไรอีก ? สะใจไหม?  สะใจนายหรือยังที่เราตกเป็นของนาย....ต่อไปนี้เราจะไม่ยุ่งกับนายอีกแล้ว ”ไมค์กี้ตวาดดังลั่นห้อง  น้ำใสๆไหลออกจากตาอย่างห้ามไม่ใด้
                “ ได้...งั้นคลิปที่เราร่วมรักกันถึงตาไอแมกซ์แน่ๆ ”  ตี๋เหยียดยิ้มอย่างผู้มีชัย  แต่อีกคนกลับทำหน้าเหวอราวกับว่าซวยเป็นครั้งที่สอง  “ ถ้านายไม่เป็นแฟนกับเรา  คลิปนี้คงส่งถึงตาของไอแมกซ์และคราวนี้แลหะดูสิว่ามันยังจะอยากได้ของเหลือเดนของฉันไหม? ”
                ไมค์กี้ได้ฟังก็ร้องไห้หนักกว่าเก่า  จนคนที่อยู่บนเตียงลุกขึ้นด้วยร่างแกร่งอันเปลือยเปล่าอย่างไม่อาย  สวมกอดที่คนอันเป็นที่รักที่เขาได้ครอบครองมาแล้ว
                “ ไมค์เป็นแฟนเรานะ?  เรายอมไมค์ทุกอย่างขอแค่ไมค์เป็นแฟนเรา  อะไรที่ไมค์อยากได้เราจะหามาให้ ”
                “ ได้ ”  ตี๋ตาลุกวาวเมื่อได้ยินคำพูดของไมค์กี้ 
                “ เราเป็นแฟนนายก็ได้  ขออย่างเดียวอย่าเอาคลิปนี้ไปให้ใครดู ”  ไมค์กี้พูดจบก็รีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องคอนโดของตี๋ทันที  เพียงแค่นี้ตี๋ก็ได้ในสิ่งที่เขาต้องการแล้ว 
               
...................................................................................................................................
 
                ตี๋ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาจากความฝัน  แม้การนอนหลับในครั้งนี้ภาพในอดีตจะกลับมาหาในหัวของชายหนุ่ม  ดูเหมือนเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนให้ตี๋ระลึกเสมอว่าเขาเคยทำไม่ดีกับคนที่เขารัก  ถ้าเขาย้อนกลับไปวันนี้เขาจะไม่ทำเช่นนี้  ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา  แมกซ์นั่นเอง
                “ ฮัลโหล ” 
                “ ตี๋...ฉันต้องการคุยกับนายตอนนี้?  ”  ปลายสายพูดเสียงเรียบตี๋เลิกคิ้ว  มองไปที่นาฬิกาตรงผนังห้อง
                “ ตอนตีสามเนี่ยนะ ”
                “ เดี๋ยวนี้!!! ”
                ตี๋ขับรถออกมาจากคอนโด  แล้วตรงไปที่จุดนัดหมายซึ่งมันคือคอนโดของแมกซ์นั่นเอง  ชายหนุ่มเดินเข้าไปเคาะประตูสองสามทีก่อนที่คนข้างในจะเปิดประตูเข้ามา
                “ ฉันเห็น... ”
                “ ความเลวของฉันในอดีตใช่ไหม? ”  ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายพูดจบ  ตี๋ก็พูดขึ้นมาก่อนอย่างทำใจ  วันนี้เขาพร้อมแล้วหากว่าแมกซ์จะเป็นคนรู้ความจริงที่เขาได้ทำอะไรไว้บ้าง
 
                “ นายมีอะไรจะสารภาพไหม? ”  แมกซ์นั่งลงที่โซฟา  จ้องหน้าคนตรงหน้าอย่างอาฆาต
                “ ไม่มี ”  ตี๋ตอบเสียงเรียบแมกซ์หมดความอดทนกระโจนเข้าไปกระชากคอเสื้อของเพื่อนทันที
                “ แกทำแบบนี้กับไมค์กี้ได้ไงวะ?  แกทำยังกับเขาไม่ใช่คน   ที่แกจะไปย่ำยีเขายังไงก็ได้  แกมันยังใช่ลูกผู้ชายอยู่ไหม? ”
                “ ฉันขอโทษ ”  ตี๋ยังคงพูดเสียงเรียบ  มองไปที่ตาของแมกซ์ 
                “ ขอโทษแล้วจะทำให้อะไรหลายๆ อย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม? ”  แมกซ์ต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของตี๋อย่างเหลืออด
                “ แกย่ำยีคนที่แกมีความรักความรักสึกดีๆ ด้วย....อย่างนี้หรอที่แกตอบแทนเขา? ”  แมกซ์รัวหมัดเข้าไปที่หน้าของตี๋อีกครั้ง  แต่คราวนี้ตี๋เป็นฝ่ายกระชากคอเสื้อกลับแล้วต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของแมกซ์บ้าง
                “ ทีแกละ?  ไมค์กี้เห็นอะไรในตัวแกถึงไปคบกับแก  ฉันทั้งรวยกว่าแกหล่อกว่าแก  แต่ไมค์กี้กลับเลือกคนอย่างแก ”  ตี๋ตวาดเสียงดังลั่น
                “ ใช่ที่ฉันทำไม่ดีเอาไว้กับไมค์กี้  แต่แกละในวันเกิดของไมค์กี้อย่าหาว่าฉันไม่รู้นะว่าแกแอบไปหาไมค์กี้เพราะขนาดตอนตายไมค์กี้ยังกำของขวัญของแกไว้เลย  ”
                “ ฉันยอมรับว่าไมค์กี้กำของขวัญของฉัน...แต่คนที่บอกว่าจะเซอร์ไพต์ไมค์กี้คือนายเองไม่ใช่หรอ? ” แมกซ์ตวาดกลับ
                “ ว่าไงนะ? ”  ตี๋ย่นคิ้วลง  พร้อมกับปล่อยมือออกจากเสื้อของแมกซ์  “ นายบอกว่าฉันจะไปเซอร์ไพต์ไมค์กี้อย่างงั้นหรอ?  เป็นไปไม่ได้เพราะวันนั้นฉันกลับบ้านก่อนเพราะพ่อกับแม่กลับอเมริกา ”
                “ แต่เอ็มกับบาสบอกว่าบอกว่านายจะเซอร์ไพต์ไมค์กี้ไม่ใช่หรอ? ”  แมกซ์ถึงกับต้องลุกขึ้นยืนขึ้นมาถาม
                “ ใช่  แต่ฉันบอกว่าจะเซอร์ไพต์วันพรุ่งนี้  ไม่ใช่ในวันนั้น!!! ”
                “ งั้นก็แสดงว่าก่อนที่ไมค์กี้จะตาย  คนที่อยู่ด้วยก็คงเป็นเพื่อนของเรา  ”  แมกซ์สรุปทุกอย่างเมื่อเรียบเรียงเรื่องราวได้ทั้งหมด
                “ คนที่มีชีวิตอยู่ตอนนี้มีแค่เราสองคน  เชน และเจน  สังเกตไหมว่าทุกคืนฉันจะฝันเห็นนิมิตที่มีคนทำอะไรไว้กับไมค์กี้  แล้วคืนนี้นิมิตในฝันของฉันคือนาย ”  แมกซ์เรียบเรียงความคิดในหัวอีกครั้ง
                “ นายจะบอกว่าไมค์กี้ตามฆ่าทุกคนในทุกคืน  ที่นายฝันเห็น  แต่คืนนี้คือฉัน  แต่ฉันก็ยังคงยืนอยู่ตรงนี้ที่นี่กับนาย ”ตี๋ต่อยอดความคิดของแมกซ์  ก่อนที่จะเบิกตากว้างแล้วถามขึ้นว่า        “ แล้วคนต่อไปจะเป็นเชนหรือเจนละ? ”
                “ ฉันว่าไม่ใช่เชนแน่ๆ ”  แมกซ์หันไปมองหน้าตี๋อย่างออกความคิดเห็น
                “ นายจะบอกว่า? ”  ตี๋ไม่สามารถพูดประโยคท้ายออกมาได้เพราะมันเร็วเกินไปที่จะถึงคิวของเจน  ซึ่งกลับกันที่แมกซ์กลับพยักหน้าอย่างรู้ความคิดของเขา   แมกซ์หยิบกุญแจรถของตี๋แล้วขว้างเข้าไปที่เจ้าของอย่างเรียกสติ
                “ ไม่มีเวลาแล้วไปหาเจนเร็วเข้า!!! ”
               
                เจนนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่ม  พลางเหลียวมองดูรอบๆ  ตัวอย่างหวาดกลัวว่าจะพบเจอสิ่งใดที่จะมาเอาชีวิตเธอเหมือนที่มาเอาชีวิตของเพื่อนๆเธอไปไหมหญิงสาวข่มตาหลับแต่กลับไม่เป็นผลเมื่อความกลัวยังทำให้หัวใจของหญิงสาวไม่อาจสั่งการให้สมองหลับตาลงได้
                “ หลับสิ  หลับสิเจน  พรุ่งนี้มันจะจบทุกอย่างแล้ว ”  เจนรำพึงกับตัวเองพลางข่มตาหลับไปด้วย  แต่เหมือนจะไปกระตุ้นต่อมความกลัวในสมองของเจนเข้าไปอีก  ผ้าห่มที่คลุมร่างของหญิงสาวสั่นตามแรงสะเทือนที่มาจากตัวของเจน
                แต่แล้วจู่ๆ  ผ้าห่มก็ค่อยๆ เลื่อนลงไปที่ปลายเท้า  เจนตัวเย็นวาบขึ้นมาด้วยความกลัว  ขอให้ไม่เป็นอย่างที่เธอคิดเธอยังไม่ได้ตั้งใจที่จะพบเห็นสิ่งใดในตอนนี้    เจนสะดุ้งเฮือกอีกครั้งที่มีมือที่ชุ่มไปด้วยน้ำจับเข้ามาที่ข้อเท้าของเธอ  เจนกรี๊ดลั่นและใช้เท้าทั้งสองข้างถีบมันออกแต่ก็ไม่เป็นผล
                เจนลืมตาขึ้นมามองไปที่ปลายเท้าก็เห็นไมค์กี้ใช้มือทั้งสองจับข้อเท้าของเธออยู่  น้ำที่ไหลลงไปที่คางแล้วหยดลงมาที่ที่นอนของเจน  ความเย็นของน้ำมันช่างหนาวสุดขั้วหัวใจ  สายตาของไมค์กี้มองมาที่เธอตอนนี้ช่างเต็มไปด้วยความอาฆาต  ก่อนที่ใบหน้าของไมค์กี้จะอืดบวมจนแทบจะเบิดออกมา  จนหัวของไมค์กี้หลุดลงมาบนที่แล้ว  กลิ้งเข้ามาใกล้ตัวของเจนแล้วส่วนของใบหน้าก็หงายขึ้นอย่างเหมาะเจาะ
                “ ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ”
                “ ร้องเข้าไป...ไม่มีใครได้ยินมึงหรอก? ”  ปากของไมค์กี้พงาบๆ บอกกับหญิงตรงหน้า  ปากแสยะยิ้มขึ้นไปฉีกจนถึงหู
                “ แกจะเอาอะไรกับฉันไมค์กี้  บาส  เอ็มแล้วก็มิร่าแกยังมีเพื่อนไม่มากพออีกหรอ? ”  เจนกระโจนออกจากเตียง  ถอยกรูดออกมาจนหลังชิดติดกับกำแพงประตูห้อง
                “ ยัง...ยังไม่ครบเลย  พวกมันบอกว่าอยากได้มึงอีกคน ”  ไมค์กี้แสยะยิ้มอย่างหน้าเกลียด  ตัวที่บวมอืดเดินมาใช้มือคลำที่เตียงสองสามทีแล้วก็หยิบหัวของตนเองกลับมาใส่ไว้ที่เดิม
                “ อย่านะ...ไมค์กี้!!! ”  เจนตะโกนกรี๊ดลั่น  มือบิดไปที่ลูกบิดประตูแต่มันก็ไม่เป็นผล  ประตูกลับล็อคเปิดไม่ออก
                “ ร้องอีกสิมึง  ร้องเข้าไปอีก ”  ไมค์กี้ค่อยๆ คลานเข้ามาหาร่างบางที่กำลังพยายามจะหนีเหมือนหนูติดจั่น
                “ ไมค์กี้หยุดนะ  อย่า  ฉันขอโทษ  ฉันไม่ได้ตั้งใจ  ”  เจนตะโกนลั่นเมื่อเห็นไมค์กี้คลานเข้ามาพร้อมกับทุบไปที่ประตูราวกับว่ามันจะพังเพราะมือบางของเธอ
                “ วันนั้น  กูก็ร้องแบบนี้แหละมึงหยุดไหม ”  ไมค์กี้กระโจนเข้ามา  จนตัวแนบชิดกับเจนจนมูกแทบติดกัน  กลิ่นเน่าเข้ามาเต็มจมูกทั่วปอดของหญิงสาวจนอดที่จะอ้วกออกมาไม่ได้เลยจริงๆ
                “ ถ้าแกปล่อยฉัน  ฉันจะทำบุญไปให้  นายจะเอาอะไร  บ้าน  รถ  ฉันเคยเผาไปให้อากงบ่อยๆ  ถ้านายอยากได้ฉันจะเผาไปให้? ”  เจนพูดเสียงอู้อี้เพราะกำลังเอามือบีบจมูกไมค์กี้แสยะยิ้มอย่างน่าเกลียดอีกครั้ง  ก่อนที่จะขยับปากออกมาเป็นเสียงที่น่าขนลุกว่า
                “ กูอยากได้มึงไง...มึงไปกับกูได้ไหม? ”

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา