บ้านคณินธร

-

เขียนโดย biggee

วันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2563 เวลา 21.20 น.

  35 เนื้อเรื่อง
  4 วิจารณ์
  2,645 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มิถุนายน พ.ศ. 2563 09.43 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

7) ตอนที่ 7

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เช้าวันใหม่

ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

*ครูนิชาค่ะท่านประธานเชิญที่ห้องอาหารค่ะ*

*ทำไมถึงปลุกแต่เช้าเลย...ขอนอนต่ออีกหน่อยนะค่ะแม่…ไม่ใช่สิ...ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ที่บ้านนี่นา...ตายแล้ว เขาต้องต่อว่าเราแน่ๆ เลย เราก็ไม่เคยตื่นสายขนาดนี้มาก่อนเลยนะ เพราะเรื่องเมื่อวานทำเหตุแท้ๆ ทำให้เรานอนดึกเลยตื่นสาย*

ยี่สิบนาทีผ่านไป

*อย่าบอกนะว่าคุณหาห้องอาหารอยู่*

นิชารู้ว่าคณินธรแกล้งว่าเธอแต่วันนี้เธอจะไม่อารมณ์เสียจนกว่าเธอจะทานอาหารเสร็จ

*..........*

นิชาไม่ตอบคำถามของคณินธร เธอทำเพียงแค่นั่งทานอาหารเช้าเงียบๆ เท่านั้น

*วันนี้บ้านเงียบดีจัง*

*...........*

นิชายังคงนั่งทานอาหารต่อไปไม่สนใจคำพูดของคณินเลยแม้แต่น้อย...คณินเป็นฝ่ายหมดความอดทนก่อนเขาจึงดึงเรื่องงานมาพูดกับเธอ

*วันนี้คุณจะเริ่มสอนลูกของผมหรือยัง*

*ค่ะ*

ครั้งนี้คณินธรทำสำเร็จนิชายอมตอบคำถามเขา

*เรื่องเมื่อคืนผมพูดแรงไป ผมขอโทษ*

*ไม่เป็นไรค่ะ คุณเป็นเจ้านายจะพูดอะไรก็ได้ อย่ามาใส่ใจกับลูกจ้างอย่างฉันเลยค่ะ ฉันจะทำหน้าที่ของฉันให้ดีที่สุดค่ะ ฉันอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะค่ะ*

*เดี๋ยวก่อน...แล้วคุณรู้หรือว่าห้องของลูกชายผมอยู่ที่ไหน*

*คงไม่ยากเกินความสามารถของฉันหรอกค่ะ...ขอตัวก่อนนะค่ะ*

*จองหอง อวดดี*

คณินต่อว่านิชาตามหลังไป

เวลาผ่านไปสิบห้านาทีแล้วนิชาก็ยังหาห้องนอนของเด็กชายชานนท์ไม่พบ

*ห้องของเด็กน้อยอยู่ไหนนะ ถ้าพ่อเขารู้ว่าเราเข้าสอนช้าเขาจะว่าเราแอบอู้งานไหมนะ...สมน้ำหน้าตัวเองจริงๆ ไม่น่าไปพูดจาอวดดีกับเขาเลย*

แต่สวรรค์ยังพอมีเมตตากับนิชาอยู่บ้างเมื่อเธอได้พบกับเด็กชายชานนท์ที่ห้องนั่งเล่นบนชั้นสองนั่นเอง

*นี่เธอมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ทำไมถึงไม่รอครูอยู่ที่ห้อง ครูตามหาตัวเธอไปทั่วบ้านเลย*

*จริงหรือครับ...ที่ครูตามหาคือตัวผม ไม่ใช่ตามหาห้องของผมหรือครับ*

เด็กคนนี้รู้ทันเราจริงๆ เลย...ทำไมถึงพูดเหมือนกับรู้ความเคลื่อนไหวของเราตลอดเวลาอย่างนั้น..น่าสงสัยจัง

*วันนี้วิชาช่วงเช้าคงเรียนไม่ทันแล้ว ครูว่าเรามาทำความรู้จักกันก่อนดีกว่านะครับ*

*ผมไม่อยากรู้จักครู*

*ทำไมครับ*

*ครูยังไม่ผ่านบททดสอบ*

*อะไรนะ*

*ถ้าครูไม่ทำภารกิจที่ผมมอบหมายให้จนสำเร็จ ผมจะไม่เรียนกับครูแล้วครูก็จะโดนคุณพ่อไล่ออก*

*นี่เธอกำลังไล่ครูทางอ้อมนะถ้าเธอไม่อยากเรียนทำไมถึงให้คุณพ่อจ้างครูละ*

*ผมแค่ต้องการเพื่อนเล่นเท่านั้น...*

*อะไรนะ...ต้องการเพื่อนเล่น*

*จริงๆ แล้ว ผมเรียนเองก็ได้ไม่ต้องให้ใครมาสอนผมหรอก*

*นี่เธอเห็นครูเป็นแค่เพื่อนเล่นของเธออย่างนั้นเหรอ*

*ใช่*

*นี่เธอ...ครูไม่รู้จะใช้คำพูดอะไรกับเธอดี...ครูจะบอกพ่อของเธอ*

*พ่อผมทราบดี*

*อะไรนะ...*

สงสัยว่าจะเป็นโรคจิตกันทั้งบ้านหรือไงนะ...บ้ากันทั้งพ่อทั้งลูกเลย

*ครูได้ยินไม่ผิดหรอกครับพ่อทราบดีว่าครูของผมไม่เคยอยู่ได้นานเกินสามวัน แต่คุณพ่อก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมผมถึงให้คุณพ่อจ้างครูมาสอนผม ทั้งๆ ที่ครูคนก่อนๆ ผมไม่เคยบอกให้คุณพ่อจ้างเลย*

*เธออย่าบอกนะว่าเธอเป็นคนเลือกครู*

*จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้*

*แล้วครูเคยพบกับเธอหรือ...เธอรู้จักครูเหรอ*

*ผมเคยตามคุณพ่อไปที่โรงเรียนแล้วก็ได้พบกับคุณครูโลกสวยอยู่คนหนึ่ง เธอทั้งซุ่มซ่าม แล้วก็ใจดีกับสัตว์มาก ก็แค่นั้น ผมคิดว่าเธอมีนิสัยน่ารักดี ผมก็เลยให้คุณพ่อจ้างเธอมา*

 

*ถึงครูจะรักสัตว์แต่ครูก็ไม่ใช่คนโลกสวยเท่าไหร่ แล้วครูก็ไม่ใช่คนซุ่มซ่ามด้วย*

*จริงหรือครับ…จะให้ผมพูดวีรกรรมของครูให้ฟังไหมครับ ครูชอบเดินสะดุดสายยางรดน้ำต้นไม่ทุกวัน ครูขึ้นรถเมล์ผิดสาย ครูทำหนังสือหล่นน้ำ ครูเดินชนประตูห้องเรียน ครูช่วยลูกนกที่ตกจากต้นไม้ ครูให้อาหารแมวจรจัด แล้วก็...*

*พอ...พอแค่นั้นล่ะ...นี่เธอตามสืบชีวิตประจำวันของครูเหรอ*

*เปล่า ผมแค่ดูในกล้องวงจรปิดก็เท่านั้น*

*แล้วมันต่างกันตรงไหน*

*ต่างตรงที่ผมเป็นลูกเจ้าของโรงเรียน...ผมก็แค่ดูความเป็นไปในโรงเรียนแล้วบังเอิญมีครูอยู่ในนั้นก็เท่านั้นเอง*

*เท่านั้นเองเหรอ...โอ๊ย! ฉันอยากจะบ้า...ถ้าความเป็นส่วนตัวของครูไม่มีแบบนี้ ครูขอลาออกจากการเป็นครูของเธอตั้งแต่วันนี้เลยดีกว่า เพราะถ้าขืนอยู่ต่อไปก็คงจะไม่พ้นต้องโดนเธอสอดแนมชีวิตส่วนตัวของครูตลอดเวลาแน่ๆ...ลาก่อน*

ทำไมฉันจะต้องมาเจอครอบครัวจิตไม่ปกติแบบนี้ด้วยนะ แอบสืบเรื่องของเราอย่างนั้นเหรอ นี่พวกเขาคิดว่าเขาเป็นใคร เงินของพวกเขาใหญ่มากใช่ไหม ถึงได้ยุ่งวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้

*ครูไม่กลัวตกงานหรือครับ*

*ครูกลัวอยู่กับพวกโรคจิตมากกว่า*

เมื่อได้ยินคำพูดต่อว่าของนิชา  สีหน้าของเด็กชายก็เริ่มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงขึ้นมาทันที

*ผมจะฟ้องคุณพ่อ ผมจะให้คุณพ่อรายงานประวัติของครูไปทุกโรงเรียนว่าครูทำร้ายนักเรียน*

*ครูทำร้ายนักเรียนเหรอ ครูทำร้ายใคร ครูทำร้ายเธอเหรอ*

*ครูทำร้ายจิตใจของผม*

แล้วเด็กชายก็กรีดร้องเสียงดังทำให้ป้าแม่บ้านรีบวิ่งเข้ามาทันที

*คุณหนู...คุณหนูเป็นอะไรไปค่ะ ยายอุ่นอยู่นี่แล้วค่ะหายใจเข้าลึกๆ นะค่ะ คนดี*

เด็กคนนี้เป็นอะไรกันแน่เมื่อครู่นี้ยังพูดจาดีๆ อยู่เลย

*คุณทำอะไรลูกผม*

คณินธรพูดพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหานิชาอย่างรวดเร็ว

*ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย...*

นิชาพูดด้วยสีหน้าที่ตกใจเป็นอย่างมาก

*คุณตามผมมานี่เลย*

พูดจบคณินก็จับข้อมือบางของนิชาให้เดินตามเขาไป

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา