รอยเล็บนิรันดร์ : วิญญาณที่ถูกปฏิเสธ

 
 
( การหวนคืนสู่โลกมนุษย์ )
ร่างของชายหนุ่มลอยเคว้งขึ้นสู่เบื้องบนท่ามกลางมวลอากาศที่บิดเบี้ยว กระแสลมคลั่งจากขุมนรกโหมกระแทกซัดร่างเขาราวกับจะฉีกกระชากกระดูกทุกส่วนให้แหลกสลาย ความเจ็บปวดอันมหาศาลบดขยี้เข้าหาทุกอณูขุมขนจนเขาสิ้นสติไปชั่วขณะ... แต่ในห้วงสุดท้ายของความทรมาน ความหวังอันริบหรี่ก็พลันกระจ่างชัดขึ้น พายุหมุนสีดำที่น่าสะพรึงกลัวลูกนี้ ไม่ได้พัดพาเขาไปสู่ความตายตามที่เขาเคยหวาดกลัว แต่มันคือเส้นทางเดียวที่เจ้าขาวเคยกล่าวไว้ มันคือเส้นทางสายสุดท้ายที่ยอมเปิดออกเพื่อส่งร่างของเขากลับคืนสู่โลกมนุษย์…
 
ท่ามกลางกระแสลมที่หอบเอาตัวเขาขึ้นไปสู่ความเวิ้งว้าง ภาพสุดท้ายที่ติดตาเขาก่อนสติจะดับวูบ คือร่างสีขาวเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในเงื้อมมือของอสูรร้าย... ร่างขององครักษ์ผู้ภักดีที่ยอมสละแม้กระทั่งโอกาสรอดของตัวเอง เพื่อให้เขาได้สัมผัสกับแสงสว่างอีกครั้ง ก่อนที่แสงจ้าจะสาดส่องเข้ามา กลืนกินร่างของเขา และดึงเขาสู่ความมืดมิดอันเป็น นิรันดร์เพื่อไปสู่จุดหมายปลายทางที่เขาควรจะอยู่
 
( โลกแห่งความเป็นจริง )
“...อืมม... อือ...” เสียงครางแผ่วดังขึ้นในลำคอที่แห้งผาก ชายหนุ่มรู้สึกถึงน้ำหนักมหาศาลที่ทับถมอยู่บนเปลือกตา เขาพยายามลืมตาขึ้นท่ามกลางความมึนงงที่ถาโถม ร่างกายปวดร้าวรุนแรงราวกับถูกรถบรรทุกพุ่งเข้าชนอย่างจัง
 

 
ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานสีขาวสะอาด และกลิ่นยาอันเป็นเอกลักษณ์ เสียงเครื่องวัดชีพจรดัง ติ๊ด... ติ๊ด... แผ่วเบาอยู่ข้างหู เขาค่อย ๆ หันมองรอบกายด้วยความสับสนในจิตใจ “ฝัน... นี่มันแค่ฝันงั้นเหรอ? เป็นไปได้ยังไง...”
 
เขาพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นญาติสนิทที่กำลังนอนฟุบอยู่ข้างเตียงคนไข้ “พี่... พี่ครับ.. พี่! ตื่นเถอะ... มันเกิดอะไรขึ้นกับผม?”
 
เสียงที่แหบพร่าปลุกให้ญาติสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะรีบถลาเข้ามากุมมือเขาไว้ด้วยความตื่นเต้นและดีใจ
“เฮ้ย ! กวิน แกฟื้นแล้วเหรอวะ! ขอบคุณพระเจ้า... แกสลบไป 2 วันเลยนะปลุกยังไงก็ไม่ตื่น หมอบอกว่าร่างกายแกทรุดหนักเพราะโหมงานบวกกับโรคร้ายที่เป็นอยู่ ตอนนั้นพี่นึกว่าแกจะไม่รอดซะแล้ว โชคดีที่คนข้างบ้านมาช่วยพาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา...”
 
( การสูญเสีย  )
ชายหนุ่มนิ่งฟังด้วยใจที่วูบไหว ความทรงจำในนรกอันโหดร้ายยังคงติดตา แต่แล้วเขาก็นึกถึงบางสิ่งที่สำคัญที่สุดขึ้นมาได้
 “...แล้ว ขาวล่ะพี่? ไอ้ขาวมันเป็นยังไงบ้าง? ”
 
คำถามนั้นทำให้ความดีใจบนใบหน้าของญาติเลือนหายไปทันที อีกฝ่ายหลบตา สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น 
“บอกตรง ๆ นะ... เจ้าขาวมันไปแล้ว มันจากไปตอนที่ฉันไปเจอเเกที่บ้าน มันนอนอยู่ข้างเตียงเเก... ในตอนที่แกนอนสลบไม่ได้สติ มันคงไม่ยอมห่างจากเตียงแกเลยนะ ไม่กินข้าว ไม่กินน้ำ เอาแต่นอนซบอยู่ข้างตัวแกเหมือนมันรู้ว่าเวลาของมันหมดลงแล้ว...”
 
ญาติหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปถ่ายที่ถ่ายไว้ดูต่างหน้า
 “พี่เอามันไปฝังไว้ใต้ต้นมะม่วงข้างบ้านแกนั่นแหละ มันไปอย่างสงบนะ... แต่สภาพตอนนั้นมันดูเศร้าจนพี่กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริง ๆ”
คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงในอกของเขา ชายหนุ่มสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เขาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน พยายามระงับความเจ็บปวดที่กำลังบีบรัดหัวใจจนแทบแตกสลาย ภาพในห้วงจำ... ทั้งเสียงกู่ร้องสุดท้ายของเจ้าขาวจากนรก และวินาทีที่มันสะบัดตัวเหวี่ยงเขาขึ้นมาด้วยแรงทั้งหมดที่มี หวนกลับมาตอกย้ำซ้ำๆ ถึงความจริงที่แสนสาหัสว่า...
 
" เขาไม่อาจยื้อชีวิตเพื่อนรักไว้ได้เลย"
 
ทว่า... ท่ามกลางความเสียใจนั้น เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่เด่นชัดขึ้นมา ความเจ็บแปลบที่แผ่นหลังยังคงแสบสันราวกับถูกเข็มร้อยเล่มทิ่มแทง มันคือร่องรอยความเจ็บจากกรงเล็บที่เจ้าขาวตะปบฝังลึกเพื่อช่วยชีวิตเขา ความเจ็บนั้นยังคงอยู่จริง ย้ำเตือนสติว่าสิ่งที่เขาเผชิญมาไม่ใช่เรื่องลี้ลับในมโนภาพ แต่มันคือการแลกด้วยชีวิตของเพื่อนยากคนนี้
 
“ไม่ใช่ฝัน... มันไม่ใช่แค่ฝันจริง ๆ ด้วย...”
 
 เขาพึมพำผ่านเสียงสะอื้นพร้อมมือที่พยายามเอื้อมไปแตะแผ่นหลังที่ยังปวดเเสบ
 
 “ไอ้ขาว... แกช่วยฉันไว้ แกยอมแลกชีวิตตัวเองเพื่อให้ฉันกลับมา...”
 

 
คำสัญญาสุดท้าย
 ภาพเลือนรางของแมวสีขาวขนปุยพลันผุดขึ้นในมโนภาพ ชั่วชีวิตที่ผ่านมาของมัน ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักได้ในวันนี้เองว่า
 เขาคือโลกทั้งใบของมัน
 เขาคือบ้าน คือครอบครัว และคือหัวใจดวงเดียวที่แมวตัวหนึ่งจะรักได้จนลมหายใจสุดท้าย
เขาหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาทำหน้าที่บอกลาเพื่อนที่ดีที่สุด และสลักความเสียสละนี้ลงในจิตวิญญาณ... เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปตามคำขอสุดท้ายของ "องครักษ์สี่ขา" ผู้ภักดีที่สุดในชีวิต
 
--- จบ ---