ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

---

เปลวไฟสีดำในมือขวาของความตายค่อย ๆ เอียงลง พร้อมจะสัมผัสร่างราห์ซูร์และลบเขาออกจากโลกในเสี้ยววินาที—แต่ยังไม่ทันที่มันจะจรดผิวของเขา ร่างของราห์ซูร์ก็ หายไป เหมือนถูกกระชากออกจากมิติทั้งผืน

ความตายหยุดนิ่ง แม้สิ่งมีอยู่ที่ไร้อารมณ์เช่นมัน…ยังดูงุนงง มือกระดูกยังคงกำโซ่เหล็กและปลอกคอที่ควรจะรัดคอราห์ซูร์ตอนนี้เหลือเพียง “อากาศว่างเปล่า” มันค่อย ๆ ดึงโซ่กลับมาตรวจดูใกล้ ๆ เหมือนยังไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นว่าเป็นไปได้จริงเหมือนกำลังถามตัวเองว่า—

             “เหยื่อ…หายไปได้อย่างไร?”

คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว…

คาถาจองจำทาส

กราวด้า “เรียกราห์ซูร์กลับมา” ทันทีเมื่อรับรู้ผ่านพันธะเวทว่าเขากำลังยอมแพ้ความตายและกำลังถูกลบออกจากโลก

---

โลกหมุนกลับมาอีกครั้ง เขาลอยลงสู่ลานกว้างกลางหุบเขา ลมหายใจขาดห้วงขณะที่เท้าแตะพื้นดินแข็ง ๆ สิ่งแรกที่เขาเห็นคือ—

กราวด้า

เธอยืนโงนเงนอยู่หน้าพื้นที่สวดเวท สภาพย่ำแย่จนเขาแทบจำไม่ได้

      -ผิวเธอซีดราวกับไร้เลือด

      -ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวทั้งหัว

      -ดวงตากลับมาใช้งานได้ แต่ยังพร่ามัวแทบมองอะไรไม่ชัด

      -ริมฝีปากเธอขยับไม่ได้

      -เธอใช้ได้เพียง “เสียงในจิต”

ราห์ซูร์รีบพุ่งเข้าไปพยุงเธอทันที กอดเธอแน่นเหมือนคนที่คิดว่าจะไม่มีวันได้พบกันอีก

             “กะ…กราวด้า!! เธอ… ทำไมถึงเป็นแบบนี้…” เสียงเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

เสียงในจิตของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เข้มแข็ง

             “อย่าเสียสมาธิ…!”

             “ฉันจัดการด็อปเปลแกงเกอร์แล้ว…เหลือแต่ความตาย…นั่นคือปัญหาใหญ่ของเรา”

คำว่า เรา ทำให้ราห์ซูร์ชะงัก หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด

เขาหันไปดูร่างวิญญาณสีดำทั้งสอง ยังคงสวดบทอัญเชิญและโครงร่างราชามารของเขาเริ่มปรากฏขึ้นเกือบสมบูรณ์แล้ว

             “ความตายแข็งแกร่งเกินไป ไม่มีอะไรทำลายมันได้…ทุกการโจมตีของมันฆ่าฉันได้ในครั้งเดียว…”

ราห์ซูร์พูดไป หอบไป

             “แต่ฉันยังพอมีทาง… ฉันแค่ต้องอยู่ให้นานพอ…จนเวลาของมันหมด อยู่ให้ห่างฉัน… ฉันจะกลับไป”

เขากำลังจะผลักเธอออก เพื่อไม่ให้เธอตายเพราะลูกหลงของความตาย

แต่กราวด้า จับมือเขาไว้แน่น แน่นจนเขารู้สึกถึงความเย็นของฝ่ามือเธอ ทั้งที่เธอแทบยืนไม่ไหวแล้ว

เสียงของเธอดังก้องในหัวเขา สั่น แต่ชัดเจนอย่างที่สุด

             “รักษาฉัน… ให้ฉันช่วยสู้”

ราห์ซูร์หันมามองเธอ ดวงตาเธอยังพร่า มองไม่เห็นหน้าเขาด้วยซ้ำแต่เธอยังจับมือเขาแนบแก้มตัวเอง
พยายามจะลูบปลอบเขาด้วยสัมผัสอ่อนแรงที่เหลืออยู่

เขาส่ายหน้า เสียงแตกสลาย

             “ไม่… ถ้าพลาดแค่ครั้งเดียว—เธอจะตาย!!”

กราวด้ายังลูบแก้มเขา ปลายนิ้วเบา อุ่น ทั้งที่เธอเจ็บปางตาย

ดวงตาเธอมองไปในความว่างเปล่า แต่เสียงในหัวเขา—กลับชัดเจนที่สุดในโลก

             “ถ้านายตาย… ฉันจะไม่ขออยู่ต่อ”

ประโยคนั้นเหมือนหยุดลมหายใจเขาไปทั้งวินาที ราห์ซูร์ตัวสั่น สายตาสั่น ใจเกือบแตกสลาย เธอบอกว่า—

ถ้าเขาตาย… เธอก็ไม่เหลือเหตุผลจะมีชีวิตอยู่

             “ถ้าฉันคือเหตุผลที่นายยังไม่เสียสติ…แม้จะสูญเสียจุดหมายไปแล้ว”

กราวด้ากระซิบผ่านจิต เสียงสั่นแต่แน่วแน่

             “งั้นนายก็คือเหตุผลที่ฉัน…ยังหายใจอยู่เหมือนกัน”

เธอยังคงไม่ปล่อยมือเขาแม้สภาพร่างกายแทบยืนไม่ไหว นิ้วมือของเธอสั่นแต่ยังยึดเขาไว้แน่น
เหมือนถ้าเธอปล่อย…เธอจะตายทันที เสียงในหัวดังชัด

             “ปกป้องฉัน… หากต้องตาย ก็ขอตายไปด้วยกัน”

หัวใจของราห์ซูร์กระตุกแรง เขายกมือขึ้นวางบนแขนเธอ และเริ่มร่ายคาถารักษาอย่างรวดเร็ว แสงเวทสีเงินสว่างขึ้นคล้ายปรากฏการณ์เรืองรองกลางหุบเขา พลังของเขาเททั้งหมดลงไปโดยไม่คิดชีวิตและในไม่กี่อึดใจ—กราวด้าก็เริ่มกลับมามี “ชีวิต” ให้เห็นอีกครั้ง

ผมสีขาวกลับกลายเป็นสีดำขลับดังเดิม

ผิวซีดกลับมามีเลือดฝาด

ดวงตาดำสนิทสว่างขึ้น มองเห็นมากพอจะโฟกัสได้

ลมหายใจกระชั้นแต่มั่นคงขึ้น

แม้เธอยังดูเหนื่อยล้าเหมือนวิญญาณถูกบีบจนบางแต่เธอก็ “กลับมา” แล้ว

ในเวลาเดียวกัน—เงาวิญญาณสีดำทั้งสองของราห์ซูร์ร่ายบทสวดสำเร็จแล้วสลายตัวไปเหมือนไม่เคยมีอยู่จริง

เขารู้ทันที ร่างอวตารราชามาร—พร้อมแล้ว ร่างที่แข็งพอจะเผชิญความตายได้อย่างไม่ถูกฆ่าในครั้งเดียว

             “งั้นเราไปลุยด้วยกัน… กราวด้า”

ราห์ซูร์จับมือเธอแน่นกว่าเดิม เธอพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาสะท้อนความกล้าแบบคนที่หมดทางถอย ทันทีที่ความคิดตรงกัน—ร่างทั้งสองก็หายไปจากหุบเขาเหมือนถูกดึงกลับไปยังมิติแห่งการล่า

และปรากฏขึ้นเหนือท้องทะเล ตรงหน้าความตายอีกครั้ง ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันใบหน้าแน่วแน่ราวกับคนพร้อมตาย
แต่ไม่ได้ตั้งใจจะตายง่าย ๆ

ความตายเห็นราห์ซูร์กลับมาพร้อมกราวด้ามันเหวี่ยงโซ่ตรวนทิ้งทันทีเสียงโซ่กระทบอากาศดังกังวานเหมือนลางร้ายแต่มันยังไม่ทันทำอะไร—

ราห์ซูร์ยกมือขึ้นห้ามมันอย่างใจเย็น

             “เดี๋ยวก่อน…”

เสียงเขาสงบจนน่าประหลาด

             “รู้ว่าฟังฉันอยู่… ฉันขอเวลาหนึ่งช่วงลมหายใจ”

กราวด้ามองเขางง ๆ แต่ความตาย—หยุดนิ่ง

ราห์ซูร์พูดต่อ

             “ถ้าแกต้องการฆ่าฉันจริง…อย่าเสียเวลากับร่างนี้ เพราะฉันจะใช้ ร่างจริง มาหยุดแก”

ถ้อยคำของเขาเหมือนจะไม่มีเหตุผลแต่กลับได้ผล

ความตายหยุดเคลื่อนไหวเหมือนมัน “เชื่อ” เพราะมันมองเห็นเส้นสายวิญญาณที่เชื่อมต่อจากร่างมนุษย์ของราห์ซูร์ทอดยาวไปอีกมิติหนึ่งดั่งเส้นด้ายที่ระบุว่า—ร่างนี้ฆ่าไม่ตายอีกต่อไป 

มันยืนรอ

นิ่ง

ไร้เสียง

แต่เต็มไปด้วยเจตจำนงสังหาร

ราห์ซูร์ไม่เสียเวลาเขากางมือขึ้นเริ่มร่ายบทเวทสุดท้ายเพื่อดึง “ร่างราชามาร” จากมิติอื่นลงมาให้วิญญาณเขาสิงสู่

กราวด้าถอยออกไปหนึ่งก้าวเธอยังดูสุกขุมอ่อนแรงแต่ไม่ยอมล้มและไม่ยอมปล่อยเขาอีกต่อไป

ศึกต้านความตาย—เริ่มนับหนึ่งอีกครั้ง คราวนี้… สองคน ไม่ใช่คนเดียวอีกต่อไป

ลมเหนือทะเลหมุนวนไม่เป็นทิศ ฟ้าฉีกเป็นริ้วราวผ้าขาด ความตายยืนนิ่ง—รอ—พร้อมฆ่าแต่ไม่ลงมือ
ร่างของมันเหมือนเงามืดที่เขียนขึ้นด้วยความว่างเปล่าของจักรวาล

กราวด้ายืนอยู่ด้านหลัง ห่างออกไปไม่กี่ก้าวแม้ร่างสั่น แต่ดวงตาเธอมองตรงไปยังชายตรงหน้าราห์ซูร์—หรือสิ่งที่เขากำลังจะกลายเป็น

เขาหลับตาลงสูดลมหายใจลึกกางมือทั้งสองข้างออกเสียงบทสวดโบราณเปล่งขึ้นจากลำคอเขาเป็นเสียงที่ไม่ใช่ภาษามนุษย์และไม่ใช่ภาษามาร

มันคือภาษาที่กฎของโลกไม่ยอมรับ

อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวทันที คลื่นทะเลกลับถอยหนีเหมือนทั้งผืนทะเลขยับหลีกให้พิธีนี้

จากฟากฟ้าเหนือศีรษะ เส้นทางมิติแตกออกช้า ๆ เหมือนผืนฟ้าถูกมือใหญ่ฉีกเป็นรอยยาว ภายในแสงแตกนั้นคือเงาสีดำขนาดมหึมาพลังคล้ายแรงโน้มถ่วงดึงทุกสรรพสิ่งเข้าหามัน

กราวด้าพึมพำเสียงแผ่ว

             “นี่…คือร่างของนาย…”

ราห์ซูร์ลืมตาขึ้นในดวงตาขุ่นหม่นของเขามีแสงสีม่วงหมุนวนเป็นสัญญาณว่าจิตเริ่มหลุดออกจากร่างมนุษย์แล้วผิวหนังเขาเริ่มโปร่งเหมือนร่างกำลังจะสลายกลายเป็นละอองกระจก เขาหันมามองกราวด้าแม้เสียงบทสวดจะยังดำเนินอยู่เขาฝืนพูดเบาแต่อ่อนโยนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

             “อย่ากลัวนะ”

กราวด้าสะอึก

             “ฉันไม่กลัว… ฉันจะอยู่ตรงนี้”

ราห์ซูร์ยิ้มจาง ๆ ที่เห็นครั้งหนึ่งแล้วจะไม่มีวันลืม

จากนั้น—เขาชี้นิ้วไปที่รอยแยกของมิติบทสวดเร่งจังหวะจนกลายเป็นเสียงสะท้อนหลายพันเสียงในเวลาเดียวกัน

ร่างเงาสีดำมหึมาร่วงลงมาจากมิติกระแทกอากาศอย่างเงียบ ๆ ขาเท้าของมันไม่สัมผัสทะเลลอยอย่างสง่าราศีของราชาผู้ถูกสาป

เมื่อมันปรากฏตัวเต็ม ๆ กราวด้าแทบลืมหายใจ

ร่างราชามาร—คือรูปทรงสูงใหญ่ผสานพลังดิบของมารกับความสงบของผู้ปกครอง

ผิวมันเหมือนเงาน้ำมันมีเส้นอักขระเรืองโรจน์วิ่งอยู่ใต้ผิว ดวงตาลึกเหมือนบ่อน้ำไร้ก้นบึ้ง แต่สงบอย่างคนหลับใหล

ราห์ซูร์ยกมือขึ้นแตะหน้าอกตนเองแล้วแตะที่หน้าของอวตารมารบทสวดเปลี่ยนเป็นคำสุดท้าย—คำเปิดประตูให้จิตเดินออกจากร่างเดิม

กราวด้ารับรู้ได้ถึงแรงดูดของเวทจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอจับอกแน่น เธอมองร่างเขาที่เริ่มซีด โปร่งใส
เหมือนราห์ซูร์กำลังตายไปต่อหน้าต่อตา

แต่ในความจริง—เขากำลัง “เปลี่ยนร่าง”

จิตของราห์ซูร์หลุดออกจากร่างมนุษย์เป็นแสงสีม่วงควันบาง ๆ ที่พุ่งเข้าหาร่างราชามารแทรกผ่านหน้าอกของมันเข้าไปอย่างกลมกลืน

ร่างอวตารสั่นเครือความมืดในดวงตากระพริบอักขระบนผิวเริ่มเรืองแสงขึ้นคล้ายร่างกำลัง “ตื่น” จากการหลับใหลยาวนาน

ในวินาทีเดียวกัน—ร่างมนุษย์ของราห์ซูร์แตกสลายเป็นผุยผงสีเงินและถูกลมพัดกระจายไปทั่วอากาศ
หมดสิ้นไร้ร่องรอย

แต่แล้ว—ร่างราชามารขยับ ช้า แต่มั่นคงเหมือนเสาหินโบราณที่เริ่มเคลื่อน

มันลืมตาขึ้นภายในดวงตาคู่นั้น…ไม่ใช่ของปีศาจ ไม่ใช่ของผู้ทำลายแต่เป็น ดวงตาของชายคนหนึ่ง
ชายที่เธอเพิ่งจับมือไว้ก่อนหน้านี้

ราห์ซูร์…ในร่างราชามาร เอ่ยเสียงแรกออกมา ทุ้ม หนัก และก้องจนคลื่นทะเลสะเทือน

             “ฉันพร้อมแล้ว… กราวด้า”

เธอหายใจไม่ออกไปชั่วครู่

             “ดูพอมีหวัง”

ความตายที่เฝ้ารออยู่ ขยับเคียวขึ้นช้า ๆ ศึกของจริง— เริ่มต้นจากจุดนี้

 

             ร่างราชามารของราห์ซูร์

(Avatar of the Demon King – Rahzur)

รูปลักษณ์ภายนอก

• ร่างสูงใหญ่เกือบสามเมตร
  สูงกว่าอสูรทั่วไป และใหญ่กว่าร่างมนุษย์ของราห์ซูร์หลายเท่า
• ผิวสีแดงเข้ม
  เหมือนผิวที่ผ่านไฟนรกมานับพันปี มีเงาเหมือนหินลาวาเย็นตัว
• กล้ามเนื้อเป็นมัดหนาแน่น
  ไม่ใช่กล้ามแบบนักกล้ามทั่วไป แต่เป็นแบบ “พลังดิบ” เหมือนสัตว์ดึกดำบรรพ์
• เขาโค้งยาวสองข้าง
  โค้งไปด้านหลังคล้ายเขามังกรหรือปีศาจโบราณ มีรอยแตกเรืองไฟอยู่ตามแนวเขา
• บนผิวมีรอยแตกสีดำ/ลาวา
  เหมือนลาวาที่แข็งตัวเป็นรอยหิน แต่มีแสงสีส้มแดงไหลอยู่ข้างใต้
• ดวงตาแดงสว่าง
  ไม่ใช่สีเดียว แต่เคลื่อนไหวเหมือนมีไฟหมุนอยู่ด้านใน
• ปากและฟันเป็นสีดำสนิท
  เหมือนทำจากหินนิลหรือโลหะเวทมนตร์

ออร่าและลมหายใจ

• ลมหายใจพ่นออกมาเป็นไฟอ่อน ๆ
  เหมือนควันไฟนรกคละคลุ้งตลอดเวลา
• ออร่าเป็นพลังความร้อน + มิติแตก
  เวลาเขาก้าวหนึ่งครั้ง อากาศจะสั่น
  มีเส้นมิติแตกเป็นริ้วบาง ๆ ตามหลังเขา
• เกิดแรงกดดันรอบตัวเหมือนอยู่ใกล้ภูเขาไฟปะทุ

เสียงและการเคลื่อนไหว

• เสียงพูดทุ้มต่ำลึกจนพื้นสะเทือน
  แต่ยังมี “โทนราห์ซูร์” อยู่เมื่อพูดกับกราวด้า
• การเคลื่อนไหวหนักแน่นและเร็วเกินขนาดร่าง
  เหมือนร่างที่มีพลังและความคล่องแคล่วแบบนักรบในคราวเดียวกัน
• เวลาเขาใช้พลัง ไฟจะระเบิดออกจากรอยแตกบนผิว
• ความรู้สึกต่อผู้ที่มองเห็น
• ใครเห็นร่างนี้ครั้งแรกจะรู้สึกเหมือน “ผู้ทำลายล้างยุคโบราณตื่นขึ้น”

 

ไม่ใช่สิ่งที่เกินความคาดหมายของความตายเพราะมันฆ่ามาแล้วทุกสิ่ง—แม้แต่ ร่างราชามาร ของราห์ซูร์ ก็ไม่ต่างจากสิ่งมีชีวิตอีกตัวเท่านั้น

มันขยับเพียงนิดเดียวแล้วยกนิ้วชี้ไปที่ร่างใหญ่โตของเขา ร่ายเวทอีกครั้ง ปลอกคอเหล็กสีดำ ปรากฏขึ้นทันที รัดคอราห์ซูร์อย่างรวดเร็ว! แต่คราวนี้ต่างออกไป—

ราห์ซูร์ใช้มือทั้งสอง จับและกระชากปลอกคอเหล็กจนแตกกระจาย อักขระสีม่วงบนโลหะแตกเป็นเส้น ๆ ราวเส้นเลือดของปีศาจ มือของเขาถูกเผาไหม้…แต่กลับสมานแผลอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

             “แบบนี้สิ…พอไหวแล้ว”

เขาพูดราวกับ ยั่วเย้าความตายโดยตรง

กราวด้าในระยะห่าง ยังลอยนิ่ง มองการณ์ไกล พยายามหาทางสนับสนุนราห์ซูร์ หากจังหวะมาถึง

ความตายหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ผ้าคลุมของมันเหมือนจะห่อลง ก่อนจะ ระเบิดพลังขึ้นอีกครั้ง ท้องฟ้ามืดสนิท
คลื่นทะเลที่บ้าคลั่งอยู่แล้วกลับเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิม

ลูกพลังสีดำอมม่วง 5 ลูก โผล่ล้อมรอบร่างของมัน เคียวเริ่มสั่นราวกับพร้อมจะทำให้ทุกสิ่ง “ระเบิดสลาย” ในคราวเดียว

กราวด้าไม่ละสายตา แม้กระทั่งวินาทีเดียว เธอเริ่มร่ายเวทประตูมิติค้างไว้ในมือ เพื่อใช้เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

บรรยากาศกดดันจนแทบหยุดหายใจหากราห์ซูร์พลาดแม้เพียง ครั้งเดียว เขาจะดับสิ้นในพริบตาและ “ความตาย” ขยับก่อน—มัน หายไปทันที เร็วเกินกว่าจะอ่านทิศทาง รวดเร็วจนแม้แต่เสียงลมยังตามไม่ทัน

ราห์ซูร์ขยับหลบทัน! คมเคียวที่มองไม่เห็นเฉือนผ่านเขาตัด “เขาซ้าย” ของเขาแตกกระจายเป็นประกายไฟแรงปะทะส่งร่างมหึมาของเขากระเด็นตกทะเลราวอุกกาบาตตกน้ำ

แต่การโจมตีไม่จบ—ลูกพลังทั้งห้าพุ่งตามลงมาไล่ฆ่าเขาจากทุกทิศทางราห์ซูร์ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง
บินหลบอย่างรวดเร็วเปิดวาร์ปหลายครั้งติดกัน ความเร็วพุ่งทะลุขีดจำกัดแต่ลูกพลังสีดำยังคงตามราวกับมีการล็อกเป้าจิตวิญญาณไม่ว่าวาร์ปไปไกลแค่ไหน…มันก็ “ตามทัน” ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว

กราวด้าพยายามเปิดประตูมิติหวังโยนลูกพลังเหล่านั้นออกไปนอกมิติแต่ทันทีที่ลูกพลังเข้าใกล้—

ปัง!!!

ลูกพลังไม่เข้าไป มันชนกับรอยแยกจนแตกสลายเหมือนค้อนเหล็กทุบกระจกบาง ๆ

กราวด้าสะอึกเพียงคำเดียว

             “อึก…!”

แต่ยังตั้งหลักได้ทัน

เธอเปลี่ยนวิธีทันทีเรียกเวท กรงทองคำ แปรเป็นโล่สีทองสด ตรึงกลางอากาศลูกพลังทั้งห้าชนเข้ากับโล่นั้น จนโล่แตกเป็นผงแสง

แต่—ก็ทำให้มัน “ช้าลง” ได้ชั่วขณะ

ราห์ซูร์ยังคงบินและวาร์ปหนีไม่หยุด เวทโล่สีทองถูกสร้างขึ้นรอบตัวเขาเพื่อป้องกัน แต่ก็แตกซ้ำแล้วซ้ำอีก
เพื่อชะลอความเร็วลูกพลังสีดำทั้งห้า ที่ไล่ล่าเขาไม่ลดละ

คมเคียวที่มองไม่เห็น ยังฟาดฟันเข้ามาเป็นจังหวะ พลาดบ้าง เฉียดบ้าง แต่ทุกครั้งที่เคียวของความตายหวดผ่าน—น้ำทะเลถูกแหวกเป็นร่อง เมฆถูกผ่าขาดราวโลกถูกฉีกเป็นสองส่วน

และทุกแผลที่ราห์ซูร์ได้รับ เนื้อปากแผลจะกลายเป็น “เน่า” และแพร่กระจายรวดเร็ว ถ้าเป็นร่างมนุษย์ เขาคงตายไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ร่างราชามารยังคงเร่งฟื้นรักษาอย่างบ้าคลั่งเนื้อเน่าถูกรื้อทิ้งแล้วสร้างใหม่ซ้ำ ๆ เพียงพอให้เขายัง “อยู่รอด” ในสนามล่าสังหารแห่งนี้

             “ไม่ไหว…! ตั้งรับอย่างเดียวไม่ไหวแล้ว—ต้องสวนกลับ!”

เขารอบตัวระเบิดพลังออก

“คลื่นกระแทก” จากร่างราชามารพุ่งกระจายทุกทิศ จนพื้นทะเลสะเทือนเหมือนเกิดคลื่นสึนามิจากใจกลางโลก

กราวด้าโดนลูกหลงกระเด็นออกไปไกลเกือบครึ่งกิโลเมตรแต่ยังตั้งหลักทัน และรีบสร้างโล่ทองอีกชั้น ช่วยชะลอลูกพลังสีดำให้ราห์ซูร์ได้หายใจเพียงเสี้ยววินาที

ราห์ซูร์ไม่หยุดเขาระเบิดคลื่นพลังซ้ำต่อเนื่องจนลูกพลังสีดำทั้งห้าสะดุด ชะงักเป็นช่วง ๆ พวกมันหยุดไล่ไม่ได้
แต่เริ่ม “เสียจังหวะ” และในความชะงักนั้น—เกิดสิ่งหนึ่งขึ้น ทุกครั้งที่ระเบิดพลังออกไปเขาจะเห็น เงาจาง ๆ ของความตาย ปรากฏให้เห็นเพียงเสี้ยวของวินาทีเหมือนภาพฉายที่เบลอจนแทบมองไม่ออก

แต่เพียงเท่านั้นก็พอแล้วให้เขารู้ทิศที่มันจะโจมตี

ราห์ซูร์หลบ

หันตัว

และร่ายเวทที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา มือขวาของเขาเริ่มปริแตก แสงเวทสีดำแดงพุ่งออกมาจากเส้นเลือดเหมือนลาวา คาถาเคลือบพลังระดับมหาเวทรวมเข้าหากันสร้างเป็น ถุงมือเกราะเวทสีดำสนิท

แรงกดดันของมันหนักจนท้องฟ้าสะเทือนน้ำทะเลเดือดเป็นฟองอากาศรอบตัวเขาพลิกกลับเป็นคลื่นพลังและโอกาสก็มาถึง—

เขาล่อความตายให้ฟาดเคียวเข้าที่หัวใจเขาโดยตรง

             “จุดตายของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด”

เคียวของความตายปักทะลุหน้าอกของร่างยักษ์ทันที เสียงกระแทกดังเหมือนฟ้าผ่าลงกลางทะเล

เขา “ยอมโดนฟัน” เพื่อแลกกับจังหวะเพียงหนึ่งจังหวะนั้น จังหวะที่ความตายต้องหยุด จังหวะที่มันเข้ามาในระยะประชิดและราห์ซูร์ทุ่มพลังทั้งหมดลงในหมัดนี้—หมัดที่หุ้มด้วยเกราะเวทสีดำหมุนตัวพุ่งเข้ากระแทกใบหน้ากระโหลกของความตาย!!!

ตูมมมมมมม————!!!!

แรงระเบิดดังลั่นจนกราวด้าต้องรีบสร้างโล่ทองป้องกันตัว คลื่นกระแทกพัดน้ำทะเลขึ้นสูงเป็นกำแพงน้ำหลายร้อยเมตร