ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

แต่แล้ว—ผลลัพธ์คือ…

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ความตายไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว เหมือนหมัดของเขาเป็นเพียงลมกระทบผ้า

ลูกพลังทั้ง 5 ระเบิดซ้ำใส่ร่างเขาแรงเป็นสองเท่า สามเท่า จนเขากระเด็นออกมาจากกลุ่มควัน ลอยเหนือผิวน้ำในสภาพสะบักสะบอมแทบยืนไม่ไหว

เขามองดูหมัดของตัวเอง—ที่เมื่อครู่ยังทรงพลังระดับเทพแต่ตอนนี้เนื้อเปื่อยยุ่ยจนเห็นกระดูกแต่ยังคง “พยายามสร้างตัวเองใหม่” ช้า ๆ

หน้าอกเขามีรูขนาดใหญ่เกิดจากคมเคียวความตายเนื้อเน่าถูกผลักออกมาทีละชั้นแล้วเนื้อใหม่ก็พยายามงอกกลับ
แต่รอยแผลลึกนั้นยังคงอยู่

ราห์ซูร์หอบเหนื่อยและประเมินสถานการณ์เสียงสั่นเล็กน้อย

          “แตะต้องไม่ได้เลย…มันแตะต้องไม่ได้เลยจริง ๆ…”

ความตาย…หยุดนิ่ง ร่างดำของมันสั่นไหว เหมือนภาพบนกระจกที่กำลังแตกทีละชั้น

มันรู้ตัวทันที—เวลาของมันใกล้หมดลงแล้ว มันไม่มีความรู้สึกแต่ราห์ซูร์สัมผัสได้ถึงบางอย่างเหมือนมัน “หงุดหงิด” ที่ยังฆ่าเขาไม่ได้เสียที

หรือบางที…เขาอาจคิดไปเองก็ได้

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ—มันกำลังคิดอีกครั้ง

หรือบางที…ความตายอาจกำลัง “คิด” คิดในแบบที่ลบทุกทฤษฎีที่มนุษย์เคยเชื่อเกี่ยวกับมัน คิดในแบบที่ไม่เคยมีใครจินตนาการมาก่อน

มันขยับอีกครั้ง—คราวนี้ไม่เร็ว ไม่วูบ ไม่หายไปในพริบตา แต่เคลื่อนตัวอย่างตั้งใจให้เห็นเหมือนกำลัง “ประกาศ” อะไรบางอย่าง

และทิศทางที่มันเคลื่อนออกไป—คือจุดที่กราวด้าอยู่

หัวใจของราห์ซูร์หล่นวูบ เขารีบดึงพลังทั้งหมดพุ่งตามทันทีแต่เพียงแค่เขาขยับ—

ความตายก็ หายไปจากสายตาทันที

มันรู้…มันล่อเขาออกจากตำแหน่งและลงมือระหว่างช่องว่างนั้น

เมื่อราห์ซูร์มาถึง—เขาพบภาพที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาแตกสลายความตายลอยอยู่ด้านหลังกราวด้า

เคียวแทงทะลุจากหลังเธอออกมาที่หน้าท้อง

ปลายเคียวเปื้อนเลือดของเธอ ส่งหยดสีแดงร่วงลงสู่ทะเลทีละหยด

ทั้งคู่ลอยนิ่งในอากาศ กราวด้ากระอักเลือดออกจากปากแต่เธอกัดฟันฝืนหายใจเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความกลัว…ไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพื่อเขา

ราห์ซูร์นิ่งค้างไม่กล้าขยับแม้แต่นิ้วกลัวว่าเคียวจะเฉือนเธอให้ขาดครึ่ง

สายตาเขากวาดผ่านบาดแผลของเธออย่างเร็วสังเกตเห็นสิ่งสำคัญ—

กราวด้ายังไม่ตาย

และไม่ได้เน่าเปื่อยแบบที่เขาโดนโจมตี

ความตาย…กำลัง “จับตัวประกัน”

          “ปล่อยเธอ—เดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงเขาต่ำ ลึก และดุร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเป็นมาในชีวิต

ความตายสั่นไหวเบา ๆ เหมือนกำลัง “ตอบรับ” หรือ “ขู่กลับ”

แล้วมันก็กดเคียว

แทงลึกเข้าไปอีก

กราวด้ากรีดร้องเสียงแหลม

          “กรี๊ดดดดดดด!!!”

เสียงนั้นเฉือนหัวใจราห์ซูร์จนเหมือนโดนฟันแทน เขายกมือขึ้นทันทียอมจำนนอย่างสิ้นหวัง

          “หยุด!! ฉันยอมแล้ว!!!”

เขาตะโกนสุดเสียงแบบไม่เคยตะโกนมาก่อน

          “ฉันยอมแล้ว…แกจะเอาวิญญาณฉันไปก็ได้…แต่แกต้องไม่กลับมาอีก!!! ไม่ยุ่งกับมนุษย์อีก!!!”

เขารู้แล้ว—

มันได้ยิน

มันเข้าใจภาษาของเขา

และมัน “ต่อรองได้”

ความตายหยุดนิ่งไม่มีท่าทีคุกคามเพิ่มเติมเหมือนกำลังยอมรับข้อเสนอ

กราวด้าส่ายหน้าเบา ๆ น้ำตาไหลเป็นทางเธอพูดไม่ได้ แต่ยกมืออ่อนแรงพยายามดันเคียวออกจากท้องตัวเอง
แต่ปลายเคียวไม่ขยับแม้แต่น้อยเหมือนตรึงไว้ด้วยความตั้งใจจะฆ่าเธอให้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ

ราห์ซูร์บินเข้ามาใกล้ดวงตาเขาเริ่มแดงเสียงสั่นแต่ใจเด็ดเดี่ยว เขากระซิบเบา ๆ ราวกับให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว

          “ไม่เป็นไรนะ…กราวด้า”

          “คุณต้องอยู่ต่อ…คุณคือความหวังของมนุษยชาติ”

พูดจบ เขากำหมัดแล้วทำสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ หรือมาร หรือเทพตนใดเคยทำ—

เขาเอามือทั้งสอง ขยับไปที่แผลหน้าอกตัวเองสอดมือล้วงเข้าไปในบาดแผลที่ยังไม่สมานและฉีก “ร่างราชามาร” ของตัวเองออก

เสียงเนื้อฉีกดัง กร๊อบ… กร๊อบ…! เลือดสีดำพุ่งกระเซ็นในอากาศ ร่างยักษ์สีแดงถูกฉีกเป็นสองซีกอย่างช้า ๆ
ภายในร่างนั้นคือแสงและเงาและ…

ร่างมนุษย์ของราห์ซูร์—คนเดิม

ชายคนที่เคยยิ้มซื่อ ๆ ให้เธอ คนที่เธอเลือกจะเสี่ยงชีวิตช่วยตอนนี้ปรากฏตัวออกมาจากร่างยักษ์แห่งนรก
เหมือนกำเนิดใหม่จากเปลือกหอยปีศาจ

เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพมนุษย์อ่อนแอแต่รอยยิ้มของเขา—อบอุ่นที่สุดเท่าที่กราวด้าเคยเห็น

          “ฉันดีใจที่ได้เจอเธอ…แค่นี้ฉันก็ตายอย่างสงบแล้ว”

ราห์ซูร์พูดด้วยเสียงอ่อนล้า แต่จริงใจที่สุด เขาลอยออกห่างจากกราวด้าและความตาย นำร่างอ่อนแรงของตนไปให้มันตาม—ราวกับยอมรับชะตากรรมเอง

ปลายเคียวเย็นยะเยือกถูกดึงออกจากร่างกราวด้า เลือดของเธอไหลอาบเป็นทาง ความตายเคลื่อนตามราห์ซูร์ไปช้า ๆ สงบนิ่งราวกับผู้ล่าเห็นเหยื่อสิ้นฤทธิ์แล้ว

กราวด้าทรุดตัวงอลงด้วยความเจ็บ หายใจติดขัดแต่เธอยังคงลอยตามหลังความตายไปเพียงเพื่อจะอยู่ใกล้ราห์ซูร์อีกครั้ง

เธอต้องทำอะไรสักอย่าง

          “คิดสิ…กราวด้า… คิด...”

เสียงในหัวเธอสั่นไหว แต่ยังพยายามตรึกตรอง

          “ความตายไม่ได้ไร้สำนึก… มันคิดได้… วางแผนได้… มัน…

ถูกติดสินบนได้!!”

ภาพหนึ่งผุดขึ้นในความทรงจำ

ภาพจารึกบนผนังวิหารทะเลทรายในมอร์ดานิส

พิธีกรรมโบราณ—การมอบเครื่องสังเวยเพื่อ “ซื้อเวลา” จากเทพผู้เก็บเกี่ยววิญญาณราชาองค์แรกเคยทำสำเร็จมาแล้ว

          “สินบน… เราต้อง ‘แลก’ อะไรบางอย่างกับมัน…”

ไม่มีเวลาให้คิดต่อเพราะความตายเริ่มลงมือ

มันยกมือขึ้นเปลวไฟสีดำพุ่งลุกโหมจากฝ่ามือเผาราห์ซูร์ตั้งแต่เท้าจนถึงศีรษะในชั่วอึดใจ

          “อ๊ากกกกกก!!!”

เสียงเขากรีดร้องสะท้านฟ้าทะเล ร่างถูกเผาไหม้ทั้งที่ยังมีสติหนัง เนื้อ เลือด ทุกสิ่งระเหยเป็นควันดำ แต่ร่างเขาไม่ร่วงหล่น ความตายใช้ “มือที่มองไม่เห็น” จับเขาไว้กลางอากาศบังคับให้มอดไหม้ต่อหน้ามันช้า ๆ ทรมานทุกวินาที
จนกว่าจะเหลือเพียงเถ้าธุลี

เห็นดังนั้น—หัวใจกราวด้านั้นแตกสลาย

          “ไม่…ไม่…ไม่นะ…!! ฉันจะไม่ให้นายไปไหนอีกแล้ว!!!”

เธอพุ่งเข้ากอดเขาทันที กอดเขาแน่นท่ามกลางเปลวไฟสีดำไฟลุกท่วมร่างทั้งสองจนมองไม่เห็นเป็นรูปคน มันคือภาพของคนสองคน…ที่ยอมถูกความตายเผาลงไปพร้อมกัน

แต่—

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ความตายต้องการ

กำจัดราห์ซูร์—ตัวแปรจากอนาคต จะไม่ทำให้เส้นเวลาผิดเพี้ยนมากนัก แต่กำจัดกราวด้าในตอนนี้—

ผลกระทบจะรุนแรงเกินกว่าที่มันต้องการเสี่ยง

มันจำเป็นต้องรักษา “สมดุล” ของโลกไว้ไม่ใช่ทำลายมัน

เปลวไฟสีดำจึงดับลงทันทีราวกับมีใครกดหยุด 

ทั้งคู่ยังคงหายใจอยู่ ราห์ซูร์แทบหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเธอ กราวด้าเลือดไหลไม่หยุดแผลแทบทะลุกลางลำตัว
แต่เธอยังลอยต่อหน้า “ความตาย” ลอยอย่างท้าทาย ลอยทั้งที่ร่างกายแทบพังไม่เหลือชิ้นดี

เธอยังต้องอยู่—เพื่อเขา

เธอประคองร่างราห์ซูร์ไว้แน่นสายตาอ่อนล้าฉายแววคำนวณอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้แล้ว…ว่ามันจะไม่เธอ
ถ้าจะฆ่า—มันฆ่าไปแล้วตั้งแต่แรก

          “มันจะไม่ฆ่าฉัน”

เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ

          “ใช่… ฉันต้องต่อรองกับมัน… ต่อรองเหมือนในจารึก…”

กราวด้าเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับดวงตาที่ว่างเปล่าของความตายโดยตรง ไม่หลบ ไม่หวาดหวั่น แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อน

แล้วเธอกล่าวข้อเสนอด้วยเสียงสั่น แต่หนักแน่นเหมือนคำสาบาน

          “ฉันต้องการต่อรองกับเจ้า…ผู้เก็บเกี่ยววิญญาณ”

          “ฉันสัญญา…อะไรก็ได้… ฉันจะให้ทุกอย่างเพื่อแลกกับชีวิตของราห์ซูร์…”

เสียงกราวด้าเบาจนแทบไม่หลุดออกจากลำคอแต่คำพูดนั้นหนักยิ่งกว่าเวทต้องห้ามทุกชนิด

          “จะบูชายันทุกปี… จะให้ฉันทำลายเมือง… หรือจะให้ฉันตัดขาดจากโลกทั้งหมด…”

เธอกัดฟัน พูดทั้งน้ำตา

          “ฉันจะทำทุกอย่าง… ทุกอย่างจริง ๆ…”

 

มันไม่ใช่คำเว้าวอน มันเป็น คำสาบาน คำสาบานของผู้หญิงคนหนึ่ง…ที่พร้อมเป็นศัตรูกับทั้งโลก ถ้านั่นคือสิ่งที่ต้องทำ

ความตายนิ่งสนิทไม่มีคลื่นพลัง ไม่มีการขยับเหมือนกำลัง “คิด” ท้องทะเลโหมคลั่ง ผืนฟ้าดำมืด แต่เวลารอบตัวเหมือนหยุดไปชั่ววินาที

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ต่ำ…เบา…แต่สะท้อนกังวานราวกับพูดมาจากจักรวาล เสียงที่ไม่ใช่ภาษามนุษย์
แต่ความหมายดังชัดในหัวใจของทุกสิ่งมีชีวิต

 

          “งานวิจัย…จะต้องไม่เกิดขึ้น”

 

เงียบ—

บาดหู—จนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบรอฟังคำตอบของเธอ

กราวด้าชะงักเพียงเสี้ยววินาที

งานวิจัย?

สิ่งที่เป็นทั้งชีวิต เป้าหมาย และความฝันของเธอ?

แต่เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

ไม่ต้องคิด

ไม่ต้องถามว่าทำไม

ไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับโลก

เธอเลือกทันที

          “ได้…!!!”

เสียงเธอแตกพร่าแต่หนักแน่น

          “ได้ทั้งหมด!! ฉันจะเผามันทิ้งทุกหน้า…ฉันจะไม่ค้นคว้าอะไรอีก… ไม่แตะต้องมันอีกตลอดชีวิต…
ฉันสาบาน!!!!”

เสียงคำสาบานนั้นพุ่งขึ้นเหมือนสายฟ้า เหมือนความตั้งใจของเธอกระแทกเข้าใส่กฎของจักรวาลโดยตรง

ความตายหยุดนิ่ง ค่อย ๆ สั่นไหวเหมือนจอทีวีโดนสัญญาณรบกวน ท้องทะเลยังบ้าคลั่ง เมฆดำยังปกคลุม
แต่มีบางอย่าง “เปลี่ยนไปแล้ว” ไม่ใช่ในโลกภายนอกแต่ใน “เส้นเวลา”

เหมือนประกาศนั้น—เปลี่ยนทิศทางอนาคตไปในเสี้ยววินาที ร่างของความตายสั่นแรงขึ้นเหมือนเวลาในโลกนี้ใกล้หมดลงแต่มันยังคงไม่สลาย ยังเหลือพลังเพียงพอจะ “มอง” ทั้งคู่และยืนยันดีลที่มันพอใจ

จากนั้นมันเริ่มถอยออกช้า ๆ ไม่มีเสียง ไม่มีประกายพลัง แค่ถอย…

เหมือนนักล่าที่ได้รับสินบนจนพอใจ

มันลอยถอยห่างเงามืดของมันพร่าเลือนบางลง… บางลง…

ก่อนจะกระจายตัวหายไปราวกับหมอกที่ถูกลมพัด ทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกและความเงียบลึก
ในสมรภูมิกลางทะเลเดือดแห่งนี้

กราวด้าอุ้มราห์ซูร์ไว้แน่นเขาหมดเรี่ยวแรงแทบไม่รู้สึกตัว เธอก็แทบหมดลมหายใจ เลือดยังไหลไม่หยุด
แต่เธอยังยืนหยัด ลอยอยู่กลางอากาศเหนือทะเลคลั่งนั้น

ตอนนี้—ไม่มีศัตรู ไม่มีเวทโจมตี แต่มีเพียงสองชีวิตที่ใกล้ขาดใจต้องหาทางรอดจากนรกกลางฟ้านี้ด้วยตัวเอง

ความตาย…จากไปแล้ว

แต่ผลของดีลนั้นจะเปลี่ยนอนาคตไปตลอดกาล