ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

แต่แล้ว—ผลลัพธ์คือ…
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ความตายไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว เหมือนหมัดของเขาเป็นเพียงลมกระทบผ้า
ลูกพลังทั้ง 5 ระเบิดซ้ำใส่ร่างเขาแรงเป็นสองเท่า สามเท่า จนเขากระเด็นออกมาจากกลุ่มควัน ลอยเหนือผิวน้ำในสภาพสะบักสะบอมแทบยืนไม่ไหว
เขามองดูหมัดของตัวเอง—ที่เมื่อครู่ยังทรงพลังระดับเทพแต่ตอนนี้เนื้อเปื่อยยุ่ยจนเห็นกระดูกแต่ยังคง “พยายามสร้างตัวเองใหม่” ช้า ๆ
หน้าอกเขามีรูขนาดใหญ่เกิดจากคมเคียวความตายเนื้อเน่าถูกผลักออกมาทีละชั้นแล้วเนื้อใหม่ก็พยายามงอกกลับแต่รอยแผลลึกนั้นยังคงอยู่
ราห์ซูร์หอบเหนื่อยและประเมินสถานการณ์เสียงสั่นเล็กน้อย
          “แตะต้องไม่ได้เลย…มันแตะต้องไม่ได้เลยจริง ๆ…”
ความตาย…หยุดนิ่ง ร่างดำของมันสั่นไหว เหมือนภาพบนกระจกที่กำลังแตกทีละชั้น
มันรู้ตัวทันที—เวลาของมันใกล้หมดลงแล้ว มันไม่มีความรู้สึกแต่ราห์ซูร์สัมผัสได้ถึงบางอย่างเหมือนมัน “หงุดหงิด” ที่ยังฆ่าเขาไม่ได้เสียที
หรือบางที…เขาอาจคิดไปเองก็ได้
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ—มันกำลังคิดอีกครั้ง
หรือบางที…ความตายอาจกำลัง “คิด” คิดในแบบที่ลบทุกทฤษฎีที่มนุษย์เคยเชื่อเกี่ยวกับมัน คิดในแบบที่ไม่เคยมีใครจินตนาการมาก่อน
มันขยับอีกครั้ง—คราวนี้ไม่เร็ว ไม่วูบ ไม่หายไปในพริบตา แต่เคลื่อนตัวอย่างตั้งใจให้เห็นเหมือนกำลัง “ประกาศ” อะไรบางอย่าง
และทิศทางที่มันเคลื่อนออกไป—คือจุดที่กราวด้าอยู่
หัวใจของราห์ซูร์หล่นวูบ เขารีบดึงพลังทั้งหมดพุ่งตามทันทีแต่เพียงแค่เขาขยับ—
ความตายก็ หายไปจากสายตาทันที
มันรู้…มันล่อเขาออกจากตำแหน่งและลงมือระหว่างช่องว่างนั้น
เมื่อราห์ซูร์มาถึง—เขาพบภาพที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาแตกสลายความตายลอยอยู่ด้านหลังกราวด้า
เคียวแทงทะลุจากหลังเธอออกมาที่หน้าท้อง
ปลายเคียวเปื้อนเลือดของเธอ ส่งหยดสีแดงร่วงลงสู่ทะเลทีละหยด
ทั้งคู่ลอยนิ่งในอากาศ กราวด้ากระอักเลือดออกจากปากแต่เธอกัดฟันฝืนหายใจเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจและความกลัว…ไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพื่อเขา
ราห์ซูร์นิ่งค้างไม่กล้าขยับแม้แต่นิ้วกลัวว่าเคียวจะเฉือนเธอให้ขาดครึ่ง
สายตาเขากวาดผ่านบาดแผลของเธออย่างเร็วสังเกตเห็นสิ่งสำคัญ—
กราวด้ายังไม่ตาย
และไม่ได้เน่าเปื่อยแบบที่เขาโดนโจมตี
ความตาย…กำลัง “จับตัวประกัน”
          “ปล่อยเธอ—เดี๋ยวนี้”
น้ำเสียงเขาต่ำ ลึก และดุร้ายที่สุดเท่าที่เขาเคยเป็นมาในชีวิต
ความตายสั่นไหวเบา ๆ เหมือนกำลัง “ตอบรับ” หรือ “ขู่กลับ”
แล้วมันก็กดเคียว
แทงลึกเข้าไปอีก
กราวด้ากรีดร้องเสียงแหลม
          “กรี๊ดดดดดดด!!!”
เสียงนั้นเฉือนหัวใจราห์ซูร์จนเหมือนโดนฟันแทน เขายกมือขึ้นทันทียอมจำนนอย่างสิ้นหวัง
          “หยุด!! ฉันยอมแล้ว!!!”
เขาตะโกนสุดเสียงแบบไม่เคยตะโกนมาก่อน
          “ฉันยอมแล้ว…แกจะเอาวิญญาณฉันไปก็ได้…แต่แกต้องไม่กลับมาอีก!!! ไม่ยุ่งกับมนุษย์อีก!!!”
เขารู้แล้ว—
มันได้ยิน
มันเข้าใจภาษาของเขา
และมัน “ต่อรองได้”
ความตายหยุดนิ่งไม่มีท่าทีคุกคามเพิ่มเติมเหมือนกำลังยอมรับข้อเสนอ
กราวด้าส่ายหน้าเบา ๆ น้ำตาไหลเป็นทางเธอพูดไม่ได้ แต่ยกมืออ่อนแรงพยายามดันเคียวออกจากท้องตัวเองแต่ปลายเคียวไม่ขยับแม้แต่น้อยเหมือนตรึงไว้ด้วยความตั้งใจจะฆ่าเธอให้ได้ทุกเมื่อที่ต้องการ
ราห์ซูร์บินเข้ามาใกล้ดวงตาเขาเริ่มแดงเสียงสั่นแต่ใจเด็ดเดี่ยว เขากระซิบเบา ๆ ราวกับให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว
          “ไม่เป็นไรนะ…กราวด้า”
          “คุณต้องอยู่ต่อ…คุณคือความหวังของมนุษยชาติ”
พูดจบ เขากำหมัดแล้วทำสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ หรือมาร หรือเทพตนใดเคยทำ—
เขาเอามือทั้งสอง ขยับไปที่แผลหน้าอกตัวเองสอดมือล้วงเข้าไปในบาดแผลที่ยังไม่สมานและฉีก “ร่างราชามาร” ของตัวเองออก
เสียงเนื้อฉีกดัง กร๊อบ… กร๊อบ…! เลือดสีดำพุ่งกระเซ็นในอากาศ ร่างยักษ์สีแดงถูกฉีกเป็นสองซีกอย่างช้า ๆภายในร่างนั้นคือแสงและเงาและ…
ร่างมนุษย์ของราห์ซูร์—คนเดิม
ชายคนที่เคยยิ้มซื่อ ๆ ให้เธอ คนที่เธอเลือกจะเสี่ยงชีวิตช่วยตอนนี้ปรากฏตัวออกมาจากร่างยักษ์แห่งนรกเหมือนกำเนิดใหม่จากเปลือกหอยปีศาจ
เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอในสภาพมนุษย์อ่อนแอแต่รอยยิ้มของเขา—อบอุ่นที่สุดเท่าที่กราวด้าเคยเห็น
          “ฉันดีใจที่ได้เจอเธอ…แค่นี้ฉันก็ตายอย่างสงบแล้ว”
ราห์ซูร์พูดด้วยเสียงอ่อนล้า แต่จริงใจที่สุด เขาลอยออกห่างจากกราวด้าและความตาย นำร่างอ่อนแรงของตนไปให้มันตาม—ราวกับยอมรับชะตากรรมเอง
ปลายเคียวเย็นยะเยือกถูกดึงออกจากร่างกราวด้า เลือดของเธอไหลอาบเป็นทาง ความตายเคลื่อนตามราห์ซูร์ไปช้า ๆ สงบนิ่งราวกับผู้ล่าเห็นเหยื่อสิ้นฤทธิ์แล้ว
กราวด้าทรุดตัวงอลงด้วยความเจ็บ หายใจติดขัดแต่เธอยังคงลอยตามหลังความตายไปเพียงเพื่อจะอยู่ใกล้ราห์ซูร์อีกครั้ง
เธอต้องทำอะไรสักอย่าง
          “คิดสิ…กราวด้า… คิด...”
เสียงในหัวเธอสั่นไหว แต่ยังพยายามตรึกตรอง
          “ความตายไม่ได้ไร้สำนึก… มันคิดได้… วางแผนได้… มัน…
ถูกติดสินบนได้!!”
ภาพหนึ่งผุดขึ้นในความทรงจำ
ภาพจารึกบนผนังวิหารทะเลทรายในมอร์ดานิส
พิธีกรรมโบราณ—การมอบเครื่องสังเวยเพื่อ “ซื้อเวลา” จากเทพผู้เก็บเกี่ยววิญญาณราชาองค์แรกเคยทำสำเร็จมาแล้ว
          “สินบน… เราต้อง ‘แลก’ อะไรบางอย่างกับมัน…”
ไม่มีเวลาให้คิดต่อเพราะความตายเริ่มลงมือ
มันยกมือขึ้นเปลวไฟสีดำพุ่งลุกโหมจากฝ่ามือเผาราห์ซูร์ตั้งแต่เท้าจนถึงศีรษะในชั่วอึดใจ
          “อ๊ากกกกกก!!!”
เสียงเขากรีดร้องสะท้านฟ้าทะเล ร่างถูกเผาไหม้ทั้งที่ยังมีสติหนัง เนื้อ เลือด ทุกสิ่งระเหยเป็นควันดำ แต่ร่างเขาไม่ร่วงหล่น ความตายใช้ “มือที่มองไม่เห็น” จับเขาไว้กลางอากาศบังคับให้มอดไหม้ต่อหน้ามันช้า ๆ ทรมานทุกวินาทีจนกว่าจะเหลือเพียงเถ้าธุลี
เห็นดังนั้น—หัวใจกราวด้านั้นแตกสลาย
          “ไม่…ไม่…ไม่นะ…!! ฉันจะไม่ให้นายไปไหนอีกแล้ว!!!”
เธอพุ่งเข้ากอดเขาทันที กอดเขาแน่นท่ามกลางเปลวไฟสีดำไฟลุกท่วมร่างทั้งสองจนมองไม่เห็นเป็นรูปคน มันคือภาพของคนสองคน…ที่ยอมถูกความตายเผาลงไปพร้อมกัน
แต่—
นั่นไม่ใช่สิ่งที่ความตายต้องการ
กำจัดราห์ซูร์—ตัวแปรจากอนาคต จะไม่ทำให้เส้นเวลาผิดเพี้ยนมากนัก แต่กำจัดกราวด้าในตอนนี้—
ผลกระทบจะรุนแรงเกินกว่าที่มันต้องการเสี่ยง
มันจำเป็นต้องรักษา “สมดุล” ของโลกไว้ไม่ใช่ทำลายมัน
เปลวไฟสีดำจึงดับลงทันทีราวกับมีใครกดหยุด 
ทั้งคู่ยังคงหายใจอยู่ ราห์ซูร์แทบหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเธอ กราวด้าเลือดไหลไม่หยุดแผลแทบทะลุกลางลำตัวแต่เธอยังลอยต่อหน้า “ความตาย” ลอยอย่างท้าทาย ลอยทั้งที่ร่างกายแทบพังไม่เหลือชิ้นดี
เธอยังต้องอยู่—เพื่อเขา
เธอประคองร่างราห์ซูร์ไว้แน่นสายตาอ่อนล้าฉายแววคำนวณอย่างบ้าคลั่ง เธอรู้แล้ว…ว่ามันจะไม่เธอถ้าจะฆ่า—มันฆ่าไปแล้วตั้งแต่แรก
          “มันจะไม่ฆ่าฉัน”
เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ
          “ใช่… ฉันต้องต่อรองกับมัน… ต่อรองเหมือนในจารึก…”
กราวด้าเงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับดวงตาที่ว่างเปล่าของความตายโดยตรง ไม่หลบ ไม่หวาดหวั่น แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่ไม่เคยมีมาก่อน
แล้วเธอกล่าวข้อเสนอด้วยเสียงสั่น แต่หนักแน่นเหมือนคำสาบาน
          “ฉันต้องการต่อรองกับเจ้า…ผู้เก็บเกี่ยววิญญาณ”
          “ฉันสัญญา…อะไรก็ได้… ฉันจะให้ทุกอย่างเพื่อแลกกับชีวิตของราห์ซูร์…”
เสียงกราวด้าเบาจนแทบไม่หลุดออกจากลำคอแต่คำพูดนั้นหนักยิ่งกว่าเวทต้องห้ามทุกชนิด
          “จะบูชายันทุกปี… จะให้ฉันทำลายเมือง… หรือจะให้ฉันตัดขาดจากโลกทั้งหมด…”
เธอกัดฟัน พูดทั้งน้ำตา
          “ฉันจะทำทุกอย่าง… ทุกอย่างจริง ๆ…”
 
มันไม่ใช่คำเว้าวอน มันเป็น คำสาบาน คำสาบานของผู้หญิงคนหนึ่ง…ที่พร้อมเป็นศัตรูกับทั้งโลก ถ้านั่นคือสิ่งที่ต้องทำ
ความตายนิ่งสนิทไม่มีคลื่นพลัง ไม่มีการขยับเหมือนกำลัง “คิด” ท้องทะเลโหมคลั่ง ผืนฟ้าดำมืด แต่เวลารอบตัวเหมือนหยุดไปชั่ววินาที
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ต่ำ…เบา…แต่สะท้อนกังวานราวกับพูดมาจากจักรวาล เสียงที่ไม่ใช่ภาษามนุษย์แต่ความหมายดังชัดในหัวใจของทุกสิ่งมีชีวิต
 
          “งานวิจัย…จะต้องไม่เกิดขึ้น”
 
เงียบ—
บาดหู—จนรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบรอฟังคำตอบของเธอ
กราวด้าชะงักเพียงเสี้ยววินาที
งานวิจัย?
สิ่งที่เป็นทั้งชีวิต เป้าหมาย และความฝันของเธอ?
แต่เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ไม่ต้องคิด
ไม่ต้องถามว่าทำไม
ไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับโลก
เธอเลือกทันที
          “ได้…!!!”
เสียงเธอแตกพร่าแต่หนักแน่น
          “ได้ทั้งหมด!! ฉันจะเผามันทิ้งทุกหน้า…ฉันจะไม่ค้นคว้าอะไรอีก… ไม่แตะต้องมันอีกตลอดชีวิต…ฉันสาบาน!!!!”
เสียงคำสาบานนั้นพุ่งขึ้นเหมือนสายฟ้า เหมือนความตั้งใจของเธอกระแทกเข้าใส่กฎของจักรวาลโดยตรง
ความตายหยุดนิ่ง ค่อย ๆ สั่นไหวเหมือนจอทีวีโดนสัญญาณรบกวน ท้องทะเลยังบ้าคลั่ง เมฆดำยังปกคลุมแต่มีบางอย่าง “เปลี่ยนไปแล้ว” ไม่ใช่ในโลกภายนอกแต่ใน “เส้นเวลา”
เหมือนประกาศนั้น—เปลี่ยนทิศทางอนาคตไปในเสี้ยววินาที ร่างของความตายสั่นแรงขึ้นเหมือนเวลาในโลกนี้ใกล้หมดลงแต่มันยังคงไม่สลาย ยังเหลือพลังเพียงพอจะ “มอง” ทั้งคู่และยืนยันดีลที่มันพอใจ
จากนั้นมันเริ่มถอยออกช้า ๆ ไม่มีเสียง ไม่มีประกายพลัง แค่ถอย…
เหมือนนักล่าที่ได้รับสินบนจนพอใจ
มันลอยถอยห่างเงามืดของมันพร่าเลือนบางลง… บางลง…
ก่อนจะกระจายตัวหายไปราวกับหมอกที่ถูกลมพัด ทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือกและความเงียบลึกในสมรภูมิกลางทะเลเดือดแห่งนี้
กราวด้าอุ้มราห์ซูร์ไว้แน่นเขาหมดเรี่ยวแรงแทบไม่รู้สึกตัว เธอก็แทบหมดลมหายใจ เลือดยังไหลไม่หยุดแต่เธอยังยืนหยัด ลอยอยู่กลางอากาศเหนือทะเลคลั่งนั้น
ตอนนี้—ไม่มีศัตรู ไม่มีเวทโจมตี แต่มีเพียงสองชีวิตที่ใกล้ขาดใจต้องหาทางรอดจากนรกกลางฟ้านี้ด้วยตัวเอง
ความตาย…จากไปแล้ว
แต่ผลของดีลนั้นจะเปลี่ยนอนาคตไปตลอดกาล