ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

: ห้องครัววังหลวง – ยามสาย
ความวุ่นวายปะทุขึ้นเหมือนกองรบที่เสียขวัญ แม่ครัวสายขนมหวานยืนเบียดกันแน่นจนมุมครัวแทบแตกทุกคนหน้าแดง เหงื่อซึม วิ่งวุ่นไปมาเหมือนห้องครัวกำลังปะทุ
กิฟดาฟี้ – หัวหน้าแม่ครัวขนมหวานเหงื่อตกยืนกลางวง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
           “โอ๊ย…ซวยแล้ว!! แนนซี่…เธอกำลังโดนมันอยู่!!”
แม่ครัวคนอื่นพากันเกาะแขนเธอแน่น
           “ไปช่วยสิคะหัวหน้า! นั่นมัน…ไม่ไหวแล้ว!”
           “ขืนปล่อยไว้นาน แนนซี่อาจไม่รอดนะคะ!!”
เสียงครวญครางเบา ๆ ดังก้องห้องครัว…
           “ไม่นะคะ…ท่านราฟา… อ่า… แบบนั้นมัน…อย่านะคะ….”
แม่ครัวทุกคนหน้าแดงเถือก ร้อนกว่าความร้อนจากเตาอบสิบเครื่องรวมกัน บางคนถึงกับยกมือปิดหน้า บางคนก็แง้มตามองเพราะห้ามใจไม่ไหว
ต้นเหตุของเรื่อง – ผู้เคราะห์ร้ายประจำวัน: แนนซี่
แนนซี่—แม่ครัวที่เก่งที่สุดด้านคุกกี้ ผู้เป็นมือขวาของกราวด้า และผู้ที่ “ท่านว่าที่ราชครูไว้ใจที่สุด”
วันนี้…กลับต้องรับมือกับ 
ราฟา – อาจารย์เวทมนตร์ดำ
ชายหล่อ เจ้าชู้ ชอบเล่นบทพระเอกลิเกรักตัวเอง และอำนาจล้นจนแม่ครัวคนไหนก็ไม่กล้าห้าม
เขามา…ด้วยเป้าหมายเดียวคือ
เค้นความลับว่า “กราวด้าทำขนมไปให้ใคร” 
ภาพตรงหน้า—ราฟานั่งประชิดแนนซี่ มือข้างหนึ่ง กำลังค่อย ๆ จิ้มนิ้วเป็นจังหวะช้า ๆ เสียงดัง
           แจะ…แจะ…แจะ…
แนนซี่ตัวสั่น
           “ไม่นะคะท่านราฟา… อ่า…แบบนี้มัน…อย่าจิ้มแบบนั้นค่ะ…!”
แม่ครัวหลังห้องสะดุ้ง
           “โอ๊ย!! หยุดพูดแบบนั้น!! ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!!”
อีกคนปิดหน้า
           “ฉันทนดูไม่ได้!”
ราฟายิ้มมุมปาก
           “แค่เล่นซุกซนตามประสาผู้ชายหรอกน่า…ดูสิ…”
เขาก้มตั้งใจ ใช้นิ้วกดลงไปลึกกว่าเดิม อย่างช้า…ช้า…
           แจะ…จึก…
           “ถ้าจิ้มแบบนี้ล่ะ…จะยอมบอกไหม?”
แนนซี่ร้องเสียงหลง
           “ม้ายยยยยยยยยยยยย!!! อย่าค่ะ!!! เอานิ้วออกไป!!!”
แม่ครัวหลายคนล้มลงกับพื้น
           “โอ๊ยยยยยยยย!!! หยุดพวกเขาที!!!!”
ราฟากดดันหนักขึ้น
           “โอเค แนนซี่…”
เขาเท้าคางยิ้มหล่อแบบเจ้าชู้หน้ามืด “ถ้าเธอไม่บอกว่า กราวด้าทำขนมให้ใคร…ฉันจะ ยัดเจ้านี่ลงไปจริง ๆ นะ”
แม่ครัวพร้อมใจกันกรี๊ด
           “ว้ายยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”
           “แบบนั้นมันโหดร้ายเกินไปแล้ว!!!”
แนนซี่กัดฟัน
           “ไม่ค่ะ! ฉันยอมให้คุณยัดมันเข้าไป…แต่ฉันจะไม่บอกเด็ดขาด!!”
ราฟาหัวเราะต่ำ
           “งั้นเธอไม่เหลือทางเลือกแล้วนะ…”
           เขา ค่อย ๆ ดัน "ไอ้นั่น" เข้าไป
           ช้า…
           ช้า…
           ช้าเกินกว่าที่ควรจะเป็น
           แม่ครัวตัวสั่น
           บางคนปิดหู
           บางคนปิดตา
           บางคนหายใจไม่ออก
           “พอแล้วแนนซี่!! บอกไปเถอะ!! มันไม่คุ้ม!!!” กิฟดาฟี้ร้องสุดเสียง
แนนซี่ทนไม่ไหวจริง ๆ แล้ว
แนนซี่ตัวสั่นเทา หน้าแดงเหงื่อไหล เสียงสั่นจนเหมือนคนหมดแรง
           “ไม่ไหวแล้ว…
           พอแล้ว…
           เอาออกไปเถอะค่ะ!!!!
           ฉันยอมบอกแล้ว!!!”
ราฟาหยุดนิ่ง “ค้างท่ากำลังดันพริกเข้าไปในก่อนแป้งที่นวดเสร็จแล้ว” พร้อมรอยยิ้มชัยชนะ
           “ดีมาก…บอกมาสิ…กราวด้าทำขนมไปให้ใคร?”
แนนซี่หอบ ก่อนตะโกนลั่นห้องครัว
           “ราห์ซูร์ค่ะ!! ทหารใหม่คนนั้นไง!! ทั้งหล่อ!! ทั้งเก่ง!! กราวด้าเอาขนมไปให้เขาทุกวันเลยค่ะ!!!”
ทั้งห้องครัว—เงียบสนิท เหมือนทุกเสียงถูกหยุดเวลา
ราฟายิ้มบาง ๆ แบบคนที่ได้ข้อมูลระดับลับสุดยอด 
           “น่ารักมากเลยนะ แนนซี่…”
เขาพูดด้วยเสียงหล่อแต่เจ้าเล่ห์
           “ขอบใจนะ…ฉันหมดธุระแล้วล่ะ”
ก่อนแม่ครัวทุกคนจะร้องห้าม ราฟาก็ —
เอาก้อนแป้งดิบที่ยังมีพริกคาอยู่ ยัดเข้าปากตัวเองทั้งก้อน
เคี้ยวอย่างสงบเหมือนไม่มีอะไร แล้วเดินออกไปอย่างเท่ ๆ
ปล่อยให้แม่ครัวทั้งห้องครัว
ยืนค้าง
หน้าแดง
หัวใจเต้น
และคิดว่า…นั่นคือสิ่งที่สะเทือนใจที่สุด