เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

 
        น้ำแข็งฝึกพิเศษกับพลัสจนถึงตีสามแทบทุกคืน แต่ตอนกลางวัน เธอก็ไม่ได้มีเวลาพักเช่นกัน สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ ตอนนี้น้ำแข็งแทบไม่ได้เข้าสำนักงาน งานเลขาที่ควรเป็นหน้าที่หลักก็แทบไม่ได้แตะ ทุกเช้าเธอต้องถูกพาไปเดินติดต่อ ต้อนรับผู้หลักผู้ใหญ่ ยืนแนะนำโครงการ ถ่ายภาพนิ่ง ถ่ายวิดีโอ และร่วมจัดทำสื่อประชาสัมพันธ์ในฐานะ แบรนด์แอมบาสเดอร์ ขององค์กรประชาสัมพันธ์ความโปร่งใสแห่งวอร์เกน
        รอยยิ้มที่ถูกปั้นขึ้นอย่างไม่จริงใจ เกิดขึ้นแทบทุกวัน ระหว่างถ่ายแบบ ระหว่างกล่าวคำตามบท ระหว่างยืนอยู่ใต้แสงไฟ ระหว่างเล่นบท “เจ้าหญิงน้ำแข็ง” ที่ทุกคนอยากเห็นจนหัวใจของเธอเริ่มเหนื่อยล้า
        “คุณน้ำแข็ง สวยมากเลยครับ”
        “เจ้าหญิงน้ำแข็งตัวจริง…สวยจัง”
        “ยิ้มอีกนิดครับ ขออีกท่านะครับ เอียงคอไปทางซ้ายนิดหนึ่ง…ดีมากครับ สวยมาก”
        ทุกคำชม ทุกสายตา ทุกเสียงชัตเตอร์ มองเธอเหมือนสินค้า เหมือนตุ๊กตา เหมือนภาพในจินตนาการที่พวกเขาสร้างขึ้น แล้วเอาร่างของเธอไปวางแทน ไม่มีใครสนใจตัวตนของเธอ ไม่มีเลย คนเหล่านี้ไม่ได้มองเอลินเซีย วินเทรส
        พวกเขามองภาพสมบูรณ์แบบที่ใช้ขายได้ ใช้ประชาสัมพันธ์ได้ ใช้สร้างความเชื่อมั่นได้และใช้ทำให้ประชาชนลืมคำถามบางอย่างได้
        ทุกวัน ลูเซียนก็จะอยู่ใกล้ ๆ เสมอ เหมือนผู้ดูแลเหมือนผู้รับผิดชอบหรือบางที อาจเหมือนคนที่คอยเฝ้าสินค้าชิ้นสำคัญไม่ให้หลุดออกจากตู้โชว์
        และวันนี้ก็เช่นกัน น้ำแข็งอยู่ในชุดสีขาวสะอาดตา รูปทรงสง่างามคล้ายชุดแต่งงาน แต่แทรกรายละเอียดของชุดยุทธวิธีเอาไว้ตามแนวไหล่ แขน และเอว ทำให้เธอดูเหมือนเจ้าหญิงที่พร้อมจะเดินเข้าสนามรบมากกว่างานเลี้ยง
เธอยืนเชิดหน้าให้กล้อง ขณะที่ช่างทำผมกำลังจัดทรงผมสีดำยาวของเธอให้ตกลงบนไหล่อย่างพอดี
        “ดีมากครับ คุณน้ำแข็ง”
        “ขอแสงด้านซ้ายเพิ่มอีกนิด”
        “อย่าให้เงาทับตานะ เธอต้องดูเย็น แต่ไม่เศร้าเกินไป”
น้ำแข็งยืนนิ่งเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
 
        “สะ…หวาด…ดี…”
 
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางเข้าสตูดิโอ ทุกคนหันไปพร้อมกัน
ชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ผิวของเขาขาวสว่าง ใบหน้าดูเป็นหนุ่มผู้ดีที่น่าจะสุภาพมาก หากไม่ติดว่ารอยยิ้มนั้นดูเหมือนกำลังสนุกกับความวุ่นวายที่ตัวเองกำลังจะสร้าง
ในมือของเขาถือช่อกุหลาบสีชมพูอ่อน เข้ากับชุดสีขาวอย่างน่าประหลาด
เขาหยุดยืนกลางสตูดิโอ แล้วโบกมือเบา ๆ
 
        “ครับ!”
 
ความเงียบแตกทันที คนจัดฉาก คนถือกล้อง ช่างแต่งหน้า ผู้ช่วยกองถ่าย ต่างหยุดงานพร้อมกัน แล้วหันไปมองชายคนนั้นด้วยความตื่นเต้น
        “คุณวาคัส เวนเดล!”
        “ตัวจริงเหรอ!?”
        “หัวหน้าทีม Silver Dominion ใช่ไหม!?”
        “ฉันขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ!”
เกิดความชุลมุนเล็ก ๆ ขึ้นในสตูดิโอ หลายคนกรูเข้าไปทักทาย บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา บางคนหน้าแดงด้วยความตื่นเต้น
วาคัส เวนเดล หัวหน้าทีม Silver Dominion ตัวแทนกีฬา Fight Dot ของกลุ่มธุรกิจพลังงานรายใหญ่และเจ้าของฉายา “นักมายากลแห่งซิลเวอร์โดมิเนียน” ชายที่ยิ้มเหมือนทุกอย่างบนโลกเป็นเวทีของเขา ท่ามกลางความตื่นเต้นของคนทั้งกองถ่าย มีเพียงลูเซียนเท่านั้นที่ยืนนิ่ง สายตาของเขาจับอยู่ที่วาคัสตั้งแต่ก้าวแรก
น้ำแข็งมองชายหนุ่มผู้มาใหม่อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นเรียบ ๆ
        “วาคัส เวนเดล หัวหน้าทีม Silver Dominion ตัวแทนกีฬา Fight Dot ของกลุ่มธุรกิจพลังงาน ซึ่งอยู่ในเครือข่ายของตระกูลคุณพ่อ”
ลูเซียนหันมามองเธอ แล้วยิ้มบาง ๆ
        “ผมอิจฉานิดหน่อยนะครับ ที่คุณน้ำแข็งดูสนใจเขามาก”
        “เป็นข้อมูลทั่วไปค่ะ” น้ำแข็งตอบโดยไม่หันไปมองเขา
รอยยิ้มของลูเซียนยังอยู่ แต่ดวงตาเย็นลงเล็กน้อย
วาคัสฝ่าวงล้อมเล็ก ๆ ของคนในกองถ่ายเข้ามาอย่างลื่นไหล เขาหยุดตรงหน้าน้ำแข็ง โค้งตัวอย่างสุภาพเกินจำเป็น ก่อนยื่นช่อกุหลาบสีชมพูอ่อนในมือให้เธอ
        “สวัสดีครับ คุณน้ำแข็ง”
เขายิ้มสดใส
        “ผมตั้งใจมาหาคุณโดยเฉพาะเลยนะครับ และดอกไม้ช่อนี้ ผมขอมอบให้คุณครับ”
เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัวทันที
        “จะ…จะจีบคุณน้ำแข็งซึ่งหน้าแบบนี้เลยเหรอ”
        “ไม่เกรงใจท่านลูเซียนเลยใช่ไหมเนี่ย”
        “กล้าสุด ๆ…”
น้ำแข็งยืนมองช่อดอกไม้นั้นนิ่ง ๆ 
        ไม่ยื่นมือรับ
        ไม่ถอยหนี
        ไม่ตอบรับ
        ไม่ปฏิเสธ
เธอเพียงมองมันด้วยสายตาเย็นเฉียบ เหมือนกำลังประเมินว่าสิ่งของตรงหน้าควรถูกแช่แข็งหรือโยนทิ้งก่อนดี
วาคัสถือช่อดอกไม้ค้างไว้สองวินาที
        สามวินาที
        สี่วินาที
จากนั้นเขาก็ยิ้มกว้างขึ้น เหมือนไม่ได้เขินอายเลยแม้แต่น้อย
        “โอ้…ดูเหมือนจะไม่สะดวกรับสินะครับ”
เขาหมุนตัวหนึ่งรอบอย่างคล่องแคล่ว แล้วโยนช่อดอกไม้ขึ้นกลางอากาศ ช่อกุหลาบแตกออกทันที กลีบดอกไม้สีชมพูอ่อนกลายเป็นกระดาษสีชิ้นเล็ก ๆ โปรยปรายลงมารอบตัวเหมือนเวทมนตร์
คนในกองถ่ายอุทานพร้อมกัน
        “ว้าว!”
        “สุดยอด!”
        “สมกับนักมายากลจริง ๆ!”
วาคัสกางแขนเล็กน้อย ท่ามกลางกระดาษสีที่ตกลงมา
        “ไม่เป็นไรครับ ผมมาด้วยใจ”
เสียงในกองถ่ายเงียบกึกไปครึ่งจังหวะ วาคัสกะพริบตา แล้วหัวเราะเบา ๆ
        “โอ้…สมกับเจ้าหญิงน้ำแข็งเลยครับ ”
ลูเซียนเดินเข้ามาในจังหวะนั้นพอดี เขาก้าวมายืนขวางระหว่างวาคัสกับน้ำแข็งอย่างแนบเนียน รอยยิ้มยังคงสุภาพ แต่ตำแหน่งยืนชัดเจนว่าไม่อนุญาตให้วาคัสเข้าใกล้กว่านี้
        “สมเป็นตัวแสบจริง ๆ” ลูเซียนพูดพลางมองวาคัส
        “ฉายานักมายากลแห่งซิลเวอร์โดมิเนียนไม่ได้ได้มาเพราะโชคสินะครับ”
วาคัสยิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน
        “ส่วนมากเป็นเพราะหน้าตาครับ ฝีมือเป็นของแถม” พนักงานบางคนหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนรีบปิดปาก
ลูเซียนยิ้มตาม แต่ดวงตาไม่ยิ้ม
        “มาก็ดีครับ ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณพอดี” ลูเซียนพูดขึ้นก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากกองถ่าย ราวกับมั่นใจว่าวาคัสต้องตามเขาไป
วาคัสมองแผ่นหลังของลูเซียน แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย
        “ว้าว” เขาหันไปยิ้มให้น้ำแข็ง
        “เขาเป็นเจ้านายผมตั้งแต่เมื่อไหร่นะ”
วาคัสหัวเราะเบา ๆ ก่อนโบกมือให้น้ำแข็งอย่างสบายอารมณ์
        “เดี๋ยวผมมานะครับ คุณน้ำแข็ง ถ้าไม่ตามไป ท่านลูเซียนคงงอนเอา”
น้ำแข็งไม่ตอบ เพียงมองเขาเดินตามลูเซียนออกไปจนลับสายตา จากนั้นเธอจึงพูดเบา ๆ
        “ถึงจะทำตัวสบาย ๆ แบบนั้น…” สายตาของเธอยังนิ่งอยู่ที่ทางเดิน
        “แต่ไม่มีช่องว่างให้โจมตีเลย”
 
 

ห้องรับแขกห้องหนึ่งในอาคาร
ประตูถูกปิดลง บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที ไม่มีเสียงกล้อง ไม่มีเสียงทีมงาน ไม่มีรอยยิ้มของคนรอบข้างเหลือเพียงลูเซียน วาเลนไฮม์ กับวาคัส เวนเดล อยู่ในห้องเงียบ ๆ
        “มาทำไม” ลูเซียนถามเสียงห้วน ไม่คิดจะรักษามารยาทเหมือนเมื่อครู่
        “ถ้ามีธุระก็รีบทำแล้วกลับไปซะ”
วาคัสมองเขา แล้วหัวเราะเบา ๆ
        “รีบร้อนจังเลยนะครับ”
เขาเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่ทุกข์ร้อน สายตากวาดมองภาพแขวน แจกัน โต๊ะรับแขก และตำแหน่งกล้องวงจรปิดอย่างรวดเร็ว
        “สำหรับคนที่ร้อนตัวว่ากำลังเล่นไม่ซื่อ”
ลูเซียนหันมามองทันที
        “รู้อะไรมา” น้ำเสียงของเขาเย็นลง
วาคัสยิ้ม
        “ว้าว ตรงประเด็นเร็วกว่าที่คิดนะครับ”
เขาเดินไปหยุดหน้าโซฟา ก่อนหมุนตัวลงนั่งอย่างพอดี ราวกับคำนวณไว้แล้วว่าจังหวะนั้นจะดูดีจากทุกมุม
        “ก็…ยังไงเราก็อยู่ในเครือวินเทรสด้วยกันไม่ใช่หรือครับ” วาคัสเอนหลังเล็กน้อย
        “เห็นไส้เห็นพุงกันมาบ้างแล้ว”
ลูเซียนไม่ตอบ
วาคัสยกนิ้วขึ้น
        “แต่รอบนี้ผมเดาเอาครับ” เขายิ้มกว้างขึ้น “ซึ่งน่าเสียดายที่ผมมักจะเดาไม่ค่อยผิด”
ลูเซียนเดินไปหยุดที่หน้าต่าง หันหลังให้วาคัส
        “ฉันไม่เข้าใจ นายจะพูดเรื่องอะไรกันแน่”
วาคัสถอนหายใจยาวเกินจำเป็น
        “โอ้…โหมดไม่ยอมรับจนกว่าจะมีหลักฐานวางเต็มโต๊ะสินะครับ” เขายกมือเกาศีรษะเล็กน้อย
        “คนแบบท่านนี่น่าเบื่อจังเลย”
ลูเซียนยังคงนิ่ง
วาคัสจึงพูดต่อ
        “ผลการแข่งรอบสองออกมาแล้วครับ และสถานการณ์ตอนนี้แทบจะตายตัวแล้วว่าทีมไหนจะเข้ารอบ”
เขาหยุดเล็กน้อย
        “ผมแอบใช้เส้นสายเล็ก ๆ น้อย ๆ เข้าไปดูการแบ่งสายล่วงหน้ามา”
ลูเซียนหันกลับมาเล็กน้อย
วาคัสยิ้มทันที
        “ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นครับ ผมเป็นนักมายากล ถ้าไม่แอบดูหลังเวทีเลย มันจะเสียอาชีพ”
ลูเซียนไม่หัวเราะ
วาคัสจึงยักไหล่
        “ดูเหมือนว่าท่านจะกังวลกับทีมแกะดำมากเกินไปหน่อย”
ห้องเงียบลง
ลูเซียนไม่ตอบ
        “ตอนนี้ทีมสายโหดหลายทีมถูกดันไปอยู่ฝั่งเดียวกับแกะดำ” วาคัสพูดต่อ “Silver Dominion, Prism Waltz, Crimson Phoenix…ชื่อพวกนี้อยู่ใกล้กันเกินไปจนดูไม่เหมือนบังเอิญ”
เขาเอียงคอ
        “ไม่รู้หรอกนะครับว่าท่านไปแทรกแซงอะไรไว้บ้าง แต่ผลคือผมต้องลำบากขึ้น”
ลูเซียนยังคงเงียบ
วาคัสหลับตา แล้วเอามือกุมหน้าเหมือนเหนื่อยใจอย่างมาก
        “พูดขนาดนี้ยังเงียบอยู่อีกหรือครับ”
เขาลืมตาขึ้น แล้วยิ้มประชด
        “โอ้ย ท่านลูเซียนผู้ยิ่งใหญ่”
ลูเซียนหันกลับมามองเขาเต็มตัวในที่สุด
วาคัสยกมือขึ้นนับนิ้ว
        “ท่านต้องการให้สักทีมจัดการแกะดำก่อนที่พวกเขาจะโตเกินควบคุม”
        “Prism Waltz จัดการได้แทบไม่ต้องบาดเจ็บ”
        “Crimson Phoenix แข็งแกร่งพอจะบดทีมม้ามืดให้เป็นเถ้า”
        “หรือถ้าโชคดี แกะดำอาจมาชน Silver Dominion ของผม มันก็จะจบอยู่แค่นั้น”
วาคัสหุบยิ้มลงเล็กน้อย
        “แผนฟังดูดีนะครับ ถ้าไม่ติดว่าท่านเอาทีมของผมไปวางใกล้ Crimson Phoenix เร็วกว่าที่ควร”
เขาเคาะนิ้วลงบนพนักโซฟาเบา ๆ
        “ผมควรได้เจอพวกเขาในรอบชิง หรืออย่างน้อยก็รอบลึกกว่านี้ ไม่ใช่ถูกลากไปชนก่อนเวลาเพราะท่านกลัวแกะดำ”
ลูเซียนมองวาคัสอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ
        “เสียใจด้วย โชคของนายไม่ดีเท่าไหร่”
        “ถ้านายเก่งจริงก็เอาชนะให้ได้สิ” ลูเซียนพูด “หรือถ้าอยากให้ง่ายกว่านั้น ก็จัดการแกะดำนอกสนามไปเลยก็ได้”
รอยยิ้มของวาคัสหยุดลงครึ่งจังหวะ ตอบอย่างสบาย ๆ
        “ท่านเล่นแบบที่ท่านถนัดไปเถอะ ตัดแขน ขยับสาย ใช้อำนาจ ทำให้คนหายไปจากกระดาน ผมไม่ขวาง”
เขาหยุดเล็กน้อย
        “แต่ผมไม่เล่นด้วย แต่จะไม่ขวาง”
ลูเซียนนิ่งไป
ทั้งสองคนมองกันเงียบ ๆ คนหนึ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ใบหน้าเรียบเย็นเหมือนขุนนางที่เชื่อว่าทุกอย่างควรถูกควบคุมด้วยอำนาจ อีกคนยืนกลางห้องพร้อมรอยยิ้มเหมือนนักแสดงที่พร้อมทำให้เวทีทั้งเวทีพัง ถ้ามันทำให้คนดูจำชื่อเขาได้
ลูเซียนพูดขึ้นในที่สุด
        “วาคัส”
        “ครับ?”
        “อย่าทำให้ฉันต้องมองว่านายเป็นปัญหา”
วาคัสยิ้มกว้างขึ้นทันที
        “ฮะ ฮะ ผมไม่เคยเป็นปัญหาอยู่แล้ว”
เขาเปิดประตูออก
        “เพราะคนส่วนใหญ่ก็มองผมแบบนั้นตั้งแต่เจอกันครั้งแรกอยู่แล้ว”
พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องไปอย่างสบายอารมณ์ ประตูปิดลงเบา ๆ
ลูเซียนยังคงยืนอยู่ข้างหน้าต่าง สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนขอบหน้าต่างกดแน่นขึ้นเล็กน้อย วาคัส เวนเดล ไม่ใช่คนที่ควบคุมง่ายและนั่นทำให้เขาน่ารำคาญมากกว่าที่ลูเซียนคิดไว้