[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  15.00K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

41) แสงอุษา

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

Kakashi talk

  "หึๆ ขนาดฉันไม่สบายนะปากของฉันมันไม่หวานขนาดนั้นหรอก พี่ถึงกับขั้นหน้าแดงพูดไม่รู้เรื่องเลยหรอ?"

  "ปากเธอก็หวานทุกครั้งที่ปากของฉันสัมผัสนั้นแหละ" ผมพยายามให้เธอกลับมาเป็นตัวของตัวเองโดยพูดเสียงเจ้าเล่ห์ให้เธอ

  "พูดอะไรน่ะ!"

  "เรื่องจริงหนิ?"

  "(-/////-)" หน้าแดงเลยถึงแม้ว่าจะป่วยอยู่แต่ก็ยังคงความน่ารักอยู่เหมือนเดิม

  "คนป่วยหน้าแดงด้วยเป็นเพราะอะไรน้า?~"ผมพูดไปพลางปอกแอปเปิ้ลไป

  "ฉันอยากกินแอปเปิ้ลแล้วเร็วๆเลย" เปลี่ยนเรื่องเฉย?

  "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องสาวน้อย~"

  "..!!" เธอทำแก้มป่องแล้วขมวดคิ้วเป็นสัญญาณบอกว่าเธอไม่พอใจ อายุ19แล้วนะยังเหมือนตอนอายุ15เลย

  "ไม่แกล้งแล้ว~ อ่ะ.."ผมยื่นแอปเปิ้ลที่หั่นแล้วให้เธอกิน

  "...."เธอนั่งเคี้ยวแอปเปิ้ลไปพลางมองหน้าต่างที่มีระเบียงอยู่

  "มีอะไรรึเปล่า?"

  "แค่รู้สึกคิดถึงพี่น่ะ ฉันเห็นพี่ตอนนี้รู้สึกว่าพี่ผอมลงไปเยอะเลย ทำอะไรมาน่ะ?"

  "แค่..."

  "ตอบมาดีๆนะ ขอความจริงด้วย"

  "เฮ่อ~ ฉันกังวลเรื่องที่เธอหายไป ข้าวกินแค่มื้อเดียวทุกวัน ออกกำลังแบบหักโหมแล้วก็...สาเก"

  "ไม่รักตัวเองหรือไง?!ถึงได้ทำแบบนั้นตลอด2อาทิตย์! ฉันรู้ว่าพี่เป็นห่วงฉันแต่ก็ต้องรักตัวเองด้วยไม่ใช่ห่วงแต่คนอื่น" เธอโกรธผมเพราะว่าผมทำอะไรแล้วไม่ดูตัวเอง ทำตัวเหมือน..แม่เลย

  "คร้าบ~ เธออยู่กับฉันแล้ว ฉันไม่ทำแบบนั้นแล้วล่ะ"

  "ถ้าเกิดฉันตายจริงๆ พี่ไม่อดข้าวหนึ่งปีเลยหรอห๊ะ?"
  "ไม่เอาสิ~อย่าพูดเรื่องตายจะได้มั้ย?มันทำให้ฉันกลัวนะ!"

 

  แกร็ก

 

  "ฮารุโนะ ซากุระ อาการเป็นยังไงบ้าง?" ชิซุยเดินเข้ามาถามซากุระที่กำลังนั่งกินแอปเปิ้ลอยู่

  "ดีขึ้นแล้วค่ะแต่มันยังรู้สึกเจ็บหลังเวลางอตัวไม่ก็ยืดตัว"

  "งั้นหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นเวลาจะงอตัวหรือยืดตัวให้ค่อยๆทำนะเพราะทำแรงก็จะทำให้แผลแตกได้ ทางที่ดีพยายามนั่งตัวตรงไว้"

  "ขอบคุณนะคะ คุณหมอ" ท่าทางยังไม่รู้ว่านี่คือชิซุย?

  "รุ่นพี่!" ชิซุยส่งสายตาแล้วกระซิบ

  "..ซากุระฉันขอไปคุยกับหมอก่อนนะ"

  "ค่ะ ตามสบายเลย"

  "อะไร?"

  "ถ้าผมบอกไปว่าเป็นเพื่อนไออิทาจิเธอจะไม่ช็อกหรอ?"

  "ที่แน่ๆตอนนี้อย่างเพิ่งบอกดีกว่า นายรู้มั้ยว่าอุจิวะสร้างสัญญาขึ้นมาใหม่?"

   "งั้นเรื่องที่รุ่นพี่โอบิโตะพูด ก็จริงล่ะสิ"

  "นายรู้?"

  "แค่เล็กน้อยเท่านั้นล่ะ แต่พวกที่สร้างสัญญาคือพวกแสงอุษาไม่ใช่อุจิวะอย่างเดียว"

  "แสงอุษา?"

  "เรื่องนี้ยังไม่มีใครรู้ พวกอุจิวะใช้องค์กรแสงอุษามาเป็นพวกด้วย"

  "ดูจากตอนที่ไปช่วยซากุระ ฉันก็รู้แล้วล่ะ"

  "ไหวพริบพี่เนี่ยยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ?"

  "อยู่แล้ว"

  "ผมคงต้องไปแล้วล่ะ ไม่แน่พวกอิทาจิจะจับตามองผมอยู่ก็ได้ มีข่าวอะไรคืบหน้าผมจะรายงานให้นะ"

  "ขอบคุณ"

  "...."

 

Sakura talk

  "พี่คุยอะไรกับหมอหรอคะ?"

  "คุยเรื่อง เธอนี่แหละ ฉันถามว่าเธอจะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่แค่นั้นเอง"  

  "แล้วจะได้ออกตอนไหนหรอคะ?"

  "คงจะอีก2-3สัปดาห์นึงอ่ะไม่ก็เดือนนึง ถึงได้ออก"

  "โห~ ฉันเรียนไม่ทันเพื่อนแน่เลย"

  "ฉันบอกพวกอิโนะแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง"

  "ลำบากเพื่อนจะตาย"

  "พวกนั้นอยากทำให้เธอจะตายซากุระ ไม่ต้องกลัวว่าจะไปลำบากอะไรพวกนั้นหรอก"

  "ถ้าเป็นอย่างนั้นขอลอกของฮินาตะนะ"
  "แล้วแต่เธอเลย วันนี้พวกอิโนะจะมาเยี่ยมเธอตอนห้าโมงนะ"

  "ค่ะ~"

  "ไปฝึกเดินมั้ย? เดี๋ยวฉันพาไป"

  "ไปสิ! ฉันอยากออกจากที่นี่เร็วๆจะได้ไม่มีใครเป็นห่วง"

  "เด็กน้อยจริงๆ" บางทีก็กวนไปนะ(-_-#)

  "ใครเด็กกัน!"

  "หึๆ ไปเถอะเดี๋ยวเธอจะเป็นง่อยซะก่อน" เอ้ย!! ยังไม่หยุดอีก!(>_<!)

  "พี่ง่า! ล้อเล่นตลอดเลย!"

  "555 สนุกดีแหะได้แกล้งแฟนตัวเอง"

  "แต่ฉันไม่สนุกเลย รอฉันหายดีก่อนเหอะฉันจะรักหมามากกว่าเจ้าของอีก!"

  "เอาหมามาเป็นข้ออ้างอีกเนอะ ค่อยๆลงนะ"

  "..โอ้ย! เจ็บๆไม่ไหวจริงๆ"

  "มานี่มา" พี่เขาค่อยๆช้อนตัวฉันขึ้นมาอุ้ม

  "..."(>_<!!) มันเขินนะ

  "ค่อยๆนั่ง" พี่เขาค่อยๆปล่อยฉันให้ฉันนั่งรถวิวแชร์

  "ขอบคุณนะคะ น่ารักที่สุดเลย"

  "คร้าบ~"

 

  แกร็ก!


  "ซากุระ!" เสียงผู้หญิงคนนึงที่ทำให้ฉันต้องหันไปมองตาม

  "แม่!!" แม่ของฉันเอง ท่านวิ่งมากอดฉันทั้งน้ำตา

  "ซากุระ! ลูกฟื้นแล้วลูกไม่เป็นไรแล้ว!" พี่คาคาชิยิ้มที่เห็นแม่มากอดฉัน

  "โอ้ย! หนูเจ็บนะแม่เบาๆหน่อยก็ได้"

  "เผลอไปหน่อยน่ะ ขอโทษนะ" แม่ค่อยๆเงยหน้าแล้วปาดน้ำตา

  "ไม่เป็นไรค่ะ  

  "แล้วจะไปไหนกันเนี่ย?"

  "พาซากุระไปฝึกเดินนิดหน่อยครับ เพราะแผลที่เกิดจากหลัง มีส่วนที่จะให้เธอเดินลำบากขึ้น"

  "งั้นแม่ไปด้วยนะ"

  "เชิญครับ"

 

  1ชั่วโมงผ่านไป

  ฉันฝึกเดินอยู่หลายครั้ง บางครั้งก็รู้สึกเจ็บที่หลังทำให้เดินลำบากมาก ความจริงคิดว่ามันง่ายด้วยซ้ำแต่พอทำก็ลำบากกว่าที่คิดเยอะเลย

  "พอได้แล้วล่ะซากุระ เดินมากเดี๋ยวหน้าทิ่มนะ"

  "แม่หนูอยากหายไวๆนะ"

  "อย่าเถียงแม่สิ พอแค่นี้ก่อนเถอะซากุระ"

  "ก็ได้ค่ะ"

  "ทีแม่ห้ามนี่ไม่คิดจะทำ พอคาคาชิห้ามทำตามตลอดเลยนะ"

  "แม่จะแซวหนูทำไม?"

  "มันจริงมั้ยล่ะ?"

  "จริงก็ได้"

  "หึๆ!"

  "แม่กลับก่อนนะซากุระ วันนี้พ่อกลับบ้านเร็วซะด้วย"

  "ค่ะ บอกพ่อด้วยนะคะว่าหนูดีขึ้น"

  "จ้า~ คาคาชิฝากตัวแสบด้วยนะ"

  "ไม่ต้องห่วงครับคุณแม่"

  "โชคดีนะคะแม่"

  "จ้ะ"

  หลังจากที่แม่ออกไปพี่คาคาชิก็เข็นรถไปที่ห้องคนไข้ของฉัน

  "ฉันคิดถึงบ้านแล้วล่ะ"

  "เอาไว้หายดีก่อนละกันนะ แล้วฉันจะพากลับบ้าน"

  "จริงหรอ?"

  "จริงสิ ฉันจะปล่อยให้เธออยู่ที่โรงพยาบาลได้ไงล่ะ"

 

  ปัง! (เสียงเปิดประตูอีกครั้ง)

 

  "ยัยเถิกอาการดีขึ้นแล้ว!!"

  "ไม่เป็นอะไรแล้วใช่มั้ยคะ?"

  "ซากุระจัง ไหวรึเปล่า?"

  "โอ้ย!!! ฉันล่ะปวดหัวกับพวกแก"

  "คือ..มันเป็นอย่างที่พวกเธอเห็นนี่แหละ" พี่คาคาชิช่วยพูด

  "พี่คะ..ฉันขึ้นเตียงไม่ได้!" พี่เขายืนเหม่อลอยจนลืมว่าฉันลุกขึ้นไม่ค่อยได้

  "ลืมไป ขอโทษนะ"พี่คาคาชิค่อยๆเอาที่ลองเท้าออกก่อนจะช้อนตัวฉัน

  "เห้ยๆ!อะไรอ่ะ?"
  "ช่วยหลบไปกันหน่อยได้มั้ยพวกเธอ?" พี่คาคาชิยืนค้างในท่าที่ฉันกำลังกอดคอเขาอยู่

  ". . (0_0!)/(0o0!)" แล้วเขาก็วางฉันลงบนเตียง

  "ค่อยๆเอนตัวลงนะ"

  "อะไรกันเนี่ย?มีสวีทกันที่โรงพยาบาลอีกแล้วหรอ?~"

  "เลิกเอานิสัยแซวเพื่อนมาได้แล้วนะอิโนะ"

  "จ้า~ แต่พวกแกรักกันจริงๆหนิ"

  "ไม่ต้องมาพูดเลย"

  "อิโนะ! ซาอิมา!"
 
"ไหนๆ?! ฉันไม่ได้เรียกมาด้วยหนิ!"

  "แค่ชื่อซาอิ หน้าก็เบี้ยวไปทางอื่นละ"

  "ปากจัดจังเลยนะยัยเถิก!"

  "พอเลยทั้งคู่ วันนี้ฉันลืมบอกเธอเรื่องนึงซากุระ"

  "เรื่องอะไรคะ?"

  "ฉันไม่ได้อยู่เฝ้าเธอวันนี้นะ"

  "ฉันเข้าใจว่าพี่ไม่ได้ทำงานตั้งแต่ที่ฉันหายตัวไปแถมยังต้องมาเฝ้าฉันอีก"

  "เรื่องงานฉันฝากเท็น....เอ่อ..ยามาโตะทำน่ะ"

  "งั้นหรอคะ งั้นก็เหนื่อยคุณยามาโตะน่าดู ไปทำงานของตัวเองเลยไป"

  "ไล่หรอ? ได้~"

 

  ฟอด!

 

  "เห้ย!! คนบ้า!"

  "ว่าอีก เดี๋ยวก็เอาอีกข้างซะเลย"

  "บางทีความสวีทมากไป ก็ทำให้เราเลี่ยนนะ" อิโนะพูด

  "5555" เทมาริขำ

  "โมเม้นท์แบบนี้ฉันก็อยากมีบ้างนะ แต่ความคิดนี้คงเอาไว้ทีหลังอ่ะ หึๆ!" เท็นๆพูดอย่างอิจฉา

  "อิโนะเธอจะเฝ้าซากุระด้วยหรอ?"

  "ก็คุณบอกฉันหนิว่าฝากยัยเถิก! เอ้ย! ยัยตัวแสบด้วย"

  "สรุปเธอจะนอนเฝ้า งั้นฉันไปละนะ"

  "ค่า!!!"

  "ไปละนะอย่าซนอย่าดื้อเข้าใจมั้ย....ที่รัก~" เขาก้มตัวมากระซิบที่หูของฉันในคำสุดท้าย

  "(0/////0)" มันทำให้หน้าของฉันแดงไม่หยุด

  "หายไวๆนะครับ(^//^)"

  "เห้ยๆๆ~~~"

  "อะไร?!"

  "เปล่าๆ แค่นี้มันยังเล็กน้อยใช่มั้ยซากุระ~"

  "อะไรของพวกแกเนี่ย!"

  "เลิกแกล้งยัยซากุระเหอะอิโนะ พอดีมันไม่ได้พักผ่อน"เท็นๆพูด

  "ก็ได้ๆ"

  "เขินอ่ะสิ" ยังไม่หยุดอีก!

  "ยัยบ้าแฟนทิ้ง!"

  "หู้ย! แรงไปละนะ!!"

  "สม!" 555 รู้จักมากก็น่าจะรู้นะว่าเป็นยังไง เท็นๆถึงกับเข้าข้างฉัน
 
"อ้าว! จะเข้าข้างมันทำไมเนี่ย?"

  "ไปล้อเล่นกับคนป่วยมันถูกป้ะละ!"

  "ไม่เล่นก็ได้(T_T)"

 

Writer ความน่ารักของคู่จิ้นคู่นี้ยังน่ารักอยู่ทุกครั้งนะ คู่จริงจะเป็นยังไงบ้างหว่า ก็ลองลุ้นต่อไปนะว่าจะมีมั้ย? ตอนนี้ไปละจ้า~

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา